Bokt.nl

Citaat:

7

Na twee uur zweten en zwoegen is Sam klaar met haar deel van de stallen. “Poeh,” zegt ze vermoeid. Luke is al na 3 kwartier klaar met 12 stallen en Sam is na 2 uur klaar met 8 stallen. Luke zegt: “Zo Sam, klaar?”
Sam grinnikt. “Ik moest de merrie met veulen stallen doen, dus eigenlijk heb ik veel meer gedaan dan jij!”
Luke lacht. “Ja inderdaad.”
Sam glimlacht pijnlijk. “Ik heb wel een zere rug zeg. Ik ga even zitten.” Ze laat zich vallen op een strobaal. Ze kijkt rond. “Wat zit er in die grote kasten?” vraagt Sam aan Luke die de voerbakken aan het vullen is. “Daar zitten dekens in enzo,” zegt hij. “Er zitten ook medicijnen in en alles wat nodig is bij de bevalling. Kijk eens in de rechtsboven in de boxen.”
Sam staat moeizaam op en kijkt in de box. “Camera’s,” zegt ze verbaasd. “Duur grapje.”
“Dat is dus voor een hoogdrachtige merrie,” legt Luke uit.
“Dat is handig, zeg!” zegt Sam. “Dan hoef je het niet de hele tijd in de gaten te houden.”
Luke schudt zijn hoofd. “Dat moet wel, maar dat kan vanuit de meldkamer. Er zijn 5 meldkamers met 20 beeldschermen.”
“Wie houden dat in de gaten dan?” vraagt Sam.
“Elke fokstal heeft zijn eigen fokker. Die zijn verantwoordelijk voor alles: de dekking, ze moeten er voor zorgen dat de dierenarts regelmatig komt en ze zijn aanwezig bij de bevalling. Ze bepalen ook het lot over het veulen. Verkopen of houden.”
“Dat is een grote verantwoordelijkheid!” zegt Sam. “Zitten die dan de hele dag in dat kamertje?”
“Neehoor,” zegt Luke. “Nu heeft het ook geen zin, want de paarden staan op de wei.”
“Maar ze zijn dus wel bereikbaar, voor het geval er een veulen aankomt?”
“Ja,” zegt Luke. “De fokker van deze stal heet meneer Sanders. Hij is best aardig en hij weet heel veel.”
“En wat is de rol van meneer Vermeer?” vraagt Sam.
“Het zijn zijn paarden. Dus hij ontvangt het geld,” zegt Luke. “Niet het hele bedrag, want de fokker krijgt natuurlijk ook zijn deel.”
“Hoeveel kost een paard nou ongeveer?” vraagt Sam, het staat in geen enkel boek.
“Dat varieert heel erg,” legt Luke uit. “Hier zijn de paarden vrij prijzig. Het veulen van een goede hengst en een goede merrie kost ongeveer 4000 euro. Als ze 1 zijn ongeveer 6000. En zo gaat dat door.”
“Wow!” Sam is onder de indruk. “Dan zijn die fokkers en meneer Vermeer niét arm.”
Luke schudt lachend zijn hoofd. “Dat denk ik niet nee. Maar, het kost allemaal wel heel veel natuurlijk. Maar toch denk ik dat ze het wel dik terug verdienen, hoor.”
Hij is klaar met het voer in de stallen klaar te leggen.
“Zullen we gaan lunchen?” vraagt hij aan Sam.
“Goed idee!” zegt ze opgewekt. Ze heeft honger als een paard. Een paard! Há!
Ze lopen de stal uit naar een gebouwtje waar Sam nog niet is geweest.
“Hier is de kantine voor de stalmedewerkers enzo,” zegt Luke. Als ze binnenkomen is het al druk. Ongeveer 25 mensen met allemaal een blauwe jas en een pet begroeten Sam en Luke vrolijk. “Goedemorgen, vriend!” zegt een lange jongen tegen Luke. “Gerard,’zegt Luke lachend. Sam kijkt om zich een. Links van haar is een lopend buffet. “Lekker zeg!” floept ze eruit. Gerard lacht en vraagt: “Wie ben jij, meis?”
“Oja, sorry!” verontschuldigd Sam zich. “Ik ben Sam, dit is mijn eerste dag hier.”
“Een nieuw lid van de familie,” roept een meisje met kort blond haar. “Je weet niet waar je aan begint hoor!”
Sam lacht en pakt een bord. Luke volgt haar voorbeeld en schept zijn bord vol. Sam staat versteld van de uitgebreide keus in voedsel. “Wie maakt dit allemaal zeg?”
“Onze lieftallige Anne Marie,” zegt Luke. “Geweldig mens!”
Sam knikt enthousiast en schept ook haar bord vol. Ze gaat zitten naast het meisje met het blonde haar. Deze steekt haar hand uit en zegt: “Ik ben Katharina, noem me maar Kat, hoor!”
Sam schudt haar hand. “Sam.”
“Kun je paardrijden?” vraagt Kat.
Wild schudt Sam haar hoofd. “Vandaag is zelfs de eerste dag dat ik in aanraking kom met paarden!”
Kat is onder de indruk. “Dat is best wel lef! Ik ken mensen die heel bang zijn voor paarden, ben jij niet bang?”
“Nou,” zegt Sam. “Ik vind die veulens wel leuk.”
Kat lacht. “Wil je niet eens op mijn paard rijden?”
Sam rilt. “Heel lief van je hoor, maar ik wil ze liever wat langer kennen.”
“Hihi, is goed hoor,” zegt Kat.
“Ik wil wel kijken hoor,” zegt Sam. “Ga je na het werk nog rijden?”
Kat knikt. “Kom na het werk maar naar stal C. Dan zie je me wel.”
“Top,” zegt Sam en eet tevreden haar eten op.

Na de lunch lopen Sam en Luke weer richting stal. “Ik heb een lijstje gekregen van Derek over wat we allemaal moeten doen,” zegt Luke. Sam knikt. “Roept u maar!”
Luke grinnikt. “Enthousiast! Oke, ik moet zo eerst 2 hengsten rijden. In die tijd kun jij wel wat lichte klusjes doen.”
“Zijn het jouw hengsten?” vraagt Sam.
“Neehoor!” zegt Luke. “Dat zou ik willen! Nee, ze zijn van meneer Vermeer, maar ik rij ze in. Dat betekent dat ik ze leer om voor iemand te lopen, voor het eerst met iemand op z’n rug enzo.”
Sam kijkt hem met grote ogen aan. “Wow!” zegt ze. “Vinden ze dat wel goed dan? Zeker die hengsten, ik zie dat altijd in films.” Ze rilt.
Luke lacht. “Als je het gewoon rustig aan doet, doen ze het prima hoor.”
Sam bekijkt hem even en ziet al voor zich hoe hij een wilde henst temt. Met een rood hoofd draait ze weg. “Wat moet ik doen?” vraagt ze.
“Het lijstje ligt op tafel.” Hij wijst ernaar. “Kijk maar waar je zin in hebt. Dan doe ik de rest wel.”
“Is goed!” zegt Sam. “Dan ga ik meteen aan de slag!”
Luke groet haar lachend en loopt de stal uit.
Sam kijkt op het lijstje:

· Drink/voerbakken schoonmaken met emmer en sop.
· Dekens linkerkast uitkloppen en schoonborstelen.
· Terrein rond de stal harken/vegen.
· Spinnenwebben raggen.
· De weiden uitmesten.
· Waterbakken vullen in de wei.
· Hoogzwangere merries op de wei voorzichtig borstelen met zachte borstel.
· Nakijken of de stal en omgeving picobello op orde zijn.


Sam lacht. Het moet er dus allemaal picobello uitzien. Ik begin bovenaan het lijstje, denkt ze.
Ze maakt een sopje bij de kraan en begint met boenen. Ze krijgt het er warm van en trekt al snel haar jas uit. Als ze er na 20 minuten klaar mee is, haalt ze de dekens uit de kast en begint ze buiten uit te kloppen. Met een borstel veegt ze er zorgvuldig al het vuil van af. Terwijl ze daarna het terrein rond de stal veegde hoorde ze opeens: “Help! Pas op! Mijn merrie loopt los!” Geschrokken kijkt Sam op en ziet dat er een donkerbruin paard met grote neusgaten woest op haar af komt gerend. Ze schuift de grote deur wat verder open en haar hart bonkt als een gek. Denk na! Denkt ze. Snel loopt ze naar de zijkant van de deur terwijl de merrie steeds dichterbij komt. In paniek zwaait Sam met de bezem en de merrie rent van schrik de stal in. Snel schuift Sam de schuifdeur dicht en rent naar de zijkant, bang dat het paard door de deur ramt.
Ondertussen komen er verschillende stalhulpen aangerend en de eigenaar. “Godzijdank!” zegt hij tegen Sam. “Wat een goede oplossing! Heb je het vaker meegemaakt?” maar hij wacht het antwoord niet af en glipt achter een stalhulp aan door de deur naar binnen. Binnen hoort Sam rustige stemmen. “Hooomaar, dat is braaf. Rustig maar”. Zelf wordt ze ook wat rustiger en kijkt door een kiertje naar binnen. Ze ziet hoe de merrie in een stal staat en naar achter deinst als er iemand in de buurt wil komen. Ze schrikt op door iemand die op haar schouder tikt. Ze kijkt recht in het gezicht van Kat. “Ik hoorde geschreeuw en liep meteen naar buiten, gaat het wel met je?” vraagt ze bezorgd als ze het bleke gezicht van Sam ziet. Sam kan de brok in haar keel niet aan en snikt. “Meissie toch!” zegt Kat verschrikt en legt een arm om haar heen. “Je hebt fantastisch gehandeld! Dat paard breekt overal doorheen. Dat is echt de gekste merrie die ik ken. Het is echt een heel wild paard, Aroma heet ze. Ze is hier gekomen als 3 jarige en niemand mocht bij haar in de buurt komen. Nu is het iéts opgeknapt, maar nog niet helemaal, zoals je merkt.” Sam glimlacht waterig. “Nee, inderdaad. Maar ik vond het zo zielig.”
“Je hebt super gehandeld!” zegt Kat opgewekt. “Wie weet wat er was gebeurd als ze doorrende?” Sam rilt bij de gedachte. Ze knikt, maar schaamt zich opeens. “Sorry hoor!”
“Geeft niet joh! Het is je eerste dag en dit gebeurt meteen!”
Kat geeft nog een laatste klapje op haar schouder, verontschuldigt zich en loopt terug naar haar stal.
Sam staat nog steeds te trillen op haar benen, maar de grootste schrik is er wel van af. Binnen in de stal hoort ze nog steeds gestommel en gepraat, maar ze gaat maar verder met vegen.
Na pas een kwartier komen de mannen eindelijk naar buiten met het paard. Het erf rond de stal is ondertussen blinkend schoon, want Sam was allang al klaar, maar ze durfde niet naar binnen. Woest snuivend wordt de merrie naar buiten geleid. Ze kijkt Sam met rollende ogen aan. Sam doet meteen een stap terug. Ze is boos op me, denkt ze.
“Pas op!” roept de man die Aroma leidt. “Woest paard in aantocht!”
De merrie steigert en dribbelt, als de man haar de stal inleidt. Sam is blij als ze weg is. Ze stapt de stal weer binnen. Haar mond valt open. Wat een ravage! Overal ligt stro, de tafel ligt om en er zit een deuk in 1 van de stalen kasten. Ze gaat gauw aan het werk, zodat ze de rest van het lijstje ook af kan maken. Ze gaat meteen de spinnen raggen, heeft ze dat ook maar gedaan. Als ze daarmee bezig is, komt Luke aanlopen.
“En?” vraagt hij. “Hoe gaat het nu.”
“Ik sta nog steeds wat te trillen op mijn benen,” zegt Sam, terwijl ze een spinnenweb uit haar haar haalt.
“Ik hoorde hoe geweldig je had gehandelt!” zegt Luke. “En dat op je eerste dag! Nu maak je zeker indruk.”
Sam grinnikt. “Dat wel ja!”
Luke grijnst. “Nu ben je zeker niet aan de klusjes gekomen?”
“Sterker nog,” zegt Sam. “Nog maar 3 te gaan! En dat nakijken van de stal dan, maar dat is inmiddels wel gebeurt!”
“Geweldig!” zegt Luke blij.
“Oke,” gaat hij serieus verder. “Weilanden uitmesten en waterbakken vullen doe ik wel, dan kun jij die merries poetsen.”
Sam kijkt hem als verstijfd aan. “Ik?” stamelt ze uit. “De merries poetsen?”
“Ik ben er bij,” zegt Luke vriendelijk. “Ik geef je wel instructies tijdens het uitmesten.”
Zo gezegd zo gedaan.
Nadat alle klusjes afgerond zijn en de laatste stalcontrole geweest is, staat Sam te stralen.
“Wat een leuk werk!” zegt ze enthousiast tegen Luke. Ze vond het poetsen van de merries ook heel leuk, ze gingen er echt voor staan.
“Haha,” lacht Luke. “Mooi zo! Ik ga nu nog even een paard rijden en jij kunt naar huis!
“Ik zou nog even bij Kat kijken,” zegt Sam. “Waar was het ook al weer?”
“Stal C,” zegt Luke. “Veel plezier! Tot volgende week!”

Citaat:

8

Als ze bij stal C aankomt, ziet ze Kat al bezig met haar bruine paard.
“Hoi Sam!” zegt ze opgewekt. “Leef je nog?”
“Ja,” lacht Sam. “Het gaat weer.”
“Mooi,” zegt Kat. “Ik zal je even voorstellen aan Wiebel, mijn 4-jarige ruin.”
Sam grinnikt bij de naam. “Zelf bedacht?” vraagt ze.
“Hij heet eigenlijk Wielerando,” legt Kat uit. “Maar Wiel vond ik zo’n onnozele naam.”
Sam lacht het uit. “En Wiebel niet? Arm paard!”
“Moet je eens kijken hoe die loopt! Dan snap je het wel!” grinnikt Kat.
Kat pakt Wiebel bij de teugels en loopt naar de buitenbak. Er rijdt nog iemand anders, maar die is net klaar. “Hoi Hans,” zegt Kat. “Hoe doettie het?”
Hans heeft een rood hoofd van de inspanning. “Beter, beter…” mompelt hij en stapt de bak uit.
Kat giechelt. “Zo spraakzaam altijd, die man!”
Sam kijkt hoe Kat Wiebel aansingelt. Ze heeft erover gelezen, maar ze vindt het maar niks.
“Doet dat geen pijn?” vraagt ze.
“Neehoor,” zegt Kat. “Je moet het gewoon rustig aan doen, anders leren ze hun buik uitzetten en dan blijf je bezig.”
Sam knikt. “En hij?”
“O,” zegt Kat luchtig. “Hij weet niet beter.”
Wiebel staat er ook heel rustig bij.
“Zet maar een stap opzij,” zegt Kat tegen Sam. “Nu ga ik erop.”
Sam doet een stap opzij en Kat zwaait haar been over het zadel en gaat rustig zitten.”
Wiebel kijkt een beetje onwennig, maar zodra ze aanspoort wankelt hij naar voor. Ze stuurt hem door het buitenste van de bak, de hoefslag weet Sam, maar Wiebel vindt het erg moeilijk.
Hij zwalkt over de hoefslag.
“Snap je het nu?” zegt Kat.
“Ja!” zegt Sam. “Waarom doet hij dat?”
“Hij is nog maar net onder het zadel. Hij moet zijn evenwicht nog vinden.”
Sam grinnikt. “En daar wilde je mij opzetten?”
Kat lacht. “Nee joh! Ik heb hier ook een wat ouder paard staan, die zet geen stap verkeerd!”
Op dat moment komt er een meisje de bak binnen met een prachtig zwart paard en mooie bandages die passen bij het dekje. Het meisje dat erop zit is even oud als Sam en haar haar zit in een vlecht zorgvuldig onder haar cap en de rest van haar kleren zijn aangepast aan het setje van het paard. De combinatie was tot in de puntjes verzorgt.
“Dag Katharina,” zegt het meisje liefjes.
“Hoi Elisabeth,” zegt Kat kortaf.
“Wie is je vriendin?” vraagt Elisabeth, kijkend naar Sam.
“Samantha,” zucht Kat. “Zij werkt ook hier.”
“Werkelijk?” zegt Elisabeth, terwijl ze glimlacht naar Sam. “Leuk!”
Sam glimlacht een beetje verlegen. Ze voelt ze erg slecht op haar gemak bij Elisabeth.
“Dit is mijn 4-jarige merrie Walona. We zijn L1 dressuur.”
Sam knikt maar, want ze heeft geen idee wat dat inhoudt.
Elisabeth richt zich weer tot Kat. “Hoe gaat het met die van jou? Al op wedstrijd geweest?”
Ze kijkt Kat vragend aan.
“Nee,” zegt Kat, duidelijk geïrriteerd. “Ik wil hem eerst rechtrichten.”
Elisabeth lacht. “O! Je wil eerst eens rechtdoor rijden! Ik ben benieuwd of je daar ooit mee op wedstrijd komt, misschien is het meer een recreatie paard.”
Sam heeft dan bijna geen woord begrepen van waar de meisjes het over hadden, ze had wel degelijk door dat Elisabeth niet aardig was en Kat voor gek zette.
“Ik denk dat het wel weer genoeg is zo,” zegt ze zogenaamd vriendelijk tegen Elisabeth.
Elisabeth’s gezichtsuitdrukking wordt hard en ze zegt: “Volgens mij gaat het zo regenen, ik ga naar de binnenbak.” En ze stapt de bak weer uit.
Kat wis ondertussen flink rood geworden en blijft rondjes stappen.
“Pas alsjeblieft op met wat je zegt,” zegt ze hoofdschuddend. “Ze kan je laten ontslaan.”
“Oke…” zegt Sam verbaasd.
“Evengoed bedankt, hoor!” zegt Kat snel.
Een beetje ongemakkelijk gaat Sam op de tribune naast de bak zitten en laat haar hoofd rusten op haar handen.
“Ik denk dat ik maar ga,” zegt ze na 5 minuten. Kat had nog geen woord gezegd en had alleen nog maar rondjes gestapt.
“Ik zie je volgende week weer,” zegt Sam terwijl ze van de tribune afstapt.
Ze wacht de reactie van Kat niet af en snelt zich naar de scooter.
Waarom moeten mensen je altijd teleurstellen, denkt Sam.

9

Als ze thuiskomt zit haar vader voor de tv en staat haar moeder in de keuken.
“Hoi schat,” zegt ze. “Hoe was het?”
“Vermoeiend,” zegt Sam en ze gaat naar boven. Even héérlijk douchen, denkt ze.
Als ze weer beneden komt zit iedereen al aan tafel, haar broertje met de gameboy. Ze gaat zwijgend naast haar vader zitten.
Ze merkt dat hij zich schaamt.
“Sam..” begint hij. Sam negeert hem en schept op.
“Ik begrijp dat je boos bent,” gaat hij verder. “Ik ben mezelf niet de laatste tijd en we zijn hierheen verhuisd om dat te veranderen.”
Egoïst, denkt Sam.
“Ik hoop dat je me kunt vergeven en weer normaal kunnen doen tegen elkaar.”
Moniek knikt hem bemoedigend toe en zegt nu: “Sam?”
“Oke..” mompelt ze binnensmonds.
“Pardon?” zegt haar moeder streng.
“Oke!”
Moniek glimlacht tevreden en zegt: “Nu gaan we lekker eten!”

Na het eten kruipt Sam meteen in bed met een paardenboek.
Als ze de volgende ochtend wakker wordt, doet alles haar zeer. Met moeite stapt ze uit bed en rekt zich uit. Au!
Eigenlijk heeft ze wel zin om weer even naar stal te gaan! Maar wat heeft ze daar nu te zoeken. Toch besluit ze om het wel te doen en trekt een joggingbroek aan en een vest. Haar haar doet ze in een staart en ze sprint, loopt heel voorzichtig, de trap af. Als ze op de klok kijk ziet ze dat het nog maar half 9 is. Voor een zondag ochtend is dat wel erg vroeg, denkt ze. Anders is ze nooit zo vroeg. Zal er wel al iemand op stal zijn?
Ze neemt een paar boterhammen en een kop thee en gaat dan naar stal met de fiets. Die spieren moeten toch weer los en haast heeft ze zeker niet.

Haar mond valt open van verbazing als ze ziet hoeveel mensen er zijn. Overal staan trailers worden prachtig geknotte paarden erin geleid en wordt er door elkaar gerend en geschreeuwd.
“Pak dat dekje nou!”, “De schoenpoets!”, “Waar blijft die hoefsmid nou?”
Sam heeft geen idee wat ze eigenlijk op stal doet en dus ook geen idee waar ze heengaat.
In de verte ziet ze Elisabeth staan met haar paard en Elisabeth heeft haar ookal gezien.
“Kijk daar is er een!” en ze wijst naar Sam.
“Zeg meisje,” roept een dikkige man met een rood hoofd naar haar. “Kom eens hier.”
Sam komt aangesneld.
“We zijn op zoek naar Derek.”
Sam denk even na. “O! Meneer van Bassen.”
“Ja!” zegt de man geïrriteerd. “Kun je hem even halen?”
Nou nou, denkt Sam. “Ik zal hem zoeken.”
“Schiet op!” hoort ze nog.
Ze klopt aan bij meneer van Bassen zijn kantoor. “Binnen!” roept hij.
“Sorry dat ik u stoor..” zegt Sam voorzichtig.
“Ah, Samantha!” zegt hij enthousiast. “Jij bent vroeg vandaag!”
Sam glimlacht verlegen. “Ja, ik had zin om te gaan.”
“Mooizo!” zegt meneer van Bassen. “Hoe ging het gisteren?
“Ik heb echt heel veel geleerd,” zegt Sam blij. “Het is wel zwaar, maar wel leuk!”
Meneer van Bassen glimlacht.
“Maar waar ik eigenlijk voor kwam,” gaat Sam serieus verder. “Er vroeg iemand naar u.”
Wat stom, ze had niet eens de naam van de man gevraagd. “Een man bij Elisabeth.”
“Elisabeth Thorowgood?” vraagt hij.
Sam haalt hoor schouders op. “Ze heeft een 4-jarige zwarte merrie.” Dat ze dat nog weet.
“Ja dan is zij het,” zegt meneer van Bassen. “Ze zal hem wel weer niet in de trailer krijgen.”
Sam knikt.
“Ze hebben het dat paard nooit goed aangeleerd,” zegt hij hoofdschuddend.
Hij staat op en loopt naar de deur. “Kom je ook helpen?” vraagt hij aan Sam.
Ze schudt woest haar hoofd.
Meneer van Bassen lacht. “Zoek maar een emmer voer.”
“Voer?” vraagt Sam. “Hooi?”
Meneer van Bassen grinnikt. “Nee,” zegt hij. “Ga maar op zoek naar brokjes, bix.”
Sam knikt en gaat op zoek. Ze vindt snel een voerkar en na even zoeken ook een emmer. Ze rent naar de trailer, waar meneer van Bassen ondertussen bezig is met Walona.
Elisabeth staat ernaast en kijkt op haar horloge. “Schiet je wel een beetje op?” commandeert ze meneer van Bassen.
Walona verzette zich hevig en kijk met grote ogen naar de klep.
“Sam!” riep meneer van Bassen. “Kun jij even bij dat deurtje naar binnen en dan een beetje schudden met het voer?”
Sam wurmde zich door het deurtje en schudde met de brokjes.
Walona oortje richtte zich op Sam en ze zette nieuwsgierig een stapje naar voren.
“Goedzo!” prees meneer van Bassen.
Walona had nog een beetje aanmoediging nodig, maar na een tijdje stond ze erin.
“Goedzo Sam!” zegt meneer van Bassen. “Ik ga weet terug.”
“Dankje Derek,” zegt de man.
“Hèhè,” zuchtte Elisabeth. “We kunnen weg.”
“Sam heet je?” vraagt de man aan Sam. “Mijn naam is Philip Thorowgood.” En hij steekt zijn hand uit.
“Samantha,” zegt ze en schudt zijn hand.
“Wil je mee om zo meteen te helpen op de weg terug?” vraagt hij aan haar.
Sam knippert met haar ogen. “Pardon?”
“Wil je mee op wedstrijd om straks weer te helpen met Walona in de trailer krijgen?”
“Uhm..” stottert Sam.
“We zijn over 2 uur weer terug.”
“Gaan we nou?” zeurt Elisabeth.
“Ja liefje,” zegt Philip en kijkt Sam doordringend aan.
“Oke..” zegt Sam en Philip duwt haar naar de auto. Ze doet de portier open van de enorme zwarte jeep en stapt in. Elisabeth kijkt verveeld achterom.
“Laten we nog eens kennismaken,” zegt ze. “Gister ging het niet zo goed.”
Ze steekt haar hand uit. “Elisabeth Thorowgood.”
Sam schudt haar hand. “Samantha Tuinman.”
“Ik wil verder geen woorden aan Katharina vuil maken,” zegt ze. “Maar het komt erop neer dat wij elkaar niet zo mogen.”
Sam knikt vlug en houdt verder haar mond. Ze is benieuwd waar ze heengaan, maar durft het niet zo goed te vragen. Ze heeft echt het gevoel dat deze mensen boven haar staan. Klinkt vreemd, maar zo doen ze.