Bokt.nl

Citaat:

“Anna, Anna, hoor je me, ben je wakker”, in de verte hoor ik iemand mijn naam roepen. Voorzichtig open ik mijn ogen en ik moet weer wennen aan het scherpe licht. Nu zijn het niet alleen de witte muren maar ook de TL balken schijnen vol in mijn gezicht. Knipperend en in mijn ogen wrijvend sla ik mijn ogen open. Ik kijk in de warme ogen van Joop. “Meisje toch, hoe voel je, je? Je bent zolang weggeweest. Wil je me nooit meer zo laten schrikken”, praat Joop me toe. “Sorry”, mompel ik zachtjes. Dan schiet Ryan gelijk weer door mijn gedachten. “Waar is Ryan?”, vraag ik Joop. Bij het horen van zijn naam zie ik de blik van Joop verdrietig worden, “het spijt me Anna”. De tranen springen in mijn ogen en ik kijk Joop smekend aan. “Hij is er niet meer Anna”, zegt Joop zo zacht dat ik het bijna niet kan horen en hij slaat zijn ogen neer. Mijn ogen gaan alle kanten op, Joop, de ruimte, mezelf, Joop, de deur, Joop, het plafond. De tranen stromen over mijn wangen, ik geloof hem niet, dit kan niet waar zijn, Ryan is er niet meer? Dit kan niet, dit mag niet. “Neeee!!!”, schreeuw ik.

“Neeee!!!”, schreeuw ik en met een schok kom ik overeind badend in het zweet. Geschrokken kijk ik om me heen, het was maar een droom, een nachtmerrie denk ik opgelucht. Ik kijk in de warme ogen van Joop. “Meisje toch, hoe voel je, je? Je bent zo lang weggeweest. Wil je me nooit meer zo laten schrikken”, praat Joop me toe. “Sorry”, mompel ik zachtjes. Dan schiet Ryan gelijk weer door mijn gedachten. “Waar is Ryan?”, vraag ik Joop. Bij het horen van zijn naam zie ik de blik van Joop verdrietig worden, “het spijt me Anna”. Niet weer denk ik, dit komt me veel te bekend voor. De tranen springen in mijn ogen en ik kijk Joop smekend aan. “Nadat jullie thuis waren gekomen hebben we Cosmo op stal gezet en zijn we meteen naar het ziekenhuis gereden. Ryan heeft me alles verteld wat er is gebeurd. Dat we hier aankwamen en jij op een veilige plaats was en geholpen werd kwam Ryan eindelijk tot rust. Op dat moment kreeg hij hevige pijnen in zijn buik maar door de adrenaline die daarvoor zijn lichaam heem pompte voelde hij er niks van. Ryan had inwendige bloedingen en hij viel flauw in mijn armen”, Joop stopt even om te kijken hoe ik zijn verhaal oppak maar ik smeek hem om verder te vertellen. “Ze hebben hem geopereerd en het was een lange operatie. Blijkbaar hebben die jongens hem hard geraakt in zijn buik. Jij was in de tussentijd ook in operatie, je had nog een aardige infectie aan je been wat gelukkig allemaal opgelost is”, gaat Joop verder. “Ryan heeft de operatie overleefd Anna, hij leeft nog”, op deze verlossende woorden zat ik te wachten. Blij kijk ik Joop aan maar ik zie dat hij nog steeds bedroefd kijkt waardoor mijn blik weer omslaat in twijfel. Joop pakt mijn hand vast en knijpt er zachtjes in, “hij leeft nog”, dan stopt hij en kijkt mij aan op een manier die ik niet kan plaatsen. Wat is er nou aan de hand met Ryan? “Hij leeft nog, maar hij is niet bij bewustzijn Anna”. Niet bij bewustzijn? “Hoe bedoel je niet bij bewustzijn, moet hij nog wakker worden? Hoe lang is hij al buiten bewustzijn?”, vraag ik geschrokken. “Vanaf het moment dat hij is ingestort en is geopereerd en dat is nu 11 dagen terug”, vertelt Joop. “11 dagen al”, herhaal ik verbaasd, “en ik dan, ik ben toch ook wakker geworden?” “Ze hebben jou kunstmatig in slaap gehouden Anna, je werd iedere keer schreeuwend en hysterisch wakker, je sloeg om je heen en je bleef naar Ryan vragen. Je was onhandelbaar dus ze hebben je iedere keer weer in slaap gebracht. Kan je, je hier niets van herinneren?”, vraagt Joop bezorgd. “Gelukkig niet denk ik dan”, zeg ik zachtjes. “Ik weet alleen dat ik één keer naar de WC ben geweest”, mompel ik. “Kan ik hem zien”, vraag ik dan met de tranen in mijn ogen. “Natuurlijk, ik ga even een rolstoel voor je halen”, antwoord Joop en weg is hij.

Ik zak terug met mijn hoofd in het kussen en staar naar het plafond. Wat als hij niet meer wakker wordt? Ik kan de gedachte niet uit mijn hoofd zetten. “Gaat het wel Anna”, hoor ik Joop vragen en ik hoor de bezorgdheid in zijn stem maar ik kan hem niet aankijken. “Hier is de rolstoel”, en hij slaat de dekens van me af en trekt me voorzichtig overeind. De duizeligheid is gelukkig grotendeels weg en de pijn in mijn been is ook al stukken meer gezakt. Ik steun nu op mijn linkerbeen en laat Joop mij een duster aan doen. Dan tilt hij me in de rolstoel en ik zet mijn voeten voorzichtig op de pootjes. Joop rijdt me de kamer uit en ik zie dat we vlakbij de liften en de trap zitten. We gaan de lift in en gaan 3 verdiepingen omhoog. Uit de lift slaan we 1 keer rechts af en 1 keer linksaf en de komen we in een lange gang terecht. We rijden langs een aantal gesloten deuren en stoppen voor kamer nummer 503. “Ben je er klaar voor?”, vraagt Joop. Dan kijk ik hem weer aan en knik voorzichtig. De deur gaat open en ik krijg gelijk een brok in mijn keel en mijn ogen worden alweer nat van de tranen. Daar ligt Ryan. Hij heeft net als mij een infuus en ook lopen er draden van een machine naar zijn borst. De machine laat zien of zijn hart klopt en hoe snel of hoe langzaam zijn hart klopt. Joop duwt me naar de linkerkant van zijn bed zodat ik ter hoogte van zijn borst komt te staan, “ik laat jullie wel even alleen”. Verdrietig kijk ik hem aan, hoe heeft dit kunnen gebeuren denk ik bij mezelf. Het is allemaal mijn schuld, waarom heb ik hem in de steek gelaten voor de zoveelste keer. Nu verdien ik hem zeker niet meer. Maar deze keer laat ik hem niet in de steek, ik zal nu bij hem blijven, al zullen we alleen maar vrienden zijn. De gedachte hieraan maakt me nog verdrietiger, ik wil zijn liefde, ik heb zijn liefde nodig. Ik, ik, ik. Ik hoor alleen maar ik. Ik ben veel te egoïstisch geweest, het gaat nu om Ryan. Voorzichtig pak ik zijn hand vast en knijp er zachtjes in, “het spijt me Ry, het spijt me voor alles. Vergeef me alsjeblieft”, zeg ik met een brok in mijn keel en ik leun met mijn hoofd op onze handen. De tranen rollen over mijn wangen en ik druk mezelf dicht tegen zijn bed aan om zo dichtbij mogelijk bij hem te zijn. “Wordt alsjeblieft wakker lieve Ryan, ik smeek het je”, ik kijk naar hem maar ik krijg uiteraard geen enkele reactie. Dan voel ik een lichte tinteling in mijn rechterhand, de hand die Ryan vast heeft. Voelde ik dat nou goed of wil ik het gewoon voelen. Dan voel ik toch duidelijk een kneepje van zijn hand. “Ryan, hoor je me, ik ben het Anna, kun je, je ogen open doen”, zeg ik zenuwachtig. Zijn ogen blijven gesloten en ook zijn hand beweegt niet meer. “Joop, Joop”, roep ik dan naar de gang en binnen twee tellen staat hij weer binnen. “Hij kneep in mijn hand Joop”, zeg ik enthousiast. “Weet je dat zeker Anna”, vraagt Joop verbaasd. “Natuurlijk weet ik dat zeker, waar is de dokter”, roep ik. “Ik haal hem wel”, zegt Joop en hij rent snel de gang op. Binnen 5 minuten komt Joop terug met een jonge knul die naar mijn gevoel nog helemaal geen dokter kan zijn. “Wat is er aan de hand”, vraagt hij autoritair en kijkt mij onderzoekend aan. “Hij kneep in mijn hand”, zeg ik zachtjes en in ene lijk ik niet meer zo zeker van mijn zaak. Misschien wilde ik het wel voelen. De dokter loopt naar Ryan toe en schijnt met een lichtje in zijn ogen en doet een aantal testen voor zijn reflexen maar hij reageert nergens op. Hoopvol kijk ik naar de arrogante dokter maar hij kijkt mij hoofdschuddend aan. “Ik denk dat je het je verbeeld heb, ik merk geen enkele activiteit bij hem”, zonder op een antwoord te wachten loopt hij de kamer weer uit. Gefrustreerd kijk ik hem na, “wat een zak zeg”, mompel ik boos. Joop kijkt me glimlachend aan, “hij doet alleen zijn werk maar Anna”. “En hoe”, snuif ik. “Ik breng je weer naar je kamer goed, je moet uitrusten”, zegt Joop dan. Met tegenzin laat ik me weer naar mijn kamer brengen. Als we de kamer van Ryan uitrijden kijk ik nog één keertje om, vannacht kom ik bij je terug beloof ik hem in gedachte.