Bokt.nl

Citaat:

Ik sla een kreet uit van schrik, ik hou snel mijn hand voor mijn mond want ik wil niemand wakker maken. Als ik omdraai sla ik een zucht van verlichting, ik kijk niet in het gezicht van mijn vader. Ik kijk in het gezicht van Joop, mijn favoriete bodyguard. “Waar ga je op dit late tijdstip naar toe Anna, heb je soms een vriendje?”, grapt Joop. Ik weet dat ik het tegen hem kan vertellen, maar ik wil hem niet met een schuldgevoel laten lopen. “Ik heb inderdaad een vriendje ja”, lieg ik. Gelukkig kan hij mijn ogen niet zien, want ik kan erg goed liegen, niet. “Wie is dat dan?”, vraagt Joop nieuwsgierig. “Ik vertel je morgen alles goed?”, vraag ik ongeduldig. Ik wil zo snel mogelijk weg voordat iemand ons hoort. “Oké, maar doe je wel voorzichtig”, zegt Joop dan bezorgd. “Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat jou iets overkomt”. “Ik ben altijd voorzichtig”, glimlach ik. Het liefst zou ik hem nu een knuffel geven voor alle goede zorgen, maar dan zal ie achterdochtig worden. “Tot morgen”, zeg ik zachtjes. “Tot morgen Anna”, zegt Joop. Ik draai de deur achter mijn dicht en ga er even met mijn rug tegen aan staan. Ik adem diep in door mijn neus en blaas het door mijn mond weer uit. Ik ben er klaar voor, denk ik bij mezelf.

Ik loop zachtjes op mijn tenen naar de achterkant van de tuin. Onze tuin is omsingeld door een stenen muur van 2 meter hoog. Ik had de vorige dag al bedacht dat ik de boom in zou klimmen en via een tak van de boom op de muur zou landen. Het boom klimmen gaat me vrij makkelijk af, binnen één minuut zit ik op de gewenste boomtak. Oké nu komt het lastigste nog, denk ik bij mezelf. Ik laat me langzaam naar het uiteinde van de tak glijden. Ik ben bijna bij het uiteinde en me voeten bungelen nu boven de grond. Ik probeer krampachtig met mijn voeten te zoeken naar de bovenkant van het hek. Verdomme ik ben nog niet eens begonnen en nu gaat het al fout, denk ik paniekerig. Ik laat me nog een klein stukje zakken en tot mijn opluchting voel ik eindelijk de muur met mijn voeten. Ik laat me er langzaam op zakken en ik zit nu op de muur met aan elke kant een been. Als ik dan naar beneden kijk, krijg ik een vreemd gevoel in mijn buik. Het is nog best hoog hier.

Ik zwaai mijn ene been naar de buitenkant en laat me langzaam naar beneden glijden op mijn buik. Als ik aan mijn handen alleen nog aan de muur hang, bedenk ik dat ik nu moet springen. “Oké, één.. twee..”, begin ik af te tellen. “Drie!” en ik laat los en ik val op een hoop met bladeren. Dan ga ik staan en sla de vuile bladeren van me af. “Bah wat smerig zeg, daar gaan me mooie gemanicuurde handen”, zeg ik mopperend. Ik smeer mijn vieze handen aan me broek af die ondertussen ook al zwart ziet van het zand en het vuil. Ik weet dat mijn oma niet meer in ons oude huis woont in de stad, maar waar wel. Ik bedenk me nu dat ik eigenlijk niet eens weet waar ik zoeken moet. Ik besluit naar Roelof te gaan. Daar wonen mijn oom Mark en tante Karin, oom Mark is de broer van mijn moeder. Roelof is een klein dorpje beneden in het land, het zal ongeveer 62 km die kant op zijn. Gelukkig moet ik om daar te komen door veel kleine dorpjes heen, daar zijn vast plekken waar ik kan overnachten. En misschien kunnen de mensen mij wel niet in die dorpjes, hoop ik. Dan bedenk ik dat iedereen die mij tegen zou komen, mij zo zal herkennen. Ik besluit mijn mooie donkere krullen bij elkaar te pakken en ik maak er een knot van. Dan pak ik mijn legergroene t-shirt uit mijn tas en bind het om mijn hoofd. Zo valt het misschien wel minder op, denk ik tevreden. Als ik op me klokje kijk, zie ik dat het ondertussen al weer kwart voor vijf is en ik loop nog maar bij de begraafplaats. Ik bedenk dat ik nu maar eerst even een paar uurtjes flink moet doorstappen. Pap was vrij dus die ligt waarschijnlijk de hele dag in bed, mam moest ook niet werken dus die zal wel rond een uur of 9 naar mijn kamer gaan. Dat betekent dat ik nog 4 uur de tijd heb om zo ver mogelijk te komen.

Als ik voor de zoveelste keer op mijn horloge kijk zie ik dat het ondertussen half 7 is en ik begin nu al honger te krijgen. Ik zou wel lekker een zak chips willen met een groot glas cola, denk ik dromend. Daar moet ik nu niet aan denken, stop ik dat idee snel weg. Wat dat betreft ben ik wel beetje verwend, denk ik bij mezelf. Mijn vader was altijd wel streng, maar ik mocht wel alles wat ik wilde. Als het mijn zangcarrière maar niet schaadde. Wat een rust, geen gehaast en geen gedoe meer met dat zingen. De vogeltjes in de bomen komen ondertussen ook rustig op gang en ik geniet van het moment. Ik sluit even mijn ogen en luister naar het gefluit van de vogeltjes. Wat heerlijk eigenlijk zo in de buitenlucht, daar heb ik nooit tijd voor gehad. Vanaf nu word alles anders, denk ik tevreden bij mezelf. Ik loop ondertussen al een hele tijd over de polderweggetjes, ik heb het gevoel alsof ik al 100 km heb afgelegd terwijl het in werkelijkheid nog maar 10 km is, tenminste dat is wat de borden zeggen. Nog 1 km en dan kom ik uit in het Berkenbos, dat is het grootste bos in onze omgeving. Het is een erg groot bedekt bos, er zijn veel verschillende routes en je raakt er zo verdwaald. Daarom mocht ik er ook nooit komen met Cosmo.

Maar niet luisteren natuurlijk, ik wilde er perse heen met Cosmo. Er lopen prachtige brede zandpaden door het bos heen en dus prachtig om een sprintje te trekken. En dat deden we ook, we gingen erg hard en ik had de tranen in mijn ogen staan. We gingen links, rechts, rechts, links, rechts en weer links. Voor ik het wist zaten we middenin het bos en wist ik de weg niet meer terug. We kwamen op een kruispunt en mijn gevoel zij dat we naar links moesten, maar Cosmo bleef bij haar standpunt en wilde naar rechts. Ik twijfelde en was vreselijk in paniek, maar vertrouwde Cosmo blind en liet haar de weg kiezen. Blijkbaar had Cosmo nog goed opgelet, want ze bracht ons zo uit het bos. Ik heb het pap en mam nooit verteld, bang dat ze kwaad werden.

Glimlachend denk ik eraan terug, mijn lieve Cosmo. Wat zou ik haar graag weer willen knuffelen. Ik krijg even een brok in mijn keel. Straks heeft mijn oma Cosmo al weggedaan. Daar moet ik niet aan denken, mijn oma kennende heeft ze haar nog en verzorgd ze haar hartstikke goed. Dan hou stokt mijn adem even bij het zien van de opening van het bos. Ik ben blij dat het al wat lichter word, zou het helemaal niks vinden als je hier door het donker heen moet. Ik haal even diep adem en loop dan dapper verder.

Na een paar minuten in het bos gelopen te hebben weet ik gelijk de weg al niet meer terug. Alles lijkt werkelijk op elkaar, de bomen en de paden lijken allemaal het zelfde. Als ik zoekend om me heen kijk zie ik niet de boomstam die versperd ligt over het pad. Ik struikel over de boomstam en land met mijn hoofd op een verdwaalde tak, dan word het zwart voor mijn ogen...

Citaat:

Langzaam kom ik weer een beetje bij bewustzijn, ik voel een felle steek in mijn hoofd. Ik wil naar mijn hoofd grijpen maar ik kan mijn armen niet bewegen. Mijn ademhaling gaat steeds sneller, ik kan me niet meer herinneren wat er gebeurd is. Nog belangrijker ik weet ook niet waar ik beland ben. Ik open langzaam mijn ogen en zie dat ik in een soort van caravan zit. Er ligt een dikke wollen deken over mij heen die erg zwaar is. Vandaar dat ik mijn armen niet kon bewegen, denk ik bij mezelf. Als ik om me heenkijk zie ik een rommelig interieur met prachtig rode gebloemde gordijntjes voor de ruimen. Omdat de zon al volop de ramen schijnt geeft het een rode gloed in de caravan. Aan de andere kant van de caravan staat een gammel tafeltje met aan beide kanten een bankje, die je waarschijnlijk zo kan inklappen. Links tegen de muur staat een klein aanrechtje met een wasbak waar de afwas nog in staat. Toch ruikt het niet vies in de knusse caravan. Voorzichtig kom ik langzamerhand een stukje overeind, zodat ik met mijn rug tegen de muur van de caravan aan kan zitten. Nu zit ik op ooghoogte van het raam en trek ik voorzichtig het gordijn een stukje open. Als ik naar buiten kijk zie ik een open veld in het bos, met allemaal caravans in een rondje. In het midden van het rondje staat een grote houtstapel wat waarschijnlijk een kampvuur moet voorstellen. Geschrokken kijk ik naar buiten, waar ben ik in vredesnaam beland. Dan zwaait de deur van de caravan open. Er staat een donkere vrouw met een hoofddoek om haar hoofd met vreselijke veel sieraden om. “Mohito, Mohito”, brult de vrouw naar buiten en roept er iets achteraan in onverklaarbare taal. Ze knielt bij mijn bed en praat tegen me in een taal die ik niet kan verstaan. “Uh, ik kan U niet verstaan”, begin ik voorzichtig. De vrouw brabbelt rustig verder en heeft onder tussen een natte washand gepakt en begint daarmee mijn gezicht schoon te maken. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen en laat het allemaal maar over me heen komen. Dan stapt er een lange donkere man binnen die net aan onder de caravan deur kan binnen. Ze beginnen tegen elkaar te praten in de taal die ik nog steeds niet begrijp. “Wat doe ik hier?”, vraag ik zachtjes. Ze praten rustig met elkaar verder, blijkbaar verstaan ze me niet. Ze slaat de deken van mij af en geeft me een felgeel jurkje met allemaal gekleurde bloemen erop. Als ik het aantrek kijken ze me vertederd aan. “Mooi, ca mooi”, zegt de vrouw in gebrekkig Nederlands. Dan bind ze een egaal rode doek om mijn hoofd heen en pakt mij bij mijn hand en neem mij mee naar buiten. Dan zie ik allemaal vrouwen in prachtig gekleurde jurken, mannen in korte broeken en verder niets en ook kinderen in korte broekjes. Het ziet er allemaal heel vredig uit en het lijkt wel één grote familie. Wanneer ik uit de caravan stapt kijkt iedereen mij kant op. Alle vrouwen komen op me aflopen en komen om me heen staan, ze zitten aan mijn haar, mijn gezicht en aan mijn handen. Ik laat het allemaal maar over me heen komen. De vrouw die mij heeft wakker gemaakt wordt boos en gebaart ze allemaal weg te gaan. De vrouwen gaan weer verder met waar ze mee bezig waren en de bekende vrouw neemt mij mee naar caravan die groter is als alle andere. Binnen in de caravan liggen allemaal manden verspreid met stukken fruit, broden en eieren. Ze gebaart naar de manden en zegt iets in nog steeds onverklaarbare taal. Dan loopt ze weg en laat ze mij alleen achter in de caravan.

Beduusd blijf ik achter. Als ik naar de manden kijk met al die verse fruitstukken merk ik pas hoeveel honger ik heb. Ik til mijn jurk omhoog en leg er een appel, een peer, een banaan en 3 kiwi´s in. Dan draai ik me om en bots tegen iemand aan waardoor al het fruit op de grond lig. Ik voel mijn wangen rood kleuren. Als ik de fruitstukken van de grond raap en ze weer in mijn jurk leg kijk ik omhoog. Dan kleuren mijn wangen waarschijnlijk nog roder, want er staat werkelijk een prachtige jongen tegenover me.

Hij is net als alle andere een donkere jongen met gitzwart krullend haar. Ik gok dat hij een jaar of 20 zal zijn. Hij heeft brede gespierde schouders en houd zijn kin hoog geheven in de lucht. We staan al een aantal seconde tegenover elkaar zonder iets te zeggen. “Dus jij bent de nieuwe, waar iedereen zo geheimzinnig over doet”, zegt de jongen dan tenslotte. Hij heeft een vrolijke stem met een accent waarvan ik niet waar die vandaan komt. Ik kan de jongen bijna wel om ze hals vliegen, zo blij als ik ben dat hij mijn taal ook spreekt. “Dus jij praat ook Nederlands”, zeg ik blij. De jongen kijkt me vreemd aan en schud grinnikend zijn hoofd. “Je zal wel een harde klap gehad hebben op je hoofd”, zegt de jongen en loopt zonder afscheid te nemen weer weg. Alweer blijf ik beduusd achter.

Ik loop het pleintje weer op en kijk schichtig om me heen. Waar moet ik nu heen, wat moet ik nu doen en wat verwachten de mensen hier van mij. Waar is de vrouw die mij geholpen heeft en waar is die mooie jongen. Ze zijn allebei nergens te bekennen. Wel zie ik de lange man die ik ook in de caravan zag en wiens naam ´Mohito´ was. Voorzichtig loop ik zijn richting uit en zeg zachtjes zijn naam. “Mohito?”. De man draait zich om en wanneer hij mij ziet, zet hij een vriendelijke glimlach op. “Wat is er?”, vraagt Mohito. “Dus U kan ook mijn taal”, antwoord ik blij. “Natuurlijk”, zegt Mohito en hij moet hard lachen. “We gebruiken het alleen bijna nooit, iedereen spreekt hier rommisch”, vertelt Mohito. “Rommisch?”, vraag ik niet begrijpend. “Ja rommisch, we hebben het eigenlijk zelf verzonnen en iedereen spreekt het nu hier”. “Maar voor jou zal het allemaal wel lastig zijn”, zegt Mohito. “Ja, ik versta er niks van”, zeg ik glimlachend. “Dat kan ik me voorstellen, maar eet nu maar even wat, je bent veel te dun”, zegt Mohito en kijkt mij miskeurend aan. Snel begin ik met het eten van mijn fruit en kijkt Mohito mij tevreden aan. "Wie is die vrouw die mij net heeft geholpen?", vraag ik nieuwsgierig. "Dat is mijn vrouw Cenille", zegt Mohito en wanneer hij dat zegt zie ik zijn ogen glinsteren van trots. "Zij spreekt als één van de weinige geen nederlands hier, maar ze is hartstikke lief hoor", zegt Mohito nog steeds vrolijk. "Dat geloof ik graag", zeg ik knikkend. "Je bent een lief meisje", zegt Mohito goedkeurend. Voor ik hem kan vragen hoe ze me gevonden hebben staat hij op en loopt weg.

Citaat:

Tevreden eet ik van mijn fruitjes en ik kijk rustig om mij heen, zoekend naar die mooie jongen. Helaas kan ik hem niet vinden en eet ik teleurgesteld verder. Dan komen er twee kleine meisjes op me afgerend, ik gok dat ze een jaar of 7 en 9 zijn. De ene ziet er in ieder geval ouder uit dan de ander. Glimlachend kijk ik ze aan en ze glimlachen lief terug. De meisjes pakken allebei een hand van mij en vragen of ik met ze wil spelen. Ik laat me grinnikend meenemen. Ze nemen me mee naar hun caravan en lopen dan langs de caravan naar achter de caravan. Dan opent mijn mond verbazing, achter de caravan staan 3 pony’s en 1 paard. Ze staan vast met hun halster aan een touw die naar de grond loopt. Het zijn lange touwen dus de pony’s kunnen eigenlijk vrij bewegen. De drie pony’s zijn alledrie donkerbruin van kleur, maar hebben alleen een ander soort blesje, ik gok dat ze zo rond de 1.50 zijn. Het paard daarentegen lijkt wel 2 meter hoog en is een schimmel. “Jij paardje rijden”, zegt het jongste meisje. “Ik?”, zeg ik vragend. “Of durf je niet”, vraagt een bekende stem. Als ik omdraai zie ik Mohito staan. “Stap maar op hoor, je kan het beste op Quantore stappen hoor, hij is het grootst maar het liefst van allemaal”, zegt Mohito grijnzend. “Die kleintjes zijn af en toe een beetje fel. “Dankje, maar ik reed zelf ook altijd paard hoor”, zeg ik. “Nou laat maar zien wat je kan”, zegt Mohito en hij gaat naast Quantore staan en houd zijn handen voor zijn buik. “Wat doet u nou, er moet toch nog een zadel op?”, vraag ik. “Wij rijden nooit met die troep, nou kom op stap op dan geef ik je een voetje”, zegt Mohito ongeduldig. Voorzichtig loop ik op Mohito en Quantore af, ik reed nooit zonder zadel op Cosmo. Lichtelijk gespannen laat ik me op Quantore zetten en ik jou me krampachtig vast aan een pluk manen. Wat voelt dat toch fijn zo’n warme paardenrug, dat is weer een hele tijd geleden.

Mijn angsten zijn als de sneeuw voor de zon verdwenen als ik de warme rug van Quantore voel en zonder dat ik het door heb spoor ik Quantore aan en beweeg ik mee met de grote stappen die hij maakt. “Goedzo”, zegt Mohito trots. “Doe eens een drafje”, daagt Mohito mij uit. Ik spoor Quantore zachtjes en hij is blijkbaar goed opgevoed want hij gaat over in een zacht sukkeldrafje. “Draai nu je heupen is naar links en druk je binnenbeen iets in zijn buik”, roept Mohito. Ik doe wat mij verteld word en ik voel Quantore onder mij naar links gaan en zo rijden we een ons eerste rondje. Glimlachend vol trots rijd ik rond op Quantore. “Oké, als je hem in dit rondje kan houden leg je voorzichtig je buitenbeen iets naar achter”, roept Mohito. Ik weet precies waar hij naar toe wil en ik leg mijn buitenbeen naar achter zodat Quantore overgaat in een soepele galop. Nog steeds rijd ik rond in een cirkel om Mohito heen. “Je heb een goede houding”, zegt Mohito tevreden. Ik maak me zwaar en knel voorzichtig met mijn knieën. Dan valt Quantore uit de galop, even stuiter ik alle kanten op maar dan gaat hij ook over in stap. Ik laat hem naar Mohito lopen en met tegenzin laat ik me van zijn rug glijden. “Dat was echt fantastisch”, zeg ik zachtjes en ik kijk glimlachend naar Quantore. “Ja het is een goedzak”, zegt Mohito vrolijk en klopt Quantore op zijn hals. “Nou ga je mee dromer het is etenstijd?”, vraagt Mohito en hij loopt alvast richting de caravans. Ik kijk nog even naar de paarden en loop dan snel achter Mohito aan.

Ondertussen zitten we met ze alle om het kampvuur dat de mannen ondertussen aan hebben gezet. Ik zit tussen Mohito en Cenille in en ik denk dat ik nog nooit zoveel liefde tussen mijn ouders heb gezien als dat ik tussen Mohito en Cenille zie. Dan denk ik bij mezelf dat ik me zoektocht naar oma en Cosmo helemaal ben vergeten. Pap en mam zullen ondertussen nu wel weten dat ik weg ben gelopen. Zullen ze me zoeken vraag ik me af. “Waar denk je nu weer aan dromer”, zegt Mohito en hij haalt me uit mijn gedachte. “Niks”, wimpel ik Mohito af. Ik wil ze hier niet opzadelen met mijn problemen. “Hoe hebben jullie me eigenlijk gevonden”, vraag ik nieuwsgierig. “Ryan vond je”, zegt Mohito grinnikend. “Ryan?”, vraag ik nieuwsgierig, dat is niet zo’n vreemde naam denk ik bij mezelf. Misschien komt hij ook wel uit het stadsleven denk ik hoopvol. “Ja hij was van huis weggelopen en kwam hier terecht en hij is hier nu eigenlijk nog steeds”, zegt Mohito grinnikend. “Toevallig liep hij buiten het kamp, af en toe haalt hij wat uit het dorp en toen lag jij daar op de grond voor het oprapen”, vertelt Mohito verder. Ik moet lachen om Mohito om de manier hoe hij het verteld. “Ryan kwam toen terug met jou over zijn schouder en met de boodschappen in zijn andere hand”, grijnst Mohito. “Wauw dat zal wel zwaar voor hem zijn geweest”, zeg ik ongelovig. “Ach hij is sterk genoeg”, zegt Mohito glimlachend. “Daar zal je hem hebben”. Als ik me omdraai en omhoog kijk, kijk ik in de ogen van die mooie jongen, oftewel Ryan. Weer kleuren mijn wangen rood, wat je gelukkig niet goed ziet in het donker. “Ik geloof dat ik jou een bedankje schuldig ben”, zeg ik zachtjes stotterend. Ik heb bijna geen ervaring met jongens en weet mezelf geen houding te geven. “Dat zit wel goed hoor”, zegt Ryan nonchalant en hij loopt snel weg en gaat ergens aan de andere kant van het kampvuur zitten. “Hij laat niet veel mensen toe”, zegt Mohito zachtjes al hij me naar Ryan ziet kijken. “Hoe bedoelt u”, zeg ik niet begrijpend. “Hij is niks voor niks van huis weggelopen daar zit meer achter”, vertelt Mohito. “Maar dat komt vanzelf, je moet hem wat tijd gunnen geloof me, het is een hele fijne knul”, zegt Mohito. “Oké”, stem ik in. We zitten nog een lange tijd rond het kampvuur, maar ik merk dat ik steeds moeier word. “Ga maar naar je bed toe, je ziet er moe uit”, zegt Mohito. Ik ben blij dat hij het ziet en ga tevreden naar de caravan van Mohito en Cenille toe, wat nu eigenlijk ook een beetje mijn caravan is. Ik kruip in mijn bed en sla de warme wollen dekens over me heen. Zodra mijn hoofd het kussen raakt val ik in een diepe slaap.

Citaat:

Ik ren door een bos met overal bomen, het is pikdonker en ik zie geen hand voor ogen. Ik blijf maar rennen en rennen. Mijn vader zit achter me aan en roept me terug te komen naar huis. Dan voel ik de grond onder mijn voeten verdwijnen en val ik, ik blijf maar vallen.

Zwetend schiet ik overeind. “Het was maar een droom”, mompel ik zachtjes. “Gaat het wel met je?”, vraagt Mohito bezorgd die aan de rand van mijn bed zit. Ik schrik op, ik had nog niet gezien dat Mohito aan mijn bed zat. “Je lag zo te draaien en je begon te zweten”. “Ja, het gaat nu wel weer, nare droom denk ik”, zeg ik zachtjes. “Je moet morgen toch maar eens vertellen wat er aan de hand is hoor”, commandeert Mohito mij. “Hoe heet je trouwens?”. “Mijn naam is Anna”, zeg ik voorzichtig. “Oké Anna, morgen praten we verder”, zegt Mohito zachtjes. Dan staat hij op van mijn bed en gaat weer naast Cenille leggen. Zenuwachtig voor de volgende dag val ik in slaap.

“Goedemorgen”, zegt Cenille en haalt haar hand door mijn haar. Ik open langzaam mijn ogen en wens haar ook een goedemorgen. Mohito is al niet meer in de caravan en ook Cenille gaat alvast naar buiten. Als ik naar mijn dekens kijk zie ik dat ze alweer een nieuw paar kleren heeft neergelegd. Deze keer is het een zwarte weide rok tot mijn knieën met daarboven een paars shirtje met korte mouwen. Ook ligt er een prachtige gouden ketting en een paarse kralen ketting. Normaal draag ik nooit twee kettingen maar hier hebben ze er minimaal drie om. Als ik in de spiegel kijk schrik ik een beetje van mijn spiegelbeeld. Mijn normaal altijd perfect gestylde haar is nu pluizig en krult lekker. Ook mijn goed verzorgde huid is nu droog en begint al een bruine kleur te krijgen. Met mijn zwarte haarkleur zou ik hier zo tussen passen. Tevreden kijk ik in de spiegel. Dan loop ik naar buiten en zie ik dat iedereen zich alweer rond het kampvuur heeft verzameld om te ontbijten. Er staan weer een aantal manden op een tafel uitgestald. Als ik er naar toe loop zie ik dat de meeste dingen er al weg zijn, maar er ligt nog een stuk brood en een aantal bananen. Ook staat er een grote ketel met een soort van rode derrie erin. Met een vies gezicht kijk ik in de ketel. “Gezond”, zegt Cenille die inmiddels naast mijn staat. “Maar wat is het?”, vraag ik nog steeds vies kijkend. Ze kijkt me aan schud glimlachend haar hoofd en loopt dan weer terug naar haar plekje naast Mohito. Ik besluit dan toch maar een beetje in een kommetje te doen en loop dan ook naar Mohito en Cenille. “Zo durfde je het aan met de colada”, zegt Mohito opgewekt. “Colada?”, vraag ik. “Klinkt als een drankje”, grap ik. “Maar dat is het niet dromer, het is een mengsel van kruiden, fruit en nog meer dingen en dat dan opgewarmd”, vertelt Mohito. “Dat klinkt inderdaad gezond”, glimlach ik naar Cenille. Ze kijkt goedkeurend wanneer ik een hap neem. “Hm, smaak best wel goed”, zeg ik eerlijk. “Dat is mooi”, zegt Mohito tevreden. Iedereen eet zijn ontbijt op en dan neemt Mohito mij apart.

“Nou jij gaat me nu is even vertellen wat er aan de hand is dame”, zegt Mohito en op de manier hoe hij het zegt wenst hij niet tegen gesproken te worden. Ook al ken ik Mohito nog maar twee dagen ik vertrouw hem en vertel hem het hele verhaal. Eerst lacht Mohito want hij denkt dat ik een grapje maak, maar als hij ziet dat ik er niet om moet lachen kijkt hij weer serieus. “Dus jij bent nu in je eentje op zoek naar je oma en Cosmo?”, vraagt Mohito vol ongeloof. “In je eentje?!”. “Dat is toch levensgevaarlijk Anna”, zegt Mohito bezorgd en dit is de eerste keer dat hij mijn naam noemt in plaats van dromer. “Ja, ik dacht dat..”, begin ik. “Wat je dacht je, dat je dat wel in je eentje kon doen”, zegt Mohito boos. Geschrokken kijk ik hem aan. “Het spijt me dat ik zo reageer, maar het is wel heel naïef van je om te denken dat je zo in je eentje even op zoek kan gaan naar je oma en je paard”, zegt Mohito. “Ik weet het”, zeg ik zachtjes. “Weet je waar je zoeken moet?”, vraagt Mohito dan. “Nee, eigenlijk niet maar ik heb wel haar gegevens”, zeg ik en bedenk nu pas hoe verkeerd ik te werk ben gegaan. “Wacht maar, ik heb wel een idee”, stelt Mohito voor.

Mohito loopt drie caravans verder loop daar naar binnen, 5 minuten later komt hij weer naar buiten. “Ryan gaat met je naar het dorp, daar kan je bij de gemeente het adres opzoeken”, vertelt Mohito. Dan komt Ryan uit zijn caravan en kunnen we gaan. “Doen jullie voorzichtig”, roept Mohito ons nog na.

“Is het ver lopen”, vraag ik. “Ja, maar het eerste stuk nemen we Quantore”, zegt Ryan kortaf. Ryan springt soepel op de rug van Quantore en trekt mij er dan achterop. Stapvoets lopen we het bos in. Na ongeveer een kwartier in het bos gelopen hebben, word het bos steeds opener en zijn we al een paar voetgangers tegen gekomen. Dan lopen we een stukje steil naar beneden en komen we in een kleine grot, daar laat Ryan Quantore stoppen en stappen we af. “Laat je hem hier achter”, vraag ik ongelovig. “Straks neemt iemand hem mee”. Ryan loopt de steile heuvel omhoog en verdwijnt achter de struiken. “Ryan?”, vraag ik beduusd. Ik kijk nog even naar Quantore en die ploft zachtjes neer op het mos in de grot. Dan klim ik snel de heuvel op en zie nog net dat Ryan naar rechts is gegaan. “Ryan waarom wacht je niet even?”, vraag ik nahijgend. “Als je niet op schiet komen we er nooit”, zegt Ryan kortaf en loopt verder. De rest van de weg verwisselen we geen woord. In het begin van het dorp is de gemeente dus gelukkig hoeven we niet het hele dorp door te lopen. We lopen naar binnen en lopen naar de balie. “Hallo, ik ben op zoek naar het huisadres van..”, begin ik. Als ik nu vertel dat ik op zoek ben naar mijn oma, dan weten ze dat ik hier ben geweest. “..Van mevrouw Duisberg”, ga ik verder. “Ze woonde vroeger altijd in de remstraat in de stad”, vraag ik verder. “Oké en haar naam is?”, vraagt de baliemedewerkster. “Haar naam is Karin”, antwoord ik. “Karin Duisberg, even kijken hoor”, mompelt de baliemedewerkster. De baliemedewerkster heeft een vriendelijk gezicht met kort blond haar tot haar schouders. “Ze woonde inderdaad eerst in de remstraat en is toen verhuist naar de tulpenstraat in Gasto”, vertelt de baliemedewerkster vriendelijk. Het word even licht in mijn hoofd en de wereld om me heen begint te draaien. Zou dat betekenen dat mijn oma dus nog leeft. Ik voel mezelf slap worden en grijp de balie vast maar dan is het al te laat. Als ik in elkaar zak vangt Ryan me op. “Hé gaat het wel”, vraagt Ryan bezorgd. Ik hang in zijn armen en als ik mijn ogen open kijk ik zijn lieve bruine ogen die nu geschrokken staan. “Ja, het gaat wel schrik ik op, ik viel even weg denk ik”, zeg ik zachtjes. Ryan zet me overeind maar blijft mijn hand vasthouden. “Bedankt”, zeg ik en ik knik naar de baliemedewerkster die ook geschrokken kijkt. Samen lopen we weer naar buiten en ik kan er niks aan doen maar ik omhels Ryan. “Me oma leeft dus nog”, zeg ik en voor ik het weet rolt er een traan over mijn wang. Even drukt Ryan mij tegen zich en dan kijkt hij me aan en veegt de traan van mijn wang. “We moeten snel terug”, zegt Ryan weer kortaf en dan draait ie om en loopt ie weer richting het bos. Ik begrijp niks van die jongen, denk ik bij mezelf. We lopen richting het bos en hebben niet door dat er een stel kinderen naar ons toe rennen. “Mogen we je handtekening”, “Angelica”, “Wauw we wilde u altijd al ontmoeten”, Handtekening, “Fan van je”, “Zing eens een stukje”, de kinderen roepen van alles door elkaar heen. “Ik ben haar niet”, zeg ik geschrokken. “Jullie moeten mij niet hebben”, zeg ik paniekerig. “Maar wacht is, u wordt gezocht”, zegt het grootste meisje. Van paniek sla ik dicht en ik zie nu ook een moeder op ons af komen. “Angelica?”, kijkt zij turend naar mij vanaf een paar meter verder. Gelukkig weet Ryan wat hij moet doen en trekt hij mij mee en we zetten het op een lopen. “Bel de politie”, horen we nog net roepen. We rennen het bos in, voetpaden, fietspaden, ruiterpaden. Ik volg Ryan blindelings. Dan zie ik gelukkig het bekende struikgewas en daar glijden we naar beneden waar Quantore op ons wacht. We springen snel op zijn rug. “Hou je vast aan mij”, commandeert Ryan. “Ik doe wat hij zegt en klamp me aan hem vast, dan spoort Ryan Quantore aan en dan springt Quantore aan in een snelle korte galop. Zo snel mogelijk terug naar het kamp.