Bokt.nl

Citaat:

Met grote ogen van verbazing keek ze naar de boog die John in zijn hand hield.
Hij stak de boog naar voren ‘’take it’’
Even keek ze hem aan en toen nam ze de boog van hem over. De boog was van een glimmende lichte houtsoort, er waren mooie versieringen in gemaakt.
‘’Beautiful’’ fluisterde ze en streek met haar hand langs het hout.
‘’For you’’ grijnsde John ‘’because you forgot you own bow’’
Ze wierp hem een quasi geïrriteerde blik toe, maar lachte toen en omhelsde hem ‘’Thank you John’’ fluisterde ze in zijn oor. Langzaam lieten ze elkaar los en keken elkaar aan.
‘’Look out!!’’ hoorde ze ineens een stem schreeuwen.
John reageerde snel en greep Elizabeth bij de arm en trok haar tegen zich aan. Een paard en wagen denderden rakelings voorbij.
Ze keek even geschrokken maar glimlachte toen naar John.
‘’Come, we must go’’ zei John zachtjes en ze lieten elkaar los.
Ze knikte en samen liepen ze naar de stallen terug.

In de stallen aangekomen zag ze twee mooie zadels liggen voor de staldeur van Aimé.
‘’Saddles?!’’ riep ze verbaasd en keek naar de zadels., het waren mooie zadels van echt bruin leer.
‘’yeah of course, you don’t want to ride without a saddle constantly?’’
‘’Hmm..’’ gaf ze als antwoord, ze had nog nooit met een zadel gereden.
‘’It’s more skilful, because we can hang our stuff on the saddles’’ vervolgde John.
Ze knikte en keek op. John pakte een zadel van de grond en deed de staldeur open van Aimé en legde het zadel op haar rug.
Aimé draaide haar oortjes verbaasd en snuffelde aan het zadel dat op haar rug lag.
John liet het even zo liggen en deed toen de singel om haar buik en snoerde hem aan.
Aimé leek erg verbaasd over het feit dat ze nu zo’n raar ding op haar rug had liggen.
Elizabeth grinnikte en hing haar boog en pijlen aan het zadel, de pijlen zaten in een mooie hoes. John deed zijn zadel op de rug van zijn paard en hing er zijn spullen aan.

Even later stapten ze de stad Zilvania weer uit. Aimé begon enthousiast te dribbelen en ook het paard van John was erg onrustig.
Ze keek naar John die ook haar kant op keek, meteen begrepen ze elkaar en ze spoorden de paarden aan in een rengalop. Zo galoppeerden ze het zandpad af over de heuvels richting het bos en richting het noorden…

Elizabeth neuriede een liedje en keek wat om zich heen. Ze waren nu ongeveer twee uren onderweg.
Nog even en ze gingen het bos weer in. De lange vlaktes achter zich latend.
Ze kwamen een zandpad tegen die het bos in leidde en besloten die te volgen. John keek even schichtig om zich heen voordat hij voor Elizabeth uit het bos in draafde.
Ze keek hem na en haalde haar schouders op terwijl ze Aimé aanspoorde en ook het bos in draafde.

Dit bos was heel anders dan alle andere bossen waar ze ooit was geweest. Op de één of andere manier was het hier koud, zou wel komen doordat de bomen haast geen licht doorlieten door het dichte bladerdak.
Ze wierp een blik omhoog terwijl ze dat dacht.
Naarmate ze dieper het bos in gingen werd het donkerder en donkerder. Bomen leken steeds dichter op elkaar te staan.
Ze huiverde en had spijt dat ze geen vest had gekocht, ze spoorde Aimé aan in draf om naast John te komen stappen. Ze hadden een poosje achterelkaar gereden, maar ze voelde zich zo beter op haar gemak. Even keek ze naar John, maar die leek niet op haar te letten, want die keek druk om zich heen.
Het was alweer een hele poos stil, ze begon zich eraan te irriteren. Als ze ergens een hekel aan had, waren het wel stiltes. Vooral van dit soort bijna beangstigende stiltes.
Ze deed haar mond open om wat te zeggen totdat ze ineens vlak naast haar een geluid hoorde van een krakende tak. Ze schrok en Aimé haar oortjes die al de hele tijd alle kanten opdraaiden, draaide nu allebei de richting op waar het geluid vandaan kwam. John keek ook die kant op. Vragend keek ze hem aan.
Waarom was hij zo op zijn hoede? Waar was hij bang voor?
‘’What kind of forest is this, John?’’
Hij keek haar even aan en leek haar vraag tot zich door de laten dringen en staarde weer voor zich uit.
‘’Why do you look like that?’’ vroeg ze en voelde de irritatie opborrelen.
Duidelijk had hij geen zin om haar vraag te beantwoorden, want het bleef akelig stil.
Geïrriteerd keek ze van hem weg en staarde naar het pad voor haar. Aimé stapte rustig door en leek zich nergens druk over te maken. Dat zou zij ook niet moeten doen..
Ze verbaasde zich er ook over dat het zo stil om haar heen was. Het geluid van de hoeven van Aimé en Fox, zo had John zijn paard genoemd, die op de harde grond terecht kwamen leek door het hele bos te klinken.
Plots begon Fox te dribbelen. John liet hem teruggaan in stap, maar besteedde verder geen aandacht aan de zenuwachtige paarden.
Elizabeth keek weer voor zich uit en zag dat het pad een bocht maakte.
Beiden bukten ze zich even om onder een laag hangende tak door te gaan. Toen boog John zich naar haar toe. ‘’You asked what kind of forest this is?’’ fluisterde hij zachtjes.
Ze keek opzij naar John en knikte.
‘’Well, what sall I say… don’t go through it alone…’’
Ze hief verbaasd haar wenkbrauwen op, ze vond het maar een raar antwoord.
‘’So..?’’ vroeg ze ‘’what else?’’
John zuchtte en keek haar toen geheimzinnig aan.
‘’It’s because there is no other path, but otherwise..’’
Ze rolde met haar ogen en dacht na. Toen keek ze vlug opzij naar John die haar vragend aan keek.
‘’John.. is this the Black forest?’’
John ging recht zitten en keek weer voor zich uit. Elizabeth zag dat hij langzaam knikte.
Ze maakten de bocht naar links, voor zich lag weer een lang pad. Maar deze keer was het pad te smal om met z’n tweeën naast elkaar te rijden.
John keek opzij ‘’Liz, stay close behind me and be so quiet as possible’’
Liz knikte en John draafde voor haar en liet Fox toen verder stappen.
Elizabeth bleef steeds oplettend om haar heen kijken. Toen John had geknikt op haar vraag of dit the Black forest was, was ze toch wel geschrokken.
De verhalen die ze erover had gehoord, de woorden klonken in haar hoofd ‘’people have disappeared in that forest, and never came back’’
Een koude rilling liep over haar rug, naast haar hoorde ze een takje luid kraken.
Vlug draaide ze haar hoofd richting het geluid dat links van haar in het dichte bos klonk.
Ze tuurde tussen de takken, en terwijl Aimé ineens begon te dribbelen en John net even achterom keek, klonk er ineens een ander geluid. Elizabeth schrok, iets schoot boven de bosjes uit. Aimé begon te steigeren…

Elizabeth boog zich voorover, zodat Aimé weer op haar benen terecht kwam. Ze fluisterde Aimé rustig toe om haar te kalmeren. Ondertussen keek ze op, om te zien wat er nou was.
John probeerde Fox tot bedaren te brengen die luid hinnikte en brieste en steeds probeerde te steigeren.
‘’What was that for god sake!?’’ riep John verdwaasd en trok aan de teugels.
Liz keek omhoog en zag dat een zwarte vogel van de ene tak naar de andere vloog, zijn vleugels klapperden.
John keek ook omhoog ‘’just a simple bird?!’’
Liz zuchtte opgelucht en klopte Aimé op de hals die ondertussen rustig was geworden.
Fox was nog steeds aan het klieren en John trok weer aan de teugels. ‘’stupid horse’’ mopperde hij.
‘’the horses are just nervous’’ merkte Liz op.
Plots voelde ze een ijskoude windvlaag… Het kwam van achter, haar nekhaartjes gingen ervan overeind staan. Ze keek achterom maar zag niets anders dan een leeg pad en wierp toen weer een blik voor haar op John.
John had het blijkbaar ook gevoeld want hij keek met een strakke blik naar het pad achter hen.
Weer een ijskoude windvlaag die door hun kleren waaide. Liz rilde en keek John vragend aan, hopend op een verklaring van zijn kant.
‘’I think we must go’’ zei John alleen zachtjes.
Liz knikte en spoorde Aimé aan, precies op het moment dat John Fox ook aanspoorde. In snelle galop sprintten ze ervandoor.
Liz boog zich voorover, weer stroomde een koude windvlaag door haar kleren. Ze zag dat John, die voor haar reed, zich ook voorover boog.
Ze had het gevoel dat er iets achter hun aankwam, vluchtig wierp ze een blik over haar schouder terwijl ze met de galopbewegingen van Aimé mee ging. Weer zag ze, tot haar verbazing, niets anders dan een leeg pad.
Ze galoppeerden een bocht om, de paarden gingen scheef door de bocht. Stofwolken vlogen op.
Plotseling zag ze iets zwarts tussen de bomen, het leek met hen mee te rennen. Langzaam kwam het dichterbij. Ze raakte in paniek. Met een vrije hand pakte ze haar boog dat aan haar zadel hing. Haar vingers omklemden stevig het hout. John keek opzij en zag de zwarte gedaante ook, toen keek hij rechts. Elizabeth volgde zijn blik. Ook daar zag ze iets zwarts mee rennen. Er klonk gegrom, vlug maakte Liz een knoop in de teugels zodat ze haar beide handen vrij had. John trok zijn zwaard, hij wierp een blik naar achter en gaf haar een knikje. Ze pakte vlug twee pijlen uit de hoes, zette ze op haar boog en richtte op de gedaante, dat luid gromde. Ze spande haar boog en liet de pijlen gaan. Een gigantisch gebrul steeg op. Het klonk haat beangstigend in de oren. Ze zag dat de gedaante moeizaam verder rende. Direct daarop pakte Liz weer twee pijlen, richtte en de pijlen schoten de bosjes in. Er klonk weer een ijzingwekkend gebrul en ze hoorde een luide plof. Ze zuchtte opgelucht, en keek rechtsvoor van haar. Naast John tussen de bomen, rende het andere wezen nog steeds mee. John hield het, met zijn zwaard in zijn hand geklemd, strak in de gaten.
Elizabeth spande haar boog weer met twee pijlen erop, richtte en schoot de pijlen af. Weer raak, want het dier schreeuwde het uit. Er verscheen een glimlachje op Elizabeth’s gezicht en ze liet de boog even zakken.
John keek achterom en glimlachte en gaf een goedkeurend knikje. Maar toen ging er iets gruwelijks mis.
Het wezen, waarvan Elizabeth dacht dat het dood was, kwam uit het bos stormen en rende het pad op, recht op John en Fox af…
Elizabeth schreeuwde ‘’John!!’’ maar John zag het wezen, wat veel weg had van een wolf maar dan drie keer zo groot, al op zich afstormen.
John hield zijn zwaard op en stak richting het beest, hij raakte hem in een poot. Het beest jankte, maar probeerde weer een aanval. Fox hinnikte luid en angstig maar galoppeerde door. Elizabeth spoorde Aimé meer aan, greep vlug twee pijlen, zette ze op haar boog en richtte. Dat was niet gemakkelijk omdat John met het wezen in gevecht was. Het wezen nam weer een sprong, op dat moment liet Liz de pijlen los.
De pijlen zoefden door de lucht, rakelings langs John, recht in de hals van de wolfachtige. Het wezen kwam met een plof neer op de grond. John wierp er een blik op en Aimé nam een grote sprong opzij om het wezen te ontwijken. Liz keek even naar het wezen waar ze langs galoppeerde, een rilling kroop over haar rug. John wierp een blik achterom en wees voor zich met zijn zwaard. Elizabeth keek op, volgde zijn zwaard en zag dat ze bijna het bos uit waren. Toen, tot haar opluchting galoppeerden ze het zwarte woud uit, het felle licht in.
Liz knipperde met haar ogen tegen de zon. Langzaam kwamen ze tot stilstand.
Ze draaiden beiden hun paarden en keken naar het zwarte woud.
De paarden en zijzelf hijgden na. Elizabeth’s hart ging nog steeds erg tekeer. Ze klopte Aimé op de hals, Aimé zweette behoorlijk voelde ze.
John keek opzij naar Liz en glimlachte toen Liz terug keek.
‘’That was an adventure I must say…’’ grinnikte Liz.
John knikte grijzend ‘’You are a good archer!!’’
‘’Thank you!’’ antwoordde Liz en grijnsde ook.
Ze keken nog even naar het woud voor ze beide hun paarden zuchtend van opluchting omdraaiden en hun weg vervolgden. Liz keek voor haar toen ze zwijgend verder stapten. Grote groene vlakte lag voor haar uitgespreid. Een prachtig uitzicht. Een glimlachje verscheen om haar mond…