Bokt.nl

Citaat:

Ik kan drukken wat ik wil, maar het telefoontje doet niks meer. Weer laat het ding een geluidje horen waarvan ik weet dat het een nieuw sms-berichtje is. Hallo? Waarom lukt het me nou niet meer? Weer hoor ik het sms-toontje, maar deze lijkt wel te blijven hangen in zijn geluid? Enkele seconden lang blijft het rinkelen. Tot ik langzaam wakker word, en besef dat ik op de bank in slaap ben gevallen! Het sms-toontje blijkt de deurbel te zijn, waar Peter op staat te drukken. Wat heb ik gedaan? Helemaal niks, ik ben in slaap gevallen, wat dom! Te snel wil ik opstaan, waardoor ik duizelig word en weer enkele seconden nodig heb om weer normaal te kunnen kijken. Met een lichte blos op mijn wangen, van schaamte, doe ik de deur voor Peter open. Even kijken we elkaar aan, en dan begin ik te lachen. “Sorry, maar ik was in slaap gevallen.” Peter lacht met me mee, en geeft me een kus op de wang. “Dus de koffie is nog niet gezet?” Ik laat hem binnen, en geef toe dat de koffie nu nog gemaakt moet worden. “Dan wachten we toch even?” Hij geeft me een knipoog, en gaat op de bank zitten waar ik net op had geslapen. Snel zet ik de koffie-pot aan, zet twee kopjes klaar, en kijk vluchtig achterom. Gelukkig was het een nachtmerrie, en niet de realiteit. Zodra alles klaar staat loop ik naar de woonkamer, en weet ik niet zo goed waar ik moet gaan zitten. Zal ik naast hem, of tegen over hem? Of zal ik toch in de stoel zitten die in de hoek staan verscholen? Toch besluit ik naast hem op de bank te gaan zitten, zo relaxt mogelijk. Ergens ben ik toch best gespannen, het voelt als een soort van 'date' maar dan toch weer anders. Je date toch niet thuis? Peter gaat even verzitten, en ik zie hem kijken door het huis. “Het ziet er gezellig uit.” “Ja he? Dank je wel, we doen ons best hoor. M'n moeder werkt veel overdag, en Tim gaat nog naar school of is bij zijn vriendin. Dus ik moet het voor mezelf wat gezellig maken dan he?” Hij knikt. “Inderdaad, nou, je bent goed bezig geweest dan.” Hij kijkt me aan en lacht vriendelijk. “Ik zal even de koffie inschenken, ik denk dat ie wel klaar is. Wat heb je er in? Enkel suiker of melk, of allebei?” “Ik heb er niks in, dank je.” Ik loop naar de keuken, schenk de koffie in, pak voor mezelf wat suiker, en loopt met de kopjes terug naar de woonkamer waar Peter zit. “Lekker!”Zegt ie enthousiast. De kopjes zet ik op de salontafel die voor de bank staat. “Naar welke film gaan we?” Vraag ik hard op, in plaats van dat ik het voor mezelf houd. Stom natuurlijk, nu lijkt het als of ik net een klein kind ben dat naar de bioscoop gaat. Gelukkig vat Peter het anders op. “Ik heb twee kaartjes gekocht voor een film die ik nu nog geheim hou.” Plaagt ie me. Nu weet ik nog niet welke film we gaan zien. En toch ben ik ergens nieuwsgierig er naar, want zal het een romance zijn, of een flauwe komedie. Of toch een enge horror, waar geen enkele vrouw van houdt? Peter ziet me nadenken, en lacht opnieuw naar me. “Geen zorgen, het is geen thriller of een andere enge film.” Ik zucht, en ben hard aan het nadenken welke films er nu in de bioscoop zouden kunnen draaien. “Ik zie je denken, zal ik je een hint geven?Als we rond zes uur bij de bioscoop zijn, dan zijn we ruim op tijd.” Peter pakt zijn kopje koffie, en neemt een slokje. “En weet je het al?” Plaagt hij me weer. Mijn nieuwsgierigheid wordt groter, en ik wil het echt weten. Verrassingen zijn niet echt dingen die ik leuk vind. Peter drinkt zijn koffie op, zet het kopje weer neer en hij reikt naar mijn hand. “Zullen we nu anders gaan?” Ik knik, eigenlijk is het wel een goed idee.

Als we uit eindelijk in de stad zijn, beseffen we dat we nog niks hebben gegeten. Peters maag rommelt, als we nog in de auto zitten. “Vind je het erg als ik even een patatje ga halen bij de snackbar hier om de hoek?” “Ja is prima. Ik lust ook wel een broodje kroket.” Antwoord ik. Peter rijd naar de snackbar, en parkeert zijn auto. Voor hij uit wil stappen, pakt ie mijn hand vast. “Enkel een broodje kroket? Weet je het heel zeker? Ze hebben hier heerlijke patat hoor!” Hij klinkt overtuigend, en met zijn ogen, pakt hij me helemaal in. “Oke,lekker. Maar dan wil ik wel met mayonaise.” Ik voel enorme vlinders, als ie me van uit het niets een knipoog geeft. Hij stapt de auto uit, en ik volg hem met min ogen. Hij loopt nonchalant de snackbar binnen, en wacht even op zijn voorganger. Het duurt niet lang voor hij aan de beurt is. Met verliefde gevoelens, kan ik mijn ogen niet van hem afhouden. Hij lijkt zo perfect. En dan heb ik het niet alleen over zijn uiterlijk. Niet over zijn gespierde schouders, die ik nu duidelijk zie in het shirt dat hij nu draagt. Nee, hij is gewoon, een ideale man. Zo lief, vriendelijk, begripvol, en toch mysterieus. Er is een stukje van Peter, die nog vreemd aanvoelt als ik bij hem ben. Misschien is het een angst van mezelf, misschien voelt het nu nog sterker door die nachtmerrie die ik deze middag heb beleefd. Maar het gevoel is niet zo sterk, als de vlinders die ik voor hem voel.
Het duurt enkele minuten, voor hij met een volle tas weer richting zijn auto loopt. De deur gaat open, en een frituur-lucht komt de auto tegemoet. “Ik hoop dat je grote honger hebt, want in mijn eentje krijg ik dit niet op.” Peter geeft me de tas met snacks, en start de auto. “Zullen we picknicken? Ik weet wel een grasveldje waar we kunnen zitten.” Ik knik, en ruik de overheerlijke vet-snacks, die nu nog warm zijn. Werkelijk heb ik geen idee waar we heen rijden, maar de snelwegen zijn ver uit het zicht, en enkele bossen komen dichterbij. De radio staat aan, Krezip laat mooie muziek horen uit de boxen in de auto. We zeggen beiden niks, misschien is de honger te groot dan de dingen die we nu te zeggen hebben? Peter slaat rechts af, parkeert de auto op een parkeerplek en zet de auto uit. “Heerlijk! Kom, we gaan naar buiten, anders wordt het eten zo koud, niet?” Hij neemt de tas van me over, en stapt uit. Ik volg hem, en stap aan mijn kant uit. Dit is een mooie plek, overal waar je kijkt zie je bomen, maar ook bosjes. Het ziet er verlaten uit. De zon laat enkele stralen vallen op plaatsen waar zich een pad bevindt. Samen lopen we naar een pad, dat uit eindelijk uitkomt bij een open veld, waar de zon zich goed zichtbaar maakt. Peter ploft neer, op een zonnig plekje, en kijk naar me. Zijn ogen bekijken mijn lichaam, langzaam van boven naar beneden, en dan weer naar boven. Hij gaat even verzitten, en gebaart me om naast hem te komen zitten. Door zijn bekijk van net, ben ik wat verlegen geworden, voel ik me onzeker, want: wat denkt hij nu? Ik ga stilletjes naast hem zitten, en kijk naar hem waar ie mee bezig is. Hij pakt de patat uit, en opent een blikje ColaLight wat hij heeft mee genomen. Gulzig neemt hij een slok. Maar hij ziet dat ik naar hem kijk, en hij lacht. “Ook een slokje?” Ik schud van nee, en voor ik het weet, voel ik zijn zoete en koude lippen op de mijne. De smaak van Cola dringt mijn mond binnen, terwijl de vlinders weer enorm rommelen in mijn buik. Even sluit ik mijn ogen, geniet ik van dit moment. Ja, dat zou iedereen toch doen, als ie verliefd was? Het duurt even, voor ik door heb dat Peter naar me aan het staren is. “Wat doe jij?” Vraag ik hem, lichtelijk geirriteerd. “Niks, ik kijk naar je. Is dat erg?” “Ja, eerlijk gezegd wel. Ik voel me dan enorm van dichtbij bekeken en dan voel ik me ongemakkelijk.” Peter knikt. “Sorry, ik zal er op letten.” Hij opent een zak waar patat in zit, en begint te eten. Ik zie hoe hij er van geniet, hier samen met mij. Zo relaxt, zo stil de omgeving hier is. Geen geschreeuw vanuit de stad. Enkel een paar fluitende vogeltjes die zich hier ergens verstopt hebben. Ik besluit rustig met Peter mee te eten, en neem dan ook een slokje Cola. Het smaakt heerlijk. Dit is gewoon een heerlijke date, beter dan dit, dat lijkt onmogelijk. Even twijfel ik, maar dan besluit ik toch naar Peter te kijken. Hij ziet me gluren, en geeft me een liefdevolle knipoog. “Lekker he?”
En hij kust me weer..