Bokt.nl

Citaat:

Ik bedank voor het thuis brengen en zwaai nog even naar de wegrijdende auto. Ik open zuchtend de deur schop mijn schoenen in een hoek en aai de Jack Russells even. Ik kijk bedenkelijk naar de jongste die een poging waagt om haar moeder aan het spelen te krijgen. Ze ontbloot haar tanden en laat een diep grommend geluid horen.
‘Dames, zo gaat ie wel weer’ kom ik tussen beide. Ze kijken me even onschuldig aan en de uitdager heeft alweer een andere bezigheid gevonden. Ik leg mijn mobiel en juwelen op het bureau en wandel naar de badkamer voor een lange warme douche.
De warme waterstralen masseren mijn rug een beetje en ik beeld me in hoe de pijn mee vloeit met het water. Ik sluit mijn ogen en sta even te genieten als ik boven de deuren hoor toe slaan. ‘Gaan we weer’ zucht ik terwijl ik snel de shampoo uit mijn haren spoel. Ik draai de kranen toe, sla een handdoek om me heen en wandel rustig naar boven.
‘Wat scheelt er?’ vraag ik rustig
‘Er is geen eten!’ zijn ogen kijken me woest aan.
‘Daar is vlees, aardappelen in de kelder, groenten in de kast, gas voor vuur te maken. Wat heb je nog meer nodig?’ vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw. Hij kijkt me ontzet aan. Ik draai me rustig om en wandel richting mijn kamer. Mijn broer blijft me verbaast na kijken.
Ik leg een cd in mijn radio en zet deze luid op. Kelly Clarkson’s liedje Sober klinkt door de boksen terwijl ik rustig mijn kleren uit zoek en door mijn haren kam. Ik smeer wat mousse in mijn nog vochtige haren om het geen kans te geven om te kroezen. Daarna doe ik wat eyeliner en wat mascara op en werk mijn ogen af met bruine oogschaduw.
‘Daar doen we het maar mee’ grijns ik terwijl ik de trap af spring. Ik wandel rustig de keuken in en tref mijn broer aan op een keukenstoel met de bak met aardappelen langs hem. Hij is net bezig met een aardappel te schillen. Ik glimlach even.
‘Hulp nodig?’ vraag ik vriendelijk.
‘Als je wil’ zijn humeur is nog steeds niet opper best maar hij is duidelijk gekalmeerd. Ik neem rustig een mesje uit de lade en ga tegenover hem zitten. In mum van tijd hebben we genoeg aardappelen geschild.
‘Als jij groenten neemt zal ik dadelijk het vlees wel bakken’
Hij kijkt me dankbaar aan. Het zou geheid fout lopen als ik mijn broer biefstuk liet bakken. Ik grijns bij het idee dat hij zou staan klungelen met spattende boter en zijn biefstuk na veel moeite zwart en ongekruid op zijn bord beland. Ik moet een lach onderdrukken. Ongeveer een half uur later zitten we samen aan tafel.

Een paar uur later lig ik naar de lichtgevende sterren op mijn plafond te staren. Slapen is heel erg fijn als je moe bent. Maar hoe slaap je als je niet moe bent? Ik draai me op mijn andere zij en zie mijn mobieltje liggen. Bellen? Is dat een manier om moe te worden? Nah! Slecht idee.
Zuchtend draai ik me weer op mijn andere zij en mijn oog valt op het boek waar ik een paar dagen geleden aan begonnen ben. Lezen? Dat zie ik nog wel zitten…Ik neem het boek en begin in het zwakke licht van mijn nachtlampje te lezen. Niet veel later val ik met het boek nog in mijn handen in slaap…

Een zonnestraal speelt over mijn gezicht. Ik open mijn ogen maar sluit ze meteen weer. ‘rotzon!’ vloek ik Ik sla de deken van me af en trek mijn kleren aan. 12 uur, mooi uur voor mijn doen. Ik wandel rustig naar beneden en smeer een boterham. Ik bel even naar mijn moeder en vraag of ze me wil komen uithalen. We gaan even langs de supermarkt voordat we door rijden naar de paarden.
‘Dag knappe vent!’ begroet ik de schimmel hengst. Hij spitst zijn kleine oortjes als hij mijn stem hoort. Ik schuif de staldeur open en leg mijn armen om zijn brede hals. Zijn donkergrijze manen vallen golvend over mijn armen en net als elke dag besef ik wat voor een prachtpony ik op stal heb staan. Ik zeg zijn naam en doe teken dat hij me moet volgen. Ik leid hem door de gang naar de zadelkamer waar ik hem rustig begin te borstelen. Ik krab zijn hoeven uit en kam zijn manen. Mijn moeder komt even kijken en grijnst als ze ziet dat Explosion zonder halster in de gang staat.
‘Kath, je bent met een hengst bezig’ grijnst ze.
‘Weet hij toch niet’ ik aai even door zijn voorpluk waardoor deze alle kanten op gaat staan. ‘Beatle’ grijns ik. Explosion schijnt er weinig problemen mee te hebben. Hij schuurt liefdevol met zijn hoofd tegen mijn arm. Ik neem zijn zadel en leg het zachtjes op zijn rug, trek de singel alvast een beetje aan en ga verder met zijn hoofdstel. Als ik hem naar buiten geleid heb trek ik de singel nog een gaatje vaster en controleer ik even of het zadel wel vast genoeg ligt. Daarna stap ik op en beloon ik hem alvast voor het stilstaan. Ik druk zachtjes met mijn kuiten en hij gaat er in een vlotte stap vandoor.

Ik laat hem wat opwarmen aan een lang teugeltje en na een half uurtje pak ik hem wat op om wat zwaardere oefeningen te doen. Rustig laat ik hem in galop overgaan en rijd ik een diagonaal. Ik houd mijn buitenteugel er wat aan zodat hij weet dat hij niet mag wisselen. Explosion gooit zijn hoofd in de lucht.
‘Rustig maar, ik weet dat het moeilijk is’ sus ik. Ik voel hoe hij zijn rug op spant. Ik ga een beetje terug zitten en laat de teugels wat vieren. Rustig probeer ik hem weer om laag te rijden terwijl hij in een heftige contra galop over de hoefslag galoppeert. Hij stampt driftig met zijn hoeven in het zand bij elke sprong die hij maakt. Ik probeer hem een beetje te verzamelen en waag een overgang naar stap. Met wat moeite maakt Explosion iets wat op een overgang lijkt en ik geef hem even lange teugel.
‘Sukkel’ scheld ik zachtjes terwijl ik over zijn manen streel. ‘Je kan niet overal even goed in zijn he vent’
Hij briest een keer alsof hij het wil beamen. Na een paar rondjes pak ik hem weer op en laat ik hem een paar keer strekken in draf. Ik voel hoe hij zijn passen groter maakt en hoe zijn ranke benen zich strekken. Hij zweeft over de grond en op het einde van de diagonaal komt hij rustig terug. Ik probeer nog een contra op zijn sterke kant en voel dat die een pak beter gaat. Ik neem hem terug naar draf en moet even moeite doen om hem weer rustig te krijgen.
‘Heethoofd’ grijnzend stuur ik hem op een kleine volte waarop hij weer terug aan mijn hulpen komt. Daarna laat ik hem zijn hals strekken en mag hij uitdraven.
‘Hard genoeg gewerkt hé vent.’ Ik streel over zijn warme hals. ‘warm maar niet nat, net hard genoeg gewerkt dus’
Ik laat hem rustig naar stap over gaan en stap hem ruim uit. Ik denk terug aan de jaren dat we nog samen wedstrijden reden. Die hebben we nog niet zo lang geleden achter ons gelaten. Ongeveer 7 maanden geleden namen we afscheid van de ring. Ondertussen ben ik er aan gewend maar soms vraag ik me af of Explosion het niet mist. Hij hield er van om in de schijnwerpers te staan. Hij genoot van alle aandacht die hij kreeg. Het enige wat hij haatte aan wedstrijden was gewassen worden.

Ik denk grijnzend terug aan hoe dat verliep. We deden hem het halster aan en als hij de emmers zag staan gingen die oren al plat in zijn nek. Daarna leidde we hem de gang in of naar buiten, afhankelijk van hoe het weer was. Want hij werd winter en zomer gewassen. Een schimmel, en dan vooral zo’n ‘nette’ schimmel als Ex, kan je niet zomaar mee op wedstrijd nemen. Als hij dan buiten stond. Namen we de tuinslang en konden we hem met heel veel moeite nat spuiten. Inmiddels had Explosion al een heuse modderpoel gemaakt van de weide en hing er meer modder op zijn benen dan voordat we begonnen met hem te wassen. Daarna zeepte we hem in. Zijn vacht en manen werden ingezeept en daarna was er weer een heus gevecht om het zeep weer uit zijn haren te spoelen. Als we pech hadden. Dan had hij rond die tijd de modder alweer tot onder zijn buik hangen en konden we alsnog met spons en zeep aan de slag. Misschien vind hij het toch niet zo heel erg om niet meer op wedstrijd te gaan. Hij zal het wassen beslist niet missen.
Ik spring op de grond en leid hem weer de stal in. Ik zadel hem rustig af, spoel zijn bit af en geef hem zijn beloning.

wiifke schreef:

Mooi verhaal, zommige zinnen lezen alleen niet helemaal lekker door, dan mis je een woord of klopt de grammatica niet helemaal.. Denk daar een beetje om

welshfreak schreef:

dat ie mr snel weer op wedstrijd gaat dan

Citaat:

Ik wandel rustig weer naar het huis om wat te drinken. Net wanneer ik de cola weer in de koelkast zet barsten de wolken buiten in huilen uit. Ik hoor het getik op de ramen. Verbaast kijk ik naar buiten. Een fikse bui valt neer.
‘Wat krijgen we nou?’ mijn humeur daalt meteen tot onder nul. Ik wandel naar de deur en duw deze toe.
‘Ik wil geen regen’ mopper ik terwijl ik naar de woonkamer wandel en tv op zet. Mijn gedachten vliegen weg naar de talrijke druppels die op de grond vallen. Het is leuk om door het bos te lopen als het geregent heeft, dan ruikt het lekker. Maar de aarde voelt zo koud aan…Bovendien zal de weide ook wel niet meer berijdbaar zijn. Ik zucht moedeloos. Pret zal het grappig vinden als ze dadelijk in de binnenhal moet lopen. Die regen klettert verschrikkelijk op golfplaten. Ik vestig mijn aandacht weer op de tv. Een blonde schaars geklede dame maakt sierlijke zwembewegingen. Het bekende met een rode cirkel omringde 4’tje steekt fel af in de blauwe achtergrond. Waarom moeten vrouwen altijd schaars gekleed op tv? Waarom laten ze mannen niet eens zo schaars gekleed sierlijk naar dat viertje wijzen? Ik zap hoofdschuddend naar tmf waar ik een paar video clips bekijk. Tot mijn grote spijt komt het allemaal op hetzelfde neer. Welgevormde dames schudden met elke vrouwelijkheid die ze hebben en de voornaamste rondingen die zo kenmerkend zijn voor de vrouw, vallen haast uit hun bloezen. Ik rol met mijn ogen. Ik vraag me af of ze het zelf wel eens zijn met hoe ze op tv verschijnen. Zouden ze het enkel en alleen doen omdat ze anders geen kans meer maken? Is onze samenleving zo ver gedaald dat je enkel nog geld binnen haalt als je uit de kleren gaat?
Ik besluit naar nickelodeon te kijken. Vrolijke tekenfilmpjes zonder al te veel bloot. Bovendien is het niveau laag genoeg zodat je er niet al te veel over na hoeft te denken.

De kleine bruine merrie draaft met soepele passen onder me. Haar oren staan geconcentreerd naar achter. Ik leg rustig mijn been een beetje aan en ze verlengt haar passen vloeiend. Ik vraag haar op het einde van de diagonaal rustig terug. Een paar meter verder leg ik mijn buiten been aan en met een vrolijke sprong gaat ze over in galop.
‘rustig dame’ sus ik de over enthousiaste Pretty.
Met krachtige passen springt ze vooruit. Ik probeer ze te verkorten en weer te verlengen. Ze reageert fijn op mijn hulpen. Na een uurtje intensief rijden laat ik de teugels vieren en zakt haar hoofdje tot aan de grond. Als we na het uitgalopperen en –draven in stap overgaan, komt Lynne langs me rijden.
‘Ging goed vandaag’ complimenteert ze.
‘Ja he, ze wordt nog eens een echte dame. Je vent deed het ook prima’ grijns ik.
Ze aait hem zachtjes over zijn hals.
‘Voorlopig nog mijn vent, we gaan hem verkopen’ glimlacht ze.
Ik knik begrijpend. Ik weet dat de klik er niet helemaal is tussen die twee. Ze hebben het twee jaar lang geprobeerd maar het gaat simpelweg niet.
‘Volgende week over naar de A.’ gaat ze verder. ‘Dan is hij meer waard…Het spijt me voor hem maar ik kan er niet triest om zijn. Ik rijd hem nog met tegenzin.’
‘Snap ik, als hij een baas krijgt waar het mee klikt en jij een paard waar het mee klikt, zijn jullie allebei gelukkiger’
‘Klopt.’
De zwarte hengst stapt kalm langs me op. Zijn ogen staan vriendelijk maar er mist iets in. Hij is goed verzorgd en toch staan zijn ogen niet vrolijk. Niet levendig. Nee, hij is beslist niet bij de juiste ruiter. Het is alleen maar mooi dat ze het in ziet. Misschien is er toch nog hoop voor de paardenwereld. Jean Louis zei altijd dat wij de toekomst zijn van de paardensport, de jonge mensen. Ja, het zal vast allemaal goed komen!
‘Kath luister je wel?’
Ik schrik op uit mijn gedachten ‘eh sorry, wat zei je?’
‘Dat ik een nieuwe naam op de startlijst zag staan.’
‘Ohja?’ Ik probeer me de startlijst voor de geest te halen.
‘Jep, een jongen, Ray.’
‘Oh…’ mijn nieuwsgierigheid is meteen weg. Ray is de naam van de bruinharige veel te aanhankelijke jongen. ‘Je krijgt hem’ grijns ik
‘Jaja, en jij hebt alleen maar interesse voor blondy zeker?’
Ik barst in het lachen uit. ‘Jep!’
Nog na lachend stap ik uiteindelijk af om Pretty af te zadelen en naar huis te brengen.

De dagen gaan rustig voorbij. Ik train met Pretty, sms af en toe naar Mieke die naar Turkije is getrokken om te kijken of ze nog wel leeft. Voor ik het weet het alweer zaterdag en neem ik mijn nieuwe, door de manege gesponsorde, dekje mee naar het huis van mijn stiefvader. Pretty staat ingevlochten en wel op stal en ik maak me rustig aan klaar om naar bed te gaan. Ik sms nog een beetje naar een vriend die ik via mijn ex heb leren kennen. Daarna val ik in een droomloze slaap.
‘Umf, ik haat je als je dit doet weet je dat?’ vraag ik geïrriteerd aan mijn mobiel die al bellend laat weten dat het hoogtijd is om op te staan. Ik werp een moedeloze blik op het vroege uur.
‘Om vijf voor zeven op staan op een zondag. Een rustdag potverdikke!’ zucht ik. Ik knip het licht aan en duw op het knopje met het rode telefoontje. ‘Opzouten met je herrie’

Ik wandel nog steeds meer slapend dan wakker de trap af en trek mijn wedstrijdkledij aan. Ik moet even weer wennen aan het kunstlederen zitvlak van mijn witte rijbroek. Die is altijd een beetje stijf als ik hem net aan heb. Ik spring een paar keer op en neer en doe een aantal oefeningen die zonder problemen aan een ochtendgymnastiek programma zouden kunnen toegevoegd worden. Mijn moeder kijkt me hoofdschuddend aan als ik eindelijk tevreden ben met het gevoel van mijn broek en op houd.
‘Het leven van een ruiter is zwaar’ zucht ik terwijl ik een jogging er over aan trek. Ik drink nog snel een kopje koffie met melk en suiker. Hoewel het bij mij eerder melk met koffie en suiker is. Ik open rustig de deur en wandel even later over het vochtige gras. De dauw die er nog steeds op rust geeft een prachtig uitzicht. Honderden witte pareltjes liggen aan de grassprieten. Wat is de aarde toch rijk eigenlijk. Als je deze kon verkopen zou je schatrijk zijn. Zo mooi zijn ze. Maar te weinig mensen zien ze. Eigenlijk zie ik ze zelf ook alleen maar op zondagen. En dan nog alleen maar als ik vroeg op wedstrijd moet zijn. Ik glimlach even. Ik heb ze tenminste een paar keer in mijn leven gezien. En ik koester de keren dat ik ze zie. Dat is al veel meer dan de meeste mensen. Die gedachten vasthoudend open ik de staldeur.
‘Goodmorning sunshine!’ begroet ik mijn schimmelhengst die in de eerste stal staat. Hij kijkt me chagrijnig aan. Zijn oren rusten in zijn manen en in zijn ogen is te lezen dat hij ronduit slecht gehumeurd is.
‘Ochtendhumeur?’ vraag ik overbodig terwijl ik doorloop naar de kleinste van de bende. Een bruine welsh pony. ‘Dag venteke’ begroet ik het prachtige wezentje. Zijn guitige hoofdje komt maar net aan de tralies. Zijn oortjes staan zoals altijd vrolijk. Ik aai hem vluchtig over zijn neus en open Pretty haar deur.
‘Dag mijn dame. Goed geslapen?’ vraag ik terwijl ik snel kijk of ze zich vuil gemaakt heeft. Tot mijn opluchting zal een keer met de borstel over haar glanzende vacht gaan genoeg zijn. Ik begin alvast met het uitkrabben en invetten van haar hoeven, daarna ga ik met een harde borstel over haar vacht en vervolgens begin ik haar knotjes te maken. Net als ik klaar ben komt mijn moeder de stal binnen om te zeggen dat het tijd is om te laden.

Eenmaal op het wedstrijdterrein doe ik, zoals gewoonlijk, met veel moeite Pretty haar hoofdstel aan. Als dat gevecht eenmaal voorbij is kan ik rustig verder gaan met opzadelen. Ik hijs mezelf vlot in haar zadel als ze eindelijk een paar seconden stilstaat. Zonder na te denken grijp ik alvast haar teugels voordat ze een sprintje kan trekken. Ze gooit snuivend haar hoofd in haar nek en trappelt op de plek.
‘Kalm, kalm heethoofd’ ik leg zachtjes mijn been aan. Pret maakt een heuse sprong naar voren maar gaat dan toch over in een trippelende stap.
‘Heeft ze er zin in?’ vraagt een jongensstem.
‘Zo te zien wel’ roep ik terug zonder om te kijken. Ik heb het veel te druk met die bruine dame onder me. Ik rijd richting de losrij-piste. Pas als ik in de piste ben laat ik mijn teugels een beetje vieren. Ik heb tijd genoeg om haar tot rust te laten komen. Ik haal de stem weer in mijn gedachten. Die was bekend…Waarom kijk ik ook nooit voor ik antwoord! Het blijft door mijn gedachten spoken. De stem kwam bekent voor maar ik heb hem niet recent gehoord. Het is van iemand die ik al een tijd niet gezien heb. Plots krijg ik het heel erg warm. Die stem was helemaal niet van Ray! Ik voel hoe mijn ademhaling versnelt en ik dwing mijn lichaam om weer normaal te doen. Ik probeer mijn hartslag weer normaal te krijgen voor ik eindelijk een blik richting de poort durf te werpen.