Bokt.nl

Citaat:

Een nieuw leven.

Zwart met een groen gat. Leila viel erin, en plofte in grote groene kussens. “Hoi, ben je daar weer?” Het duurde nog geen seconde en Leila wist weer waar ze was. “Hallo Chill. Wil je me nu uitleggen hoe dat machientje werkt?” Chill brieste luid. “Loop maar, je zult het wel merken.”
Leila dook in de bol, zoals Chill haar voordeed. “En nu?” Ze zag helemaal niks, alleen het oranje blubber van de bol, en haar tinker die naast haar stond. “Nu moet je eens goed naar me luisteren. Deze machine is het wonder in de droomwereld. Je kunt alles wat je maar wil, maar je mag maar één ding kiezen.” Leila kijk Chill vragend aan. “Bijvoorbeeld als je wilt dat mensen beter worden van hun ziekte, dan kan dat. Dan krijg je de gave dat je in je droom, nu dus, kunt regelen dat mensen weer gezond zijn. Alleen mag je een niet al te grote droom werkelijkheid laten worden, dan werkt het niet. Snap je het?” “Uehm… Ja? Ik denk het wel.” Nadat Leila nog eens goed rond keek, vroeg ze: “Alleen hoe moet je het doen? Er staan nergens knopjes ofzo…” “Weet je al wat je wilt? Ga in het flubber zitten. Nee, je valt er niet door. Sluit nu je ogen en zeg me wat je wilt doen.”

De volgende morgen Fietste Leila naar school. Voor het eerst in jaren was ze blij om erheen te mogen. Op school aangekomen kwam Jordie op haar af. “Ha kabouter, blij om naar school te mogen? Je hebt me zeker wel gemist, hè!” ‘Dat pesterige toontje altijd van hem,’ dacht Leila. ‘Maar vanaf nu kan ik hem aan!’ “Kijk, een duif!” Riep ze al wijzend naar boven. Op het moment dat Jordie naar boven keek, liet meneer Roe-koe iets vallen en Jordie had een witte vlaai op zijn neus. Leila kon haar lachen niet inhouden en rende gierend weg.

Dit keer was het de beurt aan Marco om zijn presentatie te laten zien. Jammer voor hem zat zijn grote vriend niet bij hem, waardoor hij nog zenuwachtiger was. Maar kun je zo erg stotteren van zenuwen?

Wat toevallig. Jordie en Marco hadden allebei een lekke band, en ze moesten op tijd bij handbal zijn! In het laatste halfuur les waren ze dan toch aangekomen, maar ze hadden evengoed thuis kunnen blijven. Hun leraar zat namelijk veel op hun te katten en zó goed ging het nu ook weer niet…

Nadat Leila twee minuten op Diamond had gegaloppeerd streek ze weer over zijn prachtige diamantje, en het wonder kwam.

“Haha, het was wel erg grappig vanmiddag. Ik had Jordie een klodder vogelpoep op zijn neus laten krijgen, Marco’s presentatie verknalt waardoor hij een vier heeft, en hun handballes verpest!” Chill zat alles grinnikend aan te horen, en vroeg: “Ga je het voor morgen regelen? Ik wil je wel helpen, ik heb enorm leuke ideeën bedacht!”



En ook Sinty is gelukkig!

Leila dook achter de computer. ‘Even kijken wie er online is,’ dacht ze, want ze had zin in kletsen. ‘Yes, Sinty is er!’

Sint_schoolhater zegt: Hoi Leily! Zullen we van het weekeind wat afspreken?
Leiltjekoekepijltje zegt: Ik wou je net aanklikken en hetzelfde vragen! Zondag moet ik werken, wat denk je van zaterdag? Da’s morege. Keb je veel te vertellen!
Sint_schoolhater zegt: Is goed hoor. Kom ik om 12 uur kj? Maar ik moet zo van de comp, mijn zusje zit aan mijn haar te trekken want ze wil een stom barbiespel doen. Gelukkig kan ze niet lezen en leest ze dit niet
Leiltjekoekepijltje zegt: Haha! Blij kind! Jippy heb er zin in! Tot dan!

“Papa!!! Wat ben ik blij je te zien! Er is zoveel gebeurd, Josephina was zelfs bijna overspannen!” Leila lacht naar Josephine en deze lacht terug. Wat zijn de twee zusjes blij dat ze hun vader weer zien! “Sorry dat het wat later dan een week is geworden, maar daar kon ik niks aan doen.” “Oh pappie, het klinkt waarschijnlijk heel hard maar ik had het niet eens door. Er was ook zoveel gebeurd!” Leile vertelde haast het hele verhaal aan haar vader. Opeens kijkt Josephine op. “Wanneer ga je nu weer op zakenreis? Toch niet gouw hè…” Bart Keuler lachte vriendelijk. “Dat duurt inderdaad nog een hele poos. Nee, dat is niet iets waar je je zorgen over moet maken. Ik heb een verrassing, maar die zeg ik nog niet want misschien gaat het niet door. Over twee weken zullen jullie het wel te weten komen.” Leila was nieuwsgierig, maar liet niks merken. In plaats daarvan haastte ze zich naar de deur, want Sinty stond daar.

“Och, wat een lieverd! Ik ben dol op dit paardje!” Sinty aaide de ijslander over zijn hals, en liep ook eens naar Mieneke, een lieve dartmoor. “Het leek me de goede oplossing,” begon Leila, “Ik ben klein genoeg voor de dartmoor, en jij kan dan op de ijslander want zij is toch sterk en stevig.” Opeens kwam opa naar buiten. ‘Als hij het maar goed vind,’ dacht Leila. “Hallo kinderen. Hebben jullie een vriendinnetje meegenomen?” Omdat Josephine het beste kan onderhandelen nam ze het woord: “Opa, we hebben een vraagje. Als Leila en ik gaan rijden staat er altijd een paardje alleen. Ook krijgt die dan geen beweging. Sinty, dat meisje bij Mieneke is een nieuwe vriendin van Leila. Ze heeft drie jaar op paardrijles gezeten, maar nu niet meer. Haar ouders…” Josephine keek even in Sintys richting, en nadat die ja knikte ging ze verder: “Haar ouders kunnen het niet meer betalen nu ze gescheiden zijn. Mag zij dan Fusker verzorgen?” Meneer Joster zei heel serieus: “Nou, dan zal je toch echt flink moeten betalen en elke dag meehelpen in het huishouden. Ook eis ik dat je nooit buiten gaat rijden, dat risico is te groot.” Nadat Leila verontwaardigd naar Sinty keek en die al met het zelfde gezicht terugkeek, lachte Leila’s opa en zei: Natuurlijk mag het! Denk je nu echt dat ik geld ga vragen voor betere tijden voor Fusker, Mieneke en Nilly?” Er verscheen een grote glimlach op de mond van drie meisjes.


Yes, het wordt lente!

Leila haastte zich naar de manege. Het was zondag, de dag dat ze haar baantje had. Snel gooide het meisje haar fiets tegen de pas witgeverfde muur; de achterkant van het huis waar Marijke en Nelleke wonen. Het zag er erg vrolijk uit, wit met felgekleurde bloemen. Een groene, frisse klimop probeerde naar te takken te grijpen, en hij kreeg hulp van de wind. Het was het huis wat je voor je ziet als je aan een sprookjeshuis denkt. En dan die prachtige stallen en weilanden eromheen, geweldig! Het was voor het eerst dat Leila hiervan kon genieten, in de winter is alles grauw en grijs. Nu het vroeg in de lente is, is alles als in een droom, zo mooi. De roze bloesem in de achtertuin van het sprookjeshuis stond erbij te pronken, de tinkers glommen prachtig in de slappe ochtendzon…
Het was al druk op de fokkerij. Sulivan en Flore draafden naast elkaar op een breed pad, met hun ruiters op hun rug. In de stapmolen was een jonge hengst, Toran, aan het galloperen en je wou niet weten hoeveel tinkers er in de weiden stonden. Op de oefenbaan, waar ruiters en paarden in rengalop hun spieren trainen, liep een prachtige, bruinbonte tinker met Lientje erop. ‘Dat zal wel het nieuwe paard zijn,’ dacht Leila en ze was blij dat het zo’n schoonheid was. Hun oefenbaan was een soort neprenbaan, maar niet om te oefenen voor een wedstrijd. Tinkers lopen immers nooit races! Het is gewoon een baan waar ze zich kunnen uitleven, en toekomstige jockeys misschien hun zit kunnen verbeteren!
Leila liep naar de stal van Diamond, vandaag mocht hij voor het eerst de wei in. Volgende week zou ze hem mogen berijden! Samen liepen ze naar een redelijk klein weitje, er stonden nog geen paarden in. Dit was een soort reserve weide, voor paardjes zoals Diamond. Nadat Leila haar kleine paardje losliet, genoot deze van de ruimte en schoot weg. Dat had hij nog nooit meegemaakt, een groen stuk land, met allemaal lekker vast hooi! Het was wel een vreemd kleurtje, maar het smaakte heerlijk!

Leila zette hem vlug weer in stal, want hij mag nog niet teveel in een keer eten. Daarna begon ze aan haar klusjes. Elke week hing er in het kamertje een papieren lijstje met klusjes, die moest ze allemaal klaarkrijgen die dag. Dit keer was haar lijstje:

De grond voor stal twee en vier en het zadelkamertje vegen
Jasmikke, Capriool, mascotte en Suddle beweging geven, je mag zelf weten wie je rijd, of je rijd en wat je met de anderen doet.
Ragebollen van de stallen twee en vier en het zadelkamertje.
Diamond, je wekelijkse dingen. Volgende week pas rijden!
Er is om vier uur een wedstrijd, ik wil dat je Mikkel invlecht en mooi poetst, doe het niet in het begin want dan is hij weer vies, maar doe het wel. Zijn baasje kan pas laat komen.

Ze moest best leuk werk doen, nam zich voor met vegen te beginnen en ging aan de slag.

Citaat:

Het behekste reuzenrad

Het was kermis in de stad, en Sinty en Leila waren van plan om te gaan. Daarom bleef Leila bij haar vriendin slapen, dat was handiger en gezelliger. “Leily!!” Leila fietste de oprit nog niet op of Sinty kwam al aanrennen. “Yow Sint, ben je blij of zo?” “Tja, ik altijd. Ik heb echt zin in morgen! Waar ga jij allemaal in?” Ze liepen naar boven. “Weet ik veel, de kermis hier is altijd veel groter dan in mijn stad. Daar hebben ze alleen een paar kraampjes, een minireuzenrad en een draaimolen. Yippy! Niet dat ik er heen ga hoor…”

Alle soorten kermismuziek verwelkomen Sinty en Leila op de grote kermis. Het is de twee na grootste van Nederland, dus ze kunnen hun lol op. “Zullen we in het reuzenrad gaan?” Vraagt Sinty. “Ik weet niet. Ik heb een beetje hoogtevrees.” “Oké, maar zullen we wel even kijken? Misschien ga ik wel alleen. Het reuzenrad vind ik altijd het leukst aan de kermis.” Daarom liepen ze naar de Waalkade en bekeken de hoge attractie. “Brrr,” rildde Leila, “daar ga ik dus echt niet in! En hij kraakt heel erg!” Dat was waar, het reuzerad piepte en kraakte. “Oh, ik ga er in hoor! Zo’n reuzenrad piept altijd een beetje. Dat is juist spannend!” Sinty stapte vrolijk naar het kassahokje en mocht al snel het reuzenrad in. Leila wachtte, en het begon een beetje te regenen. De twee vriendinnen trokken gekke bekken naar elkaar, en lachten zich dood. Opeens hoorden ze een hard gepiep en het rad kwam tot stilstand te staan. O nee, dit gaat mis. Dit gaat zo erg mis! “Sinty!!! Sinty!!!” Leila kon alleen nog maar roepen. Er heerste onrust tussen de mensen van het reuzenrad. “Sinty… Doe dan wat!!!” Leila rende naar de Monteur, die zich ook al haastte. Leila wist niet wat ze zag, er kwam een heel brandweerteam aan, met een trap. En dat allemaal voor zo’n piepding! Sinty zat trillend in het hoogste ‘karretje’, en keek angstig naar beneden. Opeens begon het rad weer te draaien. Maar harder dan normaal. En het ging steeds maar harder. En harder. En harder. Sinty gilde en schreeuwde, en Leila durfde niet meer te kijken. “IIIIHHRRHRRRR”.
Het reuzenrad stond stil. “Iergh!!” Sinty was over haar nek gegaan. Het leek erop dat ze nog niet klaar was, en op het moment dat ze zich weer over het hekje boog, begon het rad weer heel hard te draaien. “DAT REUZERAD IS BEHEKST!!”

Snikkend zat Leila in de ambulance, met Sinty naast haar. Maar Sinty lag in een bed, en bewoog niet. Achter haar lag nog een vrouw, maar die was gewoon heel misselijk. Sinty was uit het reuzenrad gev… Leila huilde nog harder. Die stomme rotkermis! Die slet van een reuzenrad had haar vriendin bijna vermoord! Al gauw kwamen ze bij het ziekenhuis aan, dat was dezelfde als waar Leila eerst had gelegen. Het ging allemaal heel snel, Sinty werd afgevoerd naar de intensief care en Leila mocht erbij blijven. Ze begon te praten. “Sinty, we hadden nooit naar de kermis moeten gaan. Nu ben je eruit gevallen omdat dat ding op hol sloeg. En ze weten niet eens waarom. Maarjah, dit kun je natuurlijk niet horen want je ligt in coma. Oh Sint, wordt alsjeblieft wakker. Kom op!” De zuster kwam aanlopen. “Sorry, maar het bezoekuur is net afgelopen.” “Hou je mond met je bezoekuur! Sinty merkt toch niet dat ik hier ben!” Oeps, dat was wel heel brutaal. “Sorry...” “Maakt niet uit, ik snap het wel. Nog tien minuutjes, oke?”

Leila was helemaal van slag en kon van niks meer genieten. Die zondag mocht ze voor het eerst op Diamond maar ze had er helemaal geen zin in, dus ze liet het nog een weekje staan. De dromen waren geen handige, fijne Diamond-in-de-grote-paardenweide dromen meer, het waren nachtmerries geworden. Nachtmerries, over dat Sinty niet meer wakker zou worden. Dat Sinty veranderde in een duivelsachtig beest wat Leila meenam naar de dood. Sinty, met haar lijkbleke gezicht in een al even wit bed die ineens oploste en verdween.

Toen Leila die zondag naar de fokkerij ging, was Diamond er niet. Met een angstig voorgevoel liep ze naar Marijke. “Sinty! Is alles goed met je vriendin?” “Ontloop het nu maar niet. Ik heb best al gezien dat Diamond weg is. Waar is ze, Marijke?” Het was even stil. Leila keek haar met bange ogen aan. “Marette wou even met haar lopen... En toen...” Leila zag dat het Marijke moeite kostte om te zeggen. Ze voelde een hele koude rilling over haar rug lopen. “Je weet dat Diamond mishandeld is he. Uhm, dus daarom...” “DRAAI ER NU NIET ZO OMHEEN! Ik weet best dat je het moeilijk vind maar je kunt het toch best gewoon zeggen!” Oeps, de laatste tijd is ze wel heel brutaal. “Sorry...” Ze barstte in huilen uit. “Oh meisje toch, ook dat nog. Diamond was geschrokken van iets, Marette wist niet waarvan. Ze kon hem niet meer houden. Ik vind het vreselijk, maar er wordt naar hem gezocht. Zullen we ook maar gaan zoeken?” Leila knikte. “Dan neem jij Pretty Lady maar, ik neem Domino.”

Twee uur later kwamen ze weer op de fokkerij aan, zonder resultaat. “Waar zou dat beestje kunnen zitten? Ik maak me ongerust.” Leila liep zenuwachtig heen en weer. “Mag ik verder zoeken? Dan neem ik Twister wel, die doet geen vlieg kwaad. Ik doe heel rustig aan, oke?” Leila zag dat Marijke er moeite mee had. “Ik zorg echt dat er niks gebeurt. Zo kan ik echt niet rustig werken, hoor.” “Oke, ga maar. Maar neem geen onnodige risico's. Ik wil echt” “jahaa! Ik ga al.”


Leila wordt gek

Leila liep snel de kamer in. “Sinty, ben je al wakker?” Toen ze naar het gezicht van de vader van Sinty keek wist ze dat er nog niks was verandert. Ineens werd Leila wild. “SINTY, blijf liggen! Niet weggaan! Blijf liggen Sinty!” Er kwamen twee verpleegsters aanrennen maar Leila zag het niet en schreeuwde door. Ze had al twee keer meegemaakt dat Sinty zomaar verdween, als een kikker weggetovert door de lelijke sprookjesheks. Een wolkje, en weg! “Sinty, blijf hier! Los alsjeblieft niet op Sinty!” Een verpleger trok haar weg en nam haar apart in een kamertje. “Rustig meisje. Sinty kan niet oplossen, hoor je me? Ze ligt er nog gewoon.” Leila keek woedend in de donkerblauwe ogen van de vrouw. “Niet waar, je liegt.” Tranen stroomden over haar wangen. “JE LIEGT! Ga zelf maar kijken, je zult zien dat ze opgelost is. Weg! Pleite!” “Kom maar mee, dan kun je zien dat ze er nog is. Maar alleen als je me iets beloofd.” Leila wist niet waar ze moest kijken. Ze voelde zich alsof ze gek geworden was. “Kijk me eens aan.” Heel even keek Leila, ze draaide meteen haar hoofd weer weg. “Kijk me eens lang aan, totdat ik het je gezegt heb.” Leila keek haar aan. Het was moeilijk om te blijven kijken. “Concentreer je op het bruine plekje in mijn rechter -voor jou linker- oog.” Ze deed het en het lukte. Ze werd wat rustiger en luisterde naar de geduldige verpleegster. “Ik wil niet dat je gaat schreeuwen. Er liggen nog meer mensen en die kunnen daar ziek van worden. Je mag best huilen maar als je teveel lawaai maakt loop je de kamer uit, beloof je dat?” Leila dacht even na. “Oke, ik probeer, ik beloof het!” “Goedzo. Dan gaan we nu kijken naar je vriendin.” Trillend liep Leila terug naar de kamer van Cinty. Ze kon bijna niet meer op haar benen staan. Ze wist gewoon dat Sinty er niet meer lag. De verpleegster deed de deur open en Leila durfde bijna niet naar binnen. Langzaam liep ze naar het bed. Ze moest twee keer kijken maar Sinty lag er echt. Even was het doodstil. Toen moest leila huilen. Heel hard en heel lang. Ze knielde naast Sinty en ze voelde haar hart nog kloppen. Ze leefde gewoon nog.

Leila voelde zich opgelucht wanneer ze het ziekenhuis uitliep. Ze voelde gewoon dat Sinty het zou redden. Die middag ging ze gezellig met haar vader en zus naar het Dolfinarium. Dat had ze wel nodig, even wat afleiding. Ze vond het prachtig om te zien hoe die dolfijnen zulke hoge sprongen maakten en hoe schattig de zeeleeuwtjes keken. Toch maakte ze zich een beetje zorgen over Sinty. Ze voelde dan wel dat het goed ging, er kan altijd wat gebeuren.

Leila kwam op de fokkerij aan. “Ik ga weer zoeken naar Diamond, hoor.” Leila wou Pretty Lady al opzadelen toen Marijke zei: “Dat hoeft niet. Diamond is vanochtend uit zichzelf teruggekomen. Hij had alleen een schrammetje op zijn rechterachterbeen. De dierenarts is al gekomen en verder is er gelukkig niks aan de hand.” Leila kon wel juichen. Ze liep meteen op Diamond af en gaf hem een dikke knuffel.

Ze rende de volgende dag meteen het ziekenhuis in. Toen ze binnenkwam zag ze dat Sinty's ouders er weer waren. “Sorry voor mijn gedrag van gister. Ik was gewoon geschrokken en heb nogal veel nachtmerries over Sinty...” “Dat is niet erg hoor schatje,” Zegt haar moeder. “We begrijpen het.” De vader zat daar alleen maar, volgensmij had hij het er erg moeilijk mee. Ik ging bij Sinty zitten en begon te praten. “Sinty, wordt eens wakker, slaapkop. Als je wakker bent gaan we gezellig iets leuks doen. Maar eerst moet je uitrusten want je hebt in een coma gelegen. Ik vind het niet leuk hoor, het is hardstikke saai zo, zonder jou. Gewoon even wakker worden.” Het leek of Sinty het had gehoord. Een hele zachte kreun. Je moest olifanten oren hebben om het te kunnen horen, maar hij was er! “Sinty! Je hoeft je ogen niet te openen, maar we zijn hier allemaal, je mama, papa en ik. Je bent uit het reuzenrad gevallen, ik weet niet of je het nog weet. Ga nu maar weer slapen, je zult nog wel moe zijn na die coma. Ik ga weer naar huis, dan kun je doorslapen. Maar wel opnieuw wakker worden he! Tot morgen!”


Ik zal altijd bij je blijven

Leila fietste naar t'Hoefje. Ze floot erbij, ineens was alles mooi. De lente, Cinty, Diamond was terug en ze mocht erop rijden! Haar vader was thuis en op school liep het, tjah, niet slecht. Ze liep naar de box van Diamond en begon meteen te poetsen. “Ik ben benieuwd Diamond, ben je ooit bereden? Zal je braaf zijn?” Wanneer ze aankwam met een zadel begon de pony ineens heel hard te snuiven. Leila liep naar Frans en samen lieten ze Diamond er aan ruiken en legde het erop. Het ging goed, maar toen het hoofdstel. “Ik heb er water en suiker opgedaan zodat het wat fijner is.” “Heel slim van je!” Na een beetje prutsen ging het hoofdstel ook in en ze liepen met z'n drieen naar de bak.

Snel rende Leila het ziekenhuis in. Wanneer ze kamer honderdtwee in kwam, zag ze Sinty liggen. Ze was wakker! “Hee! Alles goed?” Leila en Sinty moesten lachen. Het kwam eruit alsof ze een msngesprek aan het voeren waren. “Dat kan ik beter aan jou vragen! Herrinner je je alles nog?” “Toen in pas wakker was wist ik even helemaal niets meer, zelfs niet wie ik was. Maar nu weet ik alles weer. Jij was Nienke, toch?” Leila schrok. Wat nu? Gelukkig zag ze de stiekeme glimlach opkomen bij haar vriendin. “Ja, en jij bent zeker Lotje-met-haar-groene-snotje! Mij neem je niet in de maling.” Ze moeten allebei lachen. “Wanneer mag je weer uit het ziekenhuis? Of weet je dat niet?” “De verpleegster zei dat ik over een week misschien wel al naar huis kan! Fijn, he?” Een week, dat duurt niet zo lang. “Dat is het zeker. Oh, ik moet gaan, maar even snel nog iets. Ik heb op Diamond gereden, maar het was geen succes. Hij bokte mij er meteen af. Echt, hoe angstig dat hij keek! Dus we hebben besloten dat we er iets anders mee gaan doen. Ik ga hem beleren voor de kar en we gaan ook vrijheidsdressuur doen. Leuke reclame voor t'Hoefje!” Sinty keek blij. “Dan mag ik wel meehelpen, he? Ik vind het altijd zo leuk op de fokkerij!” “Ja hoor, je mag de stallen wel voor me vegen.” Lachend liep Leila de kamer uit.

“Hoi Diamond. Kom we gaan even rijden. Ik heb geen zin om iets te regelen voor morgen. Dat zien we morgen wel weer.” Maar bij de dikke knuffel die Leila haar droompaard gaf raakte ze per ongeluk toch het diamantje aan. Ze werd de lucht in getilt, de groene kussens in. “Chill? Waar ben je?” “Hier.” Leila liep op het geluid af. Ze liep, maar ze kwam niet vooruit. “jij hebt mij niet meer nodig. De machine is naar een ander kind gegaan. Iemand die hem nodig heeft, net zoals jij in het begin. Je bent de machine kwijt, Leila, je hoeft geen dagen meer te regelen. Als je je slim blijft gedragen lukt het wel met jou. De oranje droommachine is er niet meer, maar ik wel. Ik zal altijd bij je blijven.”