Bokt.nl

blowdiene schreef:

meer meer meer...!!!
ik smul ervan...

alleen er waren wel een paar moeilijke stukjes

Toen ik weer in ... Ver weg van de waarheid ..

dit stukje bijv.

Citaat:

Toen ik weer in bed lag had ik pas door hoe moe ik eigenlijk was, ik was zo zwak en voelde me slap. Daar ging m’n telefoon weer. Ik kreeg terug dat jij ’t ook niet meer had, maar dat ik me echt niet groot hoefde te houden en maar even lekker moest uithuilen. Wat ken je me toch goed, jij bent altijd de enige die doorheeft dat ik me sterker voor doe dan dat ik ben. Wanneer ik doe alsof ik vrolijk ben, jij toch door hebt dat er wat met me is. Dat is misschien wel een van de dingen waarom ik zoveel om je geef. Je vertelde ook dat je bang was me kwijt te raken. Op dat moment kon ik alweer een beetje sarcastisch denken. Ik dacht: “ja, als je het echt had gedaan, dan was ik niet alleen jou, maar jij ook mij kwijt geweest”.
Ik voelde me niet goed, ik kon amper nog een berichtje typen, maar ik kon het nog opbrengen je te vragen wat er nou gebeurd was, met jou en die kerel waarover je niets kwijt wilde, maar eigenlijk ook wel. Je durfde alleen niet. Ik kreeg een smsje terug waarbij een kleine glimlach om mijn mond verscheen, je moet echt een romance gaan schrijven. Dat ‘zachtjes kwam ik overeind’ toen die je riep. Even sloot ik m’n ogen, ik zag het helemaal voor me, wat je omschreef. Daarna deed ik verschrikt m’n ogen weer open, bedacht me dat ik niet in slaap moest vallen en nog wel wat van me moest laten horen. Ik smste je, dat je er nu maar van moest genieten, dat verliefd zijn en je geen zorgen moest maken, dat het komt zoals het komt en alles altijd goed komt .. in the end. Al weet ik hoe moeilijk dat is, daarachter aan vertelde ik je dat ik zo moe was en dat ik ging slapen. En misschien wel het belangrijkste, dat ik van je houd ..
Nog een laatste smsje, dat je ook van mij houd en dat ik lekker moest gaan slapen. Ik legde m’n mobiel weg, draaide me om, sloot m’n ogen en weg was ik. Ver weg van de waarheid ..

Otje_Merlot schreef:

ik denk dat het leuk is om een behoorlijk stuk in het verleden te doen en daarna zeg maar wel door te werken naar het nu dat lijkt me wel leuk

_loekie_ schreef:

Het verhaal is af en toe wel wat ingewikkeld te lezen/snappen, maar toch vind ik het in het geheel een heel mooi verhaal.
Ben benieuwd of je deel 3 al af heb??

Citaat:

DEEL 3
Wat je me toen vertelde. M’n adem stokte, de rode wangen die ik had, gewoon omdat ik moe was, trokken bleek weg. Ik zat verstijfd achter de computer naar het beeldscherm te staren. ’t Kon niet waar zijn, wat je zei. Het was een leugen, het moest een leugen zijn, het mocht niet waar zijn. Ik wist dat het slecht met je ging, ik wist dat je er door zat, maar dat je het écht van plan was geweest? Dat je met dat mes, die je eigenhandig had gejat uit de la van jullie keuken, echt op je polsen hebt gestaan? Dat kon en wilde ik niet geloven. Nu niet, straks niet en over een paar jaar nog niet. Al weet ik nog zo goed, dat het wel waar is en dat je er niet over zou liegen. Althans, dat hoop ik. Dat alles spookte door mijn hoofd toen je alles tot in detail aan me vertelde. Het bloed dat je wilde zien vloeien, de pijn die je van binnen voelde. Het deed me pijn, weet je dat? Om jou zo te zien, naja beter gezegd: Je zo voor me te zien. Vechtend tegen de tranen die in m’n ogen stonden, vertelde ik je dat ik sprakeloos was en bang was. Ik vocht tegen de tranen, omdat m’n ouders in dezelfde kamer zaten, als dat ik zat, achter de computer. Ze hoefden niet te zien dat ik moest huilen, dat zal alleen maar vragen bij ze oproepen die ik ze toch niet wilde beantwoorden. De band tussen m’n ouders en mij was nou niet echt dat je zegt van: Perfect. We kunnen wel goed met elkaar over weg, daar niet van, maar ik vertrouw ze gewoon niet. Of misschien kan ik het beter zeggen, dat ik gewoon de behoefte niet voel om mijn hart bij hun te luchten. Daarbij zou ik hun alleen maar pijn doen, doordat ze mij verdrietig zien. Ze hebben hun eigen leven wel, die af en toe al moeilijk zat is.
Ik vertelde je, dat als je het had gedaan. Ik had gedacht dat het mijn schuld was en dat ik mezelf er ook de schuld van had gegeven. Misschien was het geen lekker moment om het je te vertellen, maar ik moest het kwijt en we zijn toch vriendinnen? Dan moet je toch alles tegen elkaar kunnen zeggen, op elk moment, op een kleine uitzondering na?
Je zei dat het mijn schuld niet was, dat ik er juist voor je had proberen te zijn, maar dat het je eigen schuld was dat je het afsloeg. Het probleem was alleen, dat als je het echt had gedaan, je me dat niet eens meer had kunnen vertellen. Je kapte het gesprek af, want je ging.
Ik liet het maar even rusten, zo kon ik zelf ook een beetje bijkomen.

In de dagen die hierop volgden merkte ik pas, hoe erg ik ermee zat. Ik kon het niet van me afzetten. ’s Avonds kwam ik niet in slaap en ’s ochtends werd ik ver voor mijn wekker wakker. Als ik een liedje hoorde, hoefde er maar één zin in voor te komen die op jou of op de hele situatie kon slaan of ik zat weer alleen maar met m’n gedachten bij jou. De enige momenten wanneer ik het van me af kon zetten, was wanneer ik afleiding had. Met name op school, m’n aandacht had ik zeker nodig in de les. Een klas hoger, het begin van de tweede fase. Alles werd zwaarder en moeilijker. Daarom zocht ik mijn toevlucht ook in de boeken. In een tussenuur wilde ik graag huiswerk maken en als we onder de les niets hadden te doen ging ik wel weer met een ander vak bezig. Mezelf dwingend me te concentreren en jou buiten te sluiten in mijn gedachten. Thuis ging ik er graag even met de hond op uit. Dat kwam mooi uit, want iedereen thuis was of werken of naar school. Ik mocht dan de hond weer is uitlaten, normaal deed ik dat altijd met tegenzin, maar nu deed ik het graag. Even lekker uitwaaien, muziekje mee en even helemaal tot rust komen.

Op een avond lag ik in bed, na te denken. Zoals elke avond deze week, sinds die ene nacht. Zo sterk als ik me de laatste dagen had gehouden. Naja, zo sterk als dat ik me de laatste dagen had voor gedaan. Typisch mij, niet laten merken dat ik ergens mee zit. Gewoon, doen alsof ik vrolijk ben. Lachen om alles en gaan met die banaan. Zelfs jij had niets door. Dat viel me tegen. Je had het altijd door, maar je had het nu te druk met jezelf. Ik snapte het wel, tuurlijk. Toch deed het me pijn. Je vroeg me niet eens hoe het ging, als ik dan zou zeggen dat het goed ging. Oké, mijn keuze. Logisch, want ik wilde je nergens mee lastig vallen. Je had ’t al moeilijk genoeg.
Katy, had je het dan niet door? Ik stond op instorten! Ik liep me die nacht alleen maar af te vragen wat dat laatste zetje zou zijn. Het laatste duwtje, waardoor ik echt in elkaar zou storten. Zo niet letterlijk, dan wel figuurlijk. Het werd me gewoon allemaal teveel, jou acties, leugens van anderen, alle problemen van andere, waar ik altijd naar luisterde. Niet dat ik dat erg vond, nee absoluut niet ik vond het fijn als ik mensen kon helpen doordat zij hun hart konden luchten bij mij. Ik had gedacht dat ik sterker zou zijn, dat ik het allemaal wel aan kon of op z’n minst alles langer aan kon. Maar nee.
En bij niemand, waarbij ik mijn hart kon luchten. Die me even een knuffel gaf, waar ik meer dan ooit de behoefte naar voelde. De een had het te druk met zichzelf, de ander zat al niet lekker in z’n vel, weer een ander kende ik net niet goed genoeg en weer een ander wilde ik niet constant met dingen lastig vallen. Bij wie moest ik nou m’n verhaal kwijt? Ik moest het kwijt dat was zeker, alles maar opkroppen is niet goed en dat merkte ik nu. Het rare vond ik, dat me lichaam allang aan had gegeven dat alles me te veel werd. Ik dacht altijd dat lichaam en geest nogal een verschil waren en het onafhankelijk van elkaar kon zijn. Schijnbaar had ik dat fout gedacht. Al een paar week lang had ik ’t ene naar het andere kwaaltje en had ik genoeg dingen overbelast. Ik bleef volhouden dat het goed voor me was als ik gewoon doorging met alles. Zo moe als ik was, ging ik dus door. Als ik me niet lekker voelde ging ik toch sporten, als ik ergens pijn had probeerde ik het wel wat te ontlasten, maar natuurlijk nooit genoeg. M’n lichaam was moe en verzwakt. Nu weet ik dat mijn geest dat ook was. Ik stond op instorten, maar niemand die dat door had.
De enige die het door leek te hebben, was m’n hond. Elke keer als ik met je zat te praten op msn of met je aan het smsen was. Kwam zij met haar koppie op mijn schoot liggen en af en toe legde ze er een pootje naast. Zo van: “Hee joh, kop op het komt allemaal wel goed”. Wat een lief beestje is het toch ook. Ze voelen alles zo perfect aan. Wat zou ik toch zonder ze moeten. Ze geven je een knuffel wanneer je het nodig hebt, ze luisteren altijd na je en die ogen, net alsof ze elk woord begrijpen en je aansporen je hele hart te luchten.
Weetje wat ik me af vraag hè? Wat als ik in stort? Wat gebeurd er dan met me? Zou ik gebroken zijn en alleen maar kunnen huilen? Zou ik niets meer kunnen en nergens meer zin in hebben? Ga ik net zover als jij of zou ik nog verder gaan om het vervolgens nooit meer terug te kunnen draaien? Heb ik je ooit wel is vertelt, dat ik wel is vaker er aan gedacht heb? Of het allemaal niet makkelijker zou zijn, als ik er niet meer was? Nee hè, volgens mij heb ik dat nooit iemand vertelt. Dingen die in mijn verleden zijn gebeurd, waar ik nog bijna elke dag mee word geconfronteerd. Niemand die dat ooit te weten komt. Daarvoor is de schaamte te groot.
Als ik nou toch bezig ben m’n hart te luchten en alles aan het opnoemen ben. Weetje wat me ook dwars zit en ik denk dat iedereen dat raar vind en iedereen zal denken jeetje, wat een onzin.