Bokt.nl

Citaat:

DROOM
Ik ben vastgebonden aan de muur, in de kerkers van school, het zweet loopt van mijn rug af, ook druppelt het in mijn ogen, angstzweet. “Ben je de afspraak vergeten die we de vorige keer met je hebben gemaakt?” vraagt mijn vader aan mij, vals kijkend. Bang schud ik dat het antwoord nee is. “Duidelijk wel, want anders had je niet weer meer gezegd dan dat wij je toegestaan hebben, of wel soms!” zijn stem klinkt bij de laatste woorden extra dreigend, maar wat hij bedoeld weet is voor mij een raadsel. ‘Waar doelt hij op? Er is toch niks gezegd over de situatie?” Dan komt het weer boven, “Ik had het niet door, het spijt me.” “Het spijt je helemaal niet dom wicht, je moet leren te gehoorzamen.” “Ja vader.” Fluister ik, met knikkende knieën door de angst van wat er komen gaat. Plots is de deur te horen, mijn moeder komt binnen lopen. “Hoe durf je weg te lopen, nu moet ik het huishouden helemaal alleen doen.” Ik zwijg, “Je bent een verwend nest. Brutaal en ongehoorzaam.” Ze kijkt mijn vader aan, dan loopt de gymdocent naar binnen. “Toch weer in de problemen gekomen?” even lacht hij, “Eigen schuld. Je bent brutaal, ongehoorzaam en lomp.” Hij loopt even wer en ondertussen loopt mijn vader op mij af. Bang voor wat er komen gaat, kijk ik naar de grond, de eerste klap komt al snel. Hij is recht in mijn gezicht, waar ook een tweede en een derde volgen. Bloed komt uit mijn neus zetten. Het is echter nog niet genoeg volgens mijn vader, dus begint hij erbij te schoppen. Na enkele minuten stopt hij, op mijn benen staan is niet meer mogelijk en dus hang ik in de kettingen waarmee ik vastgebonden ben. Ruw pakt vader mijn hoofd en bindt er een blinddoek om. Er zijn voetstappen en de stem van de docent is te horen. “Hier zijn ze.” Zijn valse stem galmt door de ruimte, het echoot. ‘Oh mijn god, de zwepen, de lange zwepen.’ De eerste zwiep gaat al door de lucht en land op mijn arm, de schok van het branden gaat door heel mijn lichaam. Er volgt nog een tiental voordat er even rust is, echter is het maar voor een zeer korte tijd, ik word omgedraaid en daarna hoor ik de zwiepen weer, het is mijn moeder die nu slaat, maar het is minder pijnlijk. Ze slaat zachter, het is mijn rug en mijn lichaam is al deels verdoofd. Mijn lichaam ontspant bijna onder de slagen, maar dat laat de gymdocent niet gebeuren. Er wordt weer even gestopt en plots is er veel gezwiep, ze komen tegelijkertijd op mijn lichaam en ik schreeuw het uit van pijn. “Wordt wakker Lia, kom meisje, het is maar een droom. Probeer wakker te worden.” Is er te horen vanuit de verte, maar de pijn is te echt. “Kom op meisje, wordt wakker!” De maan, ik moet de maan tevoorschijn laten komen, dan is het een droom. Door mijn blinddoek heen kijk ik naar het lichtpunt, het lichtpunt onder mij. Het rode lichtpunt, maar mijn gedachten worden verstoord door enkele slagen. Ik moet mijn gedachten daarbij houden om de slagen te voorspellen en mijn lichaam er op voor te bereiden. “Je kunt het, vecht ervoor.” De stem van Gabirov, waar is hij? Nogmaals probeer ik het, plots verdwijnt de blinddoek voor mijn ogen en zie ik wat het rode lichtpunt was, mijn bloed. De maan verschijnt er direct in. ‘Maan, oh maan. Red mij, toe! Maak mij wakker, maakt niet uit hoe!’ drie keer denk ik het gedichtje, een zweepslag onderbreekt het soms, maar dan lukt het.

REALITEIT
Mijn zicht is weer grijs en ik ben aan het hyperventileren, de pijn voel ik nog even maar trekt vrij snel weg. “Rustig maar, je hebt het voor elkaar gekregen. Het is goed.” Het is de stem van Merchy. “Je bent veilig hier.” Gabirov klinkt ontspannen. Mijn ademhaling is niet onder controle te krijgen, “Ik haal wel wat voor je.” Het is Merchy. Ik hoor hem nog weglopen maar het lijkt uren te duren voordat hij terug komt. Voorzichtig trekt hij aan mijn arm en wordt deze gestrekt gehouden terwijl de naald door mijn huid gaat. Binnen enkele seconden krijg ik meer lucht en ga ik rustiger ademhalen. Na even op adem gekomen te zijn gaat het weer. “Het was over je vader, niet?” Gabirov heeft gelijk, maar ik durf niet te antwoorden, bang voor de consequenties. “Ik snap het, hij zal niet bij je kunnen, totdat jij hem aan kan.” Zachtjes schud ik mijn hoofd, hij begrijpt het niet. Hij weet niet waar hij over praat. “Oordeel niet te snel, op een keer zal je het begrijpen.” “Laat haar maar even met rust. Probeer, hoe moeilijk het ook zal zijn, toch wat bij te rusten.” Zegt Merchy, dan verlaten ze beide de kamer, de deur sluit zachtjes. Mijn lichaam is uitgeput en eigenlijk trekt de slaap dus best wel, ondanks de rottige gebeurtenis van daarnet. Wanneer ik ga liggen, is mijn ziel al snel in diepe slaap.

FLASHBACK
Ik schrik wakker, waar ben ik? Dan herinner ik me het water weer, ‘Vreemd dat ik daar niet meer in lig, hoe kan dat?’ het meer is enkele meters zuidelijker, recht onder het emmertje. Het is nacht, de sterren staan duidelijk aan de hemel. Na even bijgekomen te zijn probeer ik op te staan, dat lukt echter niet zo goed. Mijn benen zijn lam van het lang in het water liggen en protesteren fel. Na enige tijd lukt het dan toch en dan strompel ik terug naar mijn hut, de weg met moeite vindend. Het lijkt een lange tijd te duren en onderweg moet ik nog twee keer uitrusten, maar uiteindelijk is de hut in zicht en, al snel, flink genaderd. Hij ziet er anders uit dan dat ik hem achtergelaten heb, rommeliger. Iemand heeft er in lopen snuffelen maar na controle blijkt er niks verdwenen te zijn.

Na een half uurtje niksen begint mijn maag te knorren, tijd om weer eens wat te eten te gaan zoeken. Eerst heb ik wat appels geplukt en nog daarna nog wat verder gezocht naar andere eetbare planten, zoals een aardbik (aardbei-perzik) die op de meeste plaatsen wel groeit. Hier is deze plant echter niet zo voorradig en het zoeken duurt dus zo’n anderhalf uur. Maar het loont wel, de aardbikken zijn goed rijp en smaken dus verrukkelijk. Na een paar opgegeten te hebben, pluk ik er nog een aantal om de voorraad op te vullen en daarna is het weer tijd op richting de hut te gaan. De route is maar kort, veel rondjes gelopen om de planten te vinden, en dus heb ik nog genoeg tijd om aan mijn mes te werken. Het is een rotwerk, maar het moet toch eigenlijk wel gebeuren, wil ik mijzelf kunnen verdedigen. Slag na slag vordert het werkje en na zo’n vier uur ben ik moe maar tevreden, het lemmet is namelijk grotendeels af. Even slaat de twijfel toe, zal ik er nu nog een heft aan maken? Maar dan besluit ik te gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag.

REALITEIT
De ruimte waar ik in lig beweegt, het lichtniveau veranderd steeds en er is een zacht brommend geluid. Mijn gedachten zijn niet te ordenen maar het is geen angstaanjagend gevoel, eerder rustgevend. Mijn hele lichaam voelt slap aan, het heeft niet de intentie, maar ook niet de kracht, om zich te verplaatsen. Het ligt hier maar stil op zijn plek te liggen, terwijl het ondertussen weer een egaal licht is. Er is behalve het brommende geluid niks te horen dus mijn gedachten blijven eigenlijk wel leeg terwijl de uren voorbij gaan. Dan stopt het brommen en staan we stil. Er worden deuren geopend en de stem van Gabirov is te horen. “Ze is niet erg stabiel dus rustig vervoeren.” Wat het betekend wordt voor mij niet duidelijk, wel is te voelen dat ik weer beweeg. Er wordt om mij heen gerommeld, er gaat een lichte schok door mij heen, een lichte klap, een kleine val. Het licht wordt in ene keer een stuk feller en even sluit ik mijn ogen, even maar…

DROOM
Mijn geest zwerft door de lucht terwijl mijn lichaam op de grond ligt te slapen. ‘Hoe kunnen deze gescheiden zijn?’ vragen mijn geest en hoofd zich af. Ieder afzonderlijk hebben ze niet zoveel kracht en macht als samen. Mijn lichaam wordt wakker en mijn geest kruipt erin. We zijn weer één, één geheel. Iets in de lucht komt aanvliegen, het is groot, ijsblauw en heeft twee paar vleugels die in tegenstelling maar symmetrisch klapperen Het is de ragon, waarom nadert hij mij weer? Ik wil weglopen, maar dan gaat er een grommende stem door de lucht die mij beveelt te blijven staan. Verstijft van angst gehoorzaamt mijn lichaam, mijn geest wil het niet maar verzet is onmogelijk. De ragon land vlak bij mij en strekt zijn lange drakennek naar mij uit waarna hij met zijn ravensnavel tegen mij begint te praten. “Jouw leven is er niet voor niets, kies verstandig wie je vertrouwt en vertrouw deze echt. Hij kan je helpen met zowel je verleden, je heden en je toekomst. Hij kan je helpen op eigen benen te kunnen staan, waardoor de angst voor je vader naar de achtergrond gaat. Kies verstandig en maak je keuze.” Dan stijgt hij weer op en weet ik wie hij bedoeld. “Tot weerziens.” Gromt hij, tussen zijn vleugels naar mij. “Tot weerziens.”

Citaat:

REALITEIT
Het is licht om mijn heen, schaduwen bewegen heen en weer en ze maken flink wat lawaai. Wat er is gebeurd, weet ik niet, maar het is blijkbaar ernstig. Een schaduw komt op me af: “Hoe voel jij je nu?” het is de stem van Merchy, Over zijn vraag moet ik nadenken, mijn geheugen is half leeg en wat er van gedacht moet worden is voor mij dus een raadsel. “Geen idee.” Er wordt gegrinnikt, het is Gabirov. “Zullen we je dan maar wat vragen stellen, dan zeggen wij wel hoe jij je voelt.” Ik knik als antwoord.

“Oké, wat zie je?”
“Licht en schaduwen, bewegingen. Je loopt naar me toe.”
“Dat is positief, denk je alles te herinneren?”
“Nee, delen van mijn geheugen missen.”
Even blijft het stil, “Voel jij je wakker?”
“Redelijk, niet zo duf als toen er gezegd werd dat ik onstabiel was.”
“Je weet dat?”
“Ja, ik was wakker toen. Waarom was dat?”
“Dat weten we niet precies, je stopte regelmatig met ademhalen en je had hartritmestoornissen.”
Het blijft stil, wat bedoelt hij?
“Waarschijnlijk was het nog een terugslag van de hersenbeschadigingen en de stress die je had in dat ziekenhuis.”
‘De stress? Mijn vader!’ gaat door mij heen. “Dat klinkt logisch.”
“Daar gaan we dan maar van uit. Ik zal je nu maar met rust laten, je moet veel rusten.”
“Tot ziens.”
“Tot ziens.”

Er wordt een gordijntje dichtgetrokken en direct is het minder lawaaiig en minder druk. Mijn lichaam wil nog maar één ding na dit gesprek, slapen. Toch blijf ik nog even wakker om over de gebeurtenissen na te denken. ‘Het was niet mijn vader, niet die stress. Het was iets anders, iets vreemds.’ Maar wat, daar komt mijn geest niet bij. Hoe ik me voel is ook nog steeds niet bekend, maar uiteindelijk is wordt de score op een 6 gelegd door mij. Op een schaal van 1 tot 10 uiteraard. De ruimte wordt steeds donkerder, ‘Wat gebeurt er?’ maar het antwoord komt niet. Logisch, want het zijn mijn gedachten, die kan niemand horen. Donkerder en donkerder wordt het, totdat het volledig zwart om mij heen is. ‘Weer een terugslag?’ maar dat blijkt niet zo te zijn. Rode bollen verschijnen, steeds meer en meer. Ze vormen een beeld, het is de ragon. “Wordt wakker! Kom op meisje, wordt wakker!” schreeuwt hij brullend. “Ik beveel je, wordt wakker!” het klinkt dwingend, vervreemd kijk ik hem aan, hoe bedoeld hij. “Het is een droom, wordt wakker!” hij lijkt wartaal te spreken, maar toch probeert mijn geest wakker te worden. ‘De maan, dat kan ik doen.’ Op het moment dat ik daaraan denk, komt deze tevoorschijn tussen de ballen van de ragon. Het is een droom, langzaam werk ik mijzelf eruit.

Het zweet staat op mijn rug en mijn ademhaling gaat zeer vlug, aan de grens van hyperventileren. Toch is de controle vrij snel weer terug. Er is gerommel om mij heen. “Wie zijn daar?” vraag ik, even mijn voorzichtigheid vergetend. “Gabirov en Merchy, gaat het wel?” Rustig knik ik, De druk op mijn longen die verscheen bij praten verdwijnt alweer. “Geef maar een seintje als je iets nodig heb.” Merchy verdwijnt, “Gaat het echt wel?” Gabirov vertrouwt het niet. “Alleen een beetje verward, het was een vreemde en nare droom.” Fluister ik, mijn longen ontlastend door het zachtjes te doen. “Wil je dat ik weg ga of is bij je blijven toegestaan?” er zit wat vrolijkheid in zijn stem, alsof er hoop voor me is. “Maakt me niet uit, toegestaan.” Er komt een kleine glimlach op mijn gezicht. Langzaam begin ik me prettig te voelen in de aanwezigheid van hem. “Wat was er met me?” de vraag lijkt voor hem uit het niets te vallen en ook voor mij is hij redelijk onverwachts ondanks dat ik hem zelf gesteld heb. “Dat weten we niet, echt niet. Je leek de drang om te blijven leven kwijt te raken, elke keer opnieuw stortte je in en moesten we je er weer bovenop helpen,” zijn stem klinkt droevig, hij meent het. Vreemd om het van een ander te horen, de gedachten die enkele keren langs zijn gekomen. “Maar ik heb besloten niet op te geven, niet meer nadat jullie me zo proberen te helpen. Ondanks dat het nog onwezenlijk in mijn oren klinkt.” Aan het eind van de zin wil mijn stem niet meer. Mijn keel brand en het maakt dat ik moet hoesten. “Doe maar rustig aan, je lichaam heeft een paar zware klappen gekregen.” Ik knik en ontspan. Het hoesten zakt al snel weer weg, “Ga nog maar even slapen. Wil je dat ik bij je blijf?” mijn gedachten twijfelen, aan de ene kant voelt het veilig, aan de andere kant is het eng om een mens, een man, bij mij te laten terwijl ik slaap. Uiteindelijk besluit ik te knikken. Maar de omgeving is al verdwenen.

FLASHBACK
Gerommel bij de tent! Snel sta ik op en pak mijn mes. Nu heb ik er spijt dat ik er geen heft aan heb gemaakt maar dat is verleden tijd, onomkeerbaar. Ik loop naar de lap toe en zie dat er een man rondloopt, wegsluipen is niet mogelijk, wat moet ik doen? Wachten is het enige dat een mogelijkheid is, dus dat wordt gedaan. Zijn lichaam ziet er gespierd uit, maar mager. Hij heeft een zwaard op zijn rug, gehard is hij. Dan ziet hij mij door de kier kijken en rent weg. Hij rent hard en al snel is hij onzichtbaar, het leek wel alsof hij bang was van mij. Of mij niet lastig wilde vallen, maar waarom zou hij mij niet willen slaan, niet pijn willen doen? Ik snap het niet, maar besluit nu direct een heft aan mijn mes te maken voor het geval dat hij terugkomt. Alle mensen zijn gevaarlijk, ondanks dat hij mij nu niet direct heeft verwond. Direct ga ik aan het werk.

Het heft is af, de avond is al genaderd. Het avondmaal was simpel, zoals altijd, en ik ben aan het nadenken over wat er vanochtend is gebeurd. Het is zo vreemd, waarom liet hij mij met rust toen hij mij zag kijken? Het wordt mij niet duidelijk. Nu mijn mes af is besluit ik toch maar op jacht te gaan, nu de avond gevallen is heb ik de meeste kans om een haasje te gooien. Zachtjes maar zelfverzekerd beweeg ik mij dus door het bos en al snel is er iets te zien, maar wat dat iets is, is niet te zien. Nog dichterbij sluip ik, mijn ogen worden groot van angst. ‘De andere kant op, de andere kant op!’ is het enige wat mijn gedachten nog verwerken.

Naar adem happend komt de hut in zicht, het is niet te geloven dat hij mij niet zag, weer dezelfde man. Geen jacht vannacht meer, alleen nog maar de slaap die lokt. Mijn hut gaat dicht en de grond ligt heerlijk.

REALITEIT
Gabirov zit nog steeds naast mijn bed, mijn ogen zien weer meer. Dan komt in een flits die man weer tevoorschijn, heel even maar, het zal toch niet? Ik schud het van me af, dat kan niet. “Welke dag is het?” vraag ik, om te weten hoeveel tijd voorbij is gegaan. “Het is woensdag, je bent drie dagen weggeweest.” Drie dagen, drie hele dagen aan het zonlicht te zien. Zo lang heeft het niet geleken. Dan heeft hij er niet de hele tijd naast gezeten, dat kan gewoon niet.
“Hoe gaat het nu met mij?”
“Naar omstandigheden goed, Mercy wil straks graag nog wat oogtestjes doen.”
“Oké, heb jij mij gezien?” het blijft door mijn hoofd spoken.
“Hoe bedoel je?” zijn stem klinkt verward.
“Laat maar, het kwam plots in mij op.”
“Wanneer?” zijn nieuwsgierigheid is gewekt.
“Bij mijn hut.”
Het blijft stil, de stilte maakt het bijna ondragelijk.
“Laat maar, wanneer komt Merchy?”
“Is nu goed genoeg?” Merchy komt de zaal binnenlopen en glimlacht. We lachen allen zachtjes.
“Ja hoor, is het voor de oogtests?”
Hij knikt
“Ik moet gaan, kom je straks nog wel even opzoeken als je niet slaapt,” en Gabirov loopt weg.
“De testjes zijn zo gebeurd, ga maar even rechtop zitten en kijk naar voren.”
Braaf doe ik wat mij gezegd wordt en na een paar keer het lampje in mijn gezicht te krijgen is het alweer gebeurd. Het was dus inderdaad zo klaar. “Hoe voel jij je persoonlijk?” Merchy klinkt bezorgt, heb ik raar gedaan in mijn slaap? “Het gaat wel, erg verward alleen. Alles is hier zo anders, zo aardig, zo vriendelijk. Voor mijn gevoel klopt het niet,” mijn stem hapert even en hij kijkt mij aan met zijn vriendelijke maar bezorgde blik. “Probeer je verleden te vergeten, het gaat om de toekomst. Probeer nog maar wat te slapen, je lichaam is nog steeds erg zwak.” “Zal ik doen, wel te rusten.” “ Slaap zacht.” Zachtjes loopt hij weg.

Citaat:

DROOM
Ontspannen lig ik op een weiland, de wolken drijven langzaam voorbij. Ze vormen allerlei dieren, planten, vreemde wezens en vele kleine herkenningspunten. Het is een heerlijk ding om uren naar te staren, want hierbij lijkt de tijd volledig stil te staan. Toch wordt mijn tijdloosheid verstoord, een iets komt dichterbij. Een iets, een warme gloed, een vriendelijke stem. Een jonge stem: “Kijk mama, daar is ze weer!” het klinkt niet alsof ze het tegen mij heeft, of over mij heeft, want ik ben er nog maar net. Een oudere stem, maar even vriendelijk, antwoord: “Ik zie het mijn meisje, maar laten we haar maar met rust laten, daar is ze hier ook voor.” De warme gloed die zij brachten verdwijnt, de tijdloosheid die zij verstoorden keert terug. Mijn aandacht gaat weer naar de wolken, direct vormen ze een prachtig dier, wapperend met zijn zijden manen en slaand met zijn vier slanke benen. Het galoppeert rond en rond, zonder enige moeite, de wolk lijkt steeds dichterbij te komen en langzaam komt er een bijpassend geluid bij. Alsof iemand op de trom de drieslag slaat, keer op keer. Padadom, padadom, padadom. Steeds harder, harder, harder. Dan begint de grond mee te trillen, ik kijk op. Het prachtige bruine dier komt over de grote grasvlakte aangalopperen, alsof het voor hem enkele centimeters zijn. Snel komt hij dichterbij, maar als het in mijn buurt komt gaat het draven, rondjes draven om mij heen. Zo dichtbij maar toch zo ver weg, op zo’n 5 meter om mij heen.

Als ik mijn hand er naar uitstrek negeert hij mij, net zo als ik ga zitten en daarna als ik ga staan. Als ik er op afloop dan negeert hij mij nog, lijkt het. Maar het is niet zo. Hij wijkt onopvallend weer terug naar de 5 meter, des te harder ik ga des te stabieler hij op 5 meter blijft zitten. Het dier is een schoonheid van de bovenste plank, maar even onbereikbaar als de hemel. Langzaam kom ik tot stilstand, het dier is onbereikbaar, dus reik ik er niet meer naar. Reiken naar het onbereikbare is onzinnig. Ik besluit weer te gaan liggen en naar de wolken te gaan kijken. Het dier daar is weg, de wolken zijn vrijwel allemaal verdwenen, de zon schijnt fel. Er drijft nog een roos voorbij, maar daarna weer ik het niet meer. Het ritmische getrappel laat mij langzaam in een diepe slaap zakken, het is te monotoon.

REALITEIT
Mijn lichaam voelt rustig aan, de vlekken zijn weer iets scherper. Merchy is met mij bezig, Gabirov zit niet meer naast mij. De kamer is in schemer, waarschijnlijk is het ochtend. Merchy ziet dat ik wakker ben en knikt. Rustig knik ik terug.
“Hoe voel jij je?”
“Goed, welke dag is het?”
“Donderdag, je hebt de nacht doorgeslapen.”
“Wat doet u?”
“Even wat metingen van bloeddruk enz. Ik ben al bijna klaar.”
Er valt een stilte, een heerlijke stilte.
“Ik heb een luister-cd, dan verveel jij je niet zo. Harry Potter, wel eens van gehoord?”
“Dank u wel, Harry Potter ken ik alleen vaag.”
Merchy geeft mij het ding aan legt me het één en ander uit aan de diskman, na hem er nogmaals voor bedankt te hebben vertrekt hij en ga ik liggen luisteren. Het verhaal interesseert mij aan het begin helemaal niet maar na enige tijd wordt het steeds leuker. Langzaam aan word ik slaperig en ik besluit hem uit te doen. Even later is de wereld één grote waas.

FLASHBACK
Sinds mijn tweede ontmoeting ben ik nog voorzichtiger geworden, mijn spullen pak ik in en neem ze mee. Hier is het niet veilig meer. Met een drafje ga ik zoeken waar een mooie plaats is om weer kamp op te slaan, maar dat moet toch minstens vier uur rennen zijn, dus rustig ren ik door. Het landschap veranderd, van een gewoon bos naar een zeer dicht bos, maar daarna komt een open plek, een zeer grote open plek. Bij de rand twijfel ik, wat moet ik doen. Zeer in de verte is iets te zien, maar als het een beschaving is houd ik afstand, het kan echter ook een bos zijn. Na een lange tijd besluit ik uit te rusten in een boom en ’s nachts over te steken, kijken wat het is. De uren gaan voorbij, in slapen vallen lukt niet. De overkant lijkt steeds aanlokkender en afstotender. Wat zou het zijn? Ik wil dat de nacht al begint te vallen, al hebben mijn benen nog geen interesse. Langzaam gaat de zon onder, de overkant verdwijnt langzaam. Geen lampen dus, zou het dan toch een onbewoond iets zijn? Rustig laat ik mij uit de boom zakken en na even gelopen te hebben begin ik rustig te rennen. De overkant is verder weg dan dat het leek, met zonsopgang ben ik nog nauwelijks dichterbij gekomen. De schuilplaatsen hier zijn minimaal dus ren ik door, ondanks de vreselijke pijn in mijn benen. Benen die al zo’n 12 uur rennen erop hebben zitten, mijn lichaam die al zo’n 6 uur geen water heeft gehad. Een stukje verderop ligt een meertje, daar besluit ik eerst heen te gaan.

Het meertje ligt in een dal en een dal levert schuilmogelijkheden. Een meer levert eerder gevaar op, maar dat risico neem ik dan maar. Tot nu toe nog geen levend wezen gezien op wat kleine knaagdieren na, het wordt bijna ontspannend. Dan hoor ik iets door de lucht gaan, een vliegtuig! Langzaam vliegt het over, het meertje is nog niet dichtbij genoeg om het in een sprintje te halen, dus laat ik mij vallen. Mijn lichaam is namelijk redelijk goed gecamoufleerd ondertussen en zo val ik misschien niet op. Het vliegtuig vliegt laag, het geluid is hard en het komt steeds dichterbij. Het lijkt te landen, dus kijk ik om. De vleugel schiet over mijn hoofd heen. ‘Wat moet ik doen?’ schiet er door mijn hoofd. Niks is meer veilig, wegrennen zien ze mij, blijven liggen dan hebben ze mij snel wanneer ze mij zien. Ik besluit weg te rennen, maar het lukt niet. Mijn benen willen niet meer, ik voel ze niet meer. Ik probeer me alleen op te richten, dat lukt nog net. Het vliegtuig is vrij klein eigenlijk, maar het maakte een hels kabaal. Aan de staart te zien is het brits, maar heel zeker ben ik daar niet van. Er wordt een trap naar beneden gelaten, het gaat rustig en het is duidelijk dat ze niemand verwachten. Dit maakt dat ik mij licht ontspan, uiteraard blijf ik wel flink op mijn hoede, maar het blijft stil, voor meer dan een uur. Na een uur komt er opeens beweging in, er komen mensen uit het vliegtuig lopen, zwaar bewapende mensen. Snel laat ik mij plat in het gras zakken, gelukkig is het vrij hoog gras en verdwijn ik er bijna in. Mijn zicht is nu volledig van mij ontnomen, maar mijn gehoor doet het nog uitstekend.
“The coast’s clear, Sir.”
“Good, let’s move on quickly, I don’t trust this area at all.”
“Yes, Sir. What do you want with the plane?”
“Leave it here, but closed, we keep radio contact.”
“Yes, Sir.”
De voetstappen vertrekken, één loopt terug de trap op, van de anderen wordt het ritselen tussen het gras steeds zachter. Als ik hoor dat de man op de trap binnen is, richt ik mij langzaam op. De trap is omhoog aan het gaan, de mannen lopen al een heel eind verder. Het is veilig.

De uren gaan voorbij, mijn dorst wordt erger. Ondertussen heb ik het gevoel in mijn benen terug en aangezien het stil blijft in het vliegtuig en de mannen al lang uit beeld verdwenen zijn, besluit ik naar het meertje te rennen. Mijn benen protesteren hevig als ik erop ga staan, maar ik negeer ze. Als ik een fatsoenlijke schuilplaats heb gevonden dan masseer ik ze wel uitgebreid. Dan zet ik een sukkeldrafje in richting het meertje. Waarschijnlijk is het maar zo’n twintig minuten rennen. Mijn benen weigeren elke keer echter waardoor ik struikel en val, toch schreeuwt mijn lichaam zo om water dat ik door ga. Door ga met mijn verstand op nul, iets dat ik nooit had mogen doen.

Als ik bijna bij het meertje aankom zie ik dat er met het gras geprutst is, toch ren ik door. Na enkele passen voel ik iets strak rond mijn enkel klemmen en ik val op een rots met mijn hoofd. Het slaat mij bewusteloos.

Citaat:

Hoofdstuk 5
INFORMATIE
Dagen gaan voorbij, mijn tijd wordt voornamelijk gevuld door luisteren, onderzoekjes en slapen. Omdat ik rustig moet gaan slapen heb ik tijdelijk slaappillen gekregen. Mijn hoofd blijft er alle uren leeg door, er komen geen nieuwe ideeën meer uit, geen nieuwe dromen, geen nieuwe nachtmerries. Merchy lijkt steeds bezorgder echter, maar waarom wil hij niet zeggen. Gabirov is op een korte missie, hij blijft twee weken weg. Na deze twee weken komt er weer wat schot in de zaak…

REALITEIT
Merchy komt binnen samen met Gabirov, hij aarzelt met lopen. Wanneer hij voor me staat heeft hij even geen idee hoe hij zich moet richten en hoe hij moet beginnen. Maar na enige aarzelen, bijna stotteren begint hij te vertellen:
“Lia… Meisje, zoals je waarschijnlijk al hebt gemerkt, gaan er een heel aantal dingen niet volgens plan, waardoor ik de laatste tijd niet helemaal mezelf ben. Behalve kleine problemen door de hele basis heen, zijn er ook problemen met het ziekenhuis waar jij gelegen hebt voor de hersenscan. Omdat we de in dit ziekenhuis de behandeling vroegtijdig hebben moeten afbreken, vinden dokter Yan dat we geen recht hebben op de scan. Dit is erg vervelend en zeker onterecht, omdat hij eerlijk heeft toegegeven jou een paar keer flink heeft laten schrikken, ondanks dat hij wist dat jij daar vaak nogal hevig op reageert en jouw toestand geen ruimte gaf, en nog steeds geeft, voor zulke grappen of eigenlijk ziekelijkheden. Dit is ook de reden waarom je nog niks van de uitslag gehoord heb, terwijl het toch al even geleden is. Bij deze hersenscan hoort eigenlijk ook nog een tweede en een derde deel, maar aangezien we niet willen terugkeren naar een ziekenhuis waar we dergelijk manier zijn behandeld, ben ik op zoek gegaan naar een ander ziekenhuis die er een goede specialist voor heeft zitten en ook nog eens vriendelijk is, iets dat deze keer wel degelijk een zware rol heeft gespeeld. Deze heb ik een paar dagen geleden gevonden en ik ben bij deze meneer al een aantal keer op bezoek geweest. Ook Gabirov is op de terugweg langsgegaan en heeft hem goedgekeurd, we hebben het nu over dokter Ritus Wereldwijs in het Sophia kinderziekenhuis. Ken je hem?”
Ik blijf stil, langzaam begin ik te begrijpen waar dit naartoe gaat en datgene is precies wat ik absoluut niet wil, niet nogmaals door zo’n enge clickscan, weer naar een vreemde plaats, langzaam aan word ik steeds bleker. Uiteindelijk schud ik nee.
“Ik zie dat de gedachten aan het ziekenhuis inderdaad niet prettig voor je is, daar waren we al bang voor. Dit is ook één van de redenen dat we bij een kinderziekenhuis terecht zijn gekomen terwijl je al bijna volwassen ben. Het ziekenhuisbezoek zelf kunnen we jammer genoeg namelijk niet schrappen, aangezien alles er op aangepast moet worden om je zo veel mogelijk kans van vanalles volledig terugkrijgen te geven. Ik hoop dat je dit begrijpt.”
Ik kan mijn ogen niet plaatsen, durf niet ja te knikken maar ook niet nee te schudden. Ik weet dat ik er niet onderuit ga komen en eigenlijk wil ik mijn zicht ook zo snel mogelijk zo volledig mogelijk terug krijgen. Maar hoe moet ik dat gaan overleven, als mijn blik die van Gabirov weer kruist en daarna die van Merchy, dan zijn allebei de hoofden nog steeds op mij gericht. Langzaam knik ik, met een brok in mijn keel en de angst in mijn hart.
“Om je zo veel mogelijk steun te bieden zal in ieder geval Gabirov op ieder moment dat je wilt bij je zijn. Ikzelf ben ook zoveel mogelijk beschikbaar maar zal dus ook veel de resultaten moeten bestuderen en met anderen over moeten discussiëren. De scan zal dan na twee dagen herhaalt worden en na vier maanden weer. Aangezien er eigenlijk haast bij zit hebben we gevraagd of er binnenkort een gaatje ergens in het toch wel volle programma zit. Dit is er, maar alleen morgen rond het middaguur als startpunt, anders kan het pas weer over twee maanden. Over twee maanden is sowieso erg laat, daarom hebben besloten dat het inderdaad morgen wordt. De afspraak is dus al gemaakt, we konden niet anders.”
Ik ben verbijsterd en bang tegelijkertijd. Ze hebben zoiets besloten zonder mij er ook maar iets bij te betrekken. Het stelt me teleur en het geeft mij gelijk, ze houden geen rekening met mijn gevoelens. Van binnen begin ik te huilen maar van buiten laat ik het niet merken. Zouden ze wel goed voor de beveiliging hebben gezorgd? Ik durf het niet te vragen, het zal wel. Zachtjes bijt ik op mijn lip, de tranen zijn nauwelijks te bedwingen en ik weet geen houding te nemen dus blijf ik maar naar de grond staren. Dan begint Gabirov plotseling te praten, met een treurige maar troostende stem:
“Ik weet dat je het vreselijk vind wat we gedaan hebben, maar we zagen geen andere mogelijkheid. Het ziekenhuis is al gescreend om te voorkomen dat er familieleden van je zijn en er wordt vlak voor binnenkomst nogmaals de spoedgevallen afgegaan. Ik sta in constant contact met de beveiliging en er rijden een aantal wagens van ons ook rond als politie in burger in de buurt. Om te voorkomen dat we op een drukke tijd aankomen is er besloten dat we om acht uur daar aankomen en dat je tijdelijk een eigen kamer daar krijgt, zodat je geen problemen hebt met anderen die een duidelijkere kwaal hebben, of je gewoon lastig vallen. We vertrekken morgen om half zes ’s ochtends, we maken je op tijd wakker zodat je nog wat kunt eten en je opfrissen. Is er nog iets dat je wilt weten?”
Hij klinkt nog altijd treurig, al probeert hij het opgewekt te laten overkomen. Ik zelf weet niet of ik nog meer wil weten, hoe hij het van de beveiliging kon weten snap ik echter ook niet. De tranen zijn nu wel beter in bedwang te houden. Mijn geest begint alles te verwerken en eigenlijk weet ik ook wel dat het niet anders kan maar het voelt vreselijk, dit hele gebeuren rond mijn ogen heeft mij toch weer afhankelijk gemaakt terwijl ik echt ontzettend blij was daar eindelijk volledig van af te zijn. Dan kijken Gabirov en Merchy elkaar aan en begint Merchy weer te spreken.
“Voor de scan mag je geen slaapmiddelen gebruiken aangezien deze de scan verdoezelen. Daarom krijg je in ieder geval de komende drie nachten geen middelen meer. Ik hoop… ja echt, ik hoop zo ontzettend heel erg dat je een beetje begrijpt waarom we dit zo hebben moeten doen. Ook hoop ik dat je ons dit niet voor zeer lange tijd kwalijk gaat nemen hierom. Geloof me, geen van ons allen vind dit leuk, maar ik denk dat ieder van ons weet dat er eigenlijk geen andere oplossing is. Dus ik raad je eigenlijk aan, luister nog een tijdje naar de luister-cd totdat Evert je eten komt brengen, dat is over zo’n half uurtje. Daarna zou ik gaan slapen, morgen wordt het vroeg dag en daar ben je niet meer aan gewent.”
Ik knik, wat moet ik anders doen. “Tot morgen Lia.” Zegt Gabirov, en zeg hen ook gedag. Dan vertrekken ze en ga ik nog even naar Harry Potter luisteren, waarna Evert mijn eten brengt. “Veel succes morgen, maar jij kan het wel aan.” Zegt hij, als hij wegloopt, zijn stem is altijd vrolijk en echt opwekkend. Van binnen geeft het mij een beter gevoel. Als ik klaar ben met eten zet ik mijn dienblad aan de kant en ga ik liggen. Na enkele kwartiertjes val ik in slaap, deze keer met dromen.

Citaat:

“Lia, ondanks dat we het eigenlijk niet willen zal je opnieuw naar het ziekenhuis moeten om een hersenscan te maken. Omdat we de vorige keer de behandeling gestaakt hebben door het gedrag van Yan en jouw reactie erop wil dat ziekenhuis de gegevens niet doorsturen. Ook hebben we een tweede scan nodig om te kijken of het beter gaat, maar die zou eigenlijk pas over twee maanden moeten gebeuren. Nu is er voor morgen een afspraak. De dokter is deze keer ook op vriendelijkheid gekozen, Gabirov mag constant bij je zijn en het ziekenhuis wordt van te voren gescreend. Alles zou dus goed moeten gaan. Voor de zekerheid is Gabirov ook in direct contact gezet met de beveiliging van het ziekenhuis. Jullie gaan er morgenochtend vroeg heen.”

Citaat:

FLASHBACK
Alles galmt, maakt herrie, zo veel herrie, laat stoppen! Laat het alstublieft stoppen! Mijn hoofd barst bijna van de pijn, alles is vaag, vlekken in mijn geheugen. Alles doet pijn, spieren lijken niet te reageren. Wat maakt er zo’n lawaai? Het lijkt wel een laatste rang band die denkt dat hoe harder hoe beter is, dat ze hun lelijkheid kunnen laten verdwijnen door lawaai, zo veel lawaai. Het zal wel wegebben, alle pijn ebt altijd langzaam weg. Maar er gaan uren voorbij, mijn hoofdpijn voorkomt slaap en geen slaap is geen genezing. Toch wordt de hoofdpijn langzaam aan iets minder, de verminderde hoofdpijn zorgt er voor dat ik weer kan denken, dat mijn hersenen weer iets anders kunnen registreren dan pijn en dat andere ding, dat is belangrijk. Het begint steeds meer te drukken, het is de ernst, de ernst van de situatie. Waar ben ik? Voor deze vraag moet ik mijn ogen openen, een taak die bijna onmogelijk lijkt te zijn. Een inspanning die je normaal geen enkele moeite kost, maar waarvoor nu alle energie gebruikt moet worden. De energie die mijn hoofdpijn een stukje had teruggedrongen. Zodra ik mijn ogen een klein beetje open krijg zie ik dat de lichtval vreemd is, duidelijk uit een grot. Dan sluiten mijn ogen weer, alles draait en mijn maag wil zijn inhoud eruit gooien. Wil het zeer graag, maar doet het gelukkig niet, net niet. De inspanning is te groot geweest, veel te groot. De hoofdpijn keert weer in zijn volledigheid terug. Meer dan zijn volledigheid. Mijn hoofd breekt, mijn trommelvliezen scheuren, mijn stem wil gillen van de pijn maar de energie is daarvoor verdwenen. De pijn, de pijn is ondragelijk, zo ondragelijk. De ondragelijkheid maakt dat mijn lichaam zich langzaam afsluit. Eerst mijn benen, dan mijn armen, mijn borst en uiteindelijk mijn hoofd. De stilte keert terug, mijn geest wordt blank.

REALITEIT
“Ben je al wakker?” het is de stem van Gabirov, er zit een zachtmoedige klank in, iets dat hij niet vaak heeft. Langzaam open ik mijn ogen, ze open zich met duidelijke tegenzin en aarzeling en vallen ook direct weer dicht. “Bijna.” Is het antwoord dan ook, met mijn ogen dicht. Een nieuwe poging wordt ondernomen om ze open te doen en houden, “De ogen zijn al vrijwel opgestart, hoe lang heb ik nog?” Er is zacht grinnik te horen, er zit iets gespannens in. Het begint tot me door te dringen waarom hij mij zo vroeg wakker maakt. “Nog een paar minuten, maar dan moet je er wel echt uitkomen hoor. Wel kan ik over vijf minuten nog even terugkomen. Voor het geval dat.” Uitgebreid rek ik mijn lichaam uit, het kraakt en protesteert aan alle kanten maar het helpt wel, ik ben nu klaar wakker. “Nee hoor, alle onderdelen zijn opgestart en klaar voor gebruik. Zelfs mijn geest en die is de laatste over het algemeen.” Hij lacht zacht en snel, een zenuwachtig lachje lijkt het, hij is duidelijk niet volledig op zijn gemak en zo staat hij er ook bij. Dat van gisteren zit hem duidelijk nog erg zwaar, en niet alleen bij hem. Ikzelf weet dat ik er niks tegen kan doen maar nog steeds ben ik er boos om als ik er aan denk. Daarom probeer ik mijn gedachten zo veel mogelijk op andere dingen te richten. “Mooi zo, zal ik over een half uurtje je eten brengen? Dan blijft het programma kloppen. Hier zijn je kleren.” Rustig sta ik op, knipper nog een paar keer met mijn ogen en kijk hem met een slaperige blik aan. Dan breng ik mezelf in beweging en pak ik de kleren van Gabirov aan. “Bedankt.” Hij lijkt te knikken. “Tot straks.” En hij loopt weg, zo snel dat de deur dicht is voordat ik bedacht heb dat iets terugzeggen wel zo aardig was geweest. Ik ga me maar opfrissen.

Het is opvallend hoe veel makkelijker dingen worden als je zicht iets beter wordt en ook hoe snel je gewent raakt aan allerlei kleinigheden en grootheden die je blokkeren in je doen. Na gedoucht en haargewassen te hebben, ben ik mezelf gaan aankleden en als Gabirov op de deur klopt ben ik zelfs al enige tijd klaar. Ik geef toestemming en Gabirov komt binnen met mijn eten. Hij heeft een serieuze houding aangenomen en het dienblad bonjour ik naar het bureau. Rustig wacht ik totdat hij het eerste wordt neemt, dat duurt niet lang. De stilte wordt verbroken door een kleine droge kuch van Gabirov, waarop de volgende woorden volgen:
“Hoe voel jij je nu?”
“Wat moet ik zeggen?”
“De waarheid. Zoals altijd.”
“Die wil je niet weten.”
“Nou… Eigenlijk… Eigenlijk wel, aangezien het gisteren niet zo lekker ging.”
“Je weet het antwoord al zelf.”
“Ik zou het graag uit jouw mond willen horen.”
“Dat kan…”
“Wat is er?”
Ik sla dicht, ondanks dat ik humeurig ben, is zo brutaal zijn onaanvaardbaar.
“Ik doe je niks hoor, laat het verleden het verleden.”
Angstig en onrustig schud ik nee.
“Ga je eten maar opeten, dan kunnen we gaan.”
Trillend eet ik mijn eten op. Blij dat hij er niet over verder gaat, maar de angst is in één keer weer terug. Waarom kan ik niet inderdaad het verleden het verleden laten? Waarom klinkt dat zoveel makkelijker dan dat het is? Ik heb er geen antwoorden op, maar eigenlijk ook wel. De diepte, de impact dat het op mij gemaakt heeft, de constante levensstijl die zo was. Geen keus, de dwang was te groot. Gespannen loop ik met Gabirov mee, hij werpt een blik van medelijden over zijn schouder als ik even aarzel, maar het blijft stil op de voetstappen na.
We komen door grote dikke stalen deuren naar buiten, er staan al mensen op ons te wachten. Even sta ik stil, eerst te knipperen tegen het zonlicht, daarna te kijken welke mensen er staan te wachten. Een aantal denk ik te herkennen, een aantal zijn onduidelijk. Het licht is vreemd, het is anders dan voor het ongeluk, maar toch hetzelfde. Het licht dat tijden voor mij onzichtbaar is geweest. Het licht dat alles vrolijk uit laat zien, in plaats van het kille sombere licht van de tl-buizen. De eerste keer sinds het ongeluk dat het te zien is, de vorige keer wist ik nog niet eens of ik ooit nog wel iets zou kunnen zien, die onzekerheid is gelukkig verdwenen. Mijn zicht is stukken terug, maar de problemen van mijn zicht zijn voor mij, en voor de rest, raadsels, grote vraagtekens. Langzaam begin ik blij te raken dat we gaan, hopelijk levert het antwoorden voor de zovele vragen. De angst accepteer ik daardoor, die blijft toch.

De reis is nog maar net begonnen en nu is het al aan het vervelen. Het monotone geluid van de wagen en de slaperige gezichten en reacties van iedereen maken het niet beter. Mijn hoofd is te vol van wat er gaat gebeuren om in slaap te vallen, maar de rest heeft daar niet zo’n last van. “Hoe lang duurt het nog?” het is de zoveelste keer dat ik het vraag. “Lia, hou nou eens op!” het is de stem van Korporaal Bakker, ze is flink geïrriteerd en slaperig, zij is degene die stuurt. Direct als ik de toon van haar stem hoor krimp ik in, ook ik ben gespannen dus herstellen duurt een stuk langer dan normaal. Na meer dan een kwartier zit ik weer rechtop, ik weet dat er feitelijk geen gevaar was, maar de stem was te dreigend. Het zeuren is uiteraard volledig over. Aan de zon is te zien dat het nog geen zes uur is geweest. Ik wacht, en wacht, en wacht. De rit lijkt uren te duren, dagen, eeuwigheden, maar wanneer ik nogmaals naar de zon kijk om te zien hoeveel tijd er voorbij is gegaan, blijkt het nog geen uur te zijn. Mijn gedachten zakken langzaam weg, de suffigheid in de wagen is nog van een te hoog niveau. Alleen Gabirov is echt goed wakker, maar na het eten heeft hij geen woord meer tegen mij gezegd. Dat laat ik maar zo, er komt nog een diepe zucht uit mij en daarna zakken mijn ogen langzaam dicht. Ondanks dat mijn hoofd nog volledig gevuld wordt door de angsten van de komende gebeurtenissen lokt de slaap. De slaap lokt sterk.