Bokt.nl

Citaat:

Maargoed, niet dat ik daar nog verandering in wil brengen ofzo. Het hoeft gewoon allemaal niet meer. Nooit meer. Het is over, voor nu en altijd. Nou ja, na die wraak dan die hij nu nog te goed heeft. En als Bart inderdaad is overgehaald om het met mij aan te pappen, dan heeft hij ook nog een groot probleem. Een heel groot probleem. Liefs, Lisa.’

Citaat:

Vol verbazing en nieuwsgierigheid laat ik mij op mijn bed vallen en blader even terug. Wie is die ‘hij’ in vredesnaam? En nog leuker, wie is Bart? Bovendien, wat deden zij in mijn leven? Zo te merken niet zulke leuke dingen dus. Even baal ik er van dat er nu nóg een nieuw persoon in mijn leven is verschenen en vraag ik mij af of ik veel mensen kende. Of dat veel mensen mij kenden. Dat kan natuurlijk ook. Plotseling schrik ik op omdat ik beneden de deurbel hoor gaan. Omdat ik verwacht dat Gert en Anna nog beneden zijn besluit ik lekker te blijven zitten waar ik zit en mij weer te gaan verdiepen in mijn dagboek. Opzoek naar de aanleiding of het vervolg van het verhaal over Bart blader ik door mijn dagboek en zoek in de verhalen op namen die misschien iets met Bart en de hij-figuur te maken hebben. Even recht ik mijn rug en vraag ik mij af of ik wel wil weten wat er gespeeld heeft tussen de hij-figuur, Bart en mij. Een tijd lang staar ik voor mij uit. Het begint een slechte eigenschap van mij te worden, dat staren, realiseer ik mij. Waarom doe ik dat toch? Omdat ik de antwoorden op mijn vragen wil, bedenk ik dan. Dan klinkt er een zacht geklop op de deur. Ik schrik op en vraag mij af wie de persoon is die op mijn deur klopte.
‘Kom maar binnen.’ Zeg ik vertwijfeld en Janice opent de deur.
‘Je leeft nog!’ Zegt ze blijkbaar opgelucht. Verbaasd kijk ik haar aan. Waar heeft ze het over?
‘Je wilt toch niet zeggen dat je zelf de hoorn erop gooide nadat je mij om hulp hebt gevraagd? En dat je expres je mobieltje niet opnam?’ Ik kan mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. Natuurlijk! De telefoonverbinding! Wat stom van mij dat ik mijn mobieltje niet heb geprobeerd.
‘Sorry! Stom van mij. Door het nieuws van het ongeluk wou ik meteen jou bellen, maar dat ging niet en toen ben ik maar op zolder gaan zoeken.’ Begin ik te ratelen.
‘Ongeluk?’ Herhaald Janice terwijl ze grote ogen opzet.
‘Ja, Gert zegt dat Rose een ongeluk heeft gehad.’
‘Maar ze is vermoord!’
‘Dat was ook mijn eerste gedachte. Maar misschien is er aan de auto gesleuteld zodat het op moord leek?’ Opper ik.
‘Heeft Gert nog meer gezegd?’
‘Dat het aan de remmen lag. Die deden het niet meer. En dat de auto pas daarvoor naar de garage was geweest.’ Herinner ik mij van het gesprek van vanochtend. ‘Maar Janice, jij wist niet hoe ze om het leven was gekomen? Daar heb ik het nooit over gehad voordat ik mijn geheugen verloor? Of wist je het wel maar was je het vergeten?’ Vuur ik opeens allemaal vragen op Janice af. Ik begrijp niet hoe Janice niet kan weten dat het een autoongeluk was. Janice is even stil. Piekerend kijkt ze voor zich uit.
‘Ik weet nog dat we bij Het Terras zaten. We zaten met de hele groep wat te drinken toen jij die dag werd gebelt door Gert dat jou moeder in het ziekenhuis lag. Je rende toen met de woorden dat je moeder in het ziekenhuis weg en ging als een speer naar het ziekenhuis. Een dag later kregen wij te horen dat ze in kritieke situatie naar het ziekenhuis was gebracht en dat ze s’Nachts was overleden. Omdat je in schok was heb je nooit verteld wat de doodsoorzaak was. In de weken daarna heb je als een kluizenaar geleefd, je ging niet meer uit, kwam niet meer naar het Terras. Er waren heel veel mensen die elk weekend naar je vroegen waar je was. Uiteindelijk ben ik na een paar weken naar jou toe gegaan. Ik wou jou eerst wat rust geven om het te verwerken. Toen vertelde jij mij dat Rose er nog was. Maar als geest en heb je laten zien hoe je haar kon oproepen en het ook aan mij geleerd. Een kleine week daarna ben je op vakantie gegaan en toen kwam je dus terug zonder geheugen. Maar nu je verteld dat het een autoongeluk was, vind ik het ook raar dat niemand van ons dat wist. Het moet toch in de krant hebben gestaan en zo groot is onze woonplaats toch ook niet? De roddels dat er een ongeluk was geweest zijn natuurlijk wel aangekomen, maar de bestuurder is altijd onbekend geweest.’ Dan is Janice even stil. Ik laat het verhaal even bezinken. Niemand wist het dus. Behalve de garage misschien. Plotseling laat Janice zich naast mij op mijn bed vallen.
‘Ongelofelijk dat niemand het wist.’ Zegt ze zacht. Even schut ze haar hoofd. ‘Ongelofelijk.’ Klinkt het dan weer. Ik sla mijn arm om haar heen.
‘Ik wist het zelf ook niet meer.’ Probeer ik haar met een misplaatste grap op te beuren. Ze glimlacht even.
‘Dat is niet grappig Lisa.’ Merkt ze scherpjes op.
‘Dat weet ik. Weet jij toevallig of ik mensen ken die bij een garage kennen? Ik heb nog steeds het idee dat haar dood wat met mij te maken heeft.’ Janice staart even voor zich uit.
‘Marc.’ Klinkt het dan opeens zacht.
‘Marc?’ Herhaal ik verbaasd. ‘Die werkt niet bij een garage. Dat weet ik zeker.’ Verdedig ik hem.
‘Hij niet, maar één van zijn vrienden wel.’
‘Aarde aan Janice, Marc kende mij nog niet voor mijn ongeluk.’
‘Wel waar.’
‘En dat zeg je mij nu pas?’
‘Ik dacht dat je dat wel wist.’ Verdedigd Janice zichzelf.
‘Niet dus.’ Mopper ik even. ‘Maar één van zijn vrienden dus. Wie dan?’
‘Geen idee hoe hij heet. Ik dacht dat je het wel eens genoemd had. Iets met een B geloof ik.’
‘Iets met een B? Bart ofzo?’ Probeer ik zo luchtig te brengen. Janice haar ogen lichten op.
‘Ja! Bart ja, een leuke kerel, dat wel. Ik snap niet waarom je zo nodig Marc moest hebben. Dat begreep Rose trouwens ook niet. Die vond Laurens een veel betere partij voor jou. Ook al doet ze nu alsof dat niet zo is. Misschien omdat ze bang is dat Marc hem wat flikt ofzo. Dat heeft hij namelijk al vaker gedaan. Snap je?’ Mijn mond valt open van verbazing.
‘Waarom heb je mij nooit iets verteld over dat ik Marc al kende, dat Rose Laurens een goede partij vond?’ De woede die ik in mij voel opborrelen klinkt al door in mijn stem.
‘Ik dacht echt dat je dat allemaal wel wist!’
‘Hoe dan?’
‘Geen idee.’ Ze haalt even haar schouders op. ‘Van Rose zelf denk ik.’ Zegt ze dan zacht.
‘Maar even terug naar die Bart. Hij werkte bij een garage zeg je? Weet je misschien ook welke?’ Ik voel gewoon dat we nu op een spoor zitten. Ik weet het zeker.
‘Bij het station in de buurt geloof ik. Daar zit er trouwens ook geloof ik maar één. Hoezo?’ Janice reageert alsof ze de weg compleet kwijt is.
‘Wat denk je?’
‘Niet veel op dit moment, er komt wel heel veel informatie op mij af.’ Klinkt het afwerend. Ik haal mijn schouders op.
‘Op mij ook, dus we zitten in hetzelfde schuitje. Weet je echt niet wat ik van plan ben?’
‘Nee?’ Ik laat een zucht horen.
‘Rose is om het leven gekomen door remmen die kapot waren, vlak daarvoor is ze naar een garage geweest. Waarschijnlijk één hier uit de buurt, dat ga ik straks even aan Gert vragen. Als hij zegt dat de auto naar een garage is geweest die in de buurt staat van het station is…’
‘..Dan heeft die Bart er misschien wel wat mee te maken en dan waarschijnlijk Marc ook wel.’ Concludeert Janice. Ik knik even.
‘Weet je zeker dat dit iets kan zijn?’ De twijfel klinkt in Janice haar stem door. Ik knik nog een keer.
‘Echt zeker weten?’
‘Ja! Dit is tenminste iets. Snap je? Ik ga even naar beneden en vraag aan Gert of hij misschien nog weet waar de auto heen is gebracht voor controle of waar hij dan ook voor naar de garage toe moest. Als jij ondertussen even een stukje uit mijn dagboek wilt lezen waar ik helemaal niks van begrijp?’ Janice knikt even. Ik geef haar mijn dagboek en wijs het stuk aan over Bart en de hij-figuur en ren mijn kamer uit. Eenmaal beneden aangekomen betrap ik Anna en Gert op een wel heel innige omhelzing. Even schraap ik mijn keel.
‘Stoor ik?’ Vraag ik op lievelijke toon.
‘Helemaal niet.’ Klinkt het nog nahijgend uit Anna haar mond. Ondertussen fatsoeneert ze haar haren.
‘Okey, anders kwam ik over vijf minuten wel weer terug. Maar Gert ik heb een vraagje. Weet jij toevallig in welke garage de auto van Rose heeft gestaan voor de reparatie?’ Gert kijkt mij even moeilijk aan.
‘Volgens mij was het ergens bij het station, maar hoe die garage heet.’ Klinkt het dan twijfelend uit zijn mond.

Citaat:

‘Ja! Dit is tenminste iets. Snap je? Ik ga even naar beneden en vraag aan Gert of hij misschien nog weet waar de auto heen is gebracht voor controle of waar hij dan ook voor naar de garage toe moest. Als jij ondertussen even een stukje uit mijn dagboek wilt lezen waar ik helemaal niks van begrijp?’ Janice knikt even. Ik geef haar mijn dagboek en wijs het stuk aan over Bart en de hij-figuur en ren mijn kamer uit. Eenmaal beneden aangekomen betrap ik Anna en Gert op een wel heel innige omhelzing. Even schraap ik mijn keel.
‘Stoor ik?’ Vraag ik op lievelijke toon.
‘Helemaal niet.’ Klinkt het nog nahijgend uit Anna haar mond. Ondertussen fatsoeneert ze haar haren.
‘Okey, anders kwam ik over vijf minuten wel weer terug. Maar Gert ik heb een vraagje. Weet jij toevallig in welke garage de auto van Rose heeft gestaan voor de reparatie?’ Gert kijkt mij even moeilijk aan.
‘Volgens mij was het ergens bij het station, maar hoe die garage heet.’ Klinkt het dan twijfelend uit zijn mond.

Citaat:

Even moet ik moeite doen om mijn mond niet spontaan open te laten vallen. Dus bij het station, misschien wel de garage waar die Bart ook werkt. Die Bart die het van ‘hij’ moest aanpappen met mij. ‘Hij’, die Marc blijkt te zijn. Marc die deed alsof hij mij niet kende en zich op Het Terras, zich aan mij voorstelde. De klootzak, de banketstaaf, waarom? Wat is er voorgevallen tussen Marc en mij? Wat zijn de redenen geweest dat dit moest gebeuren? Ik loop zo diep in gedachten naar boven dat ik niet merk dat Gert mij wat vraagt en dat Anna mij onderzoekend nakijkt. Verdwaasd open ik mijn kamerdeur, ik merk niet dat Janice opeens begint te praten.
‘…zo gegaan.’ Hoor ik alleen nog.
‘Wat zei je?’
‘Je verstond mij heus wel.’
‘Nee, ik was even ver weg met mijn gedachten. Kun je het even herhalen? Alsjeblieft?’ Vraag ik bijna smekend, met ergens een sprankje hoop dat het allemaal niet waar is. Marc heeft er niks mee te maken. Dat kan gewoon niet.
‘Dat Marc dit inderdaad heeft gedaan.’ De moord gepleegd? Hij? Nee! Wat! Dit kan niet. Dit mag niet. Dit mag gewoon niet gebeuren. Waarom hij? Waarom?
‘Je bedoelt dat hij Rose heeft vermoord?’ Herhaal ik verbaasd.
‘Nee? Dat Marc jou inderdaad zo heeft behandeld, dat hij inderdaad tegen Bart heeft gezegd dat hij met jou moest aanpappen. Tenminste, dat heeft hij tegen Myrthe gezegd.’ Van opluchting ontspan ik heel even. Opgelucht dat hij het niet gedaan heeft. Kom op, hij heeft mij alleen een beetje rot behandeld. Nou ja. Een beetje rot. Ik geloof dat ik toen wel behoorlijk kwaad moet zijn geweest. Wie flikt een ander dan ook zo’n rotstreek?
‘Ho stop! Wat heeft Myrthe nou met Marc en Bart te maken?’
‘Nou, Myrthe was die vriendin waarmee Marc het wou aanpappen, jij bent woest geworden, wat natuurlijk logisch was, en vervolgens achter een vriend van Marc aangegaan. Bart dus. Je kon echt goed met hem overweg hoor, het was standaard met stappen dat je even met Bart stond te praten en te geinen, in dat opzicht zouden jullie een ideaal stel zijn. Maargoed, jij hebt uiteindelijk een keer tegen Marc verteld dat je Bart wel leuk vond. Of dat echt zo was weet ik nog steeds niet, want toen Bart jou een keer probeerde te zoenen heb je hem afgewezen, maar dat terzijde. Maar dat je Bart leuk vond heeft hij tegen je gebruikt. Eerst heeft hij tegen Bart gezegd dat jij hem leuk vond, het hek was toen voor hem van de dam en hij heeft meteen tegen Myrthe gezegd dat ze gerust wat konden afspreken want jij was over hem heen. Wat je trouwens al veel eerder was. Maargoed, Myrthe had daar geen zin in en heeft tegen hem gezegd dat hij de pot op kon. Dat viel bij meneer niet in de smaak en heeft hij gezegd dat Bart toch alleen maar met jou moest aanpappen om jou niet te kwetsen. Dat heeft Myrthe weer doorgespeeld naar jou. Waarna jij met het hele verhaal naar Rose ging. En die was woest, wat ook logisch was. Rose heeft hem nooit een goede partij voor jou gevonden, Bart viel stukken beter bij haar in de smaak. En dat heeft Marc te horen gekregen. Toen dit hele verhaal was uitgekomen hebben jullie samen een list verzonnen en Marc uitgenodigd. Marc heeft er flink van langs gehad, als ik hem moest geloven.’ Ratelt ze aan één stuk door. Ik knipper een paar keer met mijn ogen.
‘Ik denk dat je even moet stoppen met vertellen denk ik. Het duizelt me.’ Even ben ik stil en laat ik het mij bezinken. ‘Waarom heb je het niet eerder verteld?’ Breng ik dan opeens uit.
‘Geen idee eigenlijk, ik dacht er zonet pas aan, toen ik het hele verhaal in jouw dagboek had gelezen. En misschien omdat ik het niet echt heb meegekregen. Jij en Myrthe hebben het behoorlijk tussen jullie twee gehouden. Maargoed, jullie vriendschap is er uiteindelijk niet aan onderdoor gegaan. Jullie hebben Marc allebei laten vallen als een baksteen.’
‘Goed, dat kan.’ Ik knik even. Wat moet ik met al deze informatie? Het lijkt er nu echt op dat Marc veel meer met Rose haar dood te maken heeft. En waarschijnlijk zelfs de persoon is die het gedaan heeft. De persoon die Rose, mijn moeder, heeft vermoord. Ik voel mij duizelig worden en laat mij op mijn bed vallen. Ik wil niet meer, ik wil het niet weten. En er is één woord die mij behoorlijk de keel uit begint te hangen. Wáárom? Ik sluit mijn ogen en hoor dat het stil begint te worden. Mijn bewustzijn zakt nog iets verder weg. Het is stil. Donker. Rust. Geen vragen meer. Niks meer.

‘Gaat het weer een beetje?’ Ik voel een beetje nattigheid op mijn voorhoofd. Geërgerd veeg ik wat druppels van mijn voorhoofd. Koude, kriebelende druppels.
‘Je zakte opeens weg. Wil je dat niet meer doen?’ Ik merk dat mijn hoofd zwaar aanvoelt en langzaam open ik mijn ogen. Even knipper ik tegen het felle licht.
‘Ja het gaat wel.’
‘Je zakte opeens weg. Alsof je een klap op je hoofd gehad hebt.’ Klinkt het bezorgd.
‘Zo voelt het anders ook.’ Mompel ik onverstaanbaar.
‘Wat zeg je?’
‘Dat het ook zo voelt.’ Plotseling herken ik het shirtje dat ze aanheeft. Het is een shirtje dat ik haar voor haar verjaardag heb gegeven. Ruim een maand voordat ik mijn geheugen verloor.
‘Je was blij met dat shirtje he?’ Hoor ik mijzelf zeggen.
‘Ik heb het van jou gekregen.’ Zegt ze zacht.
‘Klopt. Op je verjaardag. Ik heb er zoveel moeite voor moeten doen om een geschikt shirtje te vinden! Maar toch was het mij gelukt. Wat was ik trots.’ Janice haar mond valt open.
‘Je herinnert je wat!’ Gilt ze dan opeens. Dan realiseer ik mij dat ze gelijk heeft. Ik herinner mij weer wat. Eindelijk herinner ik mij weer wat. Vol verwachting kijkt Janice mij aan.
‘Herinner je je nog meer?! Iets?! Kom op, je herinnert je wat, nu weet je vast wel meer. Toch? Vertel mij alsjeblieft dat het zo is want ik haat die geheugenverlies van je zo ontzettend. En dit is een belangrijke ontwikkeling, toch? Dus herinner je nog wat meer dingen?’ Begint ze hysterisch te gillen.
‘Kun je even ophouden met zo te gillen alsjeblieft!’ Val ik opeens tegen haar uit, mijzelf realiserend dat het nu wat gemakkelijker kan worden nu ik weer iets weet van vroeger. Misschien komt er nog wel meer terug van mijn geheugen. Misschien, heel misschien, heb ik het gepuzzel in mijn verleden niet meer nodig.

Najaa de grootste spanning is er denkik nu wel uit...

Citaat:

‘Gaat het weer een beetje?’ Ik voel een beetje nattigheid op mijn voorhoofd. Geërgerd veeg ik wat druppels van mijn voorhoofd. Koude, kriebelende druppels.
‘Je zakte opeens weg. Wil je dat niet meer doen?’ Ik merk dat mijn hoofd zwaar aanvoelt en langzaam open ik mijn ogen. Even knipper ik tegen het felle licht.
‘Ja het gaat wel.’
‘Je zakte opeens weg. Alsof je een klap op je hoofd gehad hebt.’ Klinkt het bezorgd.
‘Zo voelt het anders ook.’ Mompel ik onverstaanbaar.
‘Wat zeg je?’
‘Dat het ook zo voelt.’ Plotseling herken ik het shirtje dat ze aanheeft. Het is een shirtje dat ik haar voor haar verjaardag heb gegeven. Ruim een maand voordat ik mijn geheugen verloor.
‘Je was blij met dat shirtje he?’ Hoor ik mijzelf zeggen.
‘Ik heb het van jou gekregen.’ Zegt ze zacht.
‘Klopt. Op je verjaardag. Ik heb er zoveel moeite voor moeten doen om een geschikt shirtje te vinden! Maar toch was het mij gelukt. Wat was ik trots.’ Janice haar mond valt open.
‘Je herinnert je wat!’ Gilt ze dan opeens. Dan realiseer ik mij dat ze gelijk heeft. Ik herinner mij weer wat. Eindelijk herinner ik mij weer wat. Vol verwachting kijkt Janice mij aan.
‘Herinner je je nog meer?! Iets?! Kom op, je herinnert je wat, nu weet je vast wel meer. Toch? Vertel mij alsjeblieft dat het zo is want ik haat die geheugenverlies van je zo ontzettend. En dit is een belangrijke ontwikkeling, toch? Dus herinner je nog wat meer dingen?’ Begint ze hysterisch te gillen.
‘Kun je even ophouden met zo te gillen alsjeblieft!’ Val ik opeens tegen haar uit, mijzelf realiserend dat het nu wat gemakkelijker kan worden nu ik weer iets weet van vroeger. Misschien komt er nog wel meer terug van mijn geheugen. Misschien, heel misschien, heb ik het gepuzzel in mijn verleden niet meer nodig.

Citaat:

’s Nachts lig ik nog uren in mijn dagboek te lezen, op zoek naar dingen over Marc. Wie weet kom ik iets te weten waardoor hij zichzelf misschien wel gaat verlinken. Ik hoop het maar, het enige wat ik tot nu toe tegenkom is mijn verliefdheid. Mijn verliefdheid die aan hem is gericht. Wat als hij het echt heeft gedaan? Was ik dan zo blind? Ondertussen ben ik er wel achter dat ik sinds ik hem voor het eerst zag hem interessant vond. Misschien wel te interessant. Glimlachend lees ik passages over blunders in zijn bijzijn. Mijn roodgekleurde wangen als hij ook maar even naar mij keek. Hoe speciaal ik mij voelde bij hem. De knipperlichtrelatie tussen hem en mij. Over hoe mijn baas mij op mijn werk tegen heb beschermde als het weer eens fout was gegaan. Hoe Rose tegenover Marc stond. Verhalen over Bart, de gesprekken die ik het hem had. Waarschuwingen van collega’s dat er iets niet klopte aan Marc. Waarschuwingen die ik dan weer tegen de wind sloeg. Hij was in mijn ogen perfect. Niets is minder waar, realiseer ik mij. Hoe zuur kan dat zijn.
Langzaam maar zeker krijg ik door dat hij alles behalve perfect is, hij heeft mij zoveel streken geleverd. En elke keer heb ik dat gepikt. Elke keer weer. Waarom? Was ik dan zo blind? Zo verliefd? Wat heeft mij bezielt? Waarom heb ik elke waarschuwing tegen de wind geslagen. Heb ik Rose haar dood dan op mijn geweten? Is ze er door mijn toedoen niet meer? Of wou Marc wraak op Rose en mij, omdat wij hem de waarheid hebben gezegd over zijn actie tussen Bart en mij? Elk klein detail over Rose haar dood wijst ondertussen naar hem. Maar als hij Rose wou vermoorden omdat zij mij beschermde, wat wou hij mij dan aandoen? Alleen het verlies van Rose of wou hij mij ook vermoorden?
Plotseling denk ik aan de woorden van Janice, een tijdje geleden. Dat als ik iets met Laurens zal krijgen, Gert en Anna daar niet zo blij mee zouden zijn. Waarom zouden zij daar niet zo blij mee zijn? Heeft hij iets gedaan? Hoe zit het dan met hem als Marc Rose heeft vermoord? Maar aan de andere kant, Rose en Anna lagen elkaar ook niet zo. Misschien heeft zij het ook wel gedaan. Of samen met Marc het plan gemaakt ofzo.
‘Stop!’ roep ik uit wanhoop door de stilte. Ik moet hiermee stoppen. Het is té verwarrend. Nu verdenk ik al een drietal mensen uit mijn omgeving. Marc, Anna en Laurens. Aan de andere kant, ik heb ze alle drie al apart verdacht, maar echt veel kwam daar niet uit. Marc is nu sowieso hoofdverdachte. Plotseling krijg ik een helder idee. Ik spring mijn bed uit en pak de stok, ik haak hem in het oogje en zodra de trap naar beneden is sprint ik hem op. Blindelings vind ik de kaarsen en de aansteker en begin licht te maken. Vervolgens roep ik Rose op. Even later staat ze al geeuwend voor mijn neus. Een beetje verbaasd kijk ik haar aan. Nooit geweten dat geesten ook moe kunnen zijn.
‘En waarom haal jij mij om dit tijdstip uit mijn slaap?’ Klinkt het vermoeid en mopperig uit haar mond. Ik haal mijn schouders op.
‘Zo laat is het toch niet?’ Reageer ik rustig.
‘Nou laat? Goed het is vroeg in de ochtend. Half 3 ’s nachts jongedame. Jij hoort in je bed te liggen. En ik trouwens ook. Kan dit morgen ook?’ Hoopvol kijkt ze mij aan. Ik zucht even. Jongedame. Volgens mij heb ik hier mijn preek gekregen.
‘Wie mocht je meer? Marc of Laurens?’ Merk ik dan op. Rose kijkt mij met een mengeling van emoties in haar ogen aan.
‘Bart’, zegt ze dan. Ik draai even met mijn ogen.
‘Dat vertelde Janice mij al. Maar nu gaat het om Laurens of Marc. Kom op Rose, ik ben er bijna achter.’
‘Wie zegt dat ik vermoord ben?’
‘Het boek, Janice, haar ervaringen met jou oproepen, mijn dagboeken wijzen steeds meer in de richting van een moord, remmen die kapot zijn na een bezoekje aan een garage.’ Som ik rustig op. Rose knikt langzaam.
‘De remmen’, herhaald ze dan.
‘Ja, de remmen van de auto waar jij in reed!’ Merk ik dan op. Rose knikt nog een keer.
‘En hoe zit het met jouw geheugen?’ Klinkt het plotseling uit haar mond. ‘Ik hoorde dat je vandaag iets herinnerde. Het is een begin weet je dat?’ Wisselt ze dan van onderwerp.
‘Ik weet dat het een begin is, maar ik wil nú weten wie jouw voorkeur heeft. Is dat dan zo moeilijk?’ Ik voel dat ik mijzelf begint te irriteren aan het gedrag van Rose. Waarom doet ze zo?
‘Is het zo belangrijk?’ Klinkt het dan verrast.
‘Als jij wilt dat jij kan gaan slapen en ik waarschijnlijk ook, ja dan wel.’ Mopper ik even. Rose glimlacht en denkt even na.
‘Marc heeft iets over zich wat niet aan de haak is, maar Laurens heeft jou zoveel pijn gedaan. De flirt dat het is. Omdat Marc niet te vertrouwen is, dan heb ik toch liever Laurens. Maar leg mij dan nu eerst even uit waarom ik tussen hen moest kiezen?’ Roze buigt zich iets naar mij toe, tot zoverre dat wordt toegestaan en kijkt mij nieuwsgierig aan. Ik begin te vertellen, over de auto, de remmen, Bart die niet alleen een vriend van Marc is, maar ook nog eens bij de garage werkt waarde auto stond en mijn verhalen in mijn dagboek. Dat ik er achter ben dat Marc ook niet echt te vertrouwen is en dat ik Laurens verschrikkelijk leuk vind. Als ik een tijd later ben uitverteld kijkt Rose mij even aan.
‘Ik denk, dat je met die theorie een heel eind op de goede weg bent. Maar kun je het ook hard maken tegen de politie? Zij denken dat het een ongeluk was. Is. En ook al ben ik er niet meer, ik zie wel dat Gert en Anna gelukkig zijn met z’n tweetjes. Ook zie ik dat je kleine zusje Kim meer is opgeleefd. Moet je die oude koeien nu uit de sloot halen?’ In Rose haar ogen zie ik een lichte vlaag van verdriet.
‘Mag ik het niet afsluiten? Mijn geschiedenis niet weten?’ Vraag ik haar wanhopig.
‘Die kom je zeker te weten meisje. Dat weet ik zeker. Ga nu lekker slapen, hopelijk tot snel.’ Voordat ik het doorheb draait Rose zich om en verdwijnt. De kaarsen doven en even zit ik in de duisternis. Even sluit ik mijn ogen en denk aan het gesprek tussen Rose en mij. Ik hoor niet dat mijn kamerdeur zachtjes in het slot valt.

Ik sta voor een afgrond. Mijn klimtuig heb ik aan en ik ben klaar om af te dalen. ‘Vind je het niet eng?’ Marc kijkt mij vrolijk lachend aan.
‘Absoluut niet!’ Glimlach ik vrolijk terug. ‘Zeker niet nu jij hier bent om mij vast te houden!’ Ik geef hem mijn liefste glimlach en geef een sein naar Gert en Anna, die ingespannen staan te kijken. Stapje voor stapje loop ik naar de afgrond en kijk even naar beneden. Daar zie ik een prachtig tafereel van bloemen, rotsen, bomen en ver onder mij een perfecte plaats om straks op uit te komen. Het is een uitdaging, want deze plaats ligt ruim 100 meter onder mij. Maar ik weet dat ik het kan, ervaring genoeg en Marc zal mij vast en zeker niet laten vallen.
‘Ben je er klaar voor Marc?’ Mijn toon klinkt rustig, maar stiekem voel ik de kriebels al in mijn buik.
‘Ik ben er zeker klaar voor! Jij ook?’
‘Absoluut!’ Ik steek nog even mijn duim omhoog naar Gert en Anna. Even voel ik een steekje bij mijn hart. Rose was graag met mij mee naar beneden gegaan, maar door dat stomme ongeluk is ze er niet meer. Even werp ik een blik op Marc. Zijn sterke armen dragen mij straks. Hij zorgen dat ik niet val. Hij loopt naar mij toe en geeft mij een dikke knuffel.
‘Je weet dat ik van je hou, toch?’ Zijn ogen ontmoeten de mijne. Ik zie een blik die duizenden dingen zegt, behalve ik hou van je. Ik knik.
‘Ik ook van jou, maar nu wil ik graag afdalen als je het niet erg vind.’ Marc glimlacht even en gaat alvast in zijn houding staan. Ik zet mij af aan de afgrond en ga stukje voor stukje naar beneden. Als ik ongeveer 20 meter verder ben hoor ik opeens geschreeuw. In een fractie van een seconde merk ik dat het touw zijn spanning verliest. Ik wil mij nog vastgrijpen aan de rotsen maar het is al te laat…

Happend naar adem word ik wakker. Plotseling weet ik het weer. Marc. Het touw dat knapte. Het andere touw dat mij heeft gered. De wond op mijn hoofd. De pijn. Het geschreeuw boven mij toen ik even bijkwam. Het draaien. Langzaam maar zeker begin ik mij meer te herinneren van de val. Maar nu er een paar vragen beantwoord zijn komt er een grote vraag naar voren. Is het ongeluk toeval of niet?

Stumper_ schreef:

Spannend! Weer een (zeer) goed stuk.

Citaat:

Hij zorgen dat ik niet val.

Die zin klopt niet. Of "Hij zorgt dat ik niet val." of "Zij zorgen dat ik niet val."

Verder super.