Bokt.nl

Citaat:

Marc kijkt Christina raar aan.
Z'n verwardde gezicht veranderde eerder naar boos.
"M'n nieuwe schoenen!!!"En Mark schelde nog wat.
Christina kijkt Marc aan en ze wil een doekje pakken,maar ze voelt zich bevroren.
Marc kijkt haar aan om te zeggen dat ze iets moet doen.
Christina loopt verward naar de keuken,Lianne kijkt Christina met een scheef hooft na.
Als Lianne Marc hoort schelden,springt ze op en rent naar haar vriend.
"CHRISTINA!!!,Hier komen!!!"
Christina komt aan rennen met een doekje,Lianne komt dreigend op haar aflopen,Lianne pakt het doekje
en veegt even door de kots van Christina,en ze smeert de doek zonder pardon op Christina.
"Zo nu leer je je lesje wel,hoe durf je !,Je gaat niet eerder doushen voordat je Marc z'n schoenen hebt schoongemaakt."
Christina maakt Marc z'n schoenen schoon,en gaat zonder wat te zeggen naar boven.
Christina Gaat doushen en gooit haar vieze shirt in de wasmand.
Als Christina klaar is gaat ze op haar bed zitten.
Ze hoort de voordeur dichtklappen,daar gaat dé gladjanus met z'n kotsschoenen denkt Christina.
En ze gniffeld wat.
Ze hoort haar ouders thuis komen,haar moeder is zo te horen weer dronken en ze hoort haar vader luid mee brullen.
Christina loopt de trap af naar beneden,ze loopt de kamer in waar haar ouders haar raar aankijken.
"Wat ben jij toch een afschuwelijk vies kind Christina".Zegt haar moeder.
Haar vader brult van het lachen,haar moeder port hem in z'n zij,"hoor je dat schat ze is een vies kind."
Haar zus reageert er niet op,maar ze kijkt met een viese blik naar haar.
Christina doet net of ze het niet hoort,en loopt naar de keuken,ze wil een boterham pakken,want haar moeder heeft
vast geen zin om te koken,en nu al helemaal niet met haar dronken bui.
Haar moeder loopt met een versneldde pas naar Christina toe,en trekt de broodzak uit haar hand.
"Jij kotst,en wie kotst is ziek,en wie ziek is ,eet niet".Haar moeder lacht trots naar Christina.
Christina loopt langs haar moeder de keuken uit,en gaat op de bank naast haar zus zitten,maar haar zus neemt
gelijk een sprint naar de andere bank.
Christina doet net of ze het niet merkt en staart voor zich uit.
"Christina hup naar bed jij!" Schreeuwd haar vader."Vies kotsend mokkel".Schreeuwd hij erachteraan.
Christina loopt zonder iets te zeggen naar haar kamer en duikt haar bedje in.
Het is al nacht,en ze schrikt wakker als ze wat kleverigs op haar wang voelt.
Ze knipt haar lampje aan,en tot schrik ziet ze wat zo nat en kleverig was,haar shirt met kots ligt op haar bed.
Ze heeft de boodschap begrepen,ze moet het dus zelf wassen.Tja wat moet ze nu?,ze kan het moeilijk laten liggen.
Ze besluit het shirt nu schoon te maken.
Ze sluipt naar de badkamer,en doet water en sop in een teiltje.
Als het teiltje vol is gooit ze haar viese shirt erbij,ze scrubt het met haar handen eraf,als ze een sponsje of wat dan ook
pakt dan merken haar ouders het vast,en dan zijn ze weer boos op haar.
Ze hoort de kamerdeur van haar ouders op zolder open gaan.
Ze schrikt op,en ze staat zenuwachtig heen en weer te "dansen" in de badkamer,ze wil net het sopje snel weggooien tot
ze merkt dat er iemand in de deuropening staat.
Ze heeft niet gezien wie het is,ze kijkt om en tot schrik is het haar vader.
Hij komt naar haar toe lopen,en hij kijkt niet al te vriendelijk.
"Waarom lig je niet in bed?"
Christina wil wat stamelen,maar hij balt een vuist en slaat Christina in haar buik."AUW!".Kreunt Christina.
"Zo,ik hoop dat deze hard zat was,dan hoef je ook niet bang te zijn dat je jou misluktte soort voortzet".
Christina zakt in elkaar,maar huilt niet,ze moet sterk blijven,ze is tenslotte geen slappeling.
Als ze weer opkijkt is haar vader verdwenen.
Ze gooit het sopje met pijn en moeite weg en neemt haar shirt mee naar haar kamer.
Ze gaat voorzichtig in bed liggen,en legt het nog warme shirt op haar buik.
Ze valt al snel in slaap.

Als Christina wakker wordt,trekt ze zo als altijd haar oude kleding aan,ze heeft nog een beetje last van haar buik,maar
ze heeft het wel over voor de paardjes.
Ze gaat naar Wullum,maar ze moet wel op tijd terug zijn,anders zijn haar ouders al weer terug,en die mogen niet
weten dat ze bij Wullum is.
Ze fietst de straat op en rijdt even later de polder al weer in.
Ze ziet de paarden alweer op de wei staan.
Christina rijdt het erf op en zet haar fiets tegen een hekje.
Ze ziet Wullum nergens,dus ze besluit om even in de stal te kijken.
Daar ziet ze een veearts staan bij een box,en Wullum staat met een leunende jockey om zijn schouder erbij.
Christina loopt ernaartoe ze hoort de veearts tegen Wullum en de jockey praten.
"Met het paard gaat het goed,maar met de jongen zou ik toch even langs de dokter gaan,want het ziet er niet
best uit."
Wullum schud bezorgd met z'n hooft.
"Ik breng hem wel even Wullum,ik rijdt er toch langs".
"Oh,dat zou geweldig zijn,ik moet toch nog hartstikke veel doen,en ik verzorg dit paard verder wel".
De veearts en Wullum schudden elkaars hand,en de veearts en de jockey lopen de stal uit,de veearts knikt even naar
Christina,en Christina lacht vriendelijk terug.
Christina loopt richting Wullum,en Wullum kijkt op.
"Hé Christina,wat brengt jou hier?"
"Ik verveeldde me dus ik ging hier even kijken".
Wullum lacht vriendelijk.
"Wil je me even helpen Christina?"
Christina knikt.
"Je moet even dit paard voor me vasthouden,als ik z'n wondje schoonmaak"
Christina loopt de box in,en pakt het halstertouw.
Wullum dept er met een sponsje op,en daarna smeert hij er een zalfje op.
Het paard trekt een beetje,en wil het liefst weglopen.
"Houd hem goed vast hoor Christina,want dit is er een."
Christina bijtelt haar handen nog steviger om het het touw.
"Zo klaar,zou jij even een rondje met hem willen lopen,om alsnog even te kijken hoe hij loopt."
Christina knikt weer en loopt een stukje met het paard over het erf.
Wullum krabt achter op z'n hoofd.
"Ja die loopt wel goed,maar ik ben nog niet helemaal te tevreden."
"Christina nu je hier toch al vaker bent gekomen,heb ik een vraag."
Christina kijkt wullum nieuwschierig aan.
"Ik zou het fijn vinden,als jij elke dag met dit paard even zou willen lopen,dan krijgt hij toch wat
beweging."
Christina lacht en schud hevig ja.
Wullum geeft haar een knipoog,neemt het paard over en brengt het naar stal.

Ondertussen dat Wullum het paard naar stal brengt,gaat Christina een rondje lopen.
Even verderop ziet ze een hond in de zon liggen.
Ze gaat erop af,en knuffelt wat.
Het diertje snuffeld,en likt haar in haar gezicht.
Christina moet een beetje lachen.
Verderop ziet ze Wullum aan komen lopen.
"Heb je trek in koude limonade,op deze warme dag Christina?"
Christina knikt,en loopt met Wullum mee,en gaat op het terrasje zitten.
Even later komt Wullum aan lopen,met twee glazen en een kan limonade,hij schenkt wat in
en zet het glas voor Christina.
Christina drinkt het in een keer op,en zet het glas op tafel.
"Dat was lekker".
"Wil je nog een beetje?".
"Ja lekker".
Wullum schenkt nog wat in.
"Zo Christina,wil je zometeen hier nog wat doen?"
Christina haalt haar schouders op,en neemt nog een slok.
Christina ziet ineens een kleine bonte pony richting haar en Wullum lopen.
Wullum ziet Christina verbaast kijken en moet lachen.
"Dat is Watje,een kleine opdonder,die hier vrolijk losloopt."
Christina kijkt Wullum scheef aan.
"Loopt hij dan niet weg?"
"Nee joh,hij heeft het wel best hier,hij is hier geboren,en wil nergens anders meer zijn."
De pony gaat naast Christina staan en snuffelt aan het glas dat ze vasthoudt.
Ze aait de pony en froet in z'n lange manen.
Ineens gaat Christina's mobieltje.
Christina schrikt en springt op ze weet toch al wie het is.
"Christina!,waar zit je!"
Haar vader klinkt woest.
Christina kijkt schichtig om zich heen en weet niet wat ze moet zeggen.
Wullum kijkt haar vragend aan.
"JE KOMT NU NAAR HUIS!!"
"Ja papa".Christina probeert zo neutraal te blijven,wat zal Wullum hier wel niet van denken.
"Ik uh.."
Christina zet het half opgedronken glas op tafel.
"Ik moet nu echt gaan,sorry Wullum,ik kom zo snel mogelijk weer".
"Ja joh is goed,gaat het wel met je?"
"Ja ja .. super,ik moet nu naar huis,me vader heeft een uh..verassing voor me,ja een verassing."
"Oh,oh ok,ga dan maar snel."
Christina groet Wullum en rent naar haar fiets.

Op de fiets,piekert ze.
Oh wat moet ze doen,wat zal haar vader doen,zal hij haar weer slaan.
Of mag ze nooit meer weg.
Christina wordt misselijk bij de gedachte.
En ja ,ze heeft inderdaad een verassing,maar óf ze die wel wil weten ,weet ze nog niet.
Haar straat komt inzicht,en ze ziet dat haar vaders auto is geparkeerd bij de deur.
Christina rijd de steeg in en staat voor de poort.
Ze durft niet,ze durft gewoon niet.

Citaat:

Christina opent voorzichtig de poort,en kijkt uit haar ooghoeken,of ze veilig naar haar kamer kan sluipen.
Ze maakt de schuurdeur open,en zet haar fiets erin.
Ze loopt richting de achterdeur,en haalt heel voorzichtig de deurkruk naar beneden.
Ze kijkt om zich heen,en sluipt door naar de gang de trap op.
Ze loopt heel voorzichtig,stel je voor dat iemand haar hoort.
Ineens hoort ze de achterdeur open gaan.
Christina schrikt en rend met een noodgang de trap op.
Ze hoort nu dat het haar vader is,ze hoort hem naar boven lopen.
Haar hart bonkt in haar keel,wat moet ze doen,wachten tot ze weer geslagen en verrot gescholden
wordt?
Nee daar zit ze echt niet op te wachten.
Ze kijkt snel om haar heen in haar slaapkamer.
Ze grijpt naar haar bureau stoel,en doet ze tegen de deur,maar nee dat is nooit genoeg om haar
woeste vader tegen te houden.
Ze ziet haar kledingkast naast de deur staan.
Ze rent erheen en schuift met man en macht de kast voor de deur.
Ze hoort dat haar vader boven is aangekomen.
"CHRISTINA!!!"
Christina duikt haar bed in met haar hooft onder de dekens.
Haar hart bonkt nog steeds in haar keel,en het zweet breekt haar uit.
Haar vader haalt de deurkruk van haar slaapkamerdeur hard heen en weer.
"CHRISTINA DOE OPEN!"
Christina kruipt nog meer in elkaar.
Haar vader bonkt op de deur,en de kast begint te schudden.
De bureau stoel schuift steeds verder van de deur,en haar kast houdt het ook lang niet meer.
Christina trilt en haalt haar hooft voorzichtig onder de dekens vandaan.
De kast begint te kraken.
"CHRISTINA DOE OPEN!!!!"
Christina kijkt naar haar raam dat naar het dak van de schuur lijd.
Ze gooit snel de dekens van haar af,en klimt onhandig het raam uit.
Ze glipt weg,en het gaat moeilijk.
Met een bonk valt haar kledingkast op de vloer.
Christina schrikt op,en staat oog in oog met haar woeste vader.
Christina komt weer in beweging en doet nog een poging om uit het raam te klimmen.
Het lukt haar bijna nog één been en ze is er.
Haar vader loopt met stevige pas woest naar haar toe,en pakt haar been die nog uitsteekt.
"HIER KOMEN JIJ!!"
Christina begint te gillen.
En haar vader trekt woest aan haar been.
"DIT FLIK JE ME NIET BEGREPEN!!!"
Christina trekt met alle macht die ze heeft haar been terug en ze valt op het dak van de schuur.
Ze ziet dat haar vader achter haar aan wilt,en neemt een sprong naar het raam,die ze met een klap dicht trapt.
Haar vader rolt over de grond in haar kamer.
Christina kijkt nog één keer snel om en dan glijd ze naar beneden van het dak af,en rent de tuin uit.

Christina rend in paniek door haar straat,en weet niet waar ze heen rend.
Ze volgt haar benen die weg willen hier,en dat willen niet alleen haar benen.
Christina heeft nog nooit zo hard gerend, en als ze een keer opkijkt ziet ze dat ze op het erf van Wullum staat.
Ze kijkt verward om zich heen.
Wat heeft ze gedaan,Nu durft ze al helemaal niet meer terug.
Ze ploft neer op het erf,en bekijkt haar been waar de bloedkrassen op staan.
Dat is vast door de nagels van haar vader gebeurt.
Ze houdt haar hoofd in haar handen,maar ze huilt niet.
Ze is geen zwakkeling vindt ze.
Als ze weer opkijkt ,ziet ze twee benen.
Ze kijkt geschrokken omhoog.
Wullum rijkt zijn hand naar haar uit,net zoals hij eerder heeft gedaan.
Christina klautert omhoog,en durft Wullum niet aan te kijken.
"Christina,gaat het wel met je?"
Christina kijkt verbaasd.
"Ja ,natuurlijk gaat het goed met me,ik was vroeg klaar met eten en ik ging hardlopen,dus ik dacht ik kom
even langs."Verzint ze.
"En ik plofte dus even neer,want ik was uitgeput."
"Het is ook wel een eind hoor,Christina,kom ik schenk je wat drinken in,dat verdien je wel sporter."
Christina loopt hijgend achter hem aan,en zakt neer in een stoel op het terrasje.
Wullum zet een glas Cola voor haar neer.
Ze drinkt wat en kletst wat met Wullum.
"Zo Christina,ik moet weer aan het werk,ik moet nog de paarden voeren,mesten en nog even alles aanvegen."
"Ik help u wel hoor."
"Da's lief van je,maar je ouders weten vast niet dat je hier bent."
"Oh,dat maakt niet uit hoor,ik zei dat ik ook nog even langs u ging".
Christina verzint weer wat erbij.
"Oke dan is het goed,weet je pak maar twee paarden,zadels ze op en wacht op mij,dan gaan
we een stuk door het bos".
Christina's hart maakt een luchtsprong,en ze weet niet hoe snel ze naar de stallen moet lopen.
"Uh..Wullum?"
"Ja?"
"Welke paarden moet ik pakken?"
De twee schimmels,die zijn toch niet geschikt voor op de baan"
Christina knikt en loopt richting de stallen.
Als ze de paarden heeft gepoetst en gezadelt wacht ze op Wullum en ze lopen richting
het erf.
Ze zitten allebei al in het zadel,en ze sporen de paarden aan,en lopen het erf af.

Het is nog best wel warm,en ze kijkt op haar horloge,en ze ziet dat het al 8 uur is.
Dat maakt haar niks meer uit,als het bospad in zicht is.
Ze sporen de paarden aan en gaan in een rustig draf tempo het pad over.
Ze geniet van het avondzonnetje en de geluiden in het bos.
Niet even later,zien ze een groot zandpad,en ze sporen de paarden weer aan,en gaan in volle
galop richting het zandpad.
Christina haalt Wullum in,en Wullum kijkt verbaasd op.
Hij spoort zijn paard aan,en probeert haar bij te houden.
Christina geniet,en laat het paard lekker gaan.
Wullum kijkt denkend naar Christina.
Ze remmen de paarden af,en volgen het pad stapvoets verder.
Wullum zit nog steeds te denken,en dat valt Christina op.
"Wat is er Wullum?"
"Oh,niks joh,gewoon wat kleine dingen,maar ik vond dat je hard ging."
Christina moet lachen.
"U ook hoor".Zegt ze plagerig.
Wullum moet ook lachen.
Het zandpad loopt nu uit,naar een gewoon bospad.
Christina klopt het paard op de hals .
"Braaf paard".
"Ja,een schat van een beest he."
"Maar Wullum?"
Wullum kijkt haar aan.
"Waarom lopen deze twee paarden eigenlijk niet op de baan?"
"Ze zijn niet goed genoeg,Ze moeten nog veel harden kunnen,en meer passie en pit hebben."
"Maar ik zeg eerlijk Christina,ik heb dat paard,waar jij op zit,nog nooit zo zien lopen,
Hij galopeerde hard,en lekker vurig."
"Dan doe je deze toch ook op de baan?!"
"Nee Christina, dat gaat niet zomaar".
"Waarom niet?" vraagt Christina erachteraan.
"Omdat dat paard waar jij opzit,het niet leuk vindt,dus gaat hij ook niet hard,een drafje vindt hij nog wel best
maar van dat galloperen,wordt hij veels te moe vindt hij".
Christina moet lachen.
"Maar net ging hij wel hard hoor Wullum!"
Wullum moet lachen,ja toen vond hij het nou wel leuk,denk ik".
Maar Christina..Ik wou je wat vragen,vandaar dat ik zat te denken."
Christina kijkt verbaasd op,en wacht op het antwoord.
"Nou kijkt uh..hoe zeg ik het".
Wullum begint hard te lachen,en schud z'n hooft.
Ze ziet dat Wullum helemaal straalt.
"Christina!jij wordt mijn nieuwe jockey!"
Christina kijkt op,en moet lachen.
"Ik als jockey?!,dan kan u niet menen,ik ben de slechtse uit mijn les,en kan niet eens zo goed rijden."
"Maar jullie hebben vast geen renbaan,op de manege,Christina luister naar mij,jij bent gemaakt voor de renbaan,
ik zag het,je straalde toen je over het pad gallopeerdde."
"Het spijt me Christina,ik had niet niet mogen zeggen,het is nogal raar,en er zijn zelden meisjes als jockey."
"Daarom wil ik het juist Wullum!,laten zien dat ,meisjes het ook kunnen ,en nu komt het zeker goed uit
dat ik zo klein ben."
"Dus je wil wel Christina?"
"Ja maar natuurlijk wil ik!"