Bokt.nl

Citaat:

Hij glimlacht naar me, zoals hij wel vaker doet. Ik zie hem knikken, en ik besluit voor ons beiden een bakje koffie te pakken. “Wat heb je er in? Melk of suiker? Of allebei?” Ik sta bij het aanrecht, pak twee kopjes, en voel een voorzichtige hand over mijn rug te glijden. Even voel ik me enorm ongemakkelijk, maar een ander gevoel schuift het aan de kant. Ik probeer de koffie-pot te pakken, maar mijn hand word tegen gehouden door Peter. “Zullen we straks koffie drinken?” Fluistert hij in mijn rechter oor. Ik voel hoe zijn ademhaling in mijn nek blaast, hoe zijn lichaam mijn rug raakt, en hoe zijn lippen mijn wang betasten. Een van zijn handen glijd langs mijn linker zij, van boven naar beneden. Heel langzaam, terwijl zijn ademhaling versnelt. Een stille paniek voel ik plots sterker worden. Wat is hier de bedoeling van? Ik wil me omdraaien, maar hij houdt me tegen. Zijn ademhaling versnelt nog meer, en zijn lippen kriebelen in mijn hals. Ik word kwaad, enorm kwaad. Ik kan niet verwoorden hoe ik me op dat moment voelde, iets in mij riep enorme woede op, en van uit het niets, draai ik me om en sla kei hard in het gezicht van Peter. Ik schrik hoe dicht bij hij mij me staat. Alles lijkt in slow motion te gebeuren. Mijn open hand kletst met een flinke vaart tegen zijn linker wang, en Peter is zichtbaar geschrokken door mijn felle reactie. “Flik dit niet nog een keer.” Zeg ik hardop. Peter wil iets zeggen, maar houdt zijn mond. De woede in mij, word minder, de angst des te groter. We zeggen allebei niks. Peter schaamt zich inmiddels enorm. Zijn gezicht word rood, en zijn ademhaling is wonderbaarlijk verlaagt. Hij wil me weer aanraken, maar ik kets hem af. “Doe geen domme dingen.”
Een vreemde herrinering, komt door deze situatie weer omhoog...

Een jaar of negen geleden, ik was een jaar of 14, zat net in de tweede klas van de middelbare. Een jaar van wisselende stemmingen, een jaar van slechte gebeurtenissen en een ommekeer in mijn leven. Hoe het begon is lastig uit te leggen, ik leefde in een waas, was enorm onzeker in die tijd. Een nieuwe leraar was er op onze school gekomen, en al snel kon ik goed met deze man omgaan. Hij zou een jaar of 25 zijn geweest, en was een enorme flirt. Alle meiden waren weg van hem, zijn mooie looks, zelfs op zijn slechte dagen, zag hij er uit als een popster. Hij droeg veel merkkleding, had mooie praatjes, en gaf veel complimenten. Het was onmogelijk om een onvoldoende te halen bij deze leraar. Iedere toets was een mondeling, of een schrijfopdracht, en hij was al snel tevreden. Ieder mens is weleens ziek, zo ik ook. Helaas had ik een toets gemist, maar die kon ik makkelijk inhalen, tussen twee lesuren door, in de pauze.
De toets was niet moeilijk, maar de leraar leidde me enorm af. Ik zat aan een tafeltje, en hij stond achter me, te kijken hoe ik alles invulde. Zijn ademhaling voelde ik in mijn nek, en hij legde een hand op mijn schouder. “Stop maar... Ik weet wel een beter idee. Ik zie dat je hebt geleerd, en wil je extra punten geven.” Zijn andere hand legde hij op mijn andere schouder, en ik hield angstvallig mijn pen vast. Langzaam zakte zijn linkerhand van mijn schouder naar mijn sleutelbeen, via mijn hals langzaam naar beneden. De ademhaling werd korter en sneller, en veranderde langzaam in gehijg. “Sta eens op.” Beviel hij me, maar ik bleef zitten. “Sta op.” Zei hij wat duidelijker. En ik? Ik was bang, overdonderd, geïntimideerd door deze verschrikkelijke man. Maar ik bleef zitten, versteend op de stoel waar ik zat. Hij ging gewoon verder. Ook zijn rechterhand zakte langzaam naar beneden, en tegelijkertijd waren zijn handen gedaald naar mijn borsten. Vanaf dit moment, voelde ik me zo vies, werd ik zo misselijk, maar ik durfde niks te doen. Ik vroeg me enkel af of dit normaal was... We waren allebei ijzig stil, waardoor we duidelijk voetstappen hoorden in de gang naast het lokaal. Spontaan liet ie me los, en gaf snel een zoen in mijn hals. “Helaas, dit is een onvoldoende.” Net op tijd zette hij een stap naar achteren, en rechtte zijn rug, toen de deur open ging. “Ooh... Ik dacht dat dit lokaal leeg was het komende uur?” Een jonge vrouwelijke docente stond in de deuropening, en keek me vreemd aan. Maar deed verder niets.

Peter doet me enorm aan dit moment denken. Een onbehagelijk gevoel, een verschrikkelijke ervaring, een nachtmerrie voor ieder kind. Misschien bedoelt hij het niet zo, misschien reageer ik te heftig. Mijn twijfels maken me nog drukker doen overkomen naar Peter. “Sorry.” stammel ik uit mijn mond. Zal ik het hem vertellen, of is het nu niet het moment er voor? Peter blijft gewoon staan, zijn houding lijkt onveranderd, maar zijn ogen staren naar de grond. Het blijft even ongemakkelijk stil, tot Peter zijn mond open trekt.
“Nee, ik moet sorry zeggen voor het stomme gedrag. Maar ik dacht echt dat jij het ook wel leuk zou vinden, maar deze reactie was heel verrassend.” Hij aait over zijn rode wang, waarna hij diep in mijn ogen kijkt. “Stapje terug dan maar?” Peter lijkt het niet prettig te vinden, hier in de keuken. Ik schenk de koffie in, en loop achter hem na naar de woonkamer. Hij staat stil voor het grote raam, kijkend de tuin in. Zelf plof ik op de bank, nadat ik de koffie op de salontafel heb gezet. Ik durf niet naar hem te kijken, het voelt allemaal ongemakkelijk aan. Goh, wat baal ik van zijn actie van zo net. Waarom haalde hij het in zijn hoofd? Oh dit is zo'n min punt. Voor ik verder kan denken draait Peter zich om, en loopt de kamer uit, richting de voordeur. Hij mompelt enkele woorden die voor mij onverstaanbaar zijn, en hij opent de deur voor zichzelf. “We smsen nog wel?” Voor ik iets kan zeggen, sluit hij de deur achter zich.

Het is 16.00 uur, al dik drie kwartier zit ik hier alleen in huis. Peter reed met een rotgang de straat uit, zonder echt duidelijk naar mij te zijn wat hij ging doen. 'Hallo?' Denk ik bij mezelf. 'Hij ging echt te ver, zeker op een eerste afspraakje, en zeker bij mij.' Ik probeer mijn gevoel te ontcijferen, ik wil precies weten wat ik nou voel voor hem. Maar het is zo ingewikkeld. Het is zo'n mooie man om te zien, zeker in het ziekenhuis was hij niet verkeerd. Maar nu hij uit zijn dokters rol is, en echt 100% Peter is, begin ik te twijfelen. Oh ik kan hier zo slecht tegen, dat vreemde gedoe allemaal. En al helemaal hij nu niks van zich laat horen. Hij heeft me gekwetst, en niet zo'n beetje ook. Hij heeft een grote misser gemaakt bij me. Hij is anders dan de andere jongens die ik heb gehad voorheen. Nou ja, jongens, het was er gelukkig maar één. Beide zijn totaal verschillend, andere uitstraling, ander gedrag, ander luchtje. Er is totaal geen overeen komst met elkaar, als je ze zou vergelijken. Ergens begin ik Peter nu niet meer leuk te vinden, hij was eerst zo mysterieus, op een juiste manier. Er was een spanning tussen ons, waarvan ik dacht dat we het zelfde voelden. Misschien was hij wel uit op seks, enkel een lust, geen liefde. Mannen zijn soms te simpel voor woorden. Ik dacht dat ik Peter nu wel redelijk kende met al zijn reacties en gevoelens die hij open en bloot aan me vertelde. Zou hij gelogen hebben? Over zijn ex, over zijn werk, over zich zelf?
16.24 Uur. Mijn telefoon ligt op een kast richting de keuken, als het ding me laat weten dat ik een sms heb ontvangen. Met lood in mijn benen, besluit ik toch naar de kast te lopen. De nieuwsgierige ik wil weten wie me sms't. Iedere pas twijfel ik opnieuw. “Wel of geen Peter?” Spookt er door m'n hoofd. Vol ongeloof pak ik de telefoon, en druk ik op ontgrendelen om te kijken wie me wat stuurt. “Wil ik het wel weten?” Even sta ik met mijn telefoon in de hand, de nieuwsgierigheid wordt groter, maar de twijfels ook. Wat als het smsje niet van Peter is maar van Tim? Twijfelend loop ik terug naar de bank waar ik net zat, en zodra ik zit, kijk ik op het scherm. Vervolgens druk ik op een toets waardoor het toestel van het slot afgaat. Met redelijk grote letters staat er op het scherm dat ik een nieuw sms-bericht heb ontvangen. Maar dat weet ik al, maar van wie? Ik klik op openen, als het telefoontje weer een geluid geeft. Nog een sms!