Bokt.nl

Citaat:

De dagen gaan voorbij en ik kan inmiddels al zonder rolstoel uit de voeten. De wond in mijn been is netjes genezen, de helende wond met een opkomend litteken is nog wel te zien maar dat heb ik geaccepteerd. Ryan kan godzijdank al zijn ledematen weer bewegen en is nu intensief bezig met fysiotherapie om zijn spieren te trainen. Vandaag mogen we eindelijk naar huis en de fysiotherapeut zal nog een aantal dagen bij ons thuis langskomen en dan is hij er hopelijk vanaf. Ik mag eindelijk mijn eigen kleren weer aan en ik schuif dankbaar in mijn strakke spijkerbroek en shirt, wat voelt dat fijn. “Heb je al je spullen bij je Anna”, Joop loopt zenuwachtig heen en weer door mijn kamer. Hij had de laatste dagen nog leuke onderonsjes gehad met de blozende zuster en ik heb hem aangespoord haar mee uit te vragen zodra we naar huis zouden mogen. Nu het zover is, is hij erg nerveus. “Joop het komt wel goed, nee heb je, ja kan je krijgen”, zeg ik rustig tegen hem. Hij kijkt me gespannen aan en weet meteen waar ik het over heb. Ik denk dat hij op dit moment nergens anders aan denkt. “Ik ga er stiekem eigenlijk al vanuit dat ze ja zegt, ze ziet je zeker zitten. Kop op”, ik heb geef hem een klopje op zijn schouder en loop de kamer uit met mijn tas met spullen in mijn handen. Joop volgt me op de voet en we lopen eerst naar Ryan zijn kamer. Ook hij heeft zijn spullen al bij elkaar en is klaar om te gaan. Zodra hij me ziet loopt hij naar me toe en geeft me een korte knuffel. “Op naar huis”, fluistert hij in mijn oor en kust me dan vluchtig op mijn mond. Er gaat gelijk een warme golf door mijn lichaam heen, wat ben ik gek op die jongen. “Wij lopen alvast richting de uitgang Joop, zien we je daar?”, ik pak Ryan zijn hand vast en knipoog naar Joop die gelijk weer moeilijk kijkt. Grinnikend lopen Ryan en ik richting de uitgang. “Wat ben je ook wat”, Ryan kijkt me lachend aan. “Ik ben gewoon een romanticus, ik kan het niet laten”, terwijl ik het zeg kijk ik hem onschuldig aan. “Hmm, daarom hou ik zo van je”, en Ryan kijkt me liefdevol aan. “Ik ook van jou”, ik geef hem een zacht kusje in zijn nek en loop dan verder.

Een half uur later zijn we bij ons huis aangekomen, we zitten nog in de auto en voordat ik uitstap vraag ik nog één keer aan Joop wat de zuster nou zei, “vertel het me nou”, dram ik door. “Anna, af en toe kan je zo….”, Joop maakt zijn zin niet af maar zucht glimlachend. “Volhardend zijn?”, maak ik zijn zin af en ik knipper expres met mijn wimpers. “Oké, oké ze zei ja, nu tevreden”, zegt Joop. “Oh Joop wat leuk, ik ben zo blij voor je!”, roep ik enthousiast. Ryan kijkt me hoofdschuddend aan en stapt dan de auto uit. “Ik zal stoppen hoor”, zeg ik dan zachtjes tegen Joop wanneer wij ook uitstappen. Ik vlieg door de deur heen, loop zo snel mogelijk naar de stallen en roep Cosmo haar naam. Ze gooit hinnikend haar hoofd over de deur en trapt ongeduldig tegen haar staldeur aan. Ik gooi de staldeur open en zwaai mijn armen om haar hals, “hé meisje”. Ryan die nu toch nog wat langzamer is komt ook bij me in de stal staan. “Hoe is het met jou Cosmo”, ze duwt briesend haar neus tegen Ryan zijn schouder. “Ze is vast blij je te zien”, kijk ik vertederend naar Ryan en Cosmo samen. Dan doet Ryan de staldeur op slot en draait zich naar me om, “net als ik”. Hij kijkt me diep in de ogen aan en duwt me voorzichtig tegen de muur aan en drukt zijn lippen vurig op de mijne en eindelijk zoenen we weer echt. In het ziekenhuis waren we op één of andere manier nog voorzichtig met elkaar maar nu gaan we volledig in elkaar op. Ik voel zijn handen door mijn haren gaan en ik sla mijn armen om zijn nek heen. Ik trek hem naar me toe en ik laat onze tongen en lippen het werk doen. Mijn benen worden zwak en ik voel me licht worden in mijn hoofd. Dan laten we elkaar weer los en we kijken elkaar wazig aan, “je maakt zoveel in me los Ry”, zeg ik zachtjes. “Wat dacht je van andersom”, ik zie zijn ondeugende blik weer terugkomen. “Laten we nu maar weer teruggaan”, zegt hij dan grinnikend. We geven Cosmo nog een laatste klopje en gaan dan weer naar binnen.

Joop had nog geen boodschappen gedaan voor het eten dus we besloten lekker snack te bestellen. We zitten alle drie gulzig te eten van onze patatjes met veel saus. “Dit is echt stukken beter dan dat ziekenhuisvoer”, zegt Ryan tevreden. “Ik weet niet eens meer wanneer ik voor het laatst patat heb gezeten”, zeg ik nog met mijn mond vol. Joop kijkt me waarschuwend aan en ik grinnik zachtjes. Joop is de vaderfiguur die ik nooit heb gehad. We zitten heerlijk na te tafelen en kletsen over van alles en nog wat. De sfeer is goed en we kunnen het goed met elkaar vinden. Een paar keer hebben we zelfs de slappe lach. Dan volgt er een stilte en zie ik het gezicht van Joop betrekken, “ik ga jullie echt missen als jullie weer weg zijn”. “Oh Joop…”, ik sta op van mijn stoel en loop naar hem toe. Nu ik voor hem sta zie ik pas zijn waterige ogen. Ik wring mezelf op zijn schoot en sla mijn armen om hem heen. Als een klein kind leg ik mijn hoofd op zijn schouder en hij wiegt me voorzichtig heen en weer. Ryan geeft Joop een zacht klopje op zijn rug en begint dan de tafel af te ruimen. “Ik zal jou ook missen. We komen vaak langs, misschien kun je zelfs een keer bij ons langskomen”, probeer ik hem enigszins op te vrolijken. “Je hebt gelijk Anna, het spijt me dat ik me zo laat gaan”, Joop zucht diep. “Dat geeft niet, we kennen elkaar nu al zo lang, ik ga jou ook vreselijk missen”, zeg ik met een brok in mijn keel. “Ik wil je wel bedanken voor alles wat je voor me heb gedaan Joop, dat moet je echt weten, je bent heel belangrijk voor me”, en nu zie ik een traan over zijn wang lopen. Mijn hart breekt. Waarom is dit nu zo moeilijk? Ik sla mijn armen stevig om hem heen en begraaf mijn gezicht in zijn nek. Zo blijven we even zitten, terwijl Ryan de keuken geluidloos verlaat. “Ik moet me nu wel gaan omkleden en opfrissen Anna”, zegt Joop dan voorzichtig, “we hebben gelijk vanavond afgesproken”. “Oh wat spannend Joop, ik ben zo blij voor je”, mijn humeur slaat gelijk om en ik spring van zijn schoot af. “Wat doe je aan, wat voor luchtje heb je, wat doe je met je haar?”, ik vuur de vragen op hem af en ik zie Joop met grote ogen naar me kijken. “Anna…”, zegt hij zuchtend.

Joop is net de deur uit in een mooi donkere spijkerbroek met daarboven een marineblauw shirt. Zijn zwarte schoenen maakte de outfit toch nog netjes, want dat wilde hij zelf graag. Sportief maar toch netjes. Ik had zijn haar bewerkt met gel en een lekker luchtje voor hem uitgekozen. Tevreden zwaaide ik hem uit en wenste hem veel plezier. Ik loop de trap omhoog naar mijn slaapkamer en zie Ryan op mijn bed liggen. Hij ligt te lezen en even kan ik mijn ogen niet van hem af houden. We zijn voor het eerst eindelijk helemaal alleen. Alsof hij voelt dat ik naar hem staar kijkt hij op en grinnikt meteen. “Dag schoonheid”, zegt hij zachtjes. Ik loop voorzichtig naar mijn bed, in ene heel zenuwachtig. Ryan legt zijn boek weg en schuift opzij zodat ik naast hem kan liggen. Ik kijk in zijn prachtige ogen en het duurt niet lang voordat ik zijn lippen op de mijne voel. Ik druk mezelf tegen hem aan en ik sla mijn armen om hem heen. Ik voel zijn ene hand door mijn haar heen gaan en de ander gaat over mijn rug. De zoen wordt steeds dieper en intenser, Ryan gaat langzaam met zijn handen onder mijn shirt en ik kreun zachtjes. Ik voel me zo op mijn gemak bij deze jongen en ik wil nergens anders liever zijn dan nu bij hem. Ik hou van hem. Ik wil hem. We gaan compleet in elkaar op. “Weet je het zeker”, Ryan kijkt me onzeker aan. Ik kijk hem glimlachend aan en druk mijn lippen weer op de zijne als toestemming. Die avond bedrijven we voor het eerst samen de liefde……

Citaat:

Als ik de volgende ochtend wakker wordt verwacht ik in het ziekenhuis te liggen maar tot mijn eigen verbazing zie ik de contouren van mijn eigen slaapkamer. Dan komen er weer beelden van de vorige avond en nacht terug en ik voel de kriebels meteen in mijn buik. Het was echt de perfecte nacht. Het was zo fijn en speciaal met Ryan. Voorzichtig draai ik opzij en kijk naar zijn mooie, slapende gezicht. Hij ademt zwaar en is duidelijk nog in een diepe slaap. Liefdevol aai ik zachtjes over zijn wang heen waar hij gelukkig niet wakker van wordt. Vervolgens kruip voorzichtig tegen hem aan en sla mijn armen om zijn middel heen. Ik leg mijn hoofd op zijn borst en snuif zijn heerlijke geur op. Dan voel ik zijn armen om me heen en ik hoor hem zachtjes zuchten, “goedemorgen dromer”. Ik glimlach tegen zijn borst aan, “ik vind het zo fijn als je dat zegt”. “Heb je een beetje kunnen slapen?”, vraag ik dan. “Ik denk dat ik nog nooit zo goed heb geslapen”, en hij drukt me nog dichter tegen zich aan.

De dagen vliegen voorbij en Ryan doet het erg goed bij de fysiotherapeut. Hij is inmiddels al aan het oefenen met gewichten en hardlopen om zijn krachten weer op te bouwen. Joop zijn date was erg geslaagd en de zuster, die trouwens Els heet, is zelfs al een keer bij ons thuis blijven eten. Het was een hele gezellige avond en ik ben blij dat ik Joop deze keer niet alleen achter laat. Dit geeft mij een hoop rust. Vandaag is de laatste dag in het huis en we hebben besloten dat we vanmiddag weer richting het kamp gaan. Mohito en Cenille zullen wel vreselijk bezorgd zijn of ze denken misschien wel dat ik helemaal niet terugkom. Ze hebben altijd gezegd dat als er een achterblijver is dit zijn of haar eigen keuze is. Ze gaan niet op zoek want ze willen ten kosten van alles het kamp geheimhouden. Ik hoop gewoon dat ze nog steeds in Waki zitten. Stiekem kan ik niet wachten om weer terug te gaan. Natuurlijk zal ik Joop missen en het huis en alle luxe maar het kamp is gewoon mijn thuis. Daar kan ik echt mezelf zijn. Ik moet alleen nog één ding afhandelen denk ik zuchtend bij mezelf. Mijn moeder.

Ik zit zenuwachtig naast Joop in de auto als we richting mijn moeder rijden. Ryan had aangeboden om met me mee te gaan maar ik heb hem bedankt en zijn aanbod afgeslagen. Dit is iets wat ik zelf moet doen. Ik heb haar niet meer gezien sinds mijn vader zichzelf van het leven beroofde. Ik zucht diep. “Het komt allemaal goed Anna, ze is echt veranderd”, Joop legt even zijn hand op mijn been en knikt me goedkeurend toe. “Dat hoop ik”, antwoord ik zachtjes. Als we de parkeerplaats van de inrichting oprijden heb ik echt het gevoel dat ik moet overgeven. Ik adem diep door mijn neus naar binnen en door mijn mond uit om het misselijke gevoel te laten zakken. Maar het is niet alleen een gevoel, ik moet echt overgeven. Joop staat nog niet eens stil met de auto of ik gooi de deur van de auto open en laat me op me knieën vallen om alles uit mijn maag eruit te gooien. Joop parkeert de auto snel en springt de auto uit. “Anna! Gaat het wel?”, ik hoor de bezorgdheid in zijn stem en ik voel zijn armen over mijn rug wrijven. “Het gaat wel weer”, ik heb een vreselijke smaak in mijn mond maar het is wel enorm opgelucht. “Het spijt me, ik kon het echt niet meer inhouden, ik wist niet dat ik moest overgeven”, in ene rollen de tranen over mijn gezicht heen en bind ik snikkend mijn haar vast in een knot. Op mijn zwarte jurkje en donkere spijkerbroek is gelukkig niks te zien. Joop helpt me overeind en drukt me tegen hem aan. “Hé, waar is mijn sterke meisje gebleven”. Door deze woorden moeten ik alleen maar harder huilen. “Ik, ik, weet niet, ik, kan, niet, stoppen, niet stoppen, met huilen”, hortend en stotend kom ik uit mijn woorden. Alles komt eruit, alle spanningen van de laatste weken en de angst om mijn dierbaren te verliezen. Joop tilt me op en gaat op het dichtstbijzijnde bankje zitten en wiegt me heen en weer. Precies wat ik nodig heb.

Nadat ik helemaal ben gekalmeerd neemt Joop me mee naar binnen en fris ik me even snel op in de dames toilet. “Bedankt Joop”, zeg ik dankbaar tegen hem als ik weer bij hem ben. “Vanzelfsprekend Anna”, zegt hij en dan lopen we samen naar mijn moeder. Als de kamer in lopen zie ik dat mijn moeder er heel gezond uitziet en dan doel ik op haar gewicht, ze is enorm aangekomen. Zodra mijn ogen die van haar ontmoeten slaakt ze een gilletje van verbazing. “Anna”, ze roept mijn naam uit en komt op me af rennen en drukt me tegen haar aan. “Ik ben zo blij om je te zien, je ziet er fantastisch uit, hoe is het met je”, ze vuurt de vragen op me af en even herken ik mezelf in haar. Ze lijkt echt gegroeid, ze is niet meer zo stil, ze durft de dingen te zeggen die ze wil. Ze is uit haar schulp gekropen. “Het gaat goed met me en ik ben ook blij om jou te zien”, zeg ik dan gemeend. Ze vertelt dat ze het naar haar zin heeft en dat ze de hulp echt nodig heeft gehad. Ze heeft vreselijk veel spijt dat ze zo weinig voor me heeft betekent de laatste jaren en dat ze er vanaf nu voor me wil zijn. We blijven niet lang bij me moeder want ze beschikt over een heel programma nu ze hier zit, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Het was toch fijner om haar te zien dan ik verwacht had en ik heb het haar zelfs vergeven. Het blijft mijn moeder. We nemen knuffelend afscheid en ik doe haar een belofte dat ik snel weer een keer langskom. Terug in de auto naar huis bedank ik Joop voor de zoveelste keer. “Dat hoef je niet steeds te zeggen Anna, ik zal er altijd voor je zijn”, antwoord hij. Eindelijk kan ik het gevoel van geluk toelaten, alle puzzelstukjes zijn op zijn plaats gevallen en ik ben ook gewoon echt gelukkig. Tevreden stap ik de auto uit bij thuiskomst en ik zie dat Ryan ons al op staat te wachten. Lachend val ik in zijn armen en hij zwiert me in de rondte. “Ik mistte je alweer”, fluistert hij in mijn oor. Ik druk grinnikend een kus op zijn mond. “Nog een laatste lunch samen”, onderbreekt Joop ons dan lachend.

Joop had als verrassing nog lekkere pistoletjes en croissantjes voor ons gehaald waar we lekker van hebben gesmuld en hij had genoeg gehaald zo dat we ook wat mee kunnen nemen voor onderweg. We nemen allebei een rugtas met wat kleding, kleden en wat eten mee. Cosmo heeft de laatste paar weken weinig gedaan dus we hebben besloten een rustige reis te maken, wat zal betekenen dat we hopelijk de volgende ochtend vroeg aan komen bij het kamp. Cosmo staat al klaar met haar touwhalster om en ze staat letterlijk te trappen, ze heeft weer zin om aan de gang te gaan. Ik geef haar glimlachend een klopje op haar hals en geef een kusje op haar zachte neus. Ik ga weer via de achterdeur naar binnen en daar zie twee van mijn favoriete mannen met elkaar staan kletsen. Even blijf ik gelukzalig naar ze kijken. We hebben afgesproken dat we in de zomer weer deze kant op komen om bij te kletsen. Ik ben erg blij om weer naar het kamp te gaan, maar ik kan ook alweer aftellen om weer terug te gaan naar Joop. Misschien dat onze werelden ooit met elkaar gecombineerd kunnen worden. Ik loop snel naar Joop en Ryan toe als ik zie dat ze beide naar me staan te kijken. “Ben je er klaar voor Ry?”, vraag ik. “Zeker weten”, antwoord hij en hij geeft Joop een korte knuffel en ze geven elkaar allebei een schouderklopje. “Tot snel weer”, zegt Joop. Dan wendt hij zich naar mij en ik zie dat hij net als mij waterige ogen heeft. Ik spring voor de zoveelste keren in zijn armen en sla mijn armen stevig om hem heen. “Bedankt voor alles Joop, ik zal je zo ontzettend missen”, en ik kan een snik niet onderdrukken. “Het komt allemaal goed Anna, ik red me wel, ik ben nu niet meer alleen”, zegt hij om me op te vrolijken. “Ik weet het en ik ben ook hartstikke blij voor je”, zeg ik zachtjes. We besluiten het afscheid niet verder te rekken, het wordt toch alleen maar moeilijker. Ik knuffel Joop nog één keertje en geef hem dan een zoen op zijn wang. “Tot snel weer pap”, de woorden floepen eigenlijk mijn mond uit voordat ik het door heb en voorzichtig kijk ik Joop aan, bang voor zijn reactie. Hij kijkt me liefdevol aan met de tranen in zijn ogen, “tot snel weer meisje van me”. Dan pakt Ryan mijn hand vast en trekt me tegen zich aan, “kom mee Dromer”. Hand in hand naast Cosmo lopen we de tuin uit, door het hek heen en het bos in. Joop blijft ons uitzwaaien tot dat we uit het zicht zijn. “Ik ben blij dat je bij me bent”, zeg ik dan tegen Ryan. “Ik ook en ik ben ook blij dat jij bij mij bent”, antwoord Ryan. Met ze drieën lopen we dieper het bos in, op naar onze andere familie!