Bokt.nl

Citaat:

"Zijn er al veel mensen wakker?" slaperig liep Robin samen met Aline naar de zee.
"Ik denk het niet," gaapte Aline.
"Zo'n fris badje zal deugd doen!" verheugde Robin zich op de zee.
"Het goeie aan dit badje is dat we nu niet eens het tropisch effect moeten nabootssen," glunderend schopte Aline haar schoen uit. Robin volgde haar voorbeeld alleen kleedde hij zich helemaal uit, alleen zijn boxershort hield hij aan.
"Ik moet dringend een bikikni vinden,"
"Koop er één,"
"Ja vanmiddag zal ik naar het winkelcentrum gaan. Weet je dat op dit eiland het grootste winkelcentrum van heel de wereld is?"
Aline en Robin keken elkaar aan en het volgende moment lagen ze slap van het lachen.
"Lopen we naar de zee?" glunderend van haar idee keek Aline naar Robin die enthousiast knikte.
"En daarna springen we over de golven!"
"Dat kan ik thuis ook doen," lachte Aline.
"Ja maar daar is het veel kouder! Kom ik tel af: 3, 2 ,1!"
Gillend van plezier liepen ze de zee in.
"Auw!" riep Aline plots uit. Bezorgd keek Robin om
"Ik heb op iets hard getrapt,"
"Toch geen kwal?"
"Sinds wanneer zijn kwallen hard?"
"Geen idee hoe ze aanvoelen. Wacht ik zal er achter duiken,"
En met een sierlijke duik verdween Robin in het zoute water. Een paar ogenblikken later kwam hij weer boven met een ...
"Een fles?" verwonderd en toch een beetje teleurgesteld keek Aline naar de fles. Ze had iets veel leuker verwacht, maakt niet uiit wat maar toch geen doodgewone fles.
"Och er zit iets in!" Robin tuurde door het donkere glas.
"Wijn?" hoopte Aline. Robin negeerde haar en liep terug naar het strand.
"He wacht op mij!" riep Aline. En ze liep zo vlug als ze kon achter Robin aan, wat niet zo goed lukte doordat ze nogal veel weerstand kreeg van de zee.
"Wat zou er in zitten?" vroeg Aline nog nahijgend toenz e bij Robin aankwam. Hij haalde zijn schouders op.
"Doe het dan open, Robin!"
"Nee, we openen de fles pas als iedereen er is,"
"Iedereen? Waarom?"
"Beetje sensatie kan geen kwaad,"
"Maar het is MIJN fles. Ik vind dat we ze nu moeten openen,"
Robin negeerde haar en liep naar de plaats waar het kampvuur gisteren brandde. Daar was langzaam lichte activiteit aan het opstarten.
"Robin?" smeekte Aline nog. Maar hij bleef haar negeren. Ze vloekte heel erg luid.
"Wakker worden!" gilde Robin.
"We zijn al wakker vriend, door jouw gevloek Aline" kreunde Pieter die duidelijk voor de eerste keer deze dag zijn ogen opende.

"Vanochtend hebben we iets gevonden in de zee," vertelde Robin aan 11 paar slaperige ogen. Niemand reageerde hevig.
"We hebben een fles gevonden," Robin zijn gezicht straalde toen hij dit zei. De anderen keken hem aan van moest je ons daarom wakker maken? En sommigen hadden een blik in hun ogen van laten we vanavond Robin aan het stokje eten. Er was dus heel weinig enthousiasme te zien.
"Er zit iets in," probeerde Robin nog eens het enthousiasme op te wekken.
"Man, open het dan," geërgerd keek Wannes hem aan.
"Een ochtendhumeurtje?" vroeg Robin halflachend terwijl hij de stop van de fles er af deed. Hij schudde met de fles zodat wat er in zat er uit zou vallen.
"Wacht, het is een papier!" gilde Aline. Ze nam de fles over en trok het papier er uit. Vlug rolde ze het papier open.
"Dit is zo een grap," meende ze.
"Wat?" Wannes stond recht en ging naast haar gaan staan. Zijn ogen werden groot.
"Wat staat erop?" vroeg Pieter.
"Het is een soort van schatkaart," Aline bekeek het papier langs alle kanten.
"Het is van dit eiland," meende Robin. "Kijk die uitstulping, die is daar," hij wees naar het strand waar duidelijk het zeewater iets minder ver kwam.
"Gaan we gaan kijken wat de schat is?" Wannes was opeens wel enthousiast. Als ze ons nu kwamen redden en hij had een schat was hij rijk.
"Ik denk dat het redelijk ver stappen is,"
"Zal wel meevallen Aline,"
"Het is aan de andere kant van het eiland!" Aline keek woedend naar Robin. Vandaag, en de dag was nog niet lang bezig, had hij haar al goed geïrriteerd. Eerst met die fles dat hij niet wou openen tot wanneer hij bij de rest was en dan wou hij naar de andere kant van het eiland gaan op zoek naar een schat, die er waarschijnlijk niet is en waar ze ook nog eens een paar lange uren over zullen stappen om daar te geraken. Als ze al dan niet verloren lopen.
"Kom, kom Alinetje. Je moet niet meegaan. Iedereen die wil meegaan, verzamel fruit!" riep Wannes. Niemand aarzelde, druk aan het raden wat de schat zou zijn lieppen ze naar het woud op zoek naar fruit. Wannes grinikte over zijn gezag en volgde dan. Aline stak haar tong uit naar zijn rug, daarna liet ze een diepe zucht.
"Idioten," zei ze zachtjes.
"Er gaat iets gebeuren,"
Geschrokken keek Aline om. Ze zag dat Elien achter haar stond. Ze had een glazige blik in haar ogen. Bezorgd keek Aline haar aan.
"Zei je wat Elien?"
"Er gaat iets gebeuren,"
"Hoe bedoel je?"
"Het is geen schat, het is iets anders," de glazen blik in Eliens ogen verdween.
"Weet je wat het is?"
"Nee, maar jij moet mee met mij,"
"Met jou?"
"Wij moeten er als eerste zijn,"
"Maar we hebben geen kaart Elien,"
"Het is aan de andere kant van het eiland. Ik ben er zeker van dat we het vinden,"
Aline zuchtte, zou ze nu gaan met Elien? Veel wkaad kon het niet. Als ze gewoon het strand volgen kan er niets gebeuren toch?
"Gaan we?" vroeg Elien. Aline keek heel even naar de rest van de groep die fruit aan het verzamelen was en knikte.
"We hebben wel geen voedsel voor onderweg," merkte Aline op.
"Ik het het gevoel dat we dat niet nodig hebben,"
Aline lachtte. Hopelijk klopt haar gevoel want anders hebben we een groot probleem.
"En hoe geraken we hier zo subtiel mogelijk weg?"
"Gewoon door naar het woud te lopen?" opperde Elien.
"Gaan we niet via het strand?"
"Nee, dat zal veel te lang duren,"
"Maar..."
"We geraken er Aline. En we zullen de eerste zijn, geloof mijn gevoel,"
"Ik geloof pas je gevoel als we er zijn. Maar ik vertrouw wel op je gevoel,"
Met die woorden vertrokken de twee meisjes in het woud voor een hele lange wandeling

Elien drukte voor de derde keer op de deurbel.
"Doe open, Jeroen," smeekte ze.
Na de harde woorden van Thomas had ze echt nood aan een liefdevolle knuffel. Ze nam haar voor om nog één keer te bellen, maar plots hoorde ze gestommel.
"Yes!" riep ze uit. Er verscheen direct een grote grijns op haar gezicht.
Met veel lawaai en gepiep werd de oude eiken en vooral zware deur geopend. Een slaperig gezicht kwam te voorschijn.
"Elien?" zei Jeroen verwonderd "We hadden toch maar pas vanavond afgesproken? Onee, ik heb me toch niet overslapen?" Hij keek snel op zijn uurwerk, maar die had hij niet om dus keek hij Elien hoopvol aan
Elien glimlachte, waarom zou ze niet van deze oprechte en grappige jongen houden?
"Ik wou wat vroeger komen," loog ze.
"Oh, fijn! Kom binnen!" hij deed de deur wat verder open en maakte een uitnodigend gebaar, een gebraar dat ze maakte in de middeleeuwen, alleen kwam het er wat minder soepel uit. Elien liep de warme hall binnen en deed haar jas uit.
"Geef maar," zei Jeroen en hij nam de jas aan en hing hem aan de kapstuk. Zo tussen al die bontjassen, zag Eliens jas er maar wat zielig uit. Eliern bekeek Jeroen van kop tot teen en gnifelde.
"Wat?" zei Jeroen verontwaardigt.
"Je bent nog niet aangekleed of dit moet de nieuwe mode zijn!" zei ze al lachend om de knalrode broek met zwarte bollen van Jeroen. Jeroen kon er niet mee lachen.
"Dit heb ik wel zelf gekocht, ik wou er vanavond mee uitgaan," zei hij met een pruillipje.
"Het is best schattig, schat,"
"Het is mijn pyama, schat,"
"Dat wist ik wel,"
Jeroen lachtte en naam haar ijn zijn armen.
"Gelukkige verjaardag, Elien,"