Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-08-07 09:35

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 26-08-07 09:35

Ik slikte, maar zij keek er wel vrolijk bij. ‘Die laatste had ik nog nooit gehoord.’ ‘O, die gebruikte ze niet in jouw bijzijn? Maar de rest herken je wel degelijk. Ik wist wel hoe jouw moeder over mij dacht.’ Ze zuchtte, maar rechtte toen haar rug weer. ‘Ik had het nog goed willen maken hier. Ik had het willen uitleggen.’
Dat schoot in het verkeerde keelgat, het kon niet meer, maar het had ook nooit gekund. ‘Viel er wat uit te leggen dan? U had hooguit sorry kunnen zeggen volgens mij.’ Viel ik boos uit.
Mien trok zich onder mijn bozen woorden iets terug naar achter.

Moet dat niet Oma zijn?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-07 09:38

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-07 09:38

Dankje, ja klopt. Dat soort foutjes maak ik soms vaker, en omdat ik nu weer nieuw moet bijschrijven en sommige stukjes nog moet verzinnen Knipoog

**Geplaatst**: 26-08-07 10:04

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 26-08-07 10:04

Haha zie het wel vaker in boeken, de verkeerde naam erbij.

**Geplaatst**: 01-09-07 22:49

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 01-09-07 22:49

Zo, even een post zodat ik je topic niet kwijtraak. Ik heb het eerste stukje gelezen en ik lees morgen verder, want ik ben nu te moe Haha!

Belooft zeker wat, ik wist wel dat je goed kon schrijven! Hier en daar zie ik nog wat spelfoutjes maar dat stoort niet heel erg, maar ik zal eerst eens verder lezen voor nog meer erover te zeggen. Ben iig benieuwd!
Leuk ook dat je mijn tweede naam, Johanna, hebt gebruikt maar dat zal toeval zijn Haha!

**Geplaatst**: 01-09-07 23:22

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 01-09-07 23:22

Heb dit laatste lange stuk even uitgeprint, ga ik zo maar eens eventjes lezen Haha!

**Geplaatst**: 03-09-07 18:08

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 03-09-07 18:08

En nu wachten we weer vol smart op een nieuw stukje Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-09-07 19:40

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 03-09-07 19:40

Ik ben rustig aan het schrijven Lachen

Heb het erg druk gehad deze week en mijn oude stukjes zijn op. Dus vandaar Knipoog

Het komt wel hoor.

edit: en iedereen bedankt natuurlijk voor de reacties Haha!

en Tessel, Johanna is puur toeval, had eerlijk gezegt niet direkt aan jou gedacht Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-07 09:46

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-07 09:46

Zo, sorry voor het lange wachten:

Een hele tijd later begon het me te dagen waarom de mensen op de aarde soms dachten dat God niet bestond. Er moest, zo had Jezus mij het uitgelegd, enorm veel gebeuren op de aarde. ‘Als wij elk mensje zouden sturen en voor elke baby die geboren wordt het lot vast leggen, dan worden we gek. Ook kunnen zelfs mijn vader en ik niet alles bij elkaar onthouden. Vandaar dat er een soort automatische pilootstand is. Voor iedereen op aarde is er een bepaalde hoeveelheid pech en geluk.’ Er was ruimte voor een bepaalde hoeveelheid karaktereigenschappen bij iedereen. Die werd opgevuld door bijvoorbeeld: optimisme, spontaniteit, geduld, goedlachsheid, opgeruimdheid en alle karaktereigenschappen die je kon hebben. De piloot, zo noemde Jezus de stand, had de sterrenbeelden gecreëerd. Elke periode had hij zo zijn vaste karaktereigenschappen, bij het ene mens kwam dat meer of minder naar voren. Verder hadden ze de gebeden die op de hemel werden afgevuurd. Hoewel het al een stuk minder erg is dan het ooit was komen er nog steeds per minuut enorm veel schietgebedjes binnen. ‘In principe doen wij aan de gebeden heel weinig, maar als er bijvoorbeeld iets heel erg mis gaat proberen we soms doormiddel van gebedsbeantwoording te sturen. Bijvoorbeeld tijdens pestperiodes, tegen de tijd dat die uit de hand begon te lopen zijn we in die gebieden wat gebeden gaan beantwoorden. Het makkelijkst is dan bijvoorbeeld een gebed uit te zoeken waarin gevraagd wordt of de pest maar snel over mag zijn. Geef een tijdslimiet en alles gaat zich langzaam opruimen.’ Ook weer en klimaat had een automatische stand, die je hoger en lager kon draaien en verder hoefden ze daar niet veel aan te doen. Ook de dierenbelangen vroegen weinig aandacht. Hoewel daar regelmatig naar gekeken moest worden. Voedselketen hoorde onder hetzelfde rijtje, daar hadden ze nog een tijdje problemen mee gehad. Het eten was oneerlijk verdeeld over de wereld, derde wereld landen probleem, dat probeerde hij nu een beetje recht te zetten. Verder hadden ze enorm veel werk aan de vooruitgang op de wereld, ideeën in hoofden van mensen stoppen was soms moeilijk. ‘Te veel aan ideeën is ook een keer gebeurd,’ vertelde Jezus, ‘toen kregen we de inquisitie en alle oorlogen om geloof, pappa stampte op een gegeven moment er iets te veel in dat mensen gewoon moesten luisteren. Toen tja, duurde het even voor het er weer uitgestampt was.’ Uiteindelijk had ik een beetje door hoe de aarde bestuurd werd, hoewel het nog wat complexer was volgens Jezus, maar dat zou ik merken. Ik snapte alleen één ding nog niet. ‘Maar waarom al deze dingen nog doen terwijl de aarde vergaan is?’
‘Dat is juist het probleem, de wereld is niet echt vergaan. Alleen het grootste gedeelte, een enorme hoeveelheid aan organismen en alles is omgegooid. Ik heb de opdracht gekregen van wat er over is een betere aarde te maken. Al heb ik eerlijk gezegd geen idee hoe ik dat wil ga doen. Daarbij blijkt Mars bevolken zo’n groot project dat ik het bestuur van de hemel heb voor zover Petrus en Maria dat niet doen. Dus ik doe daar meer aan nu. De aarde is een beetje leeg nog.’
Ik knikte begrijpelijk, maar begreep het nog niet helemaal. ‘En wat zou ik dan moeten gaan doen?’
‘Mij helpen, maar hoe weet ik zelf eigenlijk ook nog niet. Ik had eigenlijk bedacht dat jij mij kon helpen te verzinnen wat we nu met de aarde gingen doen.’ Hij keek me verlegen aan vanuit de stoel waarin hij halverwege zijn uitleg was gaan zitten. ‘Want daar heb ik eerlijk gezegd na al die fouten die er gemaakt zijn geen zin meer in.’
Geschrokken keek ik hem aan. Geschrokken omdat Jezus hoorde te weten wat er moest gebeuren en geschrokken vanwege de enorme omvang van wat hij mij aanbood. Ik had bedacht hoe grappig het zou zijn om mijn eigen Sims te hebben, maar er liepen daar levende mensen rond. ‘U meent dit.’ Vroeg ik verlegen.
Jezus knikte en hij keek me ernstig aan. ‘Je snapt toch wel dat het zo niet verder kan gaan en toen ik jou voor het eerst hier had, toen dacht ik al dat jij dit kon. Jij bent zo eerlijk, je houd zo van het leven. Dit is je kans om als nog, hoe zei je dat ook alweer?... Voor perfectionisme en vrede te kunnen vechten. Om je mening te kunnen geven.’
Dat had ik iets te vaak gehoord, maar het was nog steeds waar. ‘Ik wil wel helpen.’ Besloot ik dus. ‘Alleen ik wil eerst nadenken, inspiratie opdoen.’
‘Heel logisch, en hoe zou je dat willen doen?’
Daar moest ik over nadenken, ‘Geen idee eigenlijk, suggesties?’
‘Als ik die had, Martje, dan zou ik ook allang weer aan de slag zijn gegaan. Ik wil er gewoon geen zooitje meer van maken. Het zou perfect moeten worden, maar niet zoals in de hemel.’
Perfect, perfect… Ik had iets gehoord dat perfect was. ‘Je bedoelt zoiets als het paradijs waar Adam en Eva volgens de bijbel in leefden?’
‘Die ken ik niet, maar we hebben het paradijs in de hemel.’ Zei Jezus schouderophalend, terwijl hij wat draaide in z’n bureaustoel.
‘Is dat dan niet wat?’ bedacht ik mij toen. ‘Het paradijs in de hemel schijnt alles goed te maken. Wie weet is dat wat voor de aarde? Of in elk geval moet er iets in zijn wat ook op de aarde kan.’ Trots op mijn goede idee keek ik Jezus aan, maar die schudde bedachtzaam zijn hoofd.
‘Lijkt me niets, ben je wel eens in het paradijs geweest?’
Ik antwoordde ontkennend.
‘Zou je eens moeten doen. Dan begrijp je waarom. Maar beloof met iets, neem een nuchter en slim persoon mee erheen. Anders is er de kans dat alles mis gaat. Het paradijs heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Dus vandaar.’
Wat Jezus vertelde stond me niet zo aan, maar ik beloofde dat ik een nuchter persoon mee zou nemen. We omhelsden elkaar toen ik opstond om weg te gaan. ‘Tot ziens,’ zei Jezus warm en met een glimlach.
Ik had ook een lach op m’n gezicht toen ik het kantoortje uitliep. Zodra ik de deur door was verdween die weer. Het paradijs, wat kon daar gevaarlijk aan zijn? Eigenlijk vond ik onzin dat ik daar persé met iemand heen moest, maar goed. Ik had het beloofd. In mijn hoofd maakte ik een lijstje van mensen die ik kende in de hemel. Mijn oma, viel af. Mien, daar had ik al te veel bij gezeurd. Lillian? Die was te extreem besloot ik. Hans? Ja, die kon. Als er iemand nuchter was, dan was het Hans wel. Hans was ook best slim, volgens mij. Ja, het werd Hans.
Ik viste het plattegrondje weer uit het zakje van mijn jurk. Waar wil je heen? ‘Naar Hans.’ Ik hoopte dat het ding begreep welke Hans, want er moesten er honderden zijn in de Hemel. Toch zette de plattegrond braaf een lijntje uit. Ondertussen kreeg ik door hoe het ding werkte en te vrede op mezelf begon ik de lijn te volgen. Al vlug werd die korter en voor ik het wist stond ik voor een deur. De lijn was veranderd in een stipje en zei: ‘hier’.
Ik stond voor de deur van Hans. Toen ik aanklopte hoorde ik vanachter de deur een paar voetstappen. Toen hij open deed moest ik opkijken om hem aan te kunnen kijken. ‘Martje!’ zei hij verrast. ‘Wat leuk, dat voelt ook lang geleden. Waar heb ik die eer aan verdiend?’
‘Lang geleden?’ vroeg ik op mijn beurt verrast. ‘Dat valt toch best mee?’
Hans keek me bedenkelijk aan. ‘Misschien lijkt het voor jou kort, maar ik heb het idee dat het lang heeft geduurd. Er is ook nogal wat gebeurd, maar, o. Dat vertel ik je wel als we zitten. Kom binnen.’ Met een royaal gebaar deed hij de deur verder open en ik volgde hem zijn kamer in.
Daar gingen we zitten op de twee stoeltjes die er stonden. ‘Wat is er dan allemaal gebeurd?’ vroeg ik nieuwsgierig.
Hans ging een stuk rechter zitten een keek me trots aan, ‘ik en Lill uhm… We horen nu bij elkaar zeg maar.’ Hij glom een beetje. ‘Toen we samen weg liepen, zaten we te praten. Ik zei dat ik jou niet leuk vond en dat ze niet zo onzinnig had moeten doen en zij zei sorry. Toen hadden we een paar gesprekken en opeens zaten we te zoenen.’
‘Wat leuk!’ Reageerde ik vrolijk. ‘Jullie passen ook goed bij elkaar. Maar opeens? Ik dacht dat jullie elkaar helemaal niets vonden?’
Hans haalt zijn schouders op. ‘Ik vond Lill altijd wel een mooi en leuk meisje. Lillian vond mij ook al wel leuk zei ze, alleen ze vond het moeilijk te zeggen en ze dacht dat ze belachelijk bezig was. We hebben ook zitten praten over hier zijn en alles. Lillian is door jou meer gaan nadenken. Ze had dit gewoon geaccepteerd, ik ook trouwens, en ze deed niets meer met er zijn. Zo zei Lill het dan. Ik geloof dat het er nu gewoon bij hoort. Het moest gebeuren, ook van Lill, en waarom dan niet nu.’
‘Ik snap het,’ besloot ik niet moeilijk te doen. ‘En ik vind het fijn voor jullie.’ Spontaan gaf ik Hans een knuffel en hij reageerde er nogal houterig op. Het was alsof ik die twee al heel lang als vrienden had en ze opeens een paar vormden, terwijl ik ze eigenlijk pas één keer gezien had. Die hele hemel deed rare dingen met mijn tijdsbesef.
‘Maar uhm,’ begon Hans, ‘waarom kwam je nu hier heen? Ik denk niet om mij gewoon te zien.’
‘Ook dat hoor, maar vooral omdat ik je om een gunst wilde vragen. Ik heb Jezus beloofd het paradijs op te zoeken samen met een nuchter persoon en ik uhm, ik dacht aan jou. Dus zou je mee willen om te kijken hoe het paradijs in de hemel is?’

**Geplaatst**: 09-09-07 19:22

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 09-09-07 19:22

yes een nieuw stuk
supers , gaat gelijk lezen

**Geplaatst**: 09-09-07 19:27

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 09-09-07 19:27

het is echt super! ik heb het al een tijdje gevolgd maar nu toch maar ff reageren, dan is het ook makkelijker te volgen! ik zou proberen er een boek van te maken en die op te sturen, best kans dat het word uitgegeven volgens mij Tong uitsteken

nouja met het verstand wat ik ervan heb dan... in ieder geval ga dooor ga door!

**Geplaatst**: 15-09-07 19:27

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 15-09-07 19:27

Wauw, echt super verhaal! Bloos!

Ik zou het ook proberen uitgeven als ik jou was.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-09-07 19:29

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 15-09-07 19:29

Zo, dat zijn nog eens motiverende reacties Bloos!

Bedankt.
Er is trouwens wel kans dat het langer gaat duren voor ik weer een stuk af heb, ik heb namelijk niet heel veel tijd. Vandaar, niet ongeduldig worden, ik schrijf nog steeds. Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-09-07 20:05

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 16-09-07 20:05

Het hele verhaal uitleggen nam wat tijd in beslag, maar uiteindelijk begreep hij het. ‘Ik vind het best om mee te gaan’ zei hij.
Toch klonk hij wat twijfelachtig. ‘Ik hoor een maar?’
Hij zuchtte even diep. ‘Ik ben er nog nooit geweest en als Jezus al beweert dat je iemand mee moet nemen. Ik ken Jezus niet zo goed, maar volgens mij schrikt die van niet zoveel meer. Als ten minste de helft wat in de bijbel stond nog waar was…’
‘Dan hoort hij niets eng te vinden. Dat vind die vast ook niet en kom op zeg! Het is het paradijs. Dat kan vast niet zo heel erg zijn.’ Zei ik glimlachend om hem over te halen.
‘Goed, goed, je hebt gelijk. Wanneer wil je gaan?’
‘Nou, wat dacht je van nu?’
‘Nu, je bedoelt nu meteen?’ vroeg Hans verbluft.
‘Nee, sufferd, nu over tien minuten.’ Reageerde ik een beetje giechelig. Hans haalde zijn schouders op, keek eens om zich heen en zat zich waarschijnlijk te af te vragen waarin ik hem overhaalde. Zo goed kende ik hem nu ook weer niet. Toen stond hij op en zei Hans simpelweg, ‘oké.’ We vertrokken zonder verder nog een woord te zeggen.
Buiten pakte we tegelijkertijd onze plattegronden. Bijna tegelijkertijd stopte we hem ook weer terug: ‘nee, uh,’ ‘pak, uhm.’ ‘Nou, is,’ Uiteindelijk stonden we elkaar stuntelig aan te kijken. ‘Doe jij maar,’ zeiden we toen tegelijkertijd met onze plattegronden in onze handen. Hans was vlugger met terugstoppen en dus gebruikten we mijn plattegrond. Het was heel raar om dat ding te gebruiken terwijl hij meekeek en las en ik struikelde de eerste keer ook over de woorden. ‘Het paradijs,’ wist ik uiteindelijk met een rood hoofd uit te spreken.
De rode lijn was dit keer weer verbazend lang. ‘Werkt die van jou hetzelfde?’ vroeg ik nieuwsgierig aan Hans terwijl we aan onze route begonnen.
Hans knikte. ‘Ja, hij ziet er zelfs precies het zelfde uit.’ Voegde hij toe.
‘Grappig zeg. Dus we zouden zo van plattegrond kunnen ruilen. Maf, ik had gedacht dat die dingen persoonlijker waren.’
‘Zijn ze ook. Ik heb met Lillian eens gekeken of haar plattegrond ook op mijn stem werkte en dat deed ie niet. Verder is jouw kaart veel recenter en staan er kamers op van mensen die ik nog niet heb.’ Legde Hans geduldig uit, terwijl we de rode lijn bleven volgen.
‘Blijven die dingen dan niet automatisch bijgewerkt? Zoiets had ik begrepen van Maria.’
‘Nee, niet automatisch. Als het heel erg wordt kan je geloof ik naar Petrus of Maria, of des noods naar Jezus, maar beter is Petrus of Maria en dan kan je de oude inruilen.’
Ik keek even opzij. ‘Ooit wel eens gedaan?’ Hans schudde zijn hoofd. ‘Al die straatjes hoef ik toch niet in.’ Zei hij gemakzuchtig.
Dat kon ik begrijpen en na dit gesprek viel het een beetje stil. Dus liepen we met z’n tweeën in stilte verder. Ik volgde de kaart en Hans liep braaf naast me. Als ik de hoek om sloeg draaide hij mee en zo werd de lijn korter en korter. En opeens vond ik het moeilijk om weer een gesprek te beginnen, dus wij werden stiller en stiller. En toen waren we er opeens al. De deur was lichtgroen en ik bedacht me vaagjes dat Maria blijkbaar een andere route wist, want toen was de Keuken nog om de hoek geweest… Hans verbrak mijn gedachten. ‘Zullen we dan maar naar binnen?’
Ik knikte, toch wel praktisch dat hij mee was. Dan ging ik nu meteen, in mijn eentje was ik misschien nog om de hoeken gaan kijken. Maar nu niet, Hans liet ons niet langer zenuwen en deed de deur open. Het was heel maf, maar over de drempel kon ik niet kijken. Het was alsof ik tegen een geblindeerd raam keek en ik zag alleen Hans en mezelf terugstaren. We keken elkaar vervreemd aan en gingen toen de drempel over.

Ik vond mezelf terug in een soort bos. Ik was naakt, Hans liep naast me en we liepen hand in hand. We deelden een appel en het was alsof ik droomde. Om de beurt namen we een hap en toen de appel op was kwam er opeens een paard aangelopen die het klokkenhuis aannam. Daarna plukte ik wat bessen van een struik. Een klein wasbeertje kwam me begroeten en sprong op mijn schouder. Ik voelde me net Pocahantas en voerde hem af en toe een van de bessen. Hans had ook een trosje, maar van een ander soort fruit en we wisselde wat besjes uit. Op één of andere manier was praten overbodig. Toen we andere mensen tegenkwamen, groeten we die met een simpel gebaar. Eigenlijk was alles heel vaag en de herinneringen zijn als of ze gedroomd zijn. Het was ook een droom. Zeker toen Hans en ik opeens dichter bij elkaar stonden, doordat de bomen minder ruime lieten en we stonden te zoenen. Vaag, waarom weet ik niet. We zoenden en. Ik dacht eigenlijk niet eens aan Lill, het gebeurde gewoon en alles was zo vredig dat het hoorde te gebeuren. Ik zou veel te ver zijn gegaan als Hans niet opeens, terwijl we op de grond zaten heel hard stop riep. Hij huilde half en ik zag aan hem dat hij er niets van snapte. Hij trok me overeind en nam me aan mijn hand me door een prachtig woud naar een soort spiegel die mijzelf toonde. Ik vond dat ik er prachtig uit zag. Alles was mooi en ik snapte het niet, toen niet.
Opeens stonden we weer buiten. Ik had mijn jurk weer aan en Hans zijn spijkerbroek en T-shirt. We kwamen hand in hand buiten en Hans liet met een schok los. Hoewel in mijn hoofd het hele gebeurde meteen vervaagde, als een droom, besefte ik heel goed wat er was gebeurd. En wat er bijna was gebeurd. De hele tijd in het paradijs had praten niet nodig geleken en nu was het moeilijk om mijn mond open te trekken.
‘Hans,’ zei ik uiteindelijk. ‘Het was niet. Ik wilde niet. Je snapt dat.’ Probeerde ik een paar keer mijn zin te beginnen.
Hans keek me aan. ‘We zeggen het niet tegen Lill.’ Zei hij toen. Alleen dat. Daarna viste hij zijn plattegrond uit z’n zak en zei hij: ‘Ik ga nu weer. Het was een slecht idee. We zeggen het niet tegen Lill en ik houd niet van je.’ Of iets van die strekking. Voor ik het wist was hij uit het zicht verdwenen. Richting Lillian had ik begrepen, want dat was wat hij tegen zijn plattegrond verteld had. Ik voelde iets steken toen hij wegliep voor ik een antwoord had kunnen verzinnen. Maar hij had gelijk. Wat daar gebeurd was, het was niet te bepraten. En zeker niet met Lillian.

Ik was zo versuft door het hele rare gebeuren in het paradijs, dat ik pas na een hele hoop gangen lopen weer tot mezelf was en normaal kon nadenken. Ik had totaal geen inspiratie opgedaan voor de aarde, want zoiets vaags als het paradijs kon het niet worden. Hoewel ik me daar prettig had gevoeld was er verder niets. Geen eens een soort gedachte, alleen maar doen wat er mogelijk was. Heel raar was het geweest en ik kon het niet plaatsen. Dat werd het in elk geval niet, alhoewel de natuur in het paradijs wel wat had. Maar het kon niet? Afgeschreven, dat was het idee om van de aarde een paradijs te maken. Ik begon te snappen waarom God dat in het honderd had laten lopen. Het was onmogelijk.
Helaas was door ondanks, of misschien juist door, alle nieuwe indrukken geen nieuw idee mijn hoofd in geslopen. Dus ik was niets wijzer geworden en daar baalde ik alleen maar van. Naar Jezus teruggaan werd niets. Ik kon voor hem verder toch niets doen en hij niet voor mij. Lillian en Hans wilde ik alleen laten, want Hans had wel genoeg met mij te stellen gehad. Ik voelde een kleine steek vanbinnen en hoopte dat het niets zou veranderen tussen Lillian en Hans. Zelf wist ik heel goed dat ik niets voor Hans voelde, o het was een leuke jongen, maar dat was het. Het was vreemd. Alles was vreemd. De enige waar ik nu naar toe kon gaan was Mien, maar Mien zou van alles willen weten over Oma en ik wist niet of ik daar nu over na kon gaan denken. En Mien was zo verdomd praktisch, daar zou ik vandaan gaan met een schuldgevoel ofzo. Nee, ik zat in de knoop en kon niets. Wat deden mensen hier normaal? Vroeg ik me wanhopig af. In mijn hoofd startte ik een lijstje, maar verwierp ongeveer alles meteen al. Lekker eten, waarom? De spiegelzaal die Maria me had laten zien, nee! In de rij staan voor het register, ook daar zag ik geen nu van in. Naar mijn slaapkamer, ach al die boeken had ik al uit. Ik was er van overtuigd dat hier ergens een bibliotheek was, want zoiets had Maria gezegd, maar ik had genoeg aan mijn eigen verhaal op het moment. Zo voelde mijn ‘leven’ ten minste. Als een of andere Roman. Alleen dan zonder happy ending, dacht ik sarcastisch in mijn hoofd. Hoewel ik wel nog lang zou leven, bedacht ik me daarna. In Rust gaan zitten? Ach dat was helemaal niets voor mij. Hoewel ik graag nadacht kon ik dat net zo goed hier in de gangen doen. Zodra ik verplicht stil moest zitten, zou het niet meer lukken. En mijn herinneringen aan Rust waren niet goed. O oliebol, ik haat dit gevoel. Dacht ik kwaad.

He, wat wordt het zo lekker ingewikkeld Clown

Net klaar, dus er kunnen foutjes ingeslopen zijn. Bedankt nog maar een keer voor de reacties. Werkt ook erg motiverend Lachen

*als of ik dat nog niet gezegd had.

**Geplaatst**: 17-09-07 08:04

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 17-09-07 08:04

Haha heerlijk, het leest erg prettig (je verhaal), Ben weer zeer benieuwt naar de neiuwe stukjes.. in spelfouten ben ik zelf ook niet zo goed Bloos

daar lees ik wel overheen Knipoog

Ga zo door!!

**Geplaatst**: 18-09-07 10:15

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-09-07 10:15

Fijn stuk weer Fenna!

Ik heb geen foutjes kunnen ontdekken

**Geplaatst**: 18-09-07 15:29

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 18-09-07 15:29

had het verhaal al een paar keer voorbij zien komen, maar had nog niet de tidj genomen om het te lezen Knipoog

vind het een erg leuk verhaal Lachen

vooral erg goed bedacht Knipoog

hier en daar kom ik nog wel een heel enkel foutje tegen, maar die heb ik verder niet bij gehouden Lachen

ben benieuwd naar het vervolg

**Geplaatst**: 22-09-07 08:39

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 22-09-07 08:39

Ik heb ook geen fouten kunnen ontdekken, wel een heel goed stukje weer!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-07 10:33

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-07 10:33

Mijn voet haalde uit en toen het tegen de muur kwam voelde ik niet eens de doffe pijn die je normaal als reactie krijgt. Ik kreeg helemaal geen reactie, alleen een kleine doffe klap. De gordijnen bewogen niet eens. Nog geïrriteerder gaf ik de muur nu een stomp met mijn hand. En nog een. Ik sloeg door totdat ik zag dat er bloed ontstond bij mijn knokkels. Dat haalde me een beetje bij bewust zijn en ik stopte met slaan op de muur, maar ik had me nog steeds niet lekker afgereageerd. De volgende mep kwam op het gordijn. Het gaf mee, maar ik voelde niets erachter. Ik begon harder te slaan en harder en harder. En opeens voelde ik een soort weerstand achter het gordijn. Een raam! Dacht ik meteen en ik stompte heel fanatiek zo hard mogelijk in het gordijn. Wie weet kon het stuk. Natuurlijk was het onzin, nadat ik het me nog drie keer was gelukt om het raam te raken stopte ik ermee. Het ding gaf niet mee, het ding kon niet stuk. Duhuh, alsof Petrus of Maria de ramen open liet kunnen. Daar kon je doorheen terug naar de wereld. Iets in me knapte, een raam dat was een doorgang! Opnieuw startte ik met slaan tegen het gordijn dit keer zo fanatiek dat ik elke keer tot het raam kwam. Ik hoorde mijn slagen neerkomen, maar dat klonk alleen als een dof geluid, niet als het gerinkel wat ik zo graag wilde horen.
Uiteindelijk hield ik op, in elkaar gedoken als een bokser keek ik naar het gordijn. ‘Jammer, het had leuk geweest als het was gelukt.’ Hoorde ik toen achter me. Ik keek om en zag Lillian naar mij staren. ‘Het bevalt je nog steeds niet de hemel?’ Vroeg ze met een soort sarcastische ondertoon in haar stem. Totaal overdonderd doordat Lill daar opeens stond, deed ik mijn mond open. En weer dicht. ‘Je staat naar adem te happen als een vis, je had me zeker niet verwacht hier?’
‘Nou, nee. Niet bepaald.’ Ik knipperde verward met mijn ogen, ze stond hier echt. Oké. ‘Leuk je weer te zien,’ herstelde ik me, ‘Ik hoorde van Hans dat hij en jij iets met elkaar hebben, gefeliciteerd.’ Waarom, waarom begon ik daar nu over?
‘Ja, dank je. Het is een lieve jongen, maar ik had hem al even niet meer gezien. Eigenlijk was ik op zoek naar hem, maar toen ik geluid hoorde vroeg ik me af wat het was. Typisch dat ik jou tegen moet komen, niet?’
‘Ja, ik vind het ook wel leuk. Ik had je al even niet gezien. Hoe is het met jou?’ Vroeg ik geïnteresseerd terwijl ik het vermeed om haar aan te kijken. Ik zag dat mijn knokkels bloedde en strekte de vingers van mijn hand een paar keer. Het ging wat moeilijk, hoewel het geen pijn deed.
Lillian zag dit blijkbaar: ‘Maf he,’ zei ze.
‘Wat?’ vroeg ik afwezig, terwijl ik van mijn hand naar het gordijn staarde. Ik was te vrede toen ik wat bloed op het gordijn ontdekte. Weer wat minder perfectie.
‘Dat je spieren geen pijn doen, maar dat ze er wel moeite mee hebben. Eigenlijk zouden we het aan Maria moeten voorleggen. Als ze pijn weg kan halen, moet dat toch ook te verhelpen zijn.’
De naam Maria deed me denken aan de eerste keer dat ik haar gezien had, of vooral wat ik toen gezien had. ‘Er is wel een raam waar geen gordijn voor zit.!’ Riep ik uit.
‘Huh,’
‘Ik dacht dat we totaal afgesloten waren, of eigenlijk dacht ik dat niet helemaal, maar natuurlijk. We kunnen, er is.’ IJverig begon ik met nadenken. Natuurlijk er bestaat het wel, ik was er geweest. Mijn allereerste herinnering van de hemel was die van toen ik uit het raam naar de aarde keek. ‘Ik heb in de hemel al eerder naar de aarde gekeken.’ Zei ik zacht voor me uit, me bijna niet meer realiserend dat Lillian nog naast me stond. Bijna…
‘Echt?’ Klonk er naast me. Lillian keek me verwonderd, verbaasd en eigenlijk vooral gretig aan. ‘Was wat je zei waar nou precies?’ Ik kon mijn tong wel afbijten. Als ik het haar zou vertellen zou ze meewillen zoeken en helpen en dat wilde ik niet. Het was ten slotte mijn idee, mijn project en dan had ik ook nog die andere reden waarom ik Lillian even niet wilde zien. Ik had haar vriendje korter geleden gezien dan zij en wel meer gedaan dan kijken alleen.
‘Ik, uhm. Laat maar. Het was iets waar ik aan dacht. Maar ik wil je trouwens niet ophouden, was je opzoek naar Hans?’ Veranderde ik iet wat onsubtiel van onderwerp.
Lillian knikte hierop als antwoord en veranderde, hoe was het mogelijk, nog meer onsubtiel weer terug: ‘Nee, wat zij je nou? Het klonk wel interessant.’
‘Ik zei niets Lillian. Ik versprak me gewoon een beetje.’ Reageerde ik een tikkeltje geïrriteerd. Maar Lillian wist me, hoe kon het ook anders, nog geïrriteerder te krijgen: ‘Zo klonk het anders niet, je had de aarde gezien vanaf de hemel? Ik dacht dat je dat zei. Als dat zo is, dan is dat, nou, bijzonder interessant. Zie je, ik zou ook wel weer eens een blik willen werpen.’
Anders ik wel. Dacht ik in mijn hoofd, hardop zei ik alleen: ‘uhuh, dat zal je dan uit moeten zoeken. Ik eh… Moet verder, ik heb afgesproken met iemand en daar wil ik graag heen.’ Een rotsmoesje, ik wist het. Maar iets beters om haar af te wimpelen wist ik even niet.
‘O, ik loop wel mee. Als je het ten minste niet erg vind?’
Ik ademde langzaam in en uit. Hoe wist dat kind me altijd weer te irriteren? Al te vaak in de zo weinig tijd dat ik met haar was opgeschoten. ‘Het is, nou. Liever niet eigenlijk, ik wil naar iemand die niet zo van andere mensen houd en ik ken haar toevallig en.’
Lillian haalde begripvol haar schouders op, wat me enorm mee viel. ‘Goed, dan verzin ik wel wat anders om te doen, Hans zoeken. Wordt moeilijk, ik heb mijn plattegrond laten liggen op mijn kamer toen ik naar Jezus ging voor jou, en daarna heb ik mijn kamer niet meer kunnen vinden. Daarom wilde ik naar Hans, misschien kon hij me de weg wijzen naar mijn kamer. Hij was de enige die ik had kunnen vinden dacht ik, dat is namelijk zo, als iemand sterk aan jou denkt en jij aan hem vind je die persoon makkelijker. Alleen dat ging eigenlijk heel moeilijk. Als jij me zou willen brengen naar mijn kamer zou dat fijn zijn.’ Bedelend keek ze me aan en ik voelde een steekje schuldgevoel opkomen omdat mijn eerst gedachte: no way, was.
‘maar natuurlijk help ik je. Waarom vroeg je me niet meteen naar je kamer te brengen? Dan kan je zelf weer de hemel door. Het lijkt me bijna eng om in de hemel te verdwalen.’ Ik viste meteen mijn plattegrond uit mijn zak, voor ik me bedacht. ‘Lillians kamer.’ Commandeerde ik het ding. Hij gaf me braaf de route. Terwijl we liepen kwam er iets naar boven wat op hoofdpijn leek. Alleen deed het geen pijn, maar ik voelde me zwaar geïrriteerd. En dat terwijl ik daar niet eens een goede reden voor had. Ik had namelijk nog steeds geen idee wat ik moest doen en nu deed ik ten minste iets. ‘Van wie had je eigenlijk gehoord dat Hans en ik wat hadden?’ Probeerde Lillian ondertussen het gesprek op gang te brengen.
‘Van Hans zelf,’ zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven als je wilt liegen, ‘ik had hem laatst nog gesproken.’ Prima, ik loog zelfs niet.
‘Aha, grappig. Was je hem toevallig tegen gekomen, of zo iets?’ Vroeg ze me en ze keek me onderzoekend aan.
‘Zoiets ja.’
‘O.’
En ons gesprek liep dood. Gelukkig werd de rode lijn korter en korter en voor ik het wist stonden we voor de deur van Lillian. Als afscheid omhelsden we elkaar. ‘Veel geluk nog en tot ziens.’ Zeiden we voor ik me weer omdraaide en wegliep. Ik hoorde de deur nog achter me dichtvallen en slaakte een zucht van verlichting. ‘We vertellen het Lill niet.’ Zei ik opgelucht. ‘En ik heb het niet verteld.’

Uiteindelijk kwam ik uit bij Mien. Nadat ik een hele tijd had nagedacht had ik besloten dat Mien het meest zou weten. Een enorme berg tegenzin had ik opzij moeten schuiven om uiteindelijk haar naam te zeggen tegen de plattegrond, maar ik had het gedaan en zat nu bij haar op de grond. Expres was ik niet over mijn oma begonnen en had haar alles verteld over de opdracht van Jezus, Hans en Lillian en dat ik het even niet meer wist. Mien had me begripvol aangekeken vanuit haar stoel en had af en toe begripvol geknikt. ‘Maar kindje, hoe zou jij de aarde willen?’ had ze uiteindelijk heel simpel gevraagd.

Bedankt weer voor alle complimentjes. Valt het jullie op? Ik probeer elke week een stukje te plaatsen. Voor zover dat lukt. In het laatste stukje kunnen als altijd nog veel fouten zitten Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst**: 23-09-07 18:46

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 23-09-07 18:46

Ik heb geen fouten kunnen ontdekken, wel in het vorige stukje. Ik had nog even teruggelezen. Knipoog

Citaat:
In de rij staan voor het register, ook daar zag ik geen nu van in. Naar mijn slaapkamer, ach al die boeken had ik al uit. Ik was er van overtuigd dat hier ergens een bibliotheek was, want zoiets had Maria gezegd, maar ik had genoeg aan mijn eigen verhaal op het moment.

Klein foutje maar hoor. Knipoog

Superstukje weer!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-07 18:22

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-07 18:22

En toen sloeg mijn fantasie op hol: ‘Om te beginnen zou er plek zijn voor iedereen en kansen voor iedereen. Ze zouden alleen niet voor het grijpen liggen, maar iedereen zou de kans hebben er wat van te kunnen maken en verder.’ Ik dacht even na. ‘Misschien zou het net zo als eerst moeten beginnen met bijna niets en dan kunnen we dingen opnieuw laten uitvinden, alleen dan in een keer goed. De wapens, nou we kunnen hier vast regelen dat die gecanceled worden en dan doen we alles weer opnieuw denk ik. En waarom niet, op zich vond ik de aarde best leuk.’ Besloot ik opeens.
Mien knikte, ‘ja, het was er eigenlijk best goed, niet? Alles was zo spannend, dat mis ik nu denk ik ook zo. Daarom ging ik ook met jou om, het was iets dat niet mocht. Daarom, en ik had nog een andere reden.’ Ik zal wel nieuwsgierigheid uitgestraald hebben, want ze gaf antwoord op een vraag die ik nog niet eens gesteld had: ‘Je lijkt op je oma, Martje. Het duurde even voor ik het had gezien, daarom reageerde ik ook zo nuffig. Als je me niet was blijven nalopen, dan had ik je laten gaan. Alleen opeens zag ik het. Ik mag je oma erg graag, maar dat moet ze je verteld hebben. Je bent er ten slotte geweest, al zal dat door alle opwinding een beetje minder belangrijk zijn. Daarom vroeg ik er niet naar. Ik hoop nog eens gezellig iets met zijn drieën te doen. Je had mazzel dat ze er nog gewoon was Martje, en ik ook, al heb ik die mazzel gedeeltelijk aan mezelf te danken.’ Het laatste zei ze met een tevreden klank in haar stem. Vervolgens stond ze op van de stoel om daarna op haar knieën bij het bed te gaan zitten. Ze zocht duidelijk iets, want ze voelde met haar handen onder het bed. Uiteindelijk viste ze de papieren onder het bed vandaan. Ik herinnerde me het beschamende moment dat ik te vroeg naar binnen was gegaan en ze gezien had terwijl ik dat niet wilde. Nu ik de tekeningen zag begreep ik wat meer daarom. Eigenlijk schrok ik er nog steeds van. Met klamme handjes keek ik de tekeningen door. Ze toonden mijn oma, maar ook Mien. Het was echter de bovenste waar ik van schrok, een tekening waar ze elkaar omhelsden en op één of andere manier was het zo duidelijk te zien dat dit niet gewoon vriendinnen waren. De andere tekeningen waren ook getekend met zoveel uitstraling van, tja, van liefde, dat ik ze haast uit mijn handen liet vallen. Ik bladerde ze allemaal door en voelde een steekje van angst. Toen de eerste weer bovenop lag legde ik de tekeningen tussen Mien en mij in. Ik keek haar bedeesd aan en schoof een stukje van haar af. Mien die mijn reactie zag vroeg verwonderd of ik het niet wist. Nogal verbijsterd schudde ik als antwoord mijn hoofd.
‘Ze had het je niet verteld?’ Vroeg Mien even verbijstert, maar ook met iets in haar stem wat ik later herkende als een snik. Weer moest ik mijn hoofdschudden als antwoord, praten zat er nog even niet in. ‘Dan, het is zo. Waar hebben jullie het dan overgehad?’ Vroeg ze verbaasd.
Ik schudde weer mijn hoofd en leunde tegen haar bed aan. Mien was geduldig. Tegen de tijd dat ik mijn stem terug had gevonden was ze nog steeds stil. ‘Over mijn moeder.’ Gaf ik schor antwoord. In mijn hoofd zag ik opeens het beeld voor me van mijn oma die Mien zoent. Ik had het idee dat ik moest kotsen en deed mijn ogen dicht om het draaierige gevoel weg te laten gaan.
‘Raar idee?’ vroeg Mien behulpzaam.
Ik knikte. Ik probeerde uit mijn hoofd te zetten wat Mien en mijn oma waren, of nee, dat ze dat waren was niet erg, ik probeerde er niet aan te denken dat... Dat zij, o iel! Ik kon er echt niet aan denken. Het was zoiets als er aan denken dat je ouders seks hebben, maar dan erger en ik kon er niet om heen. ‘Jullie hebben, jullie waren het altijd al?’
‘Je bedoelt of we op de aarde ook op vrouwen vielen?’ Vroeg Mien vriendelijk. Toen ze mijn knikje zag ging ze verder. ‘Ja, al konden we het daar niet uiten. Ik ben uiteindelijk getrouwd en hoewel ik niet echt van mijn man hield werden we goede vrienden en ik hield zielsveel van mijn kinderen. Echt ongelukkig ben ik niet geweest, al miste ik wel iets.’ Vertelde ze.
Ze klonk niet bepaald gelukkig. ‘En mijn Oma?’ vroeg ik bedeesd.
‘Je oma was wel ongelukkig.’ Zei Mien, met haar ogen neergeslagen. ‘Je oma hield absoluut niet van de man met wie ze getrouwd was en gaf alles en iedereen de schuld hiervan. Op aarde is Johanna nooit gelukkig geweest. Toen ze hier kwam was ze dat ook niet, we raakten aan de praat toen we elkaar tegenkwamen op de gangen. Ik had het nodig om niet te worden zoals, zoals de meeste hier uiteindelijk worden. Zij had het nodig om haar verhaal kwijt te kunnen en hoopte de rust te vinden uiteindelijk wel zo te worden. Uiteindelijk vonden we elkaar.’ Bij dit laatste keek Mien zo gelukkig, dat ik een steek van pijn voelde. ‘Geen van beide werden gevoelloos en bleven eeuwig slapen. Ik omdat ik me er hevig tegen verzette, Mien omdat ze nog steeds niet echt afgerekend had met wat de aarde was. Ze hoopte dit te kunnen doen door jou te spreken.’ Mien keek me zwijgend aan, ‘maar dat is niet gelukt denk ik?’
Ik voelde een steek schuldgevoel toen ik mijn hoofd schudde. Toen keek ik op. ‘Is dat wat er gebeurd als je, als je hier niet meer wilt. Je gaat liggen, valt in slaap en hoeft nooit meer wat te doen.’
Mien knikte. ‘Eeuwig is heel lang weet je. Sommige houden dat niet vol. Wat je dan doet is gaan liggen en slapen. De meeste staan niet meer op en op een gegeven moment dan. Het is moeilijk uit te leggen, maar als je hier je spieren te lang niet gebruikt worden ze stijf. Van even slapen heb je dat nog niet. Maar…’
Ik begreep het. Zelf had ik het ook al een paar keer gemerkt. Als ik te lang had stil gezeten of te verkrampt bezig was geweest. Maar één ding hield me wel bezig. ‘Is het dan niet meer mogelijk om terug te keren en je ogen te openen? Je blijft dan zo?’
Mien haalde haar schouders, ‘Ik heb nog nooit iemand ontmoet die daar een antwoord op kon geven.’ Gaf ze als antwoord. Daarna zwegen we.
‘Hoe vond jij je Oma?’ kwam uit het niets. Ik wierp een blik opzij, maar Mien keek me niet aan en ik kon niet peilen wat ze wilde horen.
‘Ik heb haar getroost en uitgescholden.’ Gaf ik een korte samenvatting. Mien knikte en ik ging verder. ‘We hebben vooral gepraat over mijn moeder. Ze voelt zich volgens mij enorm schuldig en had het over uitleggen en alles. Ik snapte er niets van en heb het volgens mij alleen maar erger gemaakt.’ Ik schudde de hand, die Mien op mijn schouder gelegd had van mij af. ‘Ik voel me er niet schuldig over, Mien. Zij zou zich schuldig moeten voelen. Dat zij niet zo’n fijn leven had hoefde niet te betekenen dat mijn moeder dat niet had. Jij zegt dat je zielsveel van je kinderen hield. Mijn oma niet, of niet dat ze liet blijken. Hoe kan je zo worden dat je alleen maar sacherijnig wil zijn? Ze heeft nu wel meer levens vergalt dan alleen het hare!’ Het laatste kwam er bozer uit dan ik van plan was. Mien legde weer een hand op mijn schouder.
‘Is dat een rede om het hare hier te verknallen?’ vroeg ze lief.
‘Ja,’ zei ik wrokkig. ‘Ja, een hele goede zelfs.’
Hierna werd het weer stil. Het bleef een tijdje stil.
‘Ik houd van haar.’ Zei Mien opeens. ‘Helaas heeft ze blijkbaar niet genoeg aan de liefde van één persoon. Ze had denk ik graag wat eerder echt lief kunnen hebben.’
Als Mien al uit was op medelijden, dan had ze pech. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar.
‘Ik houd op een andere manier ook van jou. Je lijkt wel een beetje op je oma, Martje. Allebei ontken je liever wat er is als het je niet aanstaat.’
Ik bleef zwijgen.
‘Ja, de naam Johanna is goed gekozen. Maf eigenlijk dat jouw moeder je die naam gaf, als ze niet van je oma hield.’
‘Ze hield wel van mijn oma. Ze hield zielsveel van haar, maar oma verklootte dat altijd weer. Zo legde mijn moeder het ten minste uit. Op haar vijftiende vertrok ze. Ze is geloof ik nog een paar keer langs gegaan. Het werd niets. Mij vernoemen was de laatste verzoeningspoging. Het liep op niets uit.’
‘O,’ Ik keek opzij, maar Mien wist duidelijk niets meer te zeggen.
Tot: ‘Dat wist ik niet.’
Uiteindelijk verbreek ik het stuntelige gesprek. ‘Ik ga maar weer.’
Als ik ga omhels ik Mien niet, ik durf het niet meer.

oeps, dagje later. Had het druk dit weekend Knipoog

**Geplaatst**: 02-10-07 12:34

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 02-10-07 12:34

haha heerlijk weer hoor, grappig dat het ineens zo'n wending neemt !!
Ben erg benieuwt weer naar het vervolgje ..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-10-07 17:11

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 10-10-07 17:11

zoekt wanhopig tijd Nagelbijten / Gniffelen

ik ben nog aan het schrijven hoor .

**Geplaatst**: 10-10-07 18:03

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 10-10-07 18:03

Leuk stuk weer, let er alleen nog steeds op dat je geen personen verwisselt Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-07 18:02

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-07 18:02

Vroeger, op de aarde bedoel ik dan, ging ik altijd iets lastigs doen als ik helemaal niets meer wist. Met iets lastigs bedoel ik huiswerk van Natuurkunde maken, mijn Engelse boek lezen of een record proberen te hardlopen. Het lukte soms niet eens, maar het luchtte wel op en het leidde me af. Hier in de hemel kon het allemaal niet. Toch moest ik iets doen. Dus rende ik gejaagd door de gangen, soms terugvallend in een snel wandeltempo, soms sprintend. Ik had geen idee wat ik moest doen en bleef rennen en jagen. Ik voelde tranen langs mijn wangen lopen, zonder dat ik in gedachten huilde. Duizend deuren zag ik langskomen en ik dacht even de deur rust te herkennen. Rust zou ik helemaal niet vinden! Schreeuwde ik in mijn hoofd de deur toe. Zonder tegen reactie en zonder dat het opluchting bracht. Uiteindelijk kwam ik tot stilstand door een botsing: ‘Sorry,’ stamelde ik. Toen keek ik omhoog, recht in het gezicht van Jezus. Hij zei niets, maar sloeg zijn armen om me heen. Ik voelde me veiliger en door de plotselinge rust om mij heen begon ik te huilen. Alweer te huilen, alweer in zijn armen.
Tegen de tijd dat ik klaar was met huilen en ik mijn hoofd van zijn schouder tilde was ik rustig geworden. ‘Het paradijs wordt het niet.’ Was het eerste wat in me opkwam. Op Jezus’ gezicht verscheen een waterig lachje. Hij had ook tranen in zijn ogen gehad, viel me op.
Alles in de hemel lijkt relatief langer te duren, hoewel momenten ook in een hartklopping voorbij kunnen gaan. Het moment dat zijn mond krulde tot een glimlach en mijn ogen ophielden met tranen duurde zo’n eeuwigheid. Toen die eeuwigheid afgelopen was wist ik opeens wat ik moest doen. Het voelde niet eens onwerkelijk.
‘Toen ik hier net kwam heb ik de aarde gezien, vanuit een kamer. De gordijnen konden daar zeg maar open. Misschien is het een idee om de aarde echt te gaan bekijken? Weet jij waar die kamer is?’
In Jezus zijn ogen waren halverwege de derde zin al lichtjes opgegaan. ‘Ik weet wel zeker waar dat is. Het is de wereldkamer. Ik vraag me af waarom jij daar was met Maria. Normaal mogen gewone klan … , ik bedoel bewoners, daar niet komen. In elk geval is het een goed idee en als jij mij toch gaat helpen.’
Terwijl we erheen liepen, Jezus leek achteloos gangetjes in te slaan, waren we stil. Ik voelde me nog steeds helemaal rustig en zelfs wel tevreden door de uitstraling van Jezus en Jezus? Die leek zijn hersens te kraken over de kwestie of ik nou wel of niet in de wereldkamer had gekund en waarom Maria dat anders gedaan had. Zo waren we bezig met onszelf tot we stil stonden bij de wereldkamer. De deur hiervan werd geflankeerd door prachtige deurposten die blauw en groen waren geschilderd en je kon er vaag het patroon van de wereld uit afleiden. Het was vooral gewoon mooi. ‘Prachtig.’ Fluisterde ik terwijl ik het voorzichtig aanraakte. Jezus knikte trots. ‘We hebben meer van dit soort versiersels aangebracht op deurposten. Maria kan erg creatief zijn, maar deze heb ik zelf gemaakt. Dus bedankt.’
‘Heb jij meer van deze dingen gemaakt?’ vroeg ik met mijn hand op het hout.
‘Niet noemenswaardig, ik heb die van mijn werkkamer vervangen toen ik er in ging werken en dat is het ongeveer.’
De bescheidenheid zelve. Dacht ik stiekem. ‘Je hebt er oog voor dan, want ze zijn allebei ontzettend mooi.’ Jezus haalde zijn schouders op. ‘We verdoen onze tijd voor de deur, maar we kunnen ook naar binnen?’ Dus wij gingen naar binnen.
Het was anders dan de eerste keer dat ik daar was. Nog steeds de ouderwetse gordijnen en nog steeds de cactusjes. Maar nu voelde ik een soort rilling over mijn rug gaan. ‘Zullen we dan maar?’ vroeg ik onnodig aan Jezus. Hij knikte en gebaarde dat ik de gordijnen open moest doen.
Ik had nog gehoopt dat het hij het zelf deed, maar dat was hij blijkbaar niet van plan. En daarbij, het leek me laf om te vragen of hij het kon doen. Voorzichtig stak ik mijn hand uit om de gordijnen op zij te schuiven. Één hand op de gordijnen. Ik kneep even mijn ogen dicht. Niet zo wattig Martje! Met twee handen schoof ik de gordijnen open. Er viel echt licht daar buiten, was het eerste wat ik dacht toen een zonnestraal mijn gezicht raakte. Er liepen rillingen over mijn rug. ‘Wat mooi.’ Zei ik zachtjes. Ik voelde dat Jezus naast me kwam staan.
We genoten allebei van het uitzicht: De aarde was groen, het puin dat ik er had gezien was opgeruimd en had plaatsgemaakt voor bomen en struiken. Gras en mos bedekte de grond, voor zover ik die kon zien. Een vlinder fladderde voorbij. ‘Wat rustig. Hoe komt het dat het zo weer is, na die…’ Ik zocht een geschikt woord en ik vond het. ‘Puinzooi.’
‘Het ruimt zichzelf op.’ Jezus wees me op een vogel die zijn kopje uit een blijkbaar holle boom stak en ging verder. ‘Kijk wat wij aan de aarde sturen is wat er meegedaan wordt. De aarde zelf is een principe dat voor zichzelf zorgt. Al kunnen wij heel veel aan het klimaat en aan de weersomstandigheden veranderen, maar dat zijn invloeden van buiten af. Als alles is weggevaagd tot puin, dan komt de ware aard van de aarde naar boven. Zolang wij het niet dwars zitten ruimt het zich op en maakt het alles groen of wit. Zoals het hoort eigenlijk.’
Na nog een tijdje staren naar de aarde besefte ik opeens dat we het over één ding nog niet gehad hadden: ‘En de mensen die hier woonden, die de ramp nog wel overleefd hadden?’
Jezus haalde alleen zijn schouders op, maar zweeg verder.
‘Ze zijn dood?’ vroeg ik niet al te tactisch. Ik zag Jezus even ineen krimpen. Ja, ze waren er dus niet meer haalde ik uit het gebaar. Wat ik er nog meer uithaalde was dat Jezus dat geen fijn idee vond.
‘Ze komen hierheen?’ Vroeg ik heel voorzichtig, al een pleister op de wond die mijn niet al te tactische opmerking had veroorzaakt.
Ik krapte hem waarschijnlijk alleen maar verder open. ‘Zou kunnen, maar ze hebben dat.’ Een gebaar uit het raam, ‘nooit gehad. Geen echt leven. Hoe kan je dan hiermee tevreden zijn?’
Het viel me direct op dat hij het toegaf. Een leven op aarde hoorde er in zijn ogen ook bij. Dat had ik eigenlijk niet gedacht, ik had verwacht dat het voor hem al zolang geleden was dat hij het niet meer kon herinneren. Toen ik er over nadacht was het natuurlijk geen slimme gedachte; In de hemel was geen tijd, misschien leek de aarde als hij even nadacht wel net zo kort geleden voor hem als voor mij. Hoewel kort geleden…
‘Als je niet beter weet, kan je met alles gelukkig zijn.’ Zei ik voorzichtig.
Hij knikte en keek bedachtzaam voor zich uit. Zoals de zon op hem scheen, hij leek wel een standbeeld en was prachtig. Ik hiel even mijn adem in, of nee, had dat gedaan als het kon. Toen bewoog Jezus weer: ‘Maar jij weet beter en bent hier niet gelukkig? Sommige mensen zijn hier gelukkig, vonden die de aarde dan zo erg?’
‘Misschien?’ filosofeer ik. ‘Misschien zijn dat precies de mensen die houden van zekerheid en steun. Zekerheid miste je op de aarde een beetje. Het leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt. Een zinnetje uit een lied. Het beschrijft de aarde haast exact.’ Toen ik de woorden zei besefte ik me hoe waar ze waren en ik voelde me er trots over. ‘Dat vond ik geloof ik wel leuk. Het onbekende tegemoet. Hoewel ik er nu niet echt optimaal gebruik van heb kunnen maken.’
‘sorry.’ Zei Jezus zomaar, maar wel met een schuldige klank erdoorheen.
‘Sorry?’
‘Ik had er wat aan kunnen doen, ik had je niet hierheen kunnen halen en je had het nooit geweten, want je was niet meer. Of ik had jouw gebed eruit moeten plukken, het gebed van je ouders, weet ik veel. Van iemand die om jouw leven gebeden had, dat moest een keer gebeurd zijn. En ja hebben gezegd. Ik had van alles kunnen doen om jouw leven fijner te maken. Sorry, dat ik niets heb gedaan.’
‘Hoeft niet.’
‘Toch sorry.’
‘Ik ben ook heus wel ergens blij mee.’ Probeer ik voorzichtig het gepijnigde gezicht van Jezus op te vrolijken.
‘Waarmee dan?’
‘Met de mensen die ik ontmoet heb, met nieuwe kansen, hoewel ze misschien iets minder uitdagend lijken en ik de aarde bevolken doodeng vind.’ Het blijft weer even stil. ‘en misschien ook wel met jou.’ Als ik het zeg, weet ik dat het waar is. Vanaf het begin al eigenlijk. Hij was leuk, knap en lief. Redenen genoeg om blij te zijn dat ik hem ontmoet had en hoewel hij wat maffe kantjes had… Ik vond hem leuk.
‘Echt?’ Vroeg hij alleen. Ik vroeg me even af of hij mij ook wel zag zitten. Ik was, hoeveel jaar jonger? Duizenden, maar hoeveel jaar had hij op de aarde geleefd? Het antwoord kwam toen ik knikte. Er verschenen pretlichtjes in zijn ogen en hij boog zich voorover. ‘Als in?’ fluisterde hij vragend. Ik knikte weer. Jezus boog zich voorzichtig voorover en kuste me.
Één kus en ik was al mijn onbeduidende problemen vergeten.

Surion, dat is het allerallerlastigste ongeveer. Op spelling na, maar dat controleerd word en die personages worden niet gecontroleerd. Ik denk vaak aan de volgende zin terwijl ik een zin tik en dan sluipen foutjes erin. Ander onderbouwd commentaar mag ook nog steeds hoor, ik ben niet van suiker Knipoog

**Geplaatst**: 12-10-07 22:07

Re: [VER] De hemel is wel een huis.

Geplaatst: 12-10-07 22:07

Woow, Weer heerlijk stukje, Ik weet niet presies wat ik had verwacht maar eerder dat het echt nog zo'n zooi zou zijn, Haha! Kan je nagaan, Het is rustig zo, Niet teveel onverwachtse wendingen!! Erg leuk. Ga zo door Knipoog

Nomineer dit bericht ×