Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 10

“Maybe the best way to honour the death, is to go right on living.”

Roos werd veertien op 28 oktober. Precies twee jaar en 22 dagen na de dood van Shirley.
Die morgen wordt ze wakker, en ineens staat de droom die ze enkele maanden had gehad, weer helder voor de geest. De droom waarin Shirley zei dat ze niet weg was. Maar dat Roos haar gewoon niet meer kon zien.
Om die reden besloot Roos de zwarte verjaardag van twee jaar daarvoor te vergeten, ze had haar verjaardag niet willen vieren. Ze wilde niet ouder worden zonder Shirley erbij. De hele dag had ze huilend op bed gelegen, alle boodschappen werden ingevroren. Haar moeder kwam elk uur naar boven om een stukje taart aan te bieden, elk uur een andere soort taart. Tot een uur of 2 in de middag. Roos was woest geworden, ze had het schaaltje aangenomen en vanaf haar bed de kamer uit gegooid. Het kletterde neer op de plavuizen in haar kamer, het geluid van een brekend bordje ging door merg en been. Marieke was op haar beurt kwaad geworden.
“Verdomme Roos, we zijn drie weken verder, en het enige wat je doet is als een wandelend lijk door huis lopen. Gezellig hoor! Denk je dat wij het niet erg vinden? Want dan heb je het mis. Ik zou het mijn ergste vijand nog niet toewensen om twee kinderen te verliezen! Ga eens weer leven, ik ben het zo zat om tegen een ongelukkig kind aan te kijken!”
“Ach, rot toch op! Je begrijpt het toch niet, nu niet, nooit! Denk je dat ik überhaupt nog zin heb om te leven? NEE! Ik heb toch ook al zo vaak gezegd de afgelopen weken dat ik geen verjaardag wil vieren dit jaar!”
Na deze conversatie begreep Marieke dat ze die dag ook geen cadeau hoefde te geven. Ze dacht het perfecte cadeau te hebben voor een meisje dat twaalf werd. En na al het verdriet dat ze te verwerken had gekregen, verdiende ze dit cadeau ook. Ze mocht een splinternieuw zadel en hoofdstel uitzoeken. Bovendien kreeg ze een prachtig zadeldekje met bijpassende bandages en een set pees- en kogelbeschermers. Dit was niet het enige, ze kreeg ook nog een fotoshoot van een bekende fotograaf. Een cadeau dat maar weinig twaalfjarigen zouden krijgen, kreeg Roos pas toen het weer beter met haar ging, in februari, als troost voor het drama dat zich voor deed op haar school.
Wouter en Dorien Beekman waren ook nog langsgekomen ‘s avonds op de dag zelf, maar Maarten, Roos’ vader had gezegd dat ze sliep. Het was niet waar, Roos sliep niet, ze huilde stilletjes op haar kamer. Ze had Wouter en Dorien wel gehoord. Marieke was op dat moment de paarden aan het voeren, wat Roos al drie weken niet meer had gedaan, laat staan dat ze in de buurt van de paarden was geweest. En toen ze terug kwam waren de ouders van Shirley alweer verdwenen. De deprimerende stemming in huize Verbeek werd hen teveel.
Ze had die avond geen eten gehad, net als de drie weken ervoor. Ze at alleen af en toe een beetje soep, of een half broodje, als ze écht honger had.
Toen ze dertien werd, vierde ze haar verjaardag amper. Ze at een gebakje met haar ouders, en ’s avonds ging het gezinnetje uit eten. Maar aan de tafel van vier, bleef een stoel leeg.
Roos kreeg geen groot cadeau, het bleef bij een ketting van witgoud, met haar naam erin.
In het weekend waren er wat ooms en tantes langs gekomen. Maar er waren geen vriendinnen van Roos, ze had ook alleen maar Fleur en Iris op school. Geen vriendinnen in haar dorp, of op de ponyclub.
Veel kaartjes had ze gekregen na het overlijden van Shirley, en veel meiden op de ponyclub wilden snel met haar afspreken. Roos hield de boot af, doodsbang dat ze over Shirley zouden gaan praten. Iets wat ze niet wilde. Om die reden stopte ze ook met lessen bij de club, en zocht ze een privé instructeur.
Zo nu en dan zag ze die meiden nog op een wedstrijd, maar dan deed ze alsof ze bezig was.
Dit jaar wilde ze alles veranderen. En dit leken ook haar ouders te merken.
Niet veel later nadat ze wakker werd, kwamen haar ouders samen haar kamer binnen. Met een grote taart waarop veertien kaarsjes brandden.
Samen ontbeten ze op Roos’ bed, met een heerlijke slagroomtaart.
Om tien uur stapte Roos onder de douche, ze had te weinig tijd om even in bad te gaan, want om half elf zouden Iris en Fleur al op visite komen.
Ja, Fleur was weer bijgetrokken, dat er iets gaande was tussen Iris en Roos was duidelijk. Maar ze liet het er maar bij, als ze belangrijk genoeg was, zou ze het ooit wel horen. Zo niet, dan had zo nog altijd andere vriendinnen.
Van Iris kreeg Roos een badpakket, met allerlei verzorgingsproducten. Iris wist hoe graag Roos in het bubbelbad mocht liggen.
Fleur had een armband met bijpassende ketting en oorbellen gekocht.
Nog steeds was het cadeau van haar ouders een verrassing, Roos zei maar niets. Wie weet was de hint niet goed aangekomen en dachten ze dat ze geen cadeaus wilde, dat zou een teleurstelling zijn, maar Roos begreep goed haar verjaardag na die van twee jaar geleden niet meer zo’n vrolijke dag was voor haar ouders. In de tijd na Shirley’s dood was het haar ouders nog nooit zo duidelijk geworden hoeveel pijn het Roos deed.
Vrolijk als eerder die dag, bood Roos de meiden een stuk taart aan. Met drinken, speciaal voor haar verjaardag waren er dozen Taxi aangesleept. Drinken dat Roos verslond, het liefst nog met de verpakking er omheen.
De dag vloog voorbij, ’s middags kwamen haar opa’s en oma’s, en aan het eind van de middag werd iedereen gedwongen afscheid te nemen van de jarige.
Zo rond vier uur, toen alle visite buiten stond, bij de fiets of auto, welk vervoersmiddel dan ook, reed er een grote splinternieuwe Mercedes voor.
Roos’ mond viel open van verbazing, de auto van haar dromen. Maar als je veertien wordt, is een auto toch wel wat voorbarig. Laat staan zo’n waanzinnig dure bak.
De deuren gingen open, aan de bestuurderskant stapte een keurige man in pak uit. En aan de andere kant stapte een lange blonde vrouw uit met een zonnebril op haar gezicht.
De man draaide zich om, hij had een oud gezicht gekregen.
Met een plof viel het portier achter de vrouw dicht. De vrouw richtte zich op, en draaide zich om. Een prachtige vrouw, totdat ze haar zonnebril afzette. Ook zij had een oud gezicht gekregen.
Roos kreeg grote ogen, en rende op het stel af.
Wouter tilde Roos als vanouds op.
“Zo meid, je bent wel wat zwaarder dan de laatste keer dat ik je optilde! Gefeliciteerd!” Ze kreeg drie zoenen op haar wangen.
Daarna was Dorien aan de beurt, een vrouwelijke knuffel tussen de twee dames. Ook van Dorien kreeg ze drie zoenen.
“Gefeliciteerd lieverd!”

Toen Roos achterom keek, was alle visite al verdwenen. In de verte zag ze Fleur en Iris nog fietsen, druk in gesprek met elkaar.
“Zo dametje Verbeek! We zullen je verjaardag eens even lekker uitbundig vieren!”
Buldert de stem van Wouter.
“Stap in meid!”
Roos wachtte op het instappen van haar ouders.
“Sorry meid, dit jaar moet je zonder hen uit eten, ze hebben nog wat voor te bereiden.”
De Mercedes leek wel een limousine, de achterruiten waren half geblindeerd, en er zaten videoschermen in de hoofdsteunen van de voorste stoelen.
De stoelen met prachtig champagnekleurig leer bekleed.
Het was een luxer restaurant dan waar ze normaal met haar ouders heen ging.
De keuken was ook duidelijk van hoge kwaliteit, de borden waren telkens prachtig versierd, en bij elke gang kregen ze een nieuw bord voor hun neus. Voorzien van het meest lekkere eten dat je je maar kon bedenken.
Het toetje leek op een groot kasteel opgebouwd uit verschillende smaken ijs, met de bijbehorende kleuren.
Het was inmiddels half acht, en alweer stikdonker buiten, tijd om te vertrekken. Wouter betaalde de rekening. Toen Roos het bedrag hoorde, verslikte ze zich prompt in haar chocolademelk met slagroom. Meteen kwam er een ober aanrennen met een spierwit doekje om de tafel opnieuw schoon te maken.
Roos stond met een half open mond te kijken naar de ober. Hij kwam haar zó bekend voor. Ze kon alleen niet zeggen wie het dan was.
Wouter en Dorien stonden al bij de uitgang.
“Kom je nog Roos? Er staat nog een cadeau op je te wachten!”
Roos schrok op uit gedachten, nog steeds wist ze niet wie de ober was.

Bij de uitgang werden de jassen aangereikt, door een andere ober.
Tegelijkertijd komt er een gezin het restaurant binnen. Het zijn man en vrouw, samen met drie kinderen. Het oudste meisje zei Wouter en Dorien gedag. Blijkbaar kende ze hen, maar er kwam geen gesprek achterweg. Toen Roos zag wie het was, wilde ze het liefst ter plekke door de grond zakken. Het meisje dat op het verkeerde moment de verkeerde naam uitsprak. Het meisje dat niet geheel subtiel een oogje op Ruben leek te hebben. Het meisje dat alles beweerde te zijn, dat Roos niet was. Manon.
Met een droevige uitdrukking op haar gezicht, liep Roos het restaurant uit. Op haar verjaardag.
Op naar de verassing die thuis zou staan te wachten.

_bloempje01_ schreef:

leuk stuk alleen op het eind staat blijkbaar kon ze hen maar dat is niet helemaal nederlands

Floor_x schreef:

Citaat:

Vrolijk als eerder die dag, bood Roos de meiden een stuk taart aan. Met drinken, speciaal voor haar verjaardag waren er dozen Taxi aangesleept.

Neem aan dat je hier het merk bedoeld,
dat is met KS i.p.v. een X
Ik weet niet of dat expres was??
Verder weer een geweldig stuk (en ik ben stiekem heel benieuwd naar de verassing