Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 12

“A life so changed.”

Het leek thuis nog rustig te zijn. De gordijnen waren gesloten, maar er brandde licht in de kamer. Geen bijzonderheden te zien, en dat voor een grote verrassing. De auto van haar ouders stond nog gewoon op de oprit, onder de carport.
Wouter zette de Mercedes er achter de auto van Roos’ ouders.
Het echtpaar Beekman ging Roos voor naar binnen. Zoals gewoonlijk door de achterdeur.
De slingers hingen net als die middag nog fier aan het plafond.
In de keuken was ook niets verrassends, behalve de geur van koffie.
Op de keukentafel lag niets bijzonders, op enkele tijdschriften na. Voornamelijk paardentijdschriften.
Het beeldscherm van de computer stond op zwart beeld, al een poosje niet meer gebruikt, werd Roos duidelijk.
De voorbereidingen voor de verrassing waren dus niet heel groot.
Het stelde Roos lichtjes teleur, ze spraken over een grote verrassing, maar dit was het blijkbaar niet echt.
Roos schrok op van de telefoon.
“Dat is vast voor jou.”
Terwijl Roos naar de telefoon liep, liep haar vader naar de keuken.
“Met Roos.” Klonk het vragend voor de telefoon.
“Loop eens naar de brievenbus, Roos.” Klonk een bekende stem aan de andere kant van de lijn.
“Pap?”
Maar de verbinding was verbroken, en in de keuken hoorde ze Maarten de koelkast openen en met gebaksbordjes rammelen. Er moest taart op tafel komen, dat hoorde bij de koffie.
Roos stond even verbaasd naar de hoorn in haar hand te kijken. Nog een keer luisterde ze naar het geluid dat uit de luidspreker kwam, maar de verbinding was toch écht verbroken.
Verbijsterd liep ze naar de voordeur, opende deze en liep op haar sokken over de koude tegels naar de brievenbus.
Er lag een dikke envelop op de bodem van de brievenbus. Ze pakte het pakketje op en nam het mee in huis.
Met opgetrokken wenkbrauwen gooide ze het pakketje op tafel, en pakte ze haar stuk taart.
Iedereen keek Roos vol verwachting aan.
“Maak open dan!” Dorien zat bijna voor de bank, zo nieuwsgierig was ze.
Roos haalde onverschillig haar schouders op. Ze had wel eens grotere verrassingen gehad.
Om niemand teleur te stellen, pakte ze langzaam de envelop op.
In dezelfde snelheid liep ze met de envelop naar de keuken, om de briefopener te zoeken, daarmee ritste ze de envelop open. En liep ze weer terug.

Het pakket papier dat uit de envelop op de kamertafel viel, bestond uit twee delen.
Ze pakte eerst het deel met nummer 1 erop. Op dat moment viel het Roos op dat de printer nog aan stond, dat was die middag niet geweest.
Nummer 1 bleek een brief te zijn.

Lieve Roos,

Tot op een paar momenten geleden wisten wij nog niet zeker of we je dit cadeau zouden geven.
Op dit moment zit je bij Wouter en Dorien in de auto, een grote stap voor je, dit weten we. We hadden nog een andere verrassing achter de hand gehouden, maar omdat je met zoveel plezier met Wouter en Dorien in de auto bent gestapt, hebben we de allergrootste maar genomen. Het duurt nog eventjes voordat je van je verrassing kan gaan genieten, maar weten zeker dat je ervan zult gaan genieten.
Dit jaar vieren wij namelijk met z’n vieren, je leest het goed, onze kerst én oud en nieuw in Canada.
We vliegen op de vrijdag voor de kerstvakantie naar Canada. Naast ons mag je nog een vriendin meenemen, de voorwaarde is wel dat ze kan paardrijden. Want we nemen Angelo en Papillon mee!
We gaan naar een grote villa in een prachtige omgeving. Deze villa is voorzien van stallen, en wat zou het jammer zijn om de paarden niet te laten genieten van een heerlijke vakantie. Buitenritten in de sneeuw ’s ochtends vroeg. En overdag kunnen we skiën in een nabij gelegen ski resort. In de avond kunnen we lekker eten, en bij de open haard genieten van films.
We weten natuurlijk dat je niemand liever mee zou nemen dan Shirley, maar deze reis konden we zelf ook niet weerstaan. We hopen dat je met ons mee wilt, en een nieuw leven wilt beginnen.

Liefs, papa & mama

Roos moest even slikken.
En snel keek ze naar de andere papieren in de envelop.
Het bevatte een grote informatiegids over de regio waar ze heen gingen. De gids zat vol met prachtige foto’s van paarden in de sneeuw, en mensen op ski’s.
Een andere folder was van de villa die haar ouders hadden gehuurd. Een echte open haard, en een gigantische flatscreen tv. De slaapkamers leken luxer dan luxe.
De gedachte dat ze haar beste vriendin Shirley niet mee kon nemen, verdween als sneeuw voor de zon. Wat ze die ochtend had bedacht, wilde ze niet meer loslaten.
Roos begon te stralen.
“Ja, ik wil dolgraag mee!”
Ze stond op en knuffelde haar ouders, ze besefte eindelijk weer eens hoeveel mazzel ze wel niet had. Neem Fleur, ze gaan nooit op vakantie, soms gaan ze een weekendje weg. Maar het gezin Van der Veer telde vijf kinderen en de jongste was pas vijf jaar oud. Een weekend weg was ontzettend vermoeiend.
In de envelop zaten natuurlijk ook de tickets, zes stuks. Vier personen en twee paarden.
Roos gaat een bijzondere kerstvakantie tegemoet.

Na de taart waren natuurlijk ook nog de hartige zoutjes aan de beurt. De mannen dronken een biertje, en voor één keer hoorde Roos ook bij de vrouwen. Ook Roos dronk wijn, net als haar moeder en Dorien.
Het werd een gezellige avond, net als vroeger. Het enige dat ontbrak was het lawaai dat Shirley altijd had. En deze avond was er geen familie op bezoek. Normaal zou het huis vol zitten met vrienden en familie, maar deze avond waren alleen Wouter en Dorien gekomen. Het was zo gelopen, Roos vond het jammer. Maar als het niet zo was geweest, had ze niet zo’n ongelooflijk groot cadeau gekregen.
Het was een cadeau waar ze even op moest wachten, maar het wachten was wel de moeite waard.
De 28ste oktober van dat jaar was een dag om nooit te vergeten. En Roos viel dan ook moe maar voldaan in slaap. Het was mooi geweest.

Roos dacht in het weekend veel na over wie ze mee zou nemen naar Canada. Ze kon er bijna niet omheen, dat het Iris moest worden. Nadat Fleur haar zo had gekwetst, kon ze het niet over haar hart verkrijgen haar mee te nemen. En bovendien haatte Fleur paarden. En wilde juist Iris dolgraag leren paardrijden.
Roos had Fleur een aantal keren meegenomen naar huis, maar haar moeder had Fleur nooit echt gemogen. Ze was behoorlijk brutaal, en wist meestal alles beter. Ze had een ongezouten mening, iets waarmee je bij Marieke niet aan hoefde te komen.
“Ik heb een gigantisch cadeau gekregen!”
Natuurlijk was Fleur meteen één en al oor.
“Vertel!!”
“Ik ga mijn kerstvakantie in Canada vieren. Ik mag zelfs een vriendin meenemen! De paarden gaan ook mee, we gaan elke morgen paardrijden in de sneeuw en overdag gaan we skiën in het nabij gelegen resort. Ik ben het gelukkigste meisje op aarde!”
“Wie neem je mee?”
Iris nam rustig een hap van haar koek. Ze bleef rustig onder het verhaal van Roos. Natuurlijk hoopte ze dat ze mee mocht, maar wie weet nam ze iemand van de ponyclub mee.
“Mag ik mee?” Fleur straalde meteen.
“Ik weet het niet. Ik heb wel zitten denken weet je. Maar ik weet niet of het slim is als ik jou meeneem. Ten eerst heb je me een paar weken geleden behoorlijk gekwetst met je nieuwsgierigheid. En ten tweede heb je al een paar keer gevraagd wat er nu echt zo leuk is aan paardrijden. En mijn ouders hebben als vereiste gegeven dat degene die meegaat wel kan paardrijden! Dus, ik ben bang dat jij het niet wordt.”
Als er stoom uit oren zou kunnen komen, dan zou dat op dit moment bij Fleur gebeurd zijn. Fleur was woest. Niet op Roos, op zichzelf.
“Sorry Fleur.”
Stilletjes staat Fleur op, en loopt ze weg.
Iris kijkt op.
“Ik snap het wel. Je kent ons nog niet zo lang. En we kunnen niet paardrijden. De grote vraag is natuurlijk, wie je wel mee wilt nemen.”
“Ik wil jou graag meenemen.”
“Maar ik kan niet paardrijden!” Reageert Iris verbaasd.
“En bovendien, wat zal Fleur wel niet zeggen?”
“Als eerste, je wilde toch leren rijden? Ik kan je een hoop leren in anderhalve maand. En ten tweede, ik weet ook niet wat Fleur zal zeggen. Ik zal het haar zelf vertellen. Ik mag aannemen dat ze zelf ook wel begrijpt dat ik haar niet mee wil nemen.”
Iris staarde Roos verbaasd aan.
“Jij rijdt echt al van kleins af aan, en je wilt mij leren rijden in anderhalve maand?”
“Ja, waarom niet? Waar een wil is, is een weg!”
Iris begint te gillen en geeft Roos een knuffel. In het midden van de kantine.
Iedereen kijkt het stel aan.

“Fleur, ik weet niet hoe ik het je moet zeggen. Maar het moet nu eenmaal. Ik hoop dat je geen pistool of wat dan ook bij je hebt, en boven alles hoop ik dat je begrijpt wat ik bedoel. Maar ik heb besloten om Iris mee te nemen naar Canada. Iris wilde al heel lang leren paardrijden, en ik heb haar belooft dat ik het haar zou leren. Het moet wat sneller, maar dat is nu even niet anders. Ik heb je al uitgelegd waarom ik jou niet mee zou nemen. Ik hoop dat je dit begrijpt. En ik hoop nog meer dat we nog steeds vriendinnen kunnen blijven met z’n drieën.”
En moment staart Fleur Roos verbaasd aan.
“Maar natuurlijk begrijp ik het. Ik ben onwijs dom geweest, en ik weet niet wat er is gebeurd, maar dat ik je heb gekwetst was wel duidelijk. Het is ook iets waar ik onwijs veel spijt van heb. Ik snap dat je Iris meeneemt, en ik wens jullie onwijs veel plezier daar in Canada. Jullie moeten superveel foto’s maken!”
Fleur staat op, en geeft Roos een knuffel.

Jibbel schreef:

Wat een goed stuk! het blijft boeien!
Wat ik alleen niet helemaal volgde, is dat Roos met Wouter en Dorien thuis komen en dat haar ouders er niet zijn, maar na het lezen van de brief omhelst ze haar ouders ineens en zijn ze er dus wel? Of begrijp ik het verkeerd?

_bloempje01_ schreef:

geweldig stuk! het is alleen hoofdstuk 11 van plaats 12

Noppes schreef:

Leuk stuk! Zit altijd te kijken of er weer een nieuwe is
Maar dat laatste stukje vind ik eeen beetje raar, met "ik hoop dat je geen pistool ofzo bij je hebt"

xFioon schreef:

leuk stuk!
alleen wat ik niet snap:

Citaat:

Het pakket papier dat uit de envelop op de kamertafel viel, bestond uit twee delen.
Ze pakte eerst het deel met nummer 1 erop. Op dat moment viel het Roos op dat de printer nog aan stond, dat was die middag niet geweest.
Nummer 1 bleek een brief te zijn.

wat is deel 2 dan? dat staat toch nergens, of heb ik daar overheen gelezen?