Bokt.nl

Citaat:

Pas laat in de ochtend word ik wakker. Ik pak mijn horloge en zie dat het alweer 11 uur is.
‘mm effe kijke of Melis al wakker is’ “ Melis ben je al wakker” zeg ik nogal fluisterend door de kamer. “ Hmm ja ben ook wakker” “ OK” Dan stap ik me bed uit en ga richting de w.c.
na een paar minuutjes ben ik weer boven en dan realiseer ik me pas dat ik me ouders had beloofd ’s ochtends te bellen. Die zullen nu ook wel denken ze heeft nog steeds niet gebeld en het is al 11.15 uur. “Melis ik moet mijn ouders nog bellen mag ik even jullie telefoon gebruiken” “ Tuurlijk meis je weet waar hij staat dus ga je gang.” “ Oke dankjewel tot zo”
“ ja sucses” Sucses ja dat kan ik wel gebruiken denk ik. Met een beetje hartkloppingen draai ik het nummer van mijn ouders en laat hem over gaan. Na ong. drie keer overgaan word er aan de andere kant opgenomen. “ Hai mam met mij. Hoe gaat het?” “Hai schat, ja met ons goed maar waarom ben je zo laat?” “ Uhm tja das een lang verhaal” Zo vertel ik mijn moeder en soms hoor ik geluiden zoals : aah en ach lieverd. Wanneer ik klaar ben met vertellen is het even stil aan de andere kant van de lijn . Die zijn vast even de schrik aan het verwerken. “Mam? Ben je er nog?” “ Ja ja lieverd ik ben er nog. Maar hoe laat ben je thuis dan?” “ Ik wou zo meteen met Melis nog even Potc 2 the deads man chest kijken. “ Oke is goed dan zie ik je vanmiddag wel” “Ok Kus dag mam.” Met een ietwat beter gevoel loop ik naar boven.
En daar aangekomen.

Citaat:

Pas laat in de ochtend word ik wakker. Ik pak mijn horloge en zie dat het alweer 11 uur is.
‘mm effe kijke of Melis al wakker is’ “ Melis ben je al wakker” zeg ik nogal fluisterend door de kamer. “ Hmm ja ben ook wakker” “ OK” Dan stap ik me bed uit en ga richting de w.c.
na een paar minuutjes ben ik weer boven en dan realiseer ik me pas dat ik me ouders had beloofd ’s ochtends te bellen. Die zullen nu ook wel denken ze heeft nog steeds niet gebeld en het is al 11.15 uur. “Melis ik moet mijn ouders nog bellen mag ik even jullie telefoon gebruiken” “ Tuurlijk meis je weet waar hij staat dus ga je gang.” “ Oke dankjewel tot zo”
“ ja sucses” Sucses ja dat kan ik wel gebruiken denk ik. Met een beetje hartkloppingen draai ik het nummer van mijn ouders en laat hem over gaan. Na ong. drie keer overgaan word er aan de andere kant opgenomen. “ Hai mam met mij. Hoe gaat het?” “Hai schat, ja met ons goed maar waarom ben je zo laat?” “ Uhm tja das een lang verhaal” Zo vertel ik mijn moeder en soms hoor ik geluiden zoals : aah en ach lieverd. Wanneer ik klaar ben met vertellen is het even stil aan de andere kant van de lijn . Die zijn vast even de schrik aan het verwerken. “Mam? Ben je er nog?” “ Ja ja lieverd ik ben er nog. Maar hoe laat ben je thuis dan?” “ Ik wou zo meteen met Melis nog even Potc 2 the deads man chest kijken. “ Oke is goed dan zie ik je vanmiddag wel” “Ok Kus dag mam.” Met een ietwat beter gevoel loop ik naar boven.
En daar aangekomen.

Citaat:

Zie ik dat Melissa op de grond ligt met haar kleren in haar hand. Snel ren ik naar haar toe en schud haar heen en weer en praat wat tegen haar. Nog steeds komt ze niet bij en ik besluit wat water te halen. Snel ben ik terug en druppel wat water op haar gezicht. Nog steeds blijft Melis bewusteloos. Ik besluit om nu naar haar ouders slaapkamer te gaan en bons op de deur.
Bijna direct doet Melissa’s moeder de deur open. “Suus wat is er je zit zo wit als een lijk.” “Snel meekomen” Praat ik al hottend en stottend en wijs naar Melissa’s slaapkamer.

“ Snel het is Melis” kan ik uitbrengen terwijl ik naar Melissa’s kamer loop zie ik dat ze er nog steeds ligt. Ik sta stil en weet nu echt niet meer wat ik moet doen. Melissa’s moeder trekt wit weg en vraagt aan mij wat ik al heb gedaan. Terwijl ik vertel dat ik al water heb gebruikt en tegen haar heb gepraat pakt Melissa’s moeder de telefoon. “Blijf bij Melissa ik bel direct de dokter.” Zegt Melissa’s moeder en loopt naar iets verder op. Ik ga naast Melissa zitten en blijf tegen haar praten. Na ong. 5 minuten wat wel uren lijkt is Melissa’s moeder terug. Het witte is al iets weggetrokken. “De dokter komt er zo aan. We moesten haar op het bed leggen en tegen haar blijven praten en wat met het water druppelen zoals je al heb gedaan. Je hebt goed gehandeld.” “ Dank je ik schrok mijzelf kapot maar kon me hoofd er gelukkig nog bijhouden.” Samen weten we niks meer te zeggen en zijn we stil met ons werk met Melissa bezig. Op een gegeven moment hoor ik wat gekreun. Direct kijk ik Melissa’s moeder aan en zie dat zei het ook heeft gehoord. Ik weer niet of ik nu opgelucht moet zijn of juist niet. Naar deze keer horen we niks meer.

Dan gaat eindelijk de bel. “ Blijft u maar hier ik ga wel” en ren zo snel mogelijk als mijn benen mij kunnen houden naar beneden. Gelijk trek ik de deur op en staan daar twee dokters. Snel laat ik ze binnen en loods ze mee naar boven op weg naar Melissa. “ Hallo dokters ik ben de moeder en dit is Melissa.” Zegt Melissa’s moeder en wijst naar Melissa. “ Hallo Mevrouw wij willen graag wat onderzoeken bij u dochter.” “ Ja is goed doet u maar, ze heeft trouwens net ong. 5 á 10 minuten geleden wat gekreund. “ Ok goed dat u het zegt.” Ze doen verschillende soorten testen bij Melissa. Ook kreunt ze weer een keer en beweegt ze wat. “ Blijf even op een afstand dan kan ze lucht krijgen als ze bijkomt. Dan komt ze al hoestend weer iets bij bewustzijn. “ Mevrouw ik denk dat het , het beste is als ze naar het ziekenhuis gaat en dat we daar verder onderzoeken kunnen doen.” “ Ja is goed heeft u misschien enig idee wat het kan zijn geweest” “ Tja nee voor zover wij nu weten heeft ze een soort van flauwvallen maar dit moet verder onderzocht worden. Maar maakt u zich vooral niet te druk” “Oke dank u wel dokter” De dokters bellen een ambulance zodat Melissa naar het ziekenhuis gebracht kan worden.

Melissa is nu al bijna weer helemaal bij maar nog wat zwak. Ze probeert rechtop te gaan zitten en wil afzetten met haar voeten maar ze kan bijna geen kracht zetten met haar benen en voelt ze ook bijna niet. Net alsof er een stuk lood aan haar lichaam zit. “ Maám ik kan mijn benen bijna niet bewegen wat is er gebeurd.” “Wat zeg je lieverd?” vraagt haar moeder met ongeloof. “mam asjeblieft help me het wil niet” zegt Melissa nu bijna huilend. “Schatje je toch je bent net een hele tijd buiten westen geweest misschien heeft het daar mee te maken. Je gaat zo naar het ziekenhuis en dan gaan ze het daar zo allemaal onderzoeken. Ik zal het even aan de dokters vragen.” “Dokter me dochter is nu bij maar kan haar benen bijna niet bewegen wat heeft dit nu te betekenen.?” “Mevrouw u dochter gaat zo naar het ziekenhuis maar we zullen dit extra doorgeven ik denk dat het een tijdelijke uitval is.” “ Oke dat zou ik zeggen dan is ze hopelijk wat rustiger.” Ik ben die tijd bij Melis gebleven en heb geprobeerd haar rustig te houden. Dan komt haar moeder er weer aangelopen en vertelt Melissa wat ze net heeft gezegd. Dit maakt haar inderdaad weer wat rustiger. Ik zeg dat ik even mijn ouders wil bellen om te zeggen wat er aan de hand is tegen Melissa’s moeder en die zegt dat, dat goed is en dat ik wel mee mag rijden naar het ziekenhuis. Ik knik en loop naar beneden naar de telefoon. Ik bel mijn ouders en al snel word er opgenomen. Ik heb ditmaal weer mijn moeder aan de telefoon en ben nu heel rustig en vertel het hele verhaal. Mijn moeder is best geschokt en zegt dat ik natuurlijk mee mag met Melissa’s moeder naar het ziekenhuis. Ik moest maar even bellen wanneer ze me daar weer op moesten halen.
Ik ga weer na boven en zie dan pas aan mijn benen dat ik nog in mijn pyjama loop. Ik ga weer na Melissa’s kamer en zeg dat het goed is. Ik zeg tegen Melissa’s moeder dat ik me even ga wassen en aankleden en dat is goed. Binnen 5 minuten ben ik alweer klaar en ga ik weer na Melis die nog steeds op haar bed ligt. Ik wissel Melissa’s moeder af die zich nu even gaat aankleden.

Precies wanneer Melissa’s moeder klaar is komt de ambulance eraan.
Ditmaal gaat Melissa’s moeder en leggen de broeders Melissa op de brancard. Met veel ondersteunen kan Melissa staan. Snel tillen ze haar weer naar beneden naar de ziekenauto.
Dan gaan Melissa’s moeder en ik op weg achter de ziekenauto aan naar het ziekenhuis.
In de auto zijn we beiden in gedachten verzonken wat dit ons nou weer gaat brengen.

Citaat:

We zijn nu alweer bijna bij het ziekenhuis en ik heb een bezorgd gevoel.
Wat zou er met Melis aan de hand zijn? Is het ernstig? Moet ze lang in het ziekenhuis blijven?
Al die gedachten razen door mijn hoofd. Het lijkt wel of mijn hoofd rond tolt. Op dat moment staat de auto stil. We zijn aangekomen bij de achterkant van het ziekenhuis bij de ingang van de E.H.B.O dienst. Alsof we voorgeprogrammeerd staan stappen Melissa’s moeder en ik de auto uit en beginnen te lopen. We lopen achter de ziekenbroeders aan de achteringang in.Daar word ze bij de balie ingeschreven en lopen we weer verder.
We lopen en lopen diverse gangen door. Bij wat de laatste gang blijkt te zijn die helemaal versierd met vrolijke plakplaatjes op de ramen stoppen we bij een deur. Één van de ziekenbroeders opent de deur. Hij loopt weer terug naar de brancard waar Melis op ligt en samen rijden ze melis naar binnen. De kamer waarin we zijn beland is een hele lichte kamer met een raam op de eerste verdieping met uitzicht op de weg. Er staat een wasbak en een televisie die een beetje op een tafeltje richting het plafond is geplaatst. Doordat één van de ziekenbroeders wat aan me vraagt schrik ik uit mijn gedachten , en merk ik dat ik nog steedss in de deuropening stond. “Hé wat zei je ook al weer” vraag ik dan nog wat sullig. “Wil je wat te drinken hebben meisje?” “ uhm ja graag eigenlijk iets fris astublieft.” Geef ik te antwoord en de ziekenbroeder loopt weg. Ze hebben Melissa al op het gewone bed gelegd. Ik loop wat schuifelend naar Melissa toe die daar wat moedeloos ligt. Melissa’s moeder zit al naast het bed. Ik zie nog een stoel staan en pak die erbij en ga ook naast Melis zitten. Melis lacht wat schaapachtig naar me een teken dat ze blij is dat ik er ook bij ben. “Hé meis wat heb je nu weer uitgespookt” lacht ik wat naar haar. “ Hihi wou jullie graag even ongerust hebben kijken of jullie me nog wel lief vinden.” “Gekke meid”zeg ik en dan geeft Melissa’s moeder melis een knuffel.Er valt nu weer een doodse stile. “Mam” onderbreekt Melis ineens de stilte
“ Ja wat is er?” “uhm weet je al wanneer ik weer naar huis mag? Of moet ik hier blijven slapen?” “Wat ik niet schat, maar ik ben bang voor je dat hier echt een nacht moet blijven slapen.” Dan komt er een zuster binnen. Ze zegt wat, iets wat niet tot mij doordringt.

Waarom ben ik toch elke keer weg met mijn gedachten en dringt niks tot mij door?
Waarom blijf ik er nou niet bij met mijn gedachten? Waar denk ik eigenlijk aan?
Helemaal niks. Wat is dit dan voor bende in mijn hoofd?

De zuster doet een dikke band om Melis haar arm. En begint te pompen. Er verschijnen getalletjes op de monitor. Dan gaat alle lucht weer uit de band en komen weer allemaal getallen. Dan haalt de zuster de dikke band weer van Melissa’s arm. Ze zegt iets in de trant van ‘dat is goed’ tegen Melissa. En ze loopt weer weg.
“ Dat was irritant zeg, lijkt net alsof ze je bloedsomlop afknijpen” Zegt Melissa dan.
“ deed het pijn dan?” vraag ik ietwat bezorgd.
“ Nee hoor, je hoeft niet zo’n bezorgd gezicht te trekken gelijkt. Was gewoon heel apart wel grappig gevoel eigenlijk” zegt Melis wat lachend om mijn gezicht.
Haha nou , maar uh uh hoe uh gata het nou uh met je uh benen’ zeg ik wat wegkijkend omdat ik haar niet verdrietig wil maken met dat ze haar benen niet kon voelen.