Volgend deeltje
Misschien iemand ook een idee voor verdere verloop. Heb even een gebrek aan inspiratie. Dus pm me gerust
Citaat:
“Heb je een probleempje Margo?” grijnzend keek Piet me aan. Blijkbaar vond hij dit een zeer plezante situatie.
“Piet! Stop het. We gaan alleen vriendschappelijk met Margo praten. Nog eens alle opties heel duidelijk uit leggen,” riep Dieter tegen Piet die meteen niets meer zei. Dieter knikte goedkeurend en daalde de trap af naar mij. Piet wou volgen maar veranderde van gedacht na een blik van Dieter.
Ik keek Dieter in zijn ogen aan, in de hoop enige emotie te zien. Dat hij alleen maar vriendschappelijk met me wil praten geloofde ik totaal niet. HIj hurkte neer naast me en voelde aan mijn enkel. Ik wou gillen, niet alleen van de pijn maar ook dat hij van mij moest blijven.
“Hij is niet gebroken,” merkte Dieter op. Ik voelde dat hij twee vingers op mijn enkel liet liggen.
“We moeten eens praten, Margo.”
“Er valt niet veel te zeggen!”
Dieter grijnsde en het volgende moment gilde ik het uit. Met de twee vingers die die hij op mijn enkel had laten liggen drukte hij op de pijnlijke plaats.
“We moeten praten, ok?”
Ik knikte. Enkele tranen liepen van mijn wangen.
“Brave meid,” zei hij goedkeurend.
“Wat wil je van mij?” kwam snikkend uit mijn mond.
“Ik wil jou, dat weet je.”
“Laat me alsjeblieft met rust, Dieter. Je kan iedereen krijgen die je maar wil. Waarom ik dan?”
“Jij hebt iets speciaals,” hij veegde de tranen van mijn wangen “En je hebt nu toch al een reputatie,”
“Ik wil niet terug, echt niet!”
Hij drukte weer op mijn enkel, met meer gewicht dan daarnet. IK krijste het uit van de pijn en sloeg met mijn armen wild om me heen. Dieter wenkte Piet, die snel de trap kwam afgelopen. Hij nam mijn beide polsen vast. Na dat hij een blik om mijn armen had geworpen stootte hij Dieter aan. Nadat Dieter mijn polsen goed had bekeken, richtte hij zich weer tot mij.
“Nu ga jij luisteren naar mij. Ok?” siste hij naar me. Ik knikte terug.
“Jij hebt niet te kiezen. Het is bij ons terugkomen of niets. En dan echt niets!”
Angstig keek ik hem aan, Ik dacht weer aan de woorden van Kevin, maar hier kan ik toch onmogelijk nee tegen zeggen! Waarschijnlijk zouden ze me dan vermoorden.
Nadat Dieter me had bedreigd en ik uiteindelijk toch maar ja had gezegt, met de grootste tegenzin, had hij me geholpen om de trap af te lopen. Zijn groepje had hij weg gestuurd. Dieter waarschuwde me voor elke trede zodat ik zeker niet nog een misstap zou doen. Zou hij nu oprecht bezorgd over me zijn?
“Gaat het?” vroeg hij toen we beneden stonden. Ik knikte en dacht er woedend achter dat dit alles wel zijn schuld was,
“Hoe moet je naar huis?”
“Met de fiets. Maar dat zal waarschijnlijk wel niet lukken,” antwoordde ik chagrijnig.
Dieter lachtte
“Je bent echt boos op me, he?”
“Je zou voor minder!” gilde ik tegen hem.
“Rustig meisje, ik zorg wel voor vervoer.”
Woedend keek ik hem aan, maar het had totaal geen uitwerking op hem. Dieter haalde zijn mobiel uit zijn jaszak en tikte snel een nummer in.
“Een taxi?” hij keek me vragend aan, toen hij mijn verbaasde gezicht zag, lachtte hij.
“Hallo, mama?”
Mijn mond viel open. Zijn moeder? Daar had hij toch al lang geen goede relatie meer mee en dan zou ze mij naar huis voeren? Dat kan niet!
“Margo is van de trappen gevallen. En ze heeft haar enkel pijn gedaan.” ratelde hij verder tegen zijn moeder? Het leek een gezellig en zelf een gemeend gesprekje.
“Zou je ons niet kunnen komen ophalen? Dan kun je haar ook ontmoeten, mama,”
Mijn mond viel nog meer open. Meneer maakt er een gezellig afspraakje van terwijl ik pijn lijd door hem en alles behalve zijn vriendin wil zijn, en dan wil hij mij ook nog eens voorstellen. Hoe durft hij?
“Dankje mama. We zullen buiten aan de schoolpoort wachten. Tot straks,” en hij drukte op het rode telefoontje,
“Mijn mama zal je thuis afzetten. En Margo, we zijn volgens haar al een maand terug samen en je wou me alleen terug nemen als ik mijn leven beterde. En dat heb ik dan ook gedaan. OK?”
“Het zal dan wel zeker. Jij kon toch niet goed overweg met je moeder?”
“Sinds dat ik mijn leven heb verbeterd hebben wij een hechte band.”
“Gelooft ze echt dat jij je leven hebt verbeterd?”
“Als ze jou ontmoet heeft, zeker wel.”
“Had je daar mij alleen voor nodig?”
Hij glimlachtte en nam me in zijn armen. Ik liet me doen, het zou toch niet veel uitmaken dat ik hier zou staan gillen.
“Niet alleen daarvoor, schat” zei hij zacht en hij kuste me op mijn mond. Ik verstijfde over heel mijn lichaam. Dieter liet me weer los.
“Kom, we gaan al aan de poort staan. Mensen die hun leven verbetert hebben staan altijd op tijd klaar.”
“Je overdrijft.”
“Tuurlijk mijn liefje. Maar dat weet mijn moeder niet.”
Al snel was Dieters moeder er. Ze reed met een klein versleten autotje, breed zullen ze het thuis ook wel niet hebben. Dieters mama zag er een heel vriendelijke vrouw uit die al zeker niet zo'n zoon als Dieter verdiende.
“Hallo, jij bent dus Margo?” sprak ze me meteen aan. Ze gaf me een kus op mijn wang. Verrast door zoveel vriendelijkheid knikte ik van ja.
“Ik heb al zo veel van je gehoord en eindelijk mag ik je ontmoeten. Mijn naam is trouwens Lore. Kom stap in,”
Gehoorzaam stapte ik in,Dieter gaf teken dat ik moest doorschuiven en zette zich naast mij op de achterbank. Met een vrolijk gezicht sloeg Lore haar portier dicht en startte de auto. Ze moest wel zeven keer proberen om de auto te starten maar haar humeur verminderde er niet op. Lore draaide haar om naar ons, ondertussen had Dieter al zijn arm op mijn schouders gelegt met resultaat dat zijn moeder een gilletje uit ontroering slaakte.
“Jullie passen zo goed bij elkaar,” zuchtte ze. IK glimlachtte eens, Dieter stootte me aan, vragend keek ik naar hem, hij keek me dwingend aan en stootte me nog eens aan.
“Ja dat vind ik ook, ik hou zoveel van hem!” zei ik op mijn vrolijkst. Als ze dit gelooft...
Ik zag dat ze me toch onderzoekend aankeek.
“Vertrekken we mama?” brak Dieter de stilte. Ze knikte.
“Waar woon je, meisje?” vragend keek ze me aan. Ik bedacht al snel dat het niet gemakkelijk zal zijn om tegen haar te liegen over de relatie tussen mij en Dieter, ze was zo aardig.
We waren al een eindje de stad uit en niemand van ons drie had nog een woord gezegt. Lore was wel stilletjes een liedje aan het zingen. Aan de gelaatsuitdrukking van Dieter kon ik zien dat het hem irriteerde.
“Mama, zou het geen idee zijn om Margo mee te vragen naar het familiefeest dit weekeind?” vroeg hij opeens, Verbaasd keek ik hem aan, Dieter keek me glimlachend aan. Ik bliksemde hem neer met mijn ogen, hij overdrijft! Lore was even stil, ze dacht na.
“Ik zal het vragen aan oma. Ik denk dat ze je wel graag zal ontmoeten, Margo. Ze heeft ook al zoveel goede dingne vna je gehoord,”
“Fijn!” piepte ik. Dieter stootte me weer aan, negerend keek ik naar buiten en ik zag dat we mijn straat inreden. Ik juichde binnenmonds.
“Mijn huis is dat met die boom voor,” wees ik Lore aan. Ze knikte en stopte voor de deur. Met één blik op het huis zag ik al dat mijn moeder door het gordijn piepte, toch een beetje interesse in mij. Snel stapte ik uit en sloeg het portier dicht. Het raampje stond open maar ik voelde me veel veiliger met het portier tussen mij en Dieter. Ik bedankte Lore oprecht en wierp alles behalve oprecht een handkusje naar Dieter. Tot mijn grote schrik stapte hij uit en kwam naar me toe. Ik kleurde helemaal wit aan van schrik, dit mag moeder niet zien!
“Mijn moeder,” siste ik hem toe. Dieter knikte en gaf me een kus op de wang die evengoed vriendschappelijk kon overkomen. Voor mij was het meer een boodschap: jij bent van mij! Nadat hij me die kus had gegeven stapte hij vanvoor in. Lore zwaaide nog één keer naar me en startte haar auto. Wonder boven wonder startte die dirrect.
“Wie was dat?” vragend keek mijn moeder me aan. Ik had nog maar één pas binnen gezet en ze had me al vast geklampt.
“Een vriend van school,” probeerde ik zo onverschillig mogelijk te zeggen. Moeder keek me argwanend aan.
“Het is toch niet die jongen van vorig jaar?” vroeg ze voorzichtig. Nu was het mijn beurt om haar argwanend aan te kijken. Was ze bezorgd om me?
“Zou je het erg vinden?”
Ze keek me aan, ik zag nu echt een bezorgde moederblik in haar ogen.
“Onze relatie is misschien niet zo denderend, Margo, maar ik blijf je moeder. En ja ik zou het erg vinden. Dit jaar heb je nog niets van problemen gehad, laat het zo, meisje,” Moeder streelde me over mijn haren. Ok, dit is raar! Anders geeft ze niets om mij.
“Och Margo, jij hebt toevallig niet je vaders scheermesjeweggestoken? Hij vind het niet meer,”
Ik knikte van nee. Niet weggestoken, wel gegooid in de hoek. Maar het lag nog in de badkamer. Hij moet maar zoeken.
Geplaatst: 09-05-07 13:44 
