Bokt.nl

Citaat:

De jongen pakt Laura bij haar nek en houd het mes tegen haar keel. “Als iemand de politie belt is ze dood!” Het werd doodstil. “Danny, help.” Piept Laura.

Citaat:

“Iedereen achteruit!” Roept de jongen. Laura probeert zichzelf los te wurmen. “En jij stil blijven staan, schatje! Je waagt het je te bewegen zonder dat ik het zeg of een kik te geven, anders…!” Laura schrikt, en aarzelt, maar zegt dan toch: “Ten eerste ik ben je schatje niet, en ten tweede, als ik al een kik zou geven, dan zou het zo ie zo niet tegen jou zijn, schat!” Hij maakt een snij beweging en haalt het even het mes los van haar keel om te laten zien wat hij bedoeld. Van dat moment maakt Danny gebruik, hij springt van achteren op de jongen die een kreet slaakt en probeert in een hevig gevecht het mes af te pakken. Dan schreeuwt Danny van de pijn maar gaat gewoon door met vechten. Er ligt een plas bloed. Nu ze zo druk bezig zijn met vechten belt Fleur helemaal in paniek 112. Even later staat de politie en de ambulance voor de deur, de jongen hoort de sirene en probeert nog weg te rennen, maar de politie is al bij hem. Laura rent naar Danny toe die onbewegelijk op de grond ligt. “Danny, Danny…! Hoor je me, Danny?” Laura raakt in paniek, dan komen de ambulancebroeders vlug naar Danny toe gerend. Eerst luisteren of zijn hart nog klopt. “L – Leeft hij nog?” “Ja rustig aan hoor, maar hij moet nu naar het ziekenhuis worden gebracht. Hij heeft een diepe mes steek.” “K – Kan ik mee?” “Sorry, dat kan niet. Zoek hem maar binnen kort op!” Dan wordt Danny op de brancard gelegd en word hij weg gebracht. Laura zakt op de vloer en begint te snikken. Fleur gaat naast haar zitten. “Rustig aan maar, het komt allemaal goed met Danny.” Ze wrijft over Laura’s rug. “Rustig maar.” Zo zitten ze even rustig langs elkaar. Ze horen een deur. Laura en Fleur kijken allebei verbaasd op. “WAAR IS ZE!” horen ze een bekende stem opeens roepen. Laura kijkt weer naar de grond. Ze weet al wie het is. Haar moeder, die op precies het geschikte moment komt. DUS NIET! Ze kijkt naar Fleur met een veelbetekende blik. Fleur fluistert “Ik ga wel even.” Ze staat vlug op en loopt snel naar de moeder van Laura. “WAAR IS ZE!” roept de moeder van Laura nogmaals. Laura kijkt toch even omhoog en daar staat haar moeder. Ze staat te briesen van woede. Fleur leidt haar naar Laura toe, de moeder van Laura kijkt haar dochter geschrokken aan en zegt: “Laura, wat is er gebeurd!” Ze kijkt omhoog recht in de ogen van haar moeder, dan barst ze in huilen uit. “H –het w –was v –vreselijk.” Vertelt ze met horten en stoten. Ze probeert nog meer te vertellen maar dat lukt niet, ze is nog te veel van streek. Laura’s moeder loopt met Laura en Fleur naar de keuken toe en gaat aan de keuken tafel zitten. Dan vertelt Fleur aan Laura’s moeder wat er is gebeurd. Vanaf dat ze bij Fleur aanbelde tot nu toe. Ze onderbreekt Fleur als Fleur vertelt dat Laura’s jurkje helemaal vies was en vroeg aan Laura: “Waarom ben je toch gegaan terwijl ik het je had verboden? Wilde je dan zo graag naar dit verjaardagsfeest van Fleur?” Laura knikt. Ze zegt niks. Fleur vertelt weer verder. Laura kijkt haar dankbaar aan als ze het stuk met Danny over slaat en Fleur zegt ook niks over de klap die die jongen haar had gegeven. Fleur voelt even aan haar wang, hij gloeit nog altijd van die klap. De moeder van Laura kijkt naar Fleur en zegt: “Wat is er Fleur?” Fleur haalt snel haar hand weg. “Er is niks mevrouw.” Laura’s moeder kijkt argwanend naar Fleur’s wang maar vraagt er niet meer naar. Fleur vertelt weer verder. Als ze helemaal klaar is zegt Laura’s moeder: “Wat een verhaal zeg, ach, kom hier mijn kindje.” En ze sluit Laura in haar armen. Laura was net opgehouden met snikken, maar nu barst ze weer in huilen uit. “Wil je nog even hier blijven, bij je vrienden?” vraagt de moeder van Laura? “Sorry mevrouw, maar dat kan niet.” Zegt Fleur snel. “Ik denk dat ik het feestje maar stop, leuk zal het nu toch niet meer worden… De stemming is er helemaal uit!” “Daar heb je gelijk in, kom Laura.” “Mag ik nog even doei tegen de rest zeggen?” “Uhhh…” doet Laura’s moeder. “Vooruit dan maar, ik wacht wel even in de auto.” “Wat doen we met mijn fiets.” “Goed punt… Ik doe hem wel achterin de auto.” “Oke. Tot zo.” “Tot zo.” Laura’s moeder loopt weg. Fleur en Laura blijven nog even in de keuken tot dat Laura op is gehouden met snikken. Dan lopen ze de kamer weer in. De muziek was weer aangezet maar niemand had zin om te danste. Op de plek waar was gevochten lag een plas bloed. Fleur loopt naar de cd speler en zet hem uit. “Sorry mensen, het feest is voorbij.” Laura hoort ergens een paar keer “Ahhhh. Jammer, zeg.” Andere mensen lopen opgelucht naar de gang toe om hun jassen alvast te pakken. Weer andere worden boos. Fleur wordt nog een paar keer gefeliciteerd en dan loopt de kamer langzaam leeg. “Jammer van je feest, Fleur.” Zegt Laura. “Vind je het erg als ik niet mee help opruimen? Ik wil namelijk eigenlijk naar huis en het ziekenhuis even bellen om te vragen hoe het met Danny gaat…” “Dat is goed, maakt niet uit. Succes met het bellen, en laat mij ook a.u b even zo snel mogelijk weten hoe het met hem gaat.” “Dat zal ik doen. Doei!” “Doei.” Laura loopt richting de deur. Dan draait ze zich langzaam om en zegt: “Bedankt voor het feest.” En ze knipoogt. “Graag gedaan!” zegt Fleur, en ze knipoogt terug. Dan loopt Laura naar het halletje. Ze ziet door het raampje in de deur dat het sneeuwt en dat haar moeder net wil uit stappen. Laura zwaait naar haar moeder. De moeder van Laura moet lachen en knikt. Ze gaat weer in de auto zitten en maakt haar riem vast. Laura opent de deur en loopt naar buiten. Ze snuift de frisse lucht op en kijkt om zich heen. Wat is alles toch mooi als het bedekt is met sneeuw. Ze schrijft in de sneeuw naast het pad: “XXX LAURA” en loopt langzaam en rustig naar de auto. Haar moeder zet de motor aan en de auto begint te brommen. Laura loopt nu iets sneller naar de auto. Als Laura de autodeur opendoet krijgt ze een vlaag van warmte in haar gezicht. Ze stapt de lekker warme auto in en doet de deur dicht. Haar moeder rijdt weg. Ze zegt tegen Laura “Klim maar even naar de achterbank en ga maar even liggen. Misschien kan je even slapen, het is een vermoeiende avond geweest. Laura kijkt haar moeder vragend aan. Die knikt en Laura klimt snel naar achterbank. Ze gaat liggen. Dan is het stil. 5 minuten later vraagt Laura aan haar moeder: “Waarom duurt het zo lang? Normaal zijn we er met de auto binnen 3 minuten!” “Ik moet je nog even iets anders laten zien, ga nu maar even lekker rustig liggen. En probeer maar wat te slapen. Laura gaat goed liggen en doet haar ogen dicht. Eerst kan ze niet slapen omdat in haar hoofd telkens het gevecht opnieuw ziet. Hoe de jongen op haar af kwam. Hoe Danny schreeuwde van de pijn. Maar langzaam zakken haar gedachtes weg en valt ze in een diepe slaap.

Een half uurtje later wordt ze wakker. Het is stil in de auto. Ze hoort alleen heel zachtjes de radio. Even weet ze niet waar ze is. Dan herinnerd ze zich die avond. Haar moeder kijkt om en ziet dat ze wakker is. “O, je bent weer wakker. Ben je soms wakker geworden van de radio? Als dat zo is dan spijt het me vreselijk. Je lag zo lekker te slapen!” “Nee, daarvan ben ik niet wakker geworden mam. Ik weet niet waarvan dan wel…” Haar moeder kijkt haar vragend aan. “Zijn we er nu nog niet?” Laura veranderd snel het onderwerp want zij weet eigenlijk wel waarvan ze wakker is geworden. Ze had een nachtmerrie over die avond. Over de messteek die Danny had. En over dat Danny schreeuwend in het ziekenhuis lag omdat het zo’n pijn deed. “Nee, weet je al waar we naartoe gaan?” Laura schudt haar hoofd. “Naar het ziekenhuis. Jij wilde eigenlijk bellen maar het lijkt me leuker voor Danny als je hem opzoekt!” Eerst is Laura blij. Maar daarna is ze bang dat het er eng uitziet. Het was een diepe messteek dus misschien zit er veel bloed en zo. Even later parkeert haar moeder de auto. Laura ziet dat er nog meer auto’s op de parkeerplaats staan. Ze had nooit geweten dat hier ook ’s avonds mensen kwamen. Ze loopt samen met haar moeder naar de balie. Laura’s moeder vraagt aan de receptioniste waar Danny ligt. Laura is met haar gedachten ergens anders en schrikt op als haar moeder der hand op haar schouder legt. Kom Laura, we moeten naar de 2e verdieping, naar kamer 205. Maar we moeten wel rustig aan doen, het is natuurlijk geen bezoekuur en er liggen veel mensen te slapen!” Laura knikt. Ze lopen naar de lift toe die toevallig net opengaat. Er komt een snikkende vrouw uit. “Zou ik er straks ook zo uitkomen?” denkt Laura. Ze stappen de lift in en Laura drukt op het knopje. Als ze boven zijn lopen ze vlug naar kamer 205. Als ze voor de deur staan legt Laura haar hand op de knop. Ze is bang voor wat er achter die deur zit. Veel bloed? Maar ze moet niet bang zijn voor wat er achter de deur ligt. Danny ligt achter de deur, en hoe erg hij er ook uitziet ze moet hem zien, en trouwens erger dan voordat hij op de brancard werd gelegd zal het sowieso niet zijn! Dan duwt ze de deur open.

wiifke schreef:

Leuk verhaal! Ik vind alleen wel dat je erg snel gaat, je hebt nu 3/4 stukken geschreven.. Binnen die stukken is de ruzie met haar moeder opgelost.. Die naar mijn gevoel behoorlijk erg was en ook vooraf zich niet kort afspeelde.. En eerst heeft ze ruzie thuis met haar zusje en moeder, dan komt ze op het feestje dat ook een drama word.. Het is echt wel een mooi verhaal, alleen probeer het rustig aan te doen anders kom je straks vast te lopen.. En probeer de omgeving wat meer de omschrijven op sommige momenten.. Bijv. Hoe het uitzocht eruitzag vanaf het balkon.. wat ze allemaal konden zien.. Hoe Fleur haar kamer er uit zag enz..

traan_beauty schreef:

Je schrijft heel goed (vooral voor je leeftijd).
Behalve de tips van Wiifke...
Je schrijft steeds: ''Oke. Tot zo'' ''Tot zo''.
Zonder enige ''uitleg'' wie het zegt en hoe ze het zeggen.. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, sorry. Maar bij de meeste verhalen worden dat soort dingen toch anders geschreven..
Je doet dat wel steeds beter. Maar in het eerste stuk zeggen ze hele verhalen op deze manier.
Nog een voorbeeld (wat al iets beter word):
“Wil je iets drinken?” vraagt Danny. “Ja, graag.”
Wie zegt er Ja, graag? Het leest wat 'leuker' als je er nog wat achter zet.. Bijv. dat ze de andere kant op kijkt oid.
Daar kun je ook wel aan werken.. Dat je meer gezichtsuitdrukkingen en handelingen uitlegt.
Met meer details leef je je nog meer in..

Naja, heel vaag.. Maar ik hoop dat je het een béétje snapt. Ik doe dit je niet na hoor!

Ben benieuwd naar het andere stuk

Citaat:

Als ze voor de deur staan legt Laura haar hand op de knop. Ze is bang voor wat er achter die deur zit. Veel bloed? Maar ze moet niet bang zijn voor wat er achter de deur ligt. Danny ligt achter de deur, en hoe erg hij er ook uitziet ze moet hem zien, en trouwens erger dan voordat hij op de brancard werd gelegd zal het sowieso niet zijn! Dan duwt ze de deur open.

Citaat:

Laura aarzelt maar zet dan haar voet over de drempel. Er staat een groot bed. Ze slikt en kijkt dan in het bed. Daar ligt Danny. Hij ligt te slapen. Laura kijkt eerst of ze iets roods ziet. “Gelukkig, er is geen bloed.” Denkt ze. Ze ziet dat Danny een groot verband om zijn borst heeft. Laura kan Danny’s gezicht niet zien. Dan kijkt ze rond. Ze zou hier nooit kunnen slapen, witte muren, witte vloeren. Alles is onderhand wit, gelukkig maakt het bosje bloemen op het nachtkastje van Danny de kamer wat vrolijker. Ze loopt er naar toe. Aan het bosje bloemen hangt een kaartje met daarop de tekst: “Beterschap. Dikke kus Mam.” Laura giechelt. Ze weet niet waarom, misschien is ze zenuwachtig. Ze draait zich om en loopt naar het hoofd kussen. Ze moet even zoeken waar zijn hoofd ergens zit, want het dekbed ligt over zijn hoofd heen, ze aarzelt maar pakt dan toch het dekbed en haalt het van zijn hoofd af. Als ze zijn gezicht ziet schrikt ze wel een beetje. Zijn gezicht zit vol met schrammen. Ze had eigenlijk een lijk wit gezicht verwacht,maar in tegen deel. Er is wel degelijk kleur te zien in zijn gezicht, hij heeft blosjes op zijn wangen. Ze legt het dekbed goed en dan kijkt ze rond. Ze zou hier nooit kunnen slapen laat staan een paar dagen liggen! Witte muren, witte vloeren. Alles is onderhand wit, gelukkig maakt het fleurige bosje bloemen op het nachtkastje van Danny de kamer wat vrolijker. Ze loopt er naar toe. Aan het bosje bloemen hangt een kaartje met daarop de tekst: “Beterschap. Dikke kus Mam.” Laura giechelt. Ze weet niet waarom, misschien is ze zenuwachtig. Ze kijkt naar haar moeder die zojuist een stoel heeft gepakt. “Daar staat nog een stoel, pak hem maar.” Zegt Laura’s moeder terwijl ze een knikje geeft in de richting van het raam. Laura loopt naar de stoel toe, als ze bij het raam is schuift ze het gordijn open en kijkt ze naar buiten. Ze ziet de stad, en alle lichtjes. Ze ziet verderop het park waar ze altijd met haar vader wandelde als ze in de buurt waren. Laura dacht eraan dat haar vader vroeger net deed of hij haar in de grote vijver zou gooien. Wat wilde ze graag weer terug naar die tijd, en dan kon ze bij haar vader zijn. Laura draait zich resoluut om. Ze moet dat soort dingen niet denken. Laura balt haar vuisten. Haar vader kon soms echt een rotzak zijn. Ze moet blij zijn dat haar ouders waren gescheiden. Er was alleen maar ruzie thuis. “Laura, waarom sta je daar zo?” Zegt haar moeder. Laura schrikt op uit haar gedachten. “Uhhh, ik was even met mijn gedachten ergens anders.” Antwoordt Laura. Haar moeder schudt haar hoofd en zegt lachend: “Ja, ergens ver weg.” Laura pakt de stoel en zet hem naast Danny’s bed. Zo zitten ze een tijdje. Dan wordt Danny wakker. Hij kijkt verbaasd om zich heen. Laura’s moeder schrikt en zegt: “Ik hoop niet dat we je wakker hebben gemaakt, Danny.” Laura zegt tegen Danny: “Hey Danny, dat,” ze geeft een knikje in de richting van haar moeder. “is mijn moeder. Maar hoe gaat het eigenlijk?”Laura kijkt vragend naar Danny. “Op het feit dat ik een messteek heb na? Wel goed.” Hij lacht en gelijk daarna verkrampt zijn gezicht van de pijn. “Oh, ja, ik was vergeten dat de dokter had gezegd dat ik niet mocht lachen omdat dat teveel pijn doet.” Nu barst Laura in lachen uit. “Sorry.” Zegt ze. Laura’s moeder heeft even lachend staan toekijken, maar nu zegt ze: “Ik denk dat het beter is als ik jullie 2 alleen laat.” Ze staat langzaam op en knikt bemoedigend naar Danny. Dan loopt ze de deur uit. Laura probeert serieus naar Danny te kijken en zegt dan: “Dat jij hier kan slapen! Alles is zo, zo, wit en schoon.” Daarna begint ze te grinniken en een seconde later barst ze weer in lachen uit. Danny zegt: “Het is dat ik niet kan lachen…” Hij kijkt somber voor zich uit. Laura volgt zijn blik maar ziet dan dat hij gewoon aan het staren is. “Waar denk je aan?” vraagt ze. Laura ziet dat Danny op schrikt uit zijn gedachten. “Aan vanavond, aan alles. Aan de slechte dingen, zoals het gevecht. En aan de goede dingen, zoals het moment op het balkon.” Laura ziet dat de tranen in zijn ogen staan. “B – Bedankt dat je me hebt g – gered.” Er verschijnt een glimlach op Danny’s gezicht. “Graag gedaan, ik heb het voor je over dat ik hier nu lig.” Nu krijgt Laura ook tranen in haar ogen. Dan horen ze allebei de deur opengaan en zien ze dat er een zuster binnenkomt. “Sorry dat ik jullie onderbreek, maar je moet naar huis meisje. Morgen is het tussen 3 en 4 weer bezoekuur. Danny moet rusten.” Laura kijkt de zuster smekend aan en zegt: “Mag ik nog eventjes blijven?” Ze ziet dat de zuster aarzelt. “Alstublieft? Heel eventjes maar? Daarna ga ik gelijk weg.” De zuster zegt niks. “Ik zal heel stil zijn.” Zegt Laura met een lief stemmetje. Dan zegt de zuster toch: “Oke, 5 minuutjes. Maar dan moet je echt weg hoor! En als de dokter toevallig binnen komt moet je ook gelijk weg! Het is natuurlijk geen bezoekuur. En wees stil vanwege de andere patiënten!” Laura kijkt Danny aan, ze rolt met haar ogen en fluistert: “Bla, bla, bla! Allemaal gezeur.” Dan kijtk ze in de richting van de zuster die zegt: “Heb je dat begrepen?” Laura trekt haar liefst gezichtje en zegt dan poeslief: “Maar natuurlijk, mevrouw.” Dan gaat de zuster weg. Als Laura zeker weet dat de zuster haar niet meer kan horen begint ze te grinniken en zegt ze lachend “Als jij elke dag met haar moet doorbrengen, dan heb ik heel erge medelijden met je. Nou, ik moet gaan ook al wil ik eigenlijk nog lang niet gaan, maar jij bent vast en zeker moe, en ik eigenlijk ook dus dan lijkt het me een goed idee als we allebei gaan slapen. Jij nu, en ik straks, als ik thuis ben. Welterusten!” Ze ziet dat Danny zijn ogen gesloten heeft. “Hij is in slaap gevallen.” Denkt ze. Ze kijkt even vertederd naar hem. Dan staat ze op en drukt ze haar lippen tegen zijn wang. Ze loopt naar de deur toe en draait haar hoofd nog even en kijkt in zijn richting. “Arme Danny, wat heb ik medelijden met hem.” Denkt ze. Dan opent ze de deur en doet hem zachtjes weer dicht. Haar moeder zit vermoeid op de stoeltjes naast de deur. “Mam, zullen we gaan?” Laura’s moeder schrikt uit haar gedachten op van haar dochter. “Maar natuurlijk. Kom.” Ze staat snel op en wankelt even. Dan lopen ze samen naar de lift. Ze komen langs het ziekenhuis winkeltje. Laura blijft even staan en kijkt naar binnen. Er is helemaal niemand, en er brand geen licht, ook niet in de etalage. Maar ze kan de spullen wel onderscheiden. Ze rent naar haar moeder en zegt: “Mam, mag ik even in dat ziekenhuis winkeltje kijken?” Laura’s moeder schudt haar hoofd en zegt tegen Laura: “Maar Laura, dat kleine ziekenhuis winkeltje is al lang dicht. Kijk maar, het licht is uit. Je kan toch niks kopen!” “Dat weet ik wel mam, maar in de etalage staan ook dingen. En die kan ik wel onderscheiden.” Laura’s moeder zucht. “Vooruit dan, maar kan je dan niet beter beneden kijken? Daar is een veel grotere ziekenhuis winkel. Daar staat veel meer en kan je dus ook veel meer kijken.” Laura rolt met haar ogen en zegt dan: “Nee mam, dat hoeft niet, ik kijk liever eerst hier rond. Misschien zie ik hier iets heel leuks wat ze beneden helemaal niet hebben.” De moeder van Laura zucht en zegt: “Jij je zin, ga maar even kijken.” “Bedankt mam, misschien zie ik iets voor Danny.” Laura loopt terug. Ze drukt haar neus tegen het glas van de etalage. “Laura!” zegt haar moeder verontwaardigd. “Wat mam?” vraagt Laura zuchtend. Ze draait zich om. “Dat doe je toch niet! Met je neus tegen zo’n ruit. Straks word ie nog vies!” Laura zucht en draait zich weer om en kijkt naar binnen. Ze ziet niks. Het is veel te donker. Laura ziet dat haar moeder niet meer kijkt en zet gouw haar neus tegen de etalage. Nu ze dichterbij is ziet ze alles beter. Ze ziet een leuke zilveren ballon hangen in de vorm van een lieveheersbeestje. Die koopt ze morgen voor Danny. Ze haalt ook nog wel een leuke kaart en een cadeautje. Ze had laatst Bij de HEMA een fotolijstje gezien met allemaal hartjes erop. Die koopt ze en dan zet ze er een foto van zichzelf in. Dat zal hij wel leuk vinden. Tevreden loopt ze naar haar moeder. “Heb je iets gevonden?” Vraagt die. Ze kijkt vragend naar Laura. “Ja mam, ik heb iets, kom we gaan. Ik ben erg moe.” Als Laura de lift ziet denkt ze eraan wat ze een tijdje geleden dacht. Ze dacht dat ze misschien huilend uit de lift zou komen, net zoals die vrouw dat deed. Maar dat is helemaal niet, ze komt er zelfs glimlachend eruit, want ze is blij dat het zo goed met Danny gaat. Laura had namelijk iets totaal anders verwacht. Ze had veel bloed verwacht, en ze dacht dat Danny er vreselijk uit zo zien, maar dat is helemaal niet. Nu ze weet dat het goed gaat met Danny hoeft ze vannacht ook niet wakker te liggen. Ze slaakt een zucht en stapt de lift uit. Dan loopt ze samen met haar moeder naar buiten. Het is opgehouden met sneeuwen.Laura snuift de frisse lucht op en dan stapt ze in de auto. Als de auto is gestart gaat Laura op de bank liggen. Dan valt ze met een glimlach in een diepe slaap.

beauty_fan schreef:

jaa!!!! leuk stuk.. warneer de volgende:)??

Citaat:

Nu ze weet dat het goed gaat met Danny hoeft ze vannacht ook niet wakker te liggen. Ze slaakt een zucht en stapt de lift uit. Dan loopt ze samen met haar moeder naar buiten. Het is opgehouden met sneeuwen. Laura snuift de frisse lucht op en dan stapt ze in de auto. Als de auto is gestart gaat Laura op de bank liggen. Dan valt ze met een glimlach in een diepe slaap.

Citaat:

Laura heeft een vreselijke nachtmerrie, ze droomt over het feestje van Fleur. Ze ziet Danny weer op de grond liggen. Hij word weggebracht, er is een spoor van bloed te zien, ze volgt het spoor tot aan het ziekenhuis. Als ze bij het ziekenhuis is ziet ze dat er bloed onder de deur uit drupt. Ze volgt het spoor en die komt uit bij Danny’s kamer. Ze duwt de deur hard open. Dan ziet ze iets op het bed liggen. Dat is Danny! Maar er ligt alleen wat roods, iets wat misschien ooit Danny was. Dan krijst Laura vreselijk hard. Ze hoort ergens ver weg roepen: “Laura, Laura, LAURA! WAKKER WORDEN!” Dan schrikt ze wakker. Haar moeder schudt aan haar schouder. Ze kijkt haar moeder aan en barst dan in huilen uit. Laura, rustig aan, je had een nachtmerrie. Er is niks aan de hand.” Laura kijkt haar moeder diep in haar ogen en ze merkt dat haar moeder best bezorgd is. “I – Ik droomde o – over Danny.” Zegt ze dan. Haar moeder kijkt haar medelijdend aan en sust: “Shhhh, rustig maar. Rustig.” Laura, begint wat te kalmeren en ze stapt de auto uit. Haar moeder slaat haar arm om haar heen en zo lopen ze samen naar de voordeur. Laura’s moeder pakt de sleutel uit haar jas zak en steekt hem in het slot. Laura hoort een klik en dan duwt haar moeder de deur open. Ze roept Laura loopt de hal in en trekt haar jas uit. Het valt haar nu pas op dat haar jurkje aan haar lichaam plakt. Ze heeft heel erg gezweet. Waarschijnlijk tijdens die nachtmerrie. Als ze haar jas ophangt is het eerste wat Laura ziet dat de opvallende roze jas van haar zusje er niet hangt. Ze kijkt verbaasd en zoekt onder de andere jassen, daar hangt hij ook niet, dan kijkt ze of hij misschien achter de kast is gevallen. Nee, daar ligt hij ook al niet. “Mam?” vraagt ze dan. “Weet jij waar de jas van Emma heen is? Hij hangt er niet meer.” Haar moeder kijkt verbaasd naar de kapstok en zegt dan: “Toen ik weg ging hing hij er nog!” Laura krijgt een vaag idee waar de jas kan zijn. “Mam, ik ga even kijken of de jas op haar kamer ligt.” “Ik zou niet weten waarom hij daar zou liggen, maar ga toch maar even kijken. En doe zachtjes want Emma ligt waarschijnlijk te slapen. Ze lag al een uur voordat ik weg ging in bed.” Laura kijkt verbaasd naar haar moeder en zegt: “Vrijwillig? Normaal wil ze zo laat mogelijk naar bed.” “Ja, ik snapte het ook al niet.” Zegt haar moeder. “Ik heb gevraagd of ze zich niet goed voelde, en toen zei ze dat ze niet ziek was. En ik heb nog even aan haar voorhoofd gevoeld en die was niet heet. Dus ze had geen koorts.” Nu rent Laura snel naar boven. Ze gooit de deur van Emma’s kamer open. Zonder te kijken weet ze al dat Emma weg is. Ze kijkt nog snel even of ze ligt verstopt onder het bed en dan schreeuwt ze: “Die… Die… AAARGH! Ik haat dat kind! Haar moeder komt naar boven gerend en doet het ligt aan. Laura kijkt rond en dan volgt er een ijselijke gil die waarschijnlijk tot ver te horen zou zijn. Overal zit make-up in Emma’s kamer. Weer! “ZE HEEFT WEER MIJN MAKE-UP GEPIKT ALLES ZAL VAST EN ZEKER HELEMAAL GEMOLD ZIJN DOOR HAAR. VANMIDDAG WAS ZE ALLEEN AAN HET OEFENEN!” Haar moeder kijkt Laura aan. “Waar is Emma, en waarom zou ze jouw make-up lenen?” “LENEN, KAPOT MAKEN ZUL JE ZEKER BEDOELEN!” Laura is razend. “Kalmeer nu even.” Zegt haar moeder op een rustige toon. “Waar is Emma?” vraagt ze als Laura weer rustig is. “Heb je dat dan niet door?” Zegt Laura. Ze heeft eerst tegen jou gezegd dat ik weg was. Daar kwam ze achter omdat ze mijn make-up wilde pikken. Toen jij weg was, heeft ze zichzelf opgemaakt, haar jas aangetrokken en is ze weggeglipt om zelf ergens naar toe te gaan. Als ik haar zie dan vermoord ik dat kind ter plekke! ZE PROFITEERDE ER GEWOON VAN DAT JIJ ZO BEZORGD WAS!” De moeder van Laura kijkt geschrokken. “Zoiets zou Emma nooit doen!” Laura kijkt naar haar moeder en zegt dan iets rustiger: “Heb jij dan een andere reden waarom zij en haar jas weg zijn?” “Ja, dat heb ik, ze kan ons zijn gaan zoeken.” Zegt haar moeder dan. “Met mijn make-up op zeker?” zegt Laura boos. Dan horen ze allebei het herkenbare gekraak van hun tuinhekje. Laura spitst haar oren en rent dan naar beneden. Ze hoort de deur opengaan en zachtjes sluiten. Haar moeder komt nu ook de trap af. Emma staat met haar rug naar de trap, Laura sluipt naar beneden en tikt haar opeens op haar rug. Emma springt een klein stukje omhoog van de schrik. Ze draait zich langzaam om en als ze haar zus ziet blijft ze als versteend staan. Als Laura net haar mond open wil doen om iets te zeggen. Maar dan word ze zachtjes naar de zijkant van de muur geduwd en rent haar moeder naar Emma toe. Laura denkt: “Ha, die krijgt er van langs!” Maar dan rent ze naar Emma toe en neemt haar in haar armen. Dan komt er opeens een woordenstroom van hun moeder. “Emma, waar was je nou? Ik was zo bezorgd! Had je niet even kunnen bellen voordat je wegging? Dan hoefde ik me niet zo een zorgen te maken! Waar was je eigenlijk heen? Nou ja, dat maakt niet zo veel uit, ik ben al blij dat je veilig en wel thuis bent! Ik was zo bang dat er iets was gebeurd. Er is toch niks gebeurd, he? Je hebt toch niks? Maar waarom had je niet gezegd dat je weg wilde? En waar naar toe? Laura en ik waren zo bezorgd. We wilden al overal naar je gaan zoeken, he Laura?” Laura heeft niet eens de tijd om haar mond open te trekken want de woordenstroom gaat alweer verder. Emma weet geen raad met de situatie. Ze kijkt smekend naar Laura. Laura kijkt gemeen terug. Waarom zou ze haar zusje helpen. Die kan toch alles zo goed alleen? Die weet toch overal iets op te zeggen. Maar na 2 minuten word Laura gek en schreeuwt ze hard: “MAM, JE GEEFT MIJ EN OOK HAAR NIET EENS TIJD OM TE ANTWOORDEN!” Dan stopt haar moeder en kijkt haar verbaasd aan. Ze weet even niks te zeggen. Emma kijkt dankbaar naar Laura die naar haar toeloopt. Als ze bij haar staat fluistert ze zo zacht dat hun moeder het niet hoort. “Je staat bij me in het krijt, dat weet je wel, he?” “Hoezo, je hoefde me toch niet te helpen.” Fluistert Emma terug. Laura staat perplex. Wat kan haar zusje toch vreselijk gemeen zijn. Nu zegt ze hardop: “Waar was jij eigenlijk heen, EMMA?” Laura lacht in zichzelf, haar moeder zit altijd te zeuren dat ze niet zoveel tv moet kijken, en dat ik te jong ben voor Crime Scène Investigation. Nou nu komt het toch goed van pas. Dat ondervragen bij CSI heb ik goed onthouden. “Nou, geef je nog antwoord Emma?” Laura’s moeder kijkt verontwaardigd naar Laura en zegt: “Maar Laura, dat vraag je toch niet zo!” Laura zucht diep. “Mam, laat me nu even. Ik weet echt wel wat ik doe.” Emma staat nu met haar mond vol tanden. Laura fluistert: “Jij weet toch altijd ergens een antwoord op?” Emma laat een klein gemeen glimlachje zien en dan begint ze te huilen. Laura en haar moeder schrikken allebei. “LAURA, kan je nou nooit eens aardig zijn tegen je zusje?” Laura merkt dat dit eens streek is van Emma. Wat is dat kind gemeen. Emma pakt haar zakdoek en veegt haar tranen weg. “Waar was je dan heen, Emma? Vraagt hun moeder op aardige toon. “I - Ik…” Nu is het Laura’s beurt om te lachen. Ze kan niks verzinnen. Haha! “Was je ons zoeken?” Vraagt hun moeder. “Ehh… Ja. Zegt Emma vlug. En ik kon jullie niet vinden want ik wist niet waar jullie waren, en jullie bleven zo lang weg dus ik dacht dat er iets was gebeurd of zo iets!” “En daar verpest mam het weer eens.” Denkt Laura. Maar nu is het haar beurt! “En waarom doe je dan make-up op. MIJN make-up?” Laura ziet dat Emma even aan haar gezicht voelt. “Ik heb helemaal geen make-up op!” Zegt ze dan. Laura loopt naar haar toe en ziet dat ze gelijk heeft. Dan ziet ze dat Emme haar zakdoek achter haar rug verbergt. Daarom ging ze dus huilen, dan liep haar make-up uit en dan kon ze het er af vegen met haar zakdoek. Maar nu is ze een ding vergeten. “En waarom heb je dan mascara op?” Emma probeert onopvallend aan haar wimpers te voelen maar Laura ziet het. Emma schrikt. “Je bent een ding vergeten. Ik heb WATERPROOF mascara.” Dan zegt Emma zo nonchalant mogelijk: “Die had ik vanmiddag ook al op.” Nu schrikt Laura, hoe komt ze daar nu weer op?! Nu komt hun moeder tussenbeide: “Waarom lig jij altijd Emma zo dwars! Ze doet helemaal nooit iets verkeerd. En jij geeft haar altijd de schuld zoals het lijkt alsof jij niks hebt gedaan! En als je het was vergeten, je hebt nog altijd huisarrest!” Laura kijkt verbaasd naar haar moeder. Is ze dan vergeten wat ze vanavond had doorgemaakt? Laura’s moeder werpt een ijselijke blik naar Laura toe. Laura rent boos naar boven en doet haar kamerdeur op slot. Ze ziet dat haar make-up tafeltje overhoop ligt. Maar gelukkig ligt alle make-up er weer zover ze kan zien. Ze kleedt zich om en laat zich op bed vallen. Laura probeert nog iets gemeens te verzinnen wat ze met Emma kan doen maar ze is te moe en als ze eenmaal ligt valt ze gelijk in slaap.

Dancer_joey schreef:

Leuk verhaal, alleen eerst schreef je dat laura geen slot op haar kamer mocht en net schrijf je dat ze haar deur op slot doet. En ik vroeg me af hoe haar moeder weet over Danny want eerst schreef je dat ze dat stukje oversloeg toen het verhaal aan haar moeder werd verteld. Maar verder vind ik het een goed verhaal.

Citaat:

Laura rent boos naar boven en schuift haar nachtkastje voor de deur. Ze slaakt een diepe zucht. “Waarom mag ik nu geen slot…” Denkt ze. Dan ziet dat haar make-up tafeltje overhoop ligt. Maar gelukkig ligt alle make-up er weer zover ze kan zien. Ze kleedt zich om en laat zich op bed vallen. Ze pakt haar mobieltje en smst Fleur nog even dat ze huisarrest heeft. Als het berichtje is verstuurt probeerd nog iets gemeens te verzinnen wat ze met Emma kan doen maar ze is te moe en als ze eenmaal ligt valt ze gelijk in slaap.