Bokt.nl

Citaat:

Dat hij jou ook ziet zitten misschien?’ Even werp ik een blik naar de plaats waar Rutger zit. Of liever gezegd, zat. Zijn plaats is leeg. Even bekruipt een gevoel van paniek mij. Hij is weg gegaan omdat ik hier ben. Hij is bang voor mij. Hij wil mij niet. Hopeloos kijk ik Maris aan. Zij glimlacht even. Dan voel ik een arm om mijn middel.
‘Ik zei toch dat ik je wel weer zou zien?’ Hoor ik hem opeens zeggen.

Citaat:

Ik voel mijn adem in mijn keel stokken. Het glas in mijn hand begint een beetje te trillen. Goed. Hij is dus niet bang voor mij. Misschien wil hij mij zelfs wel. Even kijk ik opzij en onze ogen ontmoeten elkaar voor de zoveelste keer deze avond.
‘Hey.’ Weet ik tot mijn stomme verbazing alleen maar uit te brengen. Waarom ben ik niet zoals gewoonlijk een grote flapuit?
‘Hey.’ Grijnst hij even. ‘Nog lekker gewerkt vandaag?’
‘Hoe weet jij dat ik aan het werk was vandaag?’
‘Ik ben nog langs geweest. Maar blijkbaar wou jij mij niet zien.’ Hij trekt een sip gezicht. Ik voel een lach bij mij opkomen.
‘Denk je dat?’
‘Ik weet niet wat ik met jou moet denken.’ Even trek ik mijn wenkbrauwen op. ‘Dat was niet beledigend bedoeld hoor!’ Zegt hij er snel achteraan. Ik glimlach even.
‘En hoe dan wel?’
‘Dat je een mysterie bent die ik niet zo snel door heb?’
‘Aha! Ik ben gewoon intressant zeker!’ Eindelijk komt de flapuit in mij weer boven. Rutger kijkt mij even verbaasd aan.
‘Zo kun je het ook noemen ja.’ Reageert hij gelaten. Ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan. Hoezo een arrogante opmerking. Wat moet hij wel niet denken zeg!
‘Maar wat deed je vanmiddag in de winkel dan? Ik neem niet aan dat je er voor mij was.’ Probeer ik de situatie wat te redden.
‘Ik moest met liefde gebakken broodjes halen voor een uitje met een stel vrienden.’ Grijnst hij even.
‘Met liefde gebakken?’
‘Ja, door jou. Voor mij.’ Ik schiet in de lach. Jammer voor hem is het nou eenmaal zo dat ik de laatste tijd weinig broodjes bak.
‘En je leeft nog?’ Vraag ik met gespeelde verbazing.
‘Ja, met moeite dat wel. Wat heb je ermee gedaan?’
‘Netjes in de schappen gelegd. Dat is alles.’
‘Dan is het vast en zeker de zee geweest waardoor ik bijna van mijn stokje ging.’ Concludeert hij.
‘De zee?’ Herhaal ik met doorklinkende verbazing in mijn stem.
‘Ja, ik ging namelijk met de vrienden zeilen vandaag. Slopend, dat wel, maar ik zou het zo weer doen! Hartstikke gezellig zo’n dag!’ Plotseling bedenk ik mij dat ik Maris helemaal ben vergeten en kan mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. Regel nummer één: Vergeet nooit dat je met meer mensen bent met uitgaan. En met meer mensen bedoel ik dan vrienden. En wat heb ik gedaan. Ik ben haar vergeten. Schichtig kijk ik even over Rutger zijn schouder. Tot mijn opluchting staat Maris rustig met een jongen met blond haar te praten. Het lijkt zelfs een beetje op flirten. Ik begin te twijfelen. Moet ik haar nou storen of niet? Dan kijkt ze even mijn kant op. Meteen verschijnt er een verontschuldigende glimlach op mijn gezicht en Maris begint te lachen en tilt waarschuwend haar vinger op. Ik begin te grijnzen en wenk haar even.
‘Maris, dit is mijn collega Rutger, Rutger dit is een van mijn beste vriendinnen Maris.’ Stel ik Maris en Rutger aan elkaar voor.
‘Lieve schat, dat hij Rutger moest zijn had ik al lang door. Die grijns op je gezicht spreekt boekdelen.’ Zegt Maris zacht tegen mij voordat ze haar had met een stralende glimlach uitsteekt naar die van Rutger om hem te schudden.
Tevreden zie ik dat ze even een kort gesprekje aanknopen en kijk ik even door de zaal of ik nog wat bekenden zie, jammer genoeg is dat niet het geval. Zo geduldig mogelijk nip ik nog wat aan mijn glas en bekijk de blonde jongen waar Maris mee stond te praten. Hij is absoluut haar type niet, maar hij ziet er wel aardig uit. Zou ze hem kennen of toevallig mee in gesprek zijn geraakt? Of is het een vriend van Rutger, dat kan natuurlijk ook. Als ik weer naar Rutger en Maris kijk zie ik dat zij mij allebei aankijken. Een beetje schaapachtig glimlach ik en kan mij meteen wel voor mijn hoofd slaan dat ik zo stom glimlach. Ik moet stralen! En dus absoluut geen schaap zijn. ‘Kom op zeg, stel je eens niet zo aan,’ zeg ik zachtjes in mijzelf en ik verman mij. Dan word ik even aangetikt en als ik op kijk zie ik de blonde jongen waar Maris mee stond te praten.
‘Hallo! Ik ben Peter, wie ben jij? Het is duidelijk dat jij en Rutger elkaar kennen. Maar waarvan is mij een raadsel.’ Begint hij vrolijk tegen mij te praten, ik schiet zelf in de lach. Hij leek mij niet het type die meteen zo’n woordenstroom uit zijn mond weet te krijgen.
‘Hallo! Ik ben ik, ik ben een collega van Rutger en jij stond zonet met mijn beste vriendin Maris te praten, klopt dat?’ Reageer ik met een grote grijns op mijn gezicht.
‘Hallo ik, heb jij ook een naam?’ Zegt Peter met een uitgestreken gezicht alsof hij het de normaalste zaak vind om zulke gesprekken te voeren. Een grijns verschijnt op mijn gezicht.
‘In het uitgaansleven heet ik onder andere “Jij daar,” “Blondje,” en “Kleintje.” Mijn echte naam weten de mensen die mij ook in het dagelijkse leven kennen.’
‘En waarom is dat zo?’
‘Omdat er teveel mensen die mijn naam weten.’
‘Is dat dan niet positief? Of heb jij zo’n reputatie opgebouwd dat als mensen jouw naam horen ze meteen de eerste de beste route nemen om van jou te ontvluchten?’
‘Jij snapt hem!’ Zeg ik met lichte triompf in mijn stem.
‘Meen je dat nou? Zo zie je er niet uit. Eerder super onschuldig.’ Peter zet een verbaasde blik op. Ik begin weer te lachen.
‘Denk je dat ik dat meen?’
‘Ik denk dat jij Rutger dan wel aankan. Als dat zo is tenminste.’
‘Hoezo wel aankan?’
‘Soort zoekt soort.’ Dan kijkt Peter over mijn schouder en ik kijk automatisch mee. Daar staat Rutger ons een beetje onderzoekend aan te kijken. Achter hem staat Maris met een grote grijns op haar gezicht. Plotseling loopt Maris om Rutger heen, pakt mijn arm en trekt mij naar haar toe.
‘Als je hem laat gaan, dan ben jij zo dom weet je dat. Hij is echt vet lief! Ik geloof dat hij best wel verlegen is hoor. Ook al hoor jij al die andere verhalen natuurlijk over hem op jou werk. Maar aan de andere kant, ik denk wel dat jullie vanavond gaan zoenen hoor. En als het dan toch een klootzak is, dan heb je in ieder geval een leuke avond gehad.’ Begint ze vrolijk te ratelen.
‘Goed, ik neem dus aan dat ik in jouw ogen een goede keuze heb gemaakt?’
‘Absoluut! Zoals ik al zei, hij is jouw type.’
‘Dat laatste klopt helemaal. Peter zei zonet dat ik voor hem moest oppassen. Ik weet alleen niet of het zulke goede vrienden zijn. Trouwens, waar heb jij het met Peter over gehad?’ Zo nieuwsgierig als ik ben, ben ik erg benieuwd of er wat hangt tussen Maris en Peter. Vooral omdat hij haar type absoluut niet is. Even kijkt Maris een beetje nors.
‘Nou, jij stond gezellig met Rutger te praten en toen begon Peter tegen mij te praten. En hij probeerde mij ook al te zoenen.’ Even draait ze met haar ogen. ‘En ik heb hem afgewezen. Punt één: Hij is mijn type niet, punt twee: Er zijn veel leukere jongens.’ Ik grijns even.
‘Dat had ik al lang door. Maar heeft hij echt een poging gedaan?’ Vraag ik vol ongeloof.
‘Ja! En nu wil hij de hele tijd met mij dansen.’ Klinkt het een beetje verloren. Uit automatisme geef ik haar een knuffel.
‘Je had ook wel bij Rutger en mij aan mogen komen hoor.’ Probeer ik haar te troosten. Maris begint te grijnzen.
‘Dat weet ik ook wel! Maar jullie zijn wel leuk zo samen! En nu weer terug naar hem, hij staat je erg smachtend aan te kijken. Sla je slag nou maar gewoon. Je kan anders ook wel voor hem gaan strippen.’
‘Strippen?’ Klinkt het opeens naast mij. Snel werp ik een blik opzij.
‘Hoe lang sta jij hier al?’ Vraag ik verbaasd aan Rutger.
‘Lang genoeg om het woord strippen op te vangen.’ Reageert hij rustig.
‘Weet je wel wat dat is dan?’ Hoor ik Maris tot mijn verbazing zeggen. Rutger zijn ogen beginnen iets te glimmen en hij krijgt een grijns op zijn gezicht.
‘Nee? Leg is uit?’ Reageert hij op een nieuwsgierige toon. Even vraag ik mij af of deze actie nou echt is of gespeeld. De ogen van Rutger en mij ontmoeten elkaar, even lacht hij. Dan werp ik een blik op Maris, die mij vol ongeloof aankijkt.
‘Echt, als dit echt is, dan moet je hem écht niet meer laten gaan!’ Vertrouwd ze mij toe als ze even naar mij toebuigt. Ik begin te lachen. Iets in mij zegt dat hij heus wel weet wat het is. Plotseling voel ik zijn arm om mijn middel en bijna automatisch daar ik mijn lichaam iets naar hem toe. Even wisselen Maris en ik nog een blik. Dan mimet Maris ‘succes’ en gaat ze met één van de vrienden van Rutger praten. Ik voel dat Rutgerzijn vingertoppen van zijn andere hand over mijn kaaklijn laat glijden. Langzaam komen ook mijn handen in beweging.
‘Dus,’ Zegt hij zachtjes in mijn oor.
‘Wat dus?’ Probeer ik zo rustig mogelijk uit mijn mond te krijgen.
‘Ik heb wat dingen over jou gehoord.’
‘Zoals?’
‘Onder andere dat je vrijgezel bent.’ Ik glimlach even.
‘En dat was wel interessant?’ Ondertussen beginnen mijn knieën iets te trillen. Rutger glimlacht even en langzaam buigt hij zich naar mij toe.

goed, complimenten zijn natuurlijk ook leuk

Citaat:

‘Ik heb wat dingen over jou gehoord.’
‘Zoals?’
‘Onder andere dat je vrijgezel bent.’ Ik glimlach even.
‘En dat was wel interessant?’ Ondertussen beginnen mijn knieën iets te trillen. Rutger glimlacht even en langzaam buigt hij zich naar mij toe.

Citaat:

In minder dan een seconde voel ik zijn lippen op de mijne, dan opent hij langzaam zijn mond en ik ga in zijn beweging mee. Voorzichtig ga ik iets meer tegen hem aanstaan en laat mijn handen over zijn rug glijden. Dan voel ik zijn tong. Iets in mij zingt ‘eindelijk,’ maar een ander gedeelte in mij merkt dat zijn zoenkunsten mij behoorlijk tegenvallen. Het liefst wil ik hem iets toezeggen dat hij wel iets minder op een op hol geslagen wasmachine mag lijken. Toch besluit ik het initiatief te nemen en probeer hem iets bij te sturen. Wat niet echt wil lukken. Goed, wat wil je ook. Ik heb zoveel verhalen over meneer gehoord, hij neemt vast aan dat elk meisje vindt dat hij geweldig kan zoenen. Persoonlijk vind ik het flink tegenvallen. Ondertussen gaat zijn tong nog rustig even door. In een veels te hoog tempo en alleen saai ronddraaiend. Voorzichtig maak ik mij van hem los. En glimlach even verontschuldigend. Eindelijk lijken zijn handen in actie te komen want hij pakt mij nog iets steviger beet. Even beeld ik mij in dat het veel beter kan. Met nadruk op veel beter. Nu raken onze lippen elkaar iets sneller. Voorzichtig probeer ik hem wat bij te sturen, wat pas na wat meer moeite lukt. Tevreden concludeer ik dat hij nu wel iets de goede kant op gaat qua zoenen. Misschien dat hier met een hoop moeite nog wat uit te halen valt.

‘En? Lukt het een beetje? Jullie vinden elkaar echt wel leuk hé!’ Begint Maris een klein halfuurtje in de damestoiletten tegen mij te kletsen. Ik haal mijn schouders op.
‘Hij is leuk, hij praat veel, maar waar het over ging? Iets met varen op het IJsselmeer geloof ik. En zijn zoenkunsten vallen mij wel heel erg tegen hoor. Vooral na al die verhalen die ik heb gehoord dat hij met zoveel meiden heeft gezoend.’ Maris trekt even haar wenkbrauw omhoog.
‘En hoe zoent hij dan?’
‘Zegt een op hol geslagen wasmachine je iets?’ Maris begint te lachen.
‘Dat meen je niet zeg!’ Ik haal mijn schouders op.
‘Helaas wel.’
‘Arme kerel. Wat ga je doen?’
‘Kijken of er wat te verbeteren valt denk ik. Maar of dat lukt bij iemand van éénentwintig? Toch heeft hij gewoon wat. Ik weet niet wat. Maar het is dat ene. Denk ik.’
‘Dat ene. Juist. Heel duidelijk.’ Ik begin te lachen.
‘Dat ene ja. Dat speciale. Ik zag het al toen ik hem voor het eerst zag. Toen wou ik hem al. Dus dit is niet zomaar een bevlieging. Denk ik.’ Even ben ik stil. ‘Hoop ik!’ Weet ik dan snel uit mijn mond te krijgen.
‘En hij?’
‘Geen idee.’
‘Hij komt wel verlegen over hoor. Volgens mij is het echt een schatje.’
‘En die verhalen over hem dan?’
‘Daar moet je maar achterkomen of ze waar zijn of niet.’
‘En hoe zit het met jou en die Peter?’ Ik voel ergens een lichte koppelpoging opkomen.
‘Nee! Je gaat mij niet aan hem koppelen. Koppel mij dan aan een leuke gozer. En ik had je al verteld dat hij al een blauwtje bij mij heeft gelopen. Weet je nog?’ Met een gigantische snelheid gooit ze mij weer uit een illusie.
‘Ja natuurlijk weet ik dat nog! Ik vroeg mij alleen af of hij nog wat had ondernomen.’ Zeg ik zo onschuldig mogelijk.
‘Ja ja, ik ken jou langer dan vandaag meisje, mij maak jij niks meer wijs. En bovendien ga ik vanavond niet op jacht. Dat had ik je ook al verteld.’ Schuldig kijk ik haar aan.
‘Maar ik vind het zo zielig voor jou dat jij er zo bij staat!’ Leg ik een beetje hopeloos uit.
‘Ik red mij heus wel hoor.’ Klinkt het wat mopperend. Ik glimlach even.
‘Zeker weten?’
‘Ja!’
‘Echt?’
‘Ja! Hou nou op met dat te vragen. Ik red mij wel. Punt. Zullen we weer die kant opgaan? Wie weet mist je liefje je.’ Knipoogt ze. Zelf voel ik wat kriebelen. Zou hij aan mij gedacht hebben of zal hij ondertussen doodleuk verder zijn gegaan met zijn leven?

Lichtelijk uitgeput stap ik tegen half 6 Bermuda weer uit. Tot mijn verbazing mag ik concluderen dat het alweer licht is. En dat ik nog buiten sta, kapot, moe, maar voldaan. Met zelfs een beetje kriebels in mijn buik. Glimlachend kijk ik op het schermpje van mijn telefoon en lees het smsje wat ik binnenkreeg nog een paar keer over. ‘Hey ik leg net in me warme bedje, vond het gezellig met jou, slaap lekker voor straks. Dikke zoen’ Rutger is een uurtje eerder dan Maris en mij naar huis toe gegaan. De reden? Nou zoals bijna iedere kerel zit hij op voetbal. En wanneer zijn er voetbalwedstrijden? Zondagsochtends. Hij moet dus over een vier en een halfuur weer fit op het voetbalveld staan. Hij liever dan ik.
‘Nu al een smsje?’ Hoor ik Maris naast mij zeggen. Ik knik even.
‘Arme jongen, moet hij omdat hij moet voetballen eerder bij jou weg. Nou laat eens zien, wat smste hij?’ Ik hou mijn mobieltje iets schuin en laat Maris het smsje lezen.
‘Gezellig, slaap lekker, dikke zoen. Dit wordt een leuke smsjes analyse!’ Klinkt het enthousiast uit haar mond.
‘Sorry?’
‘Denk je niet dat er iets af te leiden valt uit het smsje dat hij je stuurt?’
‘Misschien heb je een punt.’ Geef ik haar gelijk.
‘Maar wat ga je nu eerst doen dan?’
‘Wat dacht je van hem terug smsen?’
‘Ja dat begrijp ik wel! Maar wat ga je hem smsen?’ Spontaan begin ik te grijnzen en houd mijn mond.
‘Waag het niet om het mij niet te zeggen! Jij bent echt slecht hoor als je het mij niet zegt! Dan had ik je beter de hele avond kunnen opeisen! En dat ga ik dan de volgende keer ook zeker doen!’ Begint ze te protesteren. Ondertussen schiet ik zelf in de lach.
‘Wat denk je dat ik hem ga smsen?’
‘Het standaard smsje? Ja ik vond het ook gezellig, succes morgen, welterusten en zie je snel met een dikke zoen erachter?’ Gokt Maris. Ik knik. Gewoon het standaard smsje, we zien wel wat eruit komt nietwaar?

Ergens had ik al voordat ik met hem ging zoenen mij moeten bedenken dat hij wel een collega van mij is. En wat voor collega, één waarover de wildste verhalen rondgaan. Alles trouwens wel onder het motto dat hij nog jong is en hij wil wat. Dat zal best, maar dan is er toch ergens iets met hem misgegaan. Of met mij. Zelf heb ik namelijk ook een aparte tik, neem mijn tweede ex maar even als voorbeeld. Hem heb ik leren kennen via mijn vorige baantje, waar ik achter de balie stond in een cafetaria. Ook toen was het dat ik hem al wou toen ik hem voor het eerst zag. Ook al heeft het met hem bijna 9 maanden geduurd voordat ik eindelijk zijn naam wist, nog een maand voordat ik zijn mail had en daarna begon al snel het balletje te rollen. En uiteindelijk, je ziet de bui vast al hangen, werd hij dus mijn ex. Een ex die ik nog wel eens zag op mijn werk en waar ik elke keer als hij de cafetaria binnenkwam knalrood werd. Niet charmant, niet leuk en al helemaal niet goed. De oplossing die erg goed bleek te werken? Negeren die handel! Bovendien verdiende hij ook niet beter. Maar even terug naar dat rood worden. Dat tomaten duur zijn heb ik vaak te horen gekregen. Dat het niet charmant is ook. Toch kreeg ik maandagsochtends een nieuwe opmerking naar mijn hoofd geslingerd.

‘Ik weet niet wat er met jou aan de hand is. Dat je Rutger leuk vind, goed. Maar waarom ben je nou zo rood dat je begint te lijken op de paprika’s die hij op dit moment in de bakken aan het doen is?’ Klinkt het spottend naast mij, als ik mij omdraai zie ik dat Ellen met een grote grijns mij aankijkt. ‘Volgens mij weet ik het al!’ Jubelt ze dan. Ik went even mijn blik af en glimlach even.
‘Wat weet jij?’ Probeer ik op een zo onschuldige manier te brengen.
‘Ja doe jij eens even niet zo schijnheilig! Jij hebt…’
‘Ik heb wat.’
‘Iets met hem daar.’ Ze knikt even kort naar Rutger.
‘Wil jij nou zeggen dat ik een vriend heb of?’ Probeer ik zo nuchter mogelijk te zeggen.
‘Nou als jij hem weet te strikken ben je goed bezig. Ook al snap ik niet waarom je dat zou willen, maargoed, dat bedoelde ik niet. Jij ging uit zaterdag, je kwam hem tegen en er is wat gebeurd.’
‘En waar concludeer jij dat uit?’
‘Jullie maken regelmatig oogcontact, als jullie contact hebben lachen jullie allebei en jullie worden rood. Kom op zeg, denk je niet dat ik dat niet doorheb?’ Een beetje schichtig kijk ik om mij heen, zouden er al meer achter zijn?
‘Maar vertel eens! Jullie hebben dus gezoend?’ Ik knik. ‘Aha! Ik wist het! Maar en hoe nu verder tussen jullie?’ Ik haal mijn schouders op.
‘Ik zou het niet weten.’
‘Echt niet?’
‘Nee.’