Ik lig hier zo alleen,
ik kijk in het rond,
het is zo stil om me heen,
waar is iedereen toch?
De zwarte ruimte om mijn heen,
was het gevolg van gevecht,
ik wil opstaan weer op de been,
'Pas op' is het enige wat iemand zegt.
Ik heb al minder pijn,
en de ruimte wordt helderder,
maar ik wil bij mijn redder zijn,
het gevecht blijkt vergeten te zijn.
Een wond kan snel weer helen,
maar de gemene woorden blijven altijd bij je,
bij deze traan is het gebleven,
het is gelukkig alweer voorbij.
Bij familie en vrienden kun je terecht,
de échte vrienden staan achter je,
en vergeven je wat je soms hebt gezegt,
en zo ga ik steeds verder met mijn leven