Bokt.nl

Nou, hier is ie dan! Halverwege het 'vierde jaar-verhaaltje' liep ik een beetje vast en ging het voor geen meter meer, dus als het erg saai wordt klopt dat Tong uitsteken

. Later wordt het weer beter Tong uitsteken

.

IV

Het vierde jaar
Haast onbereikbaar
Niet te weten
Wat te doen
Om niets meer te vergeten.

Dat schreef ik in de derde, ter gelegenheid waarvan weet ik niet meer. Maar het was toch zo ver gekomen. Het vierde jaar: een nieuwe kans om de boeken netjes, schoon en sprankelend te houden. Ik was naar de winkel gegaan om 'schoolproof' kaftpapier uit te zoeken. Na drie jaren school dacht ik te weten wat het beste kaftpapier zou zijn. Mijn bevindingen wil ik jullie niet onthouden.
Ten eerste moet je kaftpapier stevig zijn. Dit zeggen alle moeders, maar moeders zeggen ook dat je rugzakken moet nemen die goed zijn voor je rug (waar ze overigens wel gelijk in hebben maar wat je als brugklasser toch echt niet wil). Stevig kaftpapier voorkomt dat je halverwege het jaar weer opnieuw moet gaan kaften en dat je boeken er uitzien als vodjes die in de prullenbak hebben gelegen. Het beste is ook als je de hoeken nog even afplakt met plakband, want daar scheurt het papier het eerste in, en dan wordt het er ook niet mooier en steviger op. Het tweede belangrijke punt is dat je erop moet kunnen schrijven. Dit is zelfs een zeer belangrijk punt. Patroontjes zijn leuk, maar het is nog leuker als je de sleur van de lessen kunt verdrijven door op elkaars kaften te tekenen.

In het vierde jaar kreeg ik een rooster met 'kwt-uren'. Kwt? KeuzeWerkTijd. Kortweg gezegd: K-uren. Dit was een onderdeel van de nieuwe tweede fase, die op het moment dat ik dit schrijf alweer verouderd is en afgeschaft moet worden. Het zijn uren waarin je moet intekenen voor een vak en daar dan bij gaat zitten. De bedoeling is dat je daar serieus, geconcentreerd, ijverig, enthousiast en hard voor jezelf werkt. Als iets te brave scholier probeerde ik me daar aan te houden, maar al zeer snel bleek dat de K-uren een soort veredelde pauzes waren, met als enige verschil dat je er niet mocht drinken en dat er een docent was om je op je vingers te kijken, hoewel deze vaak ook gezellig meekletste. De K-uren werden dan ook vooral gezien als Klets-uren, en het waren dus de favoriete uren op de dag van vele studenten, afgezien van degenen die wel degelijk iets af moesten hebben en serieus wilden gaan werken. Later in het jaar vonden velen ook dat ze beter tussenuren hadden kunnen krijgen.

Met tekenen mocht ik een ets maken. Onze leraar haalde mooie voorbeelden tevoorschijn van Rembrandtetsen, en vond dat wij dat best na konden maken. Dat vonden wij niet.
Mijn vriendin had Latijn gekozen, en ik Grieks. Als een van de weinigen. Misschien was het omdat Grieks een ander alfabet had, maar de meesten vonden Latijn makkelijker. Ik niet. Grieks vond ik bovendien ook leuker - mythologieen hebben mij altijd meer aangesproken dan heftige gevechtsscenes. Dit betekende wel dat we een heel leuk klein groepje hadden. We waren met vijf. Het waren bijzonder actieve lessen: ene voor een moesten we een zin voorlezen, en dan moest een aner vertalen, omdat onze lerares tot de juiste conclusie was gekomen dat je niet kon lezen en begrijpen tegelijkertijd. Ik schijn goed Grieks te kunnen voorlezen. 'Je leest het voor alsof je weet wat er staat!'

KCV was geweldig dat jaar, temeer omdat we wisten dat we het nog serieus in de praktijk zouden kunnen brengen. We wisten het al vanaf de eerste klas: we zouden naar Rome gaan. Deze befaamde, beruchte dit-mag-je-niet-missen-Romereis was exclusief voor gymnasiasten en scheen een hoogtepunt in je schoolcarrière te zijn. Voor mij was het alleen maar eng. Met iedere dia die we te zien kregen leek Rome dichterbij te komen. En toch nog niet dichtbij genoeg.
De dia's van Rome bestonden vooral uit plaatjes van beroemde gebouwen, waarvan we het ons niet konden voorstellen dat we die ooit in het echt zouden zien. We kregen te horen hoe het colosseum was opgebouwd en waarom het pantheon niet inzakte onder die dunne pilaartjes. We leerden hoe groot het gat in het dak van het pantheon was en wat het verschil was tussen cassettes en cassettebandjes. Dia's die ons meer interesseerden waren de persoonlijke dia's van onze leraar. We hadden er al mee kennisgemaakt door een vergrote foto van hem, terwijl hij bezig was een kroket of zoiets te eten. Het was typisch zo'n foto die een leerling stiekem had gemaakt in de hoop hem een beetje kwaad te maken. Dat lukte echter nooit bij onze leraar - daar was hij veel te aardig voor en hij stond ver boven dat soort geintjes.
Mijn vriendin zat onder de diaprojector. Zij kreeg de eer om steeds op het knopje te mogen drukken dat de dia's verder deed gaan. Soms vond de diaprojector het echter niet nodig om te wachten tot zij op het knopje had gedrukt en besloot hij zelf maar een dia verder te gaan. Ik had ooit berekend hoe lang dat duurde. Ik kwam op een minuut en twintig seconden. Meestal te kort voor de enthousiaste verhalen van onze leraar. Vooral bij de dia van de favoriete ijstent van de leraar waren we erg oplettend. Hij had daar altijd zulke fantastische verhalen over verteld. Het zou de beste ijstent in heel Rome zijn. Hij was te vinden vlak naast de Piazza Navona, in een zijstraatje waar niemand kwam als ze niet wisten dat daar een geweldige ijstent zat.
Wat ik me vooral goed herinner is het verhaal over de curia. 'Daar kun je Caesars bloed nog zien...' fluisterde hij dan. Wij keken hem dan ongelovig aan. We hadden genoeg biologie gehad om een vermoeden te hebben dat bloed niet zo lang bleef liggen. Ik heb het toch altijd onthouden, vooral omdat ik de curia op de foto's een bijzonder lelijk gebouw vond. Hij deed me een beetje denken aan de blokkendozen die bij mij in de buurt gebouwd werden, maar dan misschien iets klassieker. Een mooie blokkendoos, zeg maar.

Onze filosofieleraar had een accent. Een vrij duidelijk accent. Dat leidde nog tot grappige situaties. In het bijzonder hoorde je geen verschil tussen zijn g en zijn r.
'Een tomaat is chroot,' zei hij een keer. Dat was toen we kenmerken van tomaten op moesten schrijven, om erachter te komen wat nou precies een tomaat definieerde. In plaats van zelf heftig mee te denken schreven we braaf op wat hij zei. In dit geval schreef de ene helft 'rood' op en de andere helft 'groot'. Iemand van de grootschrijvers dacht daarna nog een heel belangrijk kenmerk van een tomaat te hebben gevonden, namelijk dat hij rood was.
'Dat zei ik net.'
'U zei groot.'
'Hij zei rood.'
'Hij zei groot'.
'Ik bedoelde rood. Opnieuw. Een tomaat is chrood, vrij klein...'
Dat een tomaat rood is, is trouwens ook niet waar. De meeste wel. Maar ik vind toch dat een tomaat nog steeds een tomaat is als hij nog niet rijp is, en dus groen. Of valt dat onder 'onrijpe tomaat'?

The matrix was cool. Een beetje oud, maar wel cool. Misschien was dat ook de reden dat ik niets wist van the Matrix. Ik zat nog meer in de Osysseus-film-sfeer. Nog nooit had ik een hippe film zoals The Matrix gezien. Met uitzondering van eentje: Titanic. Die had ik ook nog eens gezien toen iedereen er al over aan het praten was geweest en hij eigenlijk 'uit' was. Mijn filosofieleraar vond The Matrix ook cool. Niet omdat ze van die stoere zonnebrillen op hadden (waarvan ik nooit heb geweten waarom dat nou stoer was), maar omdat er enkele filosofische elementjes in zaten. Die filosofische elementjes waren genoeg reden om ons allemaal voor de televisie te stationeren. Hij had dan drie lessen lang geen last van ons. En wij niet van hem.
The Matrix vond ik helemaal niet zo cool. Misschien kwam dat wel doordat iedereen hem juist wel cool vond. Dan gaan de verwachtingen te hoog liggen, en bovendien mijd ik echte hypes liever. Zo ook Harry Potter in de latere jaren. met Lord of the Rings heb ik echter vrolijk meegedaan, maar, en dat was mijn troost: ik kende De Hobbit al en die wilde ik uitlezen, en via De Hobbit ben ik in Lord of the Rings begonnen. In de boeken. Ik ben dus niet meegegaan in de filmhype. Hoera.

Wie die KWT-uren heeft uitgevonden weet ik echt niet. Het was vast iemand die een excuus zocht om zo weinig mogelijk te werken, terwijl hij kon doen alsof hij dat wel deed. Wat ook zou kunnen is dat het iemand was die een hekel had aan bepaalde docenten en er alles voor deed om de contacturen naar beneden te draaien. Feit is dat de gemiddelde scholier er maar weinig aan heeft, wat betreft zijn of haar cijfers. Qua plezier op school is het zeker een stimulans - je hebt meer 'vrije' tijd, je kunt je sociale contacten bijhouden en de docenten wat beter leren kennen, als zij zo vriendelijk zijn om aan je gesprek deel te nemen.
Wat je natuurlijk ook zou kunnen doen (een heel raar idee uiteraard) is werken. Daar word je echter snel vanaf gebracht door mensen die daar geen zin in hebben. En dan besef je plotseling dat ze ook wel gelijk hebben.
Volgens mij wordt die tweede fase weer afgeschaft. Indien het al afgeschaft is als iemand dit verhaaltje leest, zie het dan maar als een stukje authentieke geschiedenis. Ze gaan in ieder geval Frans1 en Frans2 enzo weer bij elkaar doen. Een erg goed idee - het is toch eigenlijk stom dat je in de tweede fas egewoon bijna niets erbij leert als je zelf niet vreselijk actief bent. En de ervaring is nu eenmaal dat de gemiddelde scholier niet altijd bijster actief is. En gedemotiveerde docenten, die het niet leuk vinden dat ze nog maar een half vak kunnen geven, zijn ook nooit zo leuk.

**Geplaatst**: 15-06-08 20:20

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 15-06-08 20:20

Je schrijfstijl is echt boeiend

Staan enkel paar typfoutjes in een van de bovenste stukjes, maar nog altijd mijn complimenten!
KWT-uren, werkelijk nog nooit van gehoord, maar ik ben dan ook pas vanaf '94 op deze geweldige aardbol te vinden Schijnheilig

**Geplaatst**: 15-06-08 21:38

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 15-06-08 21:38

Ohmy, dit helpt écht niet tegen mijn leerontwijkend gedrag. *LOL*

Leuk geschreven weer, hoewel ik ook nog nooit van KWT-uren heb gehoord, maar ik ben geboren en getogen in België he.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-08 22:01

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-08 22:01

Ja, echt irritant dat die tweede fase alweer achterhaald is. Ik wist dat het niks zou worden... Tong uitsteken

**Geplaatst**: 15-06-08 22:20

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 15-06-08 22:20

Oh geweldig geschreven! Haha!

**Geplaatst**: 15-06-08 22:43

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 15-06-08 22:43

erg leuk verhaaltje. Ben zelf vorig jaar 6de jaars VWO geweest dus ik herken nog erg veel!
KWT uren hebben wij nooit gehad, maar er zijn meer dingen in je verhaal die ik niet ken (zo kregen wij pas KCV na het kiezen van een profiel, gymnasium kreeg toen KCV en HAVO en atheneum kreeg CKV Knipoog

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-08 22:46

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-08 22:46

Toch leuk dat het zo herkenbaar is voor velen! Haha!

**Geplaatst**: 16-06-08 10:55

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 10:55

KWT-uren heten bij ons CUP-uren en bij ons zijn ze alleen voor de nieuwe tweede fase ingevoerd. Ik zit in het laatste jaar van de oude tweede fase, dus ik herken het nog allemaal! Leuk geschreven weer hoor! Kom maar op met de vijfde klas, die is voor mij bijna over, nog 2 daagjes proefwerken Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 11:00

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 11:00

Waar staat CUP voor, dan?

Ohja, wat heel leuk is: ik ga volgend jaar bij mijn vroegere docenten KCV, Latijn en Grieks in de klas zitten om te kijken/helpen bij het lesgeven, omdat ik dat ook wil doen!

**Geplaatst**: 16-06-08 11:03

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 11:03

Euhm, ContactUrenPlanner dacht ik..

**Geplaatst**: 16-06-08 11:08

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 11:08

Ik ken de KWT-uren wel, al vanaf mijn eerste schooljaar maar dat komt misschien ook doordat ik op een montessorischool zit. Je beschrijving klopt precies, het is een soort socialize-uurtje. Mocht je toch nog moeten leren voor een toets wat je thuis niet gedaan hebt dan komt het mooi uit Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 11:20

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 11:20

Cherellee_ schreef:
Ik ken de KWT-uren wel, al vanaf mijn eerste schooljaar maar dat komt misschien ook doordat ik op een montessorischool zit. Je beschrijving klopt precies, het is een soort socialize-uurtje. Mocht je toch nog moeten leren voor een toets wat je thuis niet gedaan hebt dan komt het mooi uit

ik zat op een montessori-basisschool. Dat was een groot socialize-gebeuren. VRESELIJKI! Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 15:05

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 15:05

V

Dat vierde en vijfde jaar zijn nooit zo goed uit elkaar te houden. Er gebeurt gewoon precies hetzelfde. Dat zal niet iedereen met me eens zijn, maar achteraf voelt dat nu eenmaal zo voor mij. Persoonlijke mening, niets aan te doen.
Het is trouwens niet eens helemaal waar. Helemaal niet zo heel waar zelfs. De overgang van de vierde naar de vijfde klas werd namelijk gekenmerkt door iets enorms, leuks en spannends: de Rome-reis! De reis die iedere gymnasiast op onze school beslist moest meemaken. Hier zal ik niet te lang over uitweiden, want dan zou ik 80 pagina's moeten volpennen over hoe vreselijk heet, stoffig, vermoeiend en indrukwekkend het was. Dat heb ik overigens al wel gedaan. Ik heb het aan mijn docente Grieks gegeven, die ons subgroepje begeleidde, in een tempo dat een marathonloper waardig was. 'Willen jullie daar nog heen?' En wij dachten dan: Nou, we zijn eigenlijk wel heel erg warm en moe en aan pauze toe, maar we zeiden: 'Tuurlijk, we zijn er nu toch!' En dan volgt een 2 kilometer lange klim naar een of ander theater dat niet eens open was. Enfin, achteraf heeft het zijn charme. In Pompeii bereikte de hitte een hoogtepunt: het was maar liefst 45 graden. En het vervelende aan Pompeii is dat het, ondanks dat het goed geconserveerd was, toch best kapot ws. Dat wil zeggen: geen schaduw. Nou ja, er was wel schaduw, maar die schaduw was in de huizen waar wij niet in mochten komen. Bij elk (betrouwbaar) fonteintje hebben we onze waterflesjes bijgevuld, omdat je er maar tien minuten mee kon lopen voor het warm werd. Zonnehoedjes waren onontbeerlijk - vele mensen liepen zelfs met een kaart of een krant over hun hoofd. Zonnesteek gegarandeerd als je dat niet deed.
We liepen zo'n 12 uur per dag, met een kwartier pauze, en kwamen vervolgens weer thuis in een hotel dat zo'n geur had dat we het een jaar daarna soms nog in onze neus haddden. Als we energie over hadden gingen we nog eten bij SuperMario (die naam hadden wij hem gegeven), een restaurantje valk bij het hotel. Daar werden wij getrakteerd op echte Italiaanse specialiteiten, waaronder een ijsje met veel te veel alcohol. Als we daarna alsnog energie overhadden gingen we uit, zoals naar de Spaanse Trappen en de Piazza Navona, waar allerlei artiesten en kunstenaars waren, en waar de leukste sfeer hing die ik nooit ergens in een stad of tijdens het uitgaan had meegemaakt. Zeker doen dus.
Je ziet ook een hoop vreemde dingen in Rome, zoals een kerkje dat volledig ingericht is met botjes. Wij verstonden 'potjes', maar toen we binnen waren bleek dat dus duidelijk niet het geval. Binnen stond een bord: 'Wat jullie zijn, waren wij. Wat wij zijn, zullen jullie worden.'

Onze vooroordelen over Italianen zijn gelukkig ook bevestigd. Ze waren niet alleen maar aardig en open. Tegenover ons was namelijk nog een hotel, waar wij op een avond lang naar hebben gekeken. Er stond namelijk een man in zijn onderbroek naar ons te gebaren dat we onze t-shirts uit moesten trekken. En het ergste was... het was in onze kamer. Al snel stond de hele klas voor ons raam en iemand deed zelfs voor de grap haar shirtje naar boven. Soms ging hij weg, en dan kwam hij terug met nog minder kleren aan. Onze leraar kwam nog langs: 'Waar kijken jullie naar?' 'Er staat een naakte man voor het raam!' 'Doe het raam dan dicht.'

Blijkbaar is het in Italie ook volstrekt ongewoon dat je een sinaasappel koopt. Ik heb er nog een hele tijd over gedaan om de verkoper dat duidelijk te maken. Hij bleef maar vragen of ik het misschien in een sapje wilde, of in een salade... Uiteindelijk begreep hij mij en volgens mij schudde hij zijn hoofd toen ik weer naar buiten liep.

Toen we weer naar school moesten (waar we uiteraard geen zin in hadden), moesten we een nieuw gebouw in. dat was een van de redenen waarom we er geen zin in hadden, hoewel het natuurlijk wel een verandering van werkomgeving betekende. het bestuur had namelijk bedacht dat ze de boven- en onderbouw gingen scheiden. Vooruit dan maar weer. Ons oude gebouw was een erg mooi jaren 40-gebouw, en ons nieuwe gebouw was de snelle jaren '70-bouw. Wij zijn er nog altijd trots op geweest dat wij in het mooie gebouw hadden gezeten. De klassen werden namelijk ook omgegooid, en dat betekende dat we met mensen van het nieuwe gebouw in de klas kwamen. Het mengde wel, hoor, maar we voelden ons toch een echt close groepje. Alsof we samen heel wat hadden meegemaakt.

De moeilijkste presentatie die ik ooit gehad had was voor Klassieke Culturele Vorming. Schrijf een oratie (een soort betoog) over dit en dit onderwerp met die en die stijlmiddelen en die en die opbouw. En het was dus de bedoeling dat je een 20 minuten lang stuk uit je hoofd moest leren, waarbij je dat dus zin voor zin moest doen omdat je anders de stijlmiddelen vergat. En dan ook nog gebaren maken. Het was zelfs erg goed als je iemand uit het publiek aan de haren pakte en op de grond smeet. En dat moest dan allemaal natuurlijk overkomen. Het moest een monoloog zijn zoals een Griekse dichter die geschreven zou kunnen hebben. Doodeng dus.
Mijn eerste poging (ik wilde als eerste presenteren want dan mocht ik in de herkansing) was een ontzettend Euripides-geinspireerd stuk over Medea, die haar man Jason verteld hoe idioot hij had gedaan tegenover haar. Zij verantwoordt waarom zij haar kinderen heeft gedood. Het bleek wat te Euripides-geinspireerd. De tekst was soms wat geforceerd en de presentatie was niet zo ontzettend natuurlijk daardoor. En ik wa snog niet eens de klas in gerend om iemand op de grond te gooien. Ik kreeg een 7. Een van mijn zinnen was: 'Jason, jij jammerlijke jachthond!' (alliteratie en exclamatie - hoewel het geen mooie en echte exclamatie is). Nou, dat heb ik nog vaak te horen gekregen. Het is natuurlijk ook een vreemde zin. Toen we later bij Grieks een scheldwoord te lezen kregen, stond er in de vertaling: 'scheldwoord, zelf in te vullen.' 'Jammerlijke Jachthond!' schalde het toen door de klas. Iedereen lachen. Ik ook wel.

Mijn tweede poging was veel beter. Ik schreef gewoon op wat ik wilde en ik was erg tevreden over het verhaal. Mijn leraar schreef er nog bij: 'erg mooie tekst'. Het ging over Afrodite die Paris overhaalt om de gouden appel aan haar te geven. Deze tekst was erg natuurlijk. Van tevoren had ik goudverf gepakt en een appel overgespoten. ik heb niets tegen de leraar gezegd, maar zijn gezicht was fantastisch toen ik ineens die appel onder zijn sjaal vandaag haalde en hem midden tussen de mensen legde. Die appel heeft er nog tot het einde van het jaar gestaan. De goudverf conserveert blijkbaar goed. De leraar keek elke dag even of hij echt niet begon te rotten, en was verbaasd dat het niet gebeurde. Tegen het einde van het jaar heb ik hem vervangen door een kunststof appel.
Het was jammer dat ik twee keer dezelfde zin in mijn oratie had staan: een keer in het midden en een keer aan het eind. Ik begon namelijk met mijn eindstuk terwijl ik daar nog niet was. Daardoor kreeg ik voor de presentatie een 9,5 en voor de tekst een 10. Gemiddeld een 9,7 - iets om trots op te zijn. Net als op de gouden appel, waar ik toch wel bekend mee ben geworden. De jongerejaars die ik later sprak (ik vertelde toen over mijn oratie) zeiden: 'Ooooh, was jij dat? Is die appel van jou?' Ik schijn nu een vaak aangehaald voorbeeld te zijn voor die oratie.

Tragedies en komedies lezen is altijd wel leuk. Als je niet zo geemancipeerd bent moet je Ekklesiazousai (oftwewel 'het Vrouwenparlement') lezen. Als je een beetje banaal bent aangelegd is Lysistrata wel leuk. En als je van gruweldingen houdt kun je je lol niet op bij Agamemnon.
Mijn voorkeur hadden Medea en Antigone. Ook gruwelijk natuurlijk, maar wel erg mooi. Het was alleen minder mooi dat we ze moesten analyseren. Wat wel weer mooi was, was dat we een video te zien kregen van een toneelvoorstelling van Medea (ongeveer originele tekst) met Kitty Courbois als Medea. Het koor was dan wel niet erg groot en sprak (in plaats van te zingen), maar het was erg goed gedaan en het is natuurlijk altijd leuk om een filmpje te kijken in de klas.

Er is iets vreemds met Nederlandse literatuurschrijvers: ze zijn niet leuk. Ze houden van langdradige diepzinnige psychologische romans. Wij niet. Ik heb het hier uiteraard niet over die fantastische kinderboekenschrijfsters als Carry Slee en vooral Thea Beckman. Zijzijn leuk, maar ja, zij schrijven geen 'literatuur'. En voor onze lijst moeten we 'literatuur' lezen. Mocht je nog Nederlandse literatuur willen lezen, dan is 'Psyche' van Louis Couperus wel leuk, evenals 'Reize door het Aapenland' (van Schasz), en 'Eilandgasten' van Vonne van der Meer. Reize door het Aapenland is wel grappig. En als je leraar 'Kees de Jongen', door Theo Thijssen, literatuur vindt is die ook goed. Ook zijn middeleeuwse romannetjes zoals 'van den vos reynaerde', 'Beatrijs en 'Karel ende Elegast' aan te raden.

Wat betreft Karel ende Elegast ben ik een beetje raar. Ik ken alle 1414 versregels namelijk uit mijn hoofd. Ik kan het dus net als een minstreel voordragen (behalve dan dat mijn uitspraak vast erg fout is en dat ik het niet zing). En het leren viel nog best wel mee. Tsja. dat soort stomme dingen vind ik nu eenmaal leuk.

Dat je een profielwerkstuk moet maken in de zesde was algemeen bekend. Maar dat het al zo concreet werd in de vijfde hadden we niet verwacht. Mensen begonnen al voorzichtig rond te kijken naar potentiele partners. De mijne was wel erg snel. Ze sprak me in de pauze aan, toen ik op de gang stond.
'Heb jij al iemand voor je profielwerkstuk?'
'Eh, nee....'
'Wil je met mij?'
'Jawel hoor!'
Met haar wilde ik wel. Zij was serieus en erg goed. Ik zag al allerlei taferelen voor me van dat ik weer de enige was die veel aan het werkstuk deed. Dat zou deze keer tenminste niet zo zijn.
Ik heb er nooit echt spijt van gehad dat ik naar het gymnasium ben gegaan en Cultuur&Maatschappij heb gekozen, maar op de profielwerkstukmomenten vond ik het wel jammer. De Cultuurmensen die gymnasium deden hadden als verplicht vak voor het profielwerkstuk namelijk Latijn of Grieks. Daar gaan al je creatieve ideeen. Klasgenootjes die een tijdschrijft gingen maken en daarvoor naar Duitsland moesten - wij konden het wel vergeten. Naar Athene of Rome gaan was uiteraard geen optie. Grammatica zou het worden. Een saaie combinatie van Nederlands, Grieks en Latijn. 'Griekse en Latijnse zinsconstructies in het 17e-eeuws Nederlands, een vergelijking tussen Hooft en Tacitus'.
'Zozo,' zei onze leraar Latijn. 'Gaan jullie promoveren?'
nee. Dat was niet onze bedoeling. Wij wilden gewoon een leuk werkstuk maken, net als iedereen. Maar ach, om de leraren maar weer eens te citeren: 'Jullie zijn gymnasiasten, dus jullie vinden dit leuk.'

Een profielwerkstuk kan wel degelijk leuk zijn. De vriend van degene waarmee ik mijn profielwerkstuk zou doen, had vorig jaar met een groepje een musical gemaakt. Zijn broer en een ander meisje hadden de tekst geschreven, en hij had de muziek gecomponeerd. het was geloof ik oorspronkelijk nooit de bedoeling geweest om het daadwerkelijk uit te voeren, maar het is toch gebeurd. Leraren en leerlingen speelden de rollen, het schoolorkest maakte de muziek. Er werden zang- en dansdocenten ingehuurd en er werd make-up geregeld. Aan het einde van het jaar was het stuk te zien in de schouwburg. Compleet met programmaboekjes. Voor sommigen was dit een verschrikkelijk beeld van wat hen nog te wachten stond (wat een werk!!!) maar voor anderen was het een fantastisch voorbeeld van hoe mooi zoiets kon worden als je er tijd in stak. De leraren waren het gelukkigst met de laatste slag leerlingen.

Soms heb je een film waar je helemaal verliefd op raakt. Bij mij gebeurde dat bij een film die we in het kader van Culturele Kunstzinnige Vorming in het filmhuis hadden gezien. En dan te bedenken dat ik er bijna niet bij was geweest. Ik had die middag namelijk een presentatie. De film zou nog maar net afgelopen zijn als de presentatie zou beginnen, dus moest ik wat eerder weg. we hadden namelijk heel wat klaar te zetten. Het meisje met wie ik de presentatie deed, speelde viool. De presentatie ging over een muziekstuk. Dus, dachten wij, laten wij het zelf gaan uitvoeren! Stukjes ervan dan - het was de Danse Macabre van Saint-Saens en dat is een best lang stuk. Bovendien nog best moeilijk voor de piano, omdat de arme pianist altijd het hele orkest moet opvangen. Enfin, het stuk zat erin. Daarom leek het me wel leuk om nog eventjes mee naar de film te gaan.
De film vond ik ook echt geweldig. De kostuums waren prachtig en de sfeer stond me erg aan. Dat het ongeveer waargebeurd was maakte het extra mooi. En het was Frans - dat kan bij mij sowieso weinig kwaad. Het betekende ook dat het niet zo'n (naar mijn mening afgezaagde) Hollywoodfilm was.
Le Roi Danse - toen ik keihard terugfietste omdat ik iets te laat uit het filmhuis wegging hoorde ik Louis XIV, Moliere en banketstaaf nog praten in mijn hoofd. In heel mooi Frans uiteraard. En op dat moment besloot ik dat ik heel hard mijn best ging doen voor Frans. Dat ik vloeiend Frans zou leren spreken. En dat ik die film zo snel mogelijk af ging kijken.
De presentatie was een succes. Men vond het erg leuk en de leraar zei dat hij zijn mening over violen volledig positief had bijgesteld. Het presenteren vond ik extra leuk, nu ik in ons ineens het hoforkest van Louis XIV ging zien. De leraar heeft dat waarschijnlijk niet gezien, overigens.
In de periode daarna ging ik zelfs voor mijn lol Moliere lezen, en ik werd daadwerkelijk goed in Frans. Gewoon omdat ik het leuk ging vinden. En dat je hoge cijfers haalt demotiveert ook niet bepaald. Dus, als je een vak saai vindt... zorg dat je er een mooie film over ziet. Bij KCV en dergelijke vakken is 'Odysseus' leuk. Of 'Troy', als je niet al te veel waarde hecht aan historische correctheid. Ik heb Troy niet gezien, overigens. Maar Brad Pitt speelt erin en dat schijnt leuk te zijn.

Weet je wat leuk is? Vrij zijn. Weet je wat nooit gebeurt? Vrij zijn. Toetsweken net na de vakantie plannen is een favoriete bezigheid van de roostermakers. 'Dan hebben ze alle tijd om te leren.' Dat wel ja. Tij dom vakantie te houden daarentegen niet. Tijd om je hoofd een beetje leeg te maken zodat je daarna weer fris aan de slag kunt niet. En dan denken ze ook nog dat je die toetsen wel goed gaat maken. Juist niet. Wij vonden onszelf redelijk zielig. Wie wil er nu tijdens zijn vakantie denken over alles wat er in de Koude Oorlog is gebeurd? Of over wat Ho Chi Minh allemaal gedaan heeft? Of over wat Kant dacht over de ziel?
Na zo'n niet-vakantie komt iedereen weer met een duf hoofd op school aan, zeurend en mopperend en ontkennende antwoorden gevend op 'Heb je nog wat leuks gedaan in de vakantie.' De meesten hebben alleen nog maar tijd voor een paar familiebezoekjes naast het leren. En over het algemeen worden familiebezoekjes niet als geweldig ervaren. In ieder geval niet die familiebezoekjes met kerst, wanneer het per se gezellig moet zijn.
Het vervelende is dan dat de leraren zeggen dat zij onze opdrachten niet hebben nagekeken, omdat ze 'wel even vakantie wilden'. Daar kon je ons toch behoorlijk chagrijnig mee krijgen.

Zelfs in de vijfde ga je niet met iedereen om. Er blijven mensen die je niet mogen, bijvoorbeeld. Waarom? Geen idee, je kent ze niet. Sommigen denken overduidelijk dat wij denken dat we beter zijn dan zij. Die trappen je dan bijna van je fiets af. Naar aanleiding van dat soort acties ga ik inderdaad denken dat ik beter ben dan zij. Of in ieder geval anders. Zo zijn er ook een heleboel mensen die iedereen lijkt te kennen, behalve ik (en mijn vriendin). Dat komt misschien door de enorme troep VWO'ers die in de vierde bij ons in de klas is gekomen. Die hadden natuurlijk allemaal VWO-connecties, terwijl wij alleen maar gymnasiumconnecties hadden. En ik heb mijn kennissenkring blijkbaar niet erg uitgebreid. Waarschijnlijk kwam dat omdat de mensen waar ik niet mee omging vooral met ze omgingen. En de mensen waar ik niet mee omging waren meestal de populairste van de klas. Die kennen dus iedereen.
Al sinds de vierde zat er bijvoorbeeld een jongen in mijn klas, laten we hem even B. noemen, met wie ik nog nooit had gesproken. We zaten al bijna 2 jaar bij elkaar in de klas. Ik wist niet eens of hij VWO of gymnasium deed. Wat erg toch eigenlijk. Enfin, in de zesde vroeg hij me ineens of hij anatekeningen van mij mocht overnemen. Ik was verbaasd dat hij tegen me praatte. Natuurlijk mocht hij mijn aantekeningen overnemen, maar het is me altijd een raadsel gebleven waarom hij ze per se van mij wilde hebben.

Misschien was het omdat ik de naam had hele goede aantekeningen te maken. Ik was het hier niet mee eens: ik vond mijn aantekningen slordig en soms schreef ik steekswoorden op. Ook begon ik meestal niet met lidwoorden in een zin. Enfin, waar eigenlijk zou moeten staan: In de 19e eeuw leefden fabrieksarbeiders onder slechte omstandigheden stond bij mij 19e eeuw: Fabr.arb. slechte omstandigheden.
Ik vond het zelf prima leesbaar, en er was ook niemand geweest die niet wist wat een fabrarb was.
Maar mijn aantekeningen waren dus ook niet perfect. In de eerste klas waren mijn vriendin en ik zelfs een keertje bij elkaar gaan zitten om onze aantekeningen te ontcijferen. Dat werd meer meligheid dan ontcijferen. Het waren aantekeningen van Klassieke Culturele Vorming, en het ging over Aeneas, Dido en Tarquinius Superbus. Onze schriften kwamen vol te staan met enorme bussen en plaatjes van vrouwtjes die een raar dansje deden en erbij riepen: 'Klojo, ik ben Dido!' Waar het ons eigenlijk vooral om ging (dsat was de aanleiding van onze ontcijferactie) was de zin: Mercurius ---> Aeneas ---> opschieten!
Het was Mercurius die tegen Aeneas had gezegd dat hij moest opschieten. Nu lijkt dat wel logisch, maar in een schrift vol vage pijltjes weet je niets zeker. We hadden nooit geleerd om aantekeningen te maken en toen moest dat er ineens van komen. En we waren er al spoedig achter dat overschrijven wat de leraar op het bord schrijft al snel niet meer helpt. In het begin schrijft hij vrijwel alles op, maar de meeste leraren vonden dat je na een dag al wel zo ver moest zijn dat je zelf je aantekeningen kon maken. Dat is een nadeel, want zo heeft de leraar de kans om sneller te praten en dus worden je vingers eerder blauw omdat wij niet even snel schrijven kunnen.
Maar goed, ik was dus aantekeningengoeroe. Ik kreeg vaak verzoekjes van mensen of ik aantekeningen voor ze wilde maken als ze er een dag niet waren. Op zulke dagen zorgde ik er wel voor dat ik duidelijke aantekeningen maakte. Een paar mensen voorzag ik altijd van aantekeningen: als ik zag dat die er niet waren maakte ik automatisch aantekeningen voor ze. Je let dan wel beter op, omdat je weet dat je ook nog de vragen moet kunnen beantwoorden die later door de desbetreffende mensen over je aantekeningen worden gesteld.

Moliere lees ik voor mijn lol. Waarom moeten we dan per se met Frans een boekje van Sartre lezen, wat echt niemand interesseert en welke veel minder leuk en begrijpelijk is dan de boekjes van Moliere? En het moest nota bene klassikaal. Ik las behoorlijk door in het boekje omdat ik hem niet leuk vond (dan had ik hem eerder uit) maar dat werd me snel afgeleerd omdat je dan helemaal niets meer te doen had in de les. Het ging om het boekje 'La P... respectueuse'. Je mocht in het begin zelfs nog niet weten wat die P... was. Enfin, wie dat soort boekjes leuk vindt moet ze vooral lezen, maar ik vind dat je leerlingen die toch al geen zin hebben om Franse boekjes te lezen niet moet opschepen met een boekje dat z eniet leuk vinden. Laat ze dan zelf een kiezen. Dan had ik al een hele Franse boekenlijst gehad. Nu heb ik daar, qua school, niets aan gehad en dat is toch jammer. Voor mezelf overigens wel, want het waren gewoon mooie boeken. Ik bedoel hier namelijk ook niet mee te zeggen dat je geen boeken moet lezen als je ze niet voor school kunt gebruiken. Want dan word je wel erg beperkt.

Want ook Het Achterhuis is geen literatuur. Dat het een erg bekend boek is waar je zelfs nog wat van kan leren doet er niet toe: dat doe je maar in je eigen tijd. Nederlandse literatuurschrijvers zijn figuren als Harry Mulisch, waar je van houdt of niet. En Louis Couperus, die ik nog wel te doen vind. dat wil zeggen: zijn (redelijk dunne) roman Psyche heb ik binnen een week uitgelezen en dat zegt redelijk wat, omdat ik hem alleen maar op school kon lezen en ik eigenlijk niet zo veel tijd om te lezen had.
Dat we geen buitenlandse schrijvers mochten lezen bij Nederlands was iets wat ik wel begreep, maar waar ik het maar deels mee eens was. natuurlijk snap ik wel dat buitenlandse schrijvers geen Nederlandse schrijvers zijn, en dat je door buitenlandse schrijvers te lezen je kennis van de Nederlandse literatuur niet vergroot, maar je plezier in lezen wordt er niet echt door vergroot. je krijgt, met andere woorden, geen enkele kans om boeken te lezen die je echt leuk vindt. En ik denk dat de docenten Nederlands juist willen stimuleren dat je gaat lezen.

Als je begint aan je school denk je nog niet aan het einde. je weet nog niet hoe je verder gaat - het lijkt een eindeloze weg, een tunnel waarvan je het kleine lichtpuntje nog niet ziet, een tunnel waarin uit iedere hoek monsters kunnen komen en waarin je kunt struikelen over dingen die je van tevoren niet hebt gezien. Toch houd je vol, wetende dat de tunnel een einde heeft. Maar voor sommigen bleek de tunnel toch te lang.
Een meisje in mijn klas, laten we haar maar Anne noemen, was ooit een keer blijven zitten op het VWO. Ze was dus wat ouder dan de rest, en ik had bij haar altijd het gevoel gehad dat ze vind dat ze er niet helemaal bij hoorde. Ze deed andere dingen, kleedde zich de ene dag zus en de andere dag weer zo, ging met mensen om van buiten school en had de meeste bijbaantjes van ons allemaal. Vaak zat ze in het gras te praten over haar vriend, en hoe ze samen dingen deden waar wij ons alleen maar vage voorstellingen van konden maken. Ze discussieerde met leraren tot we er moe van waren en hield ervan om ons uit te leggen hoe we iets moesten doen. Ze praatte over borstverkleiningen en seks, en wij wisten niet zo goed hoe we erop moesten reageren. Wij vonden het wel interessant.
Op een gegeven moment werd ze ziek. Ze had last van haar buik, en verscheen een tijdlang niet op school. Ze begon achter te raken en de leraren probeerden manieren te vinden om haar de school toch nog te laten bijhouden, omdat ze niet twee keer zou mogen blijven zitten. Af en toe kwam ze weer in de les, zeggende dat ze buikpijn had, maar intussen een hele zak snoep leegetend. De leraren wisten niet wat ze ervan moesten denken. Ze besloten haar te vertrouwen (dat is altijd beter) en namen dus aan dat ze ziek was, maar ik zag haar dikwijls lopen in de stad met een stel rokende vrienden. Als ik dan langs haar liep en haar groette deed ze net alsof ze me niet kende.
Ze was achttien en niet meer leerplichtig. Ze kon doen wat ze wilde. Op school zei ze dat ze het heel jammer vond dat ze zo achter liep, en soms geloofde ik haar, want dan deed ze heel hard haar best om alles weer bij te halen en werkte ze keihard. Maar het volgende moment liet ze niets meer van zich horen en was ze voor de school haast onvindbaar.
Dit leverde problemen op bij de mensen die werkstukken met haar maakten. Ze raffelde de boel af als je geluk had: meestal leverde ze helemaal niets in zodat je een werkstuk voor twee personen nog snel op de laatste dag in je eentje moest afmaken. En omdat je (ik in ieder geval) klasgenoten niet af wil vallen, zet je in het logboek dat ze meer gedaan heeft dan ze heeft gedaan. Later heb ik daar trouwens wat verandering in gebracht - ik werd het zat om voor mensen die totaal niets deden uren op te schrijven die ze niet hadden gemaakt - als het verwijtbaar was tenminste. En het hing er ook van af wie het was.
Men werkte liever niet meer met haar samen en ze leverde geen werkstukken meer in; werkstukken die essentieel waren voor je eindexamen. Verplichte opdrachten, handelingsdelen... ze maakte ze soms niet en als ze ze wel maakte werden ze op het allerlaatste moment ingeleverd, met een excuus dat ze er geen tijd voor had gehad. Halverwege het jaar zijn de leraren met haar gaan praten. Als ze zo door zou gaan, zou ze het jaar niet halen en dat zou betekenen dat ze van school af zou worden gezet. Anne bleef er heel nuchter onder en werkte een paar weken weer hard, maar daarna zei ze tegen ons dat ze ermee ging stoppen. Het ging gewoon niet - ze ging wel naar het ROC, en eerst werken. Dat had haar altijd al meer gelegen.

Ze zag het einde niet meer. We hebben haar nooit meer op school gezien. Maanden later, toen ik als bijbaantje schoolboeken aan het innemen was op het ROC, samen met mijn vriendin, kwam ze bij mij haar boeken afgeven. Ze studeerde nu iets op mavo-niveau. Ik kon uit haar woorden niet opmaken of ze er blij mee was.

**Geplaatst**: 16-06-08 15:41

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 15:41

ik vind dat je verhaal steeds algemener word. In het begin lijk je echt te schrijven tegen de nieuwe brugklassers, maar hoe verder je komt, hoe meer het een soort honoraire word over je schooltijd, dat vind ik erg jammer...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 15:47

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 15:47

secricible schreef:
ik vind dat je verhaal steeds algemener word. In het begin lijk je echt te schrijven tegen de nieuwe brugklassers, maar hoe verder je komt, hoe meer het een soort honoraire word over je schooltijd, dat vind ik erg jammer...

Leuk dat je dat zegt. Ik denk inderdaad dat dat hetgene was wat er hier misging Haha!

. Tussen het schrijven van de derde en de vierde klas zat ook meer dan een jaar, geloof ik.
Hier heb ik echt wat aan voor het herschrijven. Dank je! Haha!

**Geplaatst**: 16-06-08 16:04

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 16:04

secricible schreef:
ik vind dat je verhaal steeds algemener word. In het begin lijk je echt te schrijven tegen de nieuwe brugklassers, maar hoe verder je komt, hoe meer het een soort honoraire word over je schooltijd, dat vind ik erg jammer...

Dit vind ik ook en hoewel het een leuk leesbaar verhaal is, is het absoluut geen troostboek. Wat lijkt het lang, wat mis ik leuke dingen en leuke quotes! Hoewel die er heus wel in zitten.
Sommige dingen zijn ook erg herkenbaar (voor mij nu V5), maar andere dingen absoluut niet. Het kaften heb ik nooit als iets leuks, of iets bijzonders gezien (ook als brugklasser niet, maar goed, ik had twee oudere broers) en ik bewonder jouw motivatie voor het leren, maar ik als echte NT-Ger heb die niet Vork

Verder leest het, ondanks wat foutjes wel makkelijk weg. Al sla ik de Griekse namen vlug over.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 16:08

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 16:08

Fenn schreef:
secricible schreef:
ik vind dat je verhaal steeds algemener word. In het begin lijk je echt te schrijven tegen de nieuwe brugklassers, maar hoe verder je komt, hoe meer het een soort honoraire word over je schooltijd, dat vind ik erg jammer...

Dit vind ik ook en hoewel het een leuk leesbaar verhaal is, is het absoluut geen troostboek. Wat lijkt het lang, wat mis ik leuke dingen en leuke quotes! Hoewel die er heus wel in zitten.
Sommige dingen zijn ook erg herkenbaar (voor mij nu V5), maar andere dingen absoluut niet. Het kaften heb ik nooit als iets leuks, of iets bijzonders gezien (ook als brugklasser niet, maar goed, ik had twee oudere broers) en ik bewonder jouw motivatie voor het leren, maar ik als echte NT-Ger heb die niet

Verder leest het, ondanks wat foutjes wel makkelijk weg. Al sla ik de Griekse namen vlug over.

Fenn, bedoel je aldoor, door het hele verhaal heen, of alleen in de laatste stukken?

**Geplaatst**: 16-06-08 16:10

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst: 16-06-08 16:10

het troostboek gedeelte mis ik eerlijk gezegd door het hele verhaal heen. In het begin komt het nog een beetje zo over: doordat je de brugklassers meer aanspreekt, maar dat valt later ook nog weg.
Het is absoluut niet slecht geschreven, maar als het als troostboek bedoelt is, dan heb je het doel denk ik gemist.

Als je eventueel wilt kan ik je een PB sturen met commentaar op het hele verhaal? (dan quote ik het verhaal en zijn mijn commentaar daar in).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-06-08 16:12

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 16-06-08 16:12

Fenn schreef:
het troostboek gedeelte mis ik eerlijk gezegd door het hele verhaal heen. In het begin komt het nog een beetje zo over: doordat je de brugklassers meer aanspreekt, maar dat valt later ook nog weg.
Het is absoluut niet slecht geschreven, maar als het als troostboek bedoelt is, dan heb je het doel denk ik gemist.

Als je eventueel wilt kan ik je een PB sturen met commentaar op het hele verhaal? (dan quote ik het verhaal en zijn mijn commentaar daar in).

Zou super zijn!

Maar je moet eigenlijk ook niet te erg op de titel afgaan. Dat was mijn idee in het begin, maar halverwege verlies ik mijn idee wel eens en dan gaat het niet lekker meer. In de eerste plaats schrijf ik mijn verhalen ook voor mezelf. Vork

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-06-08 20:50

Re: [VER] Troostboek voor brugklassers

Geplaatst door de TopicStarter : 21-06-08 20:50

Nu even een 'tussenverhaaltje': een van de korte stukjes die ik graag tussendoor wil invoegen

=======================

SPIEKEN

Natuurlijk geef je het niet graag toe. En misschien geloven jullie me niet, maar op de middebare school spiekte ik vrijwel nooit. Dat neemt niet weg dat ik op de hoogte was van verschillende spiektechnieken die mijn klasgenoten toepasten, en die ik op het forum, waar ik moderator ben, heb opgevangen. De beste even op een rijtje.

1. Als je de antwoorden op een meerkeuzetentamen al weet, maak dan een notenbalkje met de antwoorden als noten erop en stop het in je etui.
2. Trek een rokje aan en schrijf de antwoorden boven de minirokjesgrens.
3. Stop een briefje in een doorschijnende pen.
4. Rek een postbodeëlastiek helemaal uit en schrijf daar de antwoorden op. Als je hem dan weer laat vieren zie je er niets meer van.
5. Ontwikkel klopsignalen met je potlood waarmee je antwoorden op meerkeuzevragen door kunt seinen aan die vriendin die achter je zit.
6. Maak een verhaaltje, waarbij de eerste letters van de woorden een oplossing vormen.

Ongetwijfeld zijn er nog veel meer technieken. Maar wat nou zo vervelend is aan spieken met een briefje, is dat je juist de dingen die je op een spiekbriefje zet niet meer vergeet. Erg veel zin heeft het dus niet om dat briefje daadwerkelijk mee te nemen.
Er is overigens ook nog een verschil tussen spieken en afkijken, wat ongeveer hetzelfde verschil is als het verschil tussen moord en doodslag. Spieken en moord doe je met voorbedachte rade, afkijken en doodslag doe je uit paniek. Afkijken heb ik overigens ook nog nooit gedaan (tot ik op de universiteit zat, maar dat is een ander verhaal).

De leraren dreigden altijd met enen. 'Als je spiekt, dan krijg je een een!' Wij als brugklassers waren braaf genoeg om dat heel eng te vinden en dus absoluut niet de indruk te wekken dat we wel eens van plan zouden kunnen gaan zijn om te spieken. Natuurlijk maakt het niet veel uit als je je toets echt totaal niet kent en toch al wel een een zou halen. Je krijgt namelijk een een voor de moeite.

Als je dan toch spiekt, moet je zorgen dat het niet opvalt. Mr. bean heeft een mooie sketch over spieken. Als je die bekijkt kun je zien hoe het niet moet. Ik denk trouwens wel dat, als je het net zo doet als Mr Bean, je wel voor een vrolijke sfeer zorgt in de klas.

Enfin, het is natuurlijk altijd beter om je proefwerken, SO's en tentamens goed te leren. Maar als dat niet lukt, dan kun je het beste niet spieken. Dat zullen alle leraren bevestigen denk ik, en ik wil geen boekje maken dat de haat van leraren opwekt. Maar als je toch besluit te spieken, doe het dan goed. Doe het niet als de leraar naast je staat, doe het niet al te opvallend, vind het niet erg om eens afgestraft te worden met een een. En, laten we eerlijk zijn, spieken is een avontuurlijke onderneming, die soms best welkom kan zijn tijdens een saai proefwerk.

Nomineer dit bericht ×