Bokt.nl

Ik moest even alles tot me laten bezinken om verder te kunnen gaan met mijn verhaal.
Nu alles weer een beetje 'normaal' is kan ik weer beginnen met schrijven. Ik zal minder
vaak een deel posten dan eerst, heb het namelijk erg druk Bloos

Maar zoals altijd doe
ik mijn best.. Lachen

Bedankt voor al jullie lieve reacties enzovoorts Lachen

Deel 9

Lieve Sana,

Het leven gaat niet altijd zoals je hem had uitgestippeld. Daar ben ik de laatste dagen wel achter gekomen. Ik weet dat je het leven ook zelf wat kan bijsturen naar iedere gewenste positie. Maar daar is moed en kracht voor nodig. Maar wat dan als die moed en kracht door één persoon weggevaagd zijn, zodat er niets meer van over is? Het laatste beetje moed dat ik heb, gebruik ik om jou te vertellen wat er die avond en de dagen erna is gebeurt.

Je was wel vaker dronken, meestal samen aan de wijn bij jou thuis. Ik dacht dat Dylan voor je zou zorgen dus liet ik je over aan hem. Na een uurtje was ik je kwijt en werd ik bezorgd. Toen ik jullie achter de bosjes vond, stuurde ik jou naar binnen om Dylan aan te spreken op zijn gedrag. Hij versmoorde de woorden die ik uitsprak door steeds dichter naar me toe te komen. Mijn doel was om hem de les te lezen en hem op zijn plaats te zetten. Jammer genoeg veranderde dat hele doel en werd ík op mijn plaats gezet. Constant schreeuwde er een stemmetje in mijn hoofd. Het was fout, ik was stom en ik verpeste onze vriendschap. Als ik hem weigerde en een normaal gesprek wilde dan kuste hij me. Voor ik het wist gaf ik me over. Wat ik niet wist was dat ik mijn hele leven in zijn handen legde.

Mijn hart stond stil toen ik jouw gezicht zag. Ik schaamde me voor mezelf. Ik schaamde me ervoor dat ik bestond. Dylan speelde het lieverdje en ik wist dat ik daar niet tegenop kon. Liefde maakt blind zeggen ze, en jij kan dat beamen. Ik dacht dat Dylan me met rust zou laten als ik niet tegen zou spreken. Ik wist wel dat jij het hier niet bij zou laten. Ik ben weggegaan. Ik wilde onder jouw ogen uit. Ik wist dat ik je gekwetst had en dat kon ik niet langer aanzien. Ik liep weg voor mijn eigen problemen en voor mijn eigen schaamte. Het ergste wat je kunt doen is je beste vriendin pijn doen. En dat had ik gedaan...

Soms denk ik dat al die nieuwe snufjes niet goed zijn. Msn, mobieltjes enzovoorts. Handig zijn ze wel. Ook via mobieltjes kun je je bedreigd voelen. 10x per dag werd ik gebelt. Anoniem. Als ik opnam hoorde ik geheig met vage dreigende woorden zoals ''Ik heb je.'' ''Ik wil je.'' ''Van mij.''. Ik werd nog banger toen mij duidelijk werd dat iemand me volgde. Als ik aan het winkelen was en ik paste wat kleding ontving ik smsjes zoals: ''Dat rose truitje staat je goed.'' of ''Je laat je boodschappen lijstje vallen.''. Overal waar ik heen ging werd ik gevolgt en werd er gesmst wát ik aan het doen was. Na een paar dagen stond er onderaan het smsje. ''xx Dylan.''.

Ik was ten einde raad. Wat kun je doen tegen iemand die alle macht over je heeft. Wat kon ik tegen jou zeggen? Je zou me toch niet geloven. Ik neem het je niet kwalijk. Ik zou het ook niet geloven als ik in jouw schoenen stond. Ik wílde het ook niet geloven. Ik wilde niet dat de jongen waar jij van houdt zulke dingen doet. Ik wil dat hij ook van jou houdt en dat hij alles voor je heeft. Maar Dylan is niet de jongen die je denkt dat hij is.

Hij kan goed praten. Hij weet alles goed te praten. Dus eigenlijk kan hij alles maken. Je wordt boos en na wat liefkozende woordjes bezwijk je en vergeef je hem. Dat is precies wat er ook die avond bij mij gebeurt. Hij praat op een manier waardoor je niet onder je eigen gevoelens uit kunt. Macht. Hij wil macht hebben. En die heeft die. Over jou. Over mij. En wie weet over welke meiden nog meer?!

Lieve Sana, onze vriendschap betekend zoveel voor me. Waarom zou ik anders deze brief schrijven waarover ik dagen over heb nagedacht. Wát moet je in een brief schrijven als je weet dat je zelf fout zit. Wat moet je schrijven als je weet dat je waarschijnlijk toch niet wordt geloofd. Wat kón ik nog schrijven om het allemaal iets beter te maken. Ik wil je laten zien dat ik niet laf ben. Ik stap uit de schaduw en vertel het. Ik ben fout geweest. Ja dat weet ik. Maar die jongen die zegt dat hij van je houdt is óók fout geweest, misschien is hij de hele fout van ons leven. De jongen die al meer dan één kans heeft gehad en die ze allemaal verspilt heeft. En als ik dan vraag om één klein ding. Een ding wat je altijd al deed. Dat is mij geloven. Of tenminste erover nadenken. Je weet dat hij het zal ontkennen. Hij ontkent zoveel. Alleen als het hem uitkomt zal hij eens niet liegen.

Mijn wens is dat het wordt zoals vroeger. Die goeie oude tijd. De tijd van mijn leven. De tijd dat wij nog samen waren en vooral een tijd die ik niet zal vergeten. Sana wat ben ik zonder je? Wij samen vormde één geheel. Sana je bent mijn meisje. Mijn vriendin waar ik zoveel om geef.

Laat iets van je weten als je dit hebt gelezen. Ik weet dat je hem niet ongeopend weg zal gooien. Zo ben je niet. Ik ken je Sana. Zo ben je niet. Ik weet dat je dit zal lezen en dat je na zal denken over alles. Bel of sms me eventjes en laat vooral Dylan dit niet lezen. Ik ben eerlijk Sana. Ik ben bang voor hem.

Liefs Karlijn.

Karlijn stopte de brief in een envelop en sloot hem. Ze zuchtte en bleef even met de brief in haar handen zitten. Ze wreef de traan die over haar wang gleed weg. Niet huilen nu. Nu niet meer. Meer dan deze brief kan ze niet doen. Nu ligt hun vriendschap in Sana's handen. Ze schrok op toen ze een auto portier dicht hoorde slaan. Ze vloog op en sprintte naar het keukenraam. Ze ontspande weer. Haar vader. Gelukkig. Ze begroette haar vader en trok haar jas aan.

Ze ademde witte wolkjes. Het was sneller herfst geworden dan dat ze had verwacht. Een gure wind waaide langs haar heen toen ze op weg was naar een postbus om de brief met hun lot te posten. Ik was opgelucht, maar tegelijkertijd ook bang. Ik sloot mijn ogen en leunde tegen de postbus aan. Ik ademde diep in en ademde weer rustig uit. Ik voelde hoe mijn hart in mijn keel klopte. Ik wreef met mijn hand over de brief, alsof het mijn heiligdom was. Ik voelde tranen prikken achter mijn gesloten oogleden. Ingewikkeld. Dat was de juiste beschrijving van dit hele gedoe. Dit was allemaal niet gebeurt als Dylan... Karlijn zuchtte en opende haar ogen weer. Wat moest ik doen als ik de brief eenmaal gepost heb? Zou ze me geloven? Zou Dylan erachter komen? Ik kneep nog heel even mijn ogen dicht en klemde de brief in mijn handen. ''Daar ga je..'' Fluisterde ze zacht. Op het moment dat ze de brief in de postbus wilde doen ging haar mobiel. Vlug pakte ze haar mobiel en zonder te kijken wie haar op juist dit moment nodig had, nam ze op. Ze had het kunnen weten. ''Met Karlijn.'' Klonk haar stem door de telefoon. ''Ik zou het niet doen...'' Hoorde ze een stem aan de andere kant van de lijn die ze uit duizende herkende. Karlijn deed alsof haar neus bloedde en ondanks dat haar hart als een razende tekeer ging vroeg ze onschuldig: ''Wat zou ik niet doen?''. ''Speel geen spelletjes met me Karlijn. Dat is tegen de spelregels in. Ik speel een spelletje met jóu..'' Vervolgde hij zijn dreigement. ''Hoe kan me houden aan de spelregels als ik niet weet wat die inhouden?'' Vroeg ze poeslief. ''Ow ow Karlijn. Waar ben je toch mee bezig. Ga nou niet bij de hand doen. Het zou zonde zijn als ik jouw mooie gezichtje moest laten verbouwen. Is het niet?'' Karlijn was even stil. Zoekend naar woorden. ''Wil je me uitleggen wat ik niet moet doen?'' Vroeg ze weer poeslief. ''Die brief Karlijntje. Draai je eens om.'' Karlijn draaide zich voorzichtig om. ''Zie je me nu?'' Hij voegde aan zijn woorden een gemeen lachje toe. Ze herkende de grijze bmw die op de hoek van de straat stond. Ze sidderde. Ze knikte als antwoord op zijn vraag, ookal zou hij dit niet kunnen zien van zo'n afstand. Ze keek naar de brief die ze in haar handen had. Sana Hoffman, stond erop de envelop geschreven. ''Draai je nu om en loop naar huis. Neem de brief mee en verbrand hem.'' Weer hoorde ze zijn akelige lach. ''Waarom zou ik?'' Vroeg ze met een trillende stem. '' Waarom zou je het wel doen? Je weet dat je dan problemen krijgt. Nou loop weg, anders zal je leven niet zo prettig meer zijn.'' Toen hoorde ze een toon waarna de verbinding werd verbroken. Ze bleef even staan, haar blik afwisselend van de brief naar de grijze bmw. Ze wist wat ze moest doen. Ze keerde zich terug naar de postbus en stopte de brief in de brievenbus. Ze draaide zich weer om naar de auto en liep toen aan richting huis.