Bokt.nl

Citaat:

Ik leunde tegen de muur naast me aan, er liepen een paar kinderen langs ons klaslokaal, de ruit was wazig, ik probeerde te zien wie het waren. Eentje stak zijn hand op naar mij, die wist wel wie ik was. Opeens wist ik het, het was Doron. Ik moest gelijk glimlachen, en keek nog even snel achter om naar hem. Hij keek ook, ik ging meteen weer echt op zitten met een glimlach op mijn gezicht. Ik keek snel even op mijn horloge, nog een paar minuten. Dan waren we vrij. Ik deed al vast mijn pen in mijn etui en ritste hem dicht. Ik sloeg mijn boeken dicht en stapelde ze op elkaar. Ik keek nog even om en ik zag dat Doron er nog stond. Toen ik weer echt ging zitten. Ik schrok even, want de leraar stond voor mijn tafeltje. ‘Ik geloof dat we nog niet klaar zijn?’ zei hij vragend tegen mij. ‘Nee.’ Zei ik een beetje lachend. De leraar draaide weg en ging weer voor de klas staan. ‘Open je boeken maar weer, en als zo de bel gaat blijf je nog even zitten.’ Ik zuchtte, ik wilde naar Doron gaan. Dan is hij zo wel weg. Ik deed mijn boeken weer open, ondersteunde mijn hoofd met mijn arm.
Even later ging de bel, iedereen ruimde op en liep de klas uit. Ruben liep langs mijn tafeltje, ‘Lekker voor je.’ Zei hij lachend tegen me. ‘tsss’ zei ik zachtjes in mezelf. De leraar ging aan zijn bureau zitten en pakte een stapel papieren. Hij bladerde er even doorheen en stond weer op. ‘Ik ga deze papieren even printen, ik ben zo terug.’ Hij liep de klas uit.
Ik pakte een pen uit mijn etui en ging wat in mijn werkboek krabbelen. ‘Gezellige boel hier.’ Hoorde ik iemand zeggen. Ik keek op en zag dat Doron in de deuropening stond. Ik rolde even met mijn ogen, ‘Ik moet nog langer blijven zitten.’ Hij stak zijn tong naar me uit, ‘Wat heb je gedaan dan?’ Ik haalde mijn schouders op, ‘Niks bijzonders. Ik ruimde alleen even wat eerder op. Dat is alles.’
Doron liep weer even terug. De leraar kwam weer de klas in gelopen en ging weer aan zijn bureau zitten. Doron klopte even op de deur, de leraar draaide naar hem. ‘Ja?’
Doron slikte even, ‘Zou ik Britt even mee kunnen nemen? We moesten na schooltijd de conciërge even helpen met wat toneelspullen voor de musical. Hij kan het niet alleen af.’
De leraar knikte, ‘Nou snel dan. Voortaan wel even vertellen hé Britt.’ En hij keek me aan.
Ik lachte, ‘Uuh, ja sorry. Vergeten.’ Ik propte de spullen in mijn tas en liep de klas uit. ‘Bedankt.’ Zei ik glimlachtent tegen Doron.

We liepen samen de trap af, Doron haalde even diep adem. ‘Mijn ouders rijden deze zaterdag naar de grote stad, ik vroeg me af of je zin had om mee te gaan.’
Ik keek hem even twijfelend aan, ik hoopte niet dat we daar met zijn ouders moesten blijven. ‘Dan gaan we samen winkelen of zo, zonder mijn ouders hoor.’ Ik glimlachte opgelucht, ‘Maar dat kan wel.’ Zei ik vrolijk.
Hij glimlachte even, ‘Dan zal ik je nog wel bellen over hoe laat we je opkomen halen.’ Ik knikte. Hij gaf me een knipoog en wel liepen samen de gang uit.


Ik sloeg de bladzijde van het foldertje om en keek naar de aanbiedingen van deze week, wat bijzonders stond er niet in. Ik zuchtte, ik klapte het foldertje dicht en stond op van de bank. De telefoon ging en ik schrok er wel een beetje van, ik liep om de bank heen en nam de telefoon op. ‘Met Britt Veenstra.’ Zei ik. ‘Hoi.’ Zei iemand aan de andere lijn. Door de telefoon heen kon ik niet echt horen wie het was. Maar aan zijn stem te horen was het een jongen,
‘Mijn ouders willen morgen om elf uur in de stad zijn, dus we staan om half elf staan we bij je op de stoep met de auto. Wel zorgen dat je er op tijd staat hé.’ Toen had ik al door dat het Doron was. ‘Is goed.’ Zei ik. ‘Heb je ook een tijd om thuis te zijn?’ Vroeg hij.
‘Nee, als ik maar niet ’s avonds laat thuis kom.’ ‘Oh, dat is dan goed. Mijn ouders willen voor etenstijd thuis zijn, dus gaan ze daar om vier uur weg. Als je wilt kunnen we later ook wel met de trein terug.’
‘Nee hoeft niet, vier uur klinkt prima.’ Zei ik. Ik hoorde hem zachtjes lachen. ‘Ok, dan zie ik je morgen wel weer op school.’ Hij hing op en ik legde de telefoon neer.
Ik liep door de gang heen de trap op naar mijn kamer. Boven deed ik de kastdeur van mijn kledingskast open, ik keek even naar wat er in lag en viste mijn zacht gele shirtje eruit en hing hem over mijn bureau stoel. Ik trok een willekeurige spijkerbroek eruit en legde hem erbij. Zo hoefde ik me zaterdag niet druk om te maken om mijn kleding. Ik had er wel zin in, de hele middag met Doron alleen in de stad. Geen Ben, geen andere. Ik deed een pluk haren achter mijn oor en fantaseerde over hoe het zou worden.


Ik keek op mijn horloge, bijna half elf. Ik rende naar de deur, trapte mijn voeten in mijn schoen, griste mijn tas van de trap af. ‘Ik ga! Tot vanmiddag!’ schreeuwde ik. Ik hoorde mijn moeder nog wel wat zeggen, maar ik was de deur al uit. Ik liep snel naar het hek, ze waren er nog niet. Misschien waren ze wat later, maar dan was ik tenminste nog op tijd. Ik had zijn ouders nog nooit gezien, ze waren toch wel aardig? Ach, dat moest wel. Anders zouden ze ons wel niet mee nemen. Ik was een beetje in gedachten verzonken, toen ik op mijn horloge keek kwam ik er achter dat het al vijf over half elf was. Ze waren me toch niet vergeten, of hebben ze zich gewoon verslapen. Ik ging even op een grote steen naast het hek zitten, en wachtte nog maar even.
Ik keek nogmaals op mijn horloge, kwart voor elf. Nu was ik het zat, ik stond op en liep naar de deur van het huis. Ik keek nog even om, of ze er niet stonden en toen liep ik het huis binnen. ‘Ben je nog niet weg?’ Vroeg mijn moeder. Teleurgesteld schudde ik mijn hoofd, ‘ik denk dat ze al weg zijn.’ Mijn moeder keek me verbaasd aan, ‘Zouden ze dan niet even aanbellen? Misschien komen ze nog wel, wacht nog maar even af.’ Zei ze gerust stellend. Ik plofte neer op de keuken stoel. Mijn moeder was net weg gelopen uit de keuken maar kwam al snel terug. ‘Ze staan er hoor, ze hebben net de auto geparkeerd.’ Ik sprong op. ‘Ja?’
Mijn moeder knikte, ‘Ga maar snel, anders zijn de dadelijk echt weg.’ Ik ging snel naar buiten en Doron stond net bij de deur om aan te bellen. Aan zijn gezicht af te lezen voelde hij zich best schuldig. ‘Hoi.’ Zei ik. ‘Hoi, sorry dat we zo laat zijn, mijn ouders moesten vanmorgen nog wat doen.’
‘Het is wel goed.’ Zei ik glimlachtent. We liepen naar de auto en stapten in. De ouders draaide zich om, zijn moeder stak haar hand uit. Ik schudde haar hand, ‘Miranda.’ Zei ze aardig. ‘Britt.’ Zei ik terug. Ook bij de vader stelde ik me voor.
‘Bedankt dat ik mee mag.’ Zei ik. ‘Ach, we gingen toch al naar de stad, dat zit wel goed.’ Zei zijn moeder. Zijn vader startte de motor en we reden weg. Het was vrij stil in de auto, ik voelde me niet echt op mijn gemak met zijn ouders erbij. Maar ze brachten ons tenslotte, dus ik mocht niet klagen. ‘Weten jullie al wat jullie gaan doen in de stad?’ vroeg zijn vader.
‘Nee nog niet echt, we gaan wat winkelen, in de winkels kijken. Misschien nog even over de markt lopen of zo.’ Antwoordde Doron. Zijn vader knikte begrijpend. ‘Niet alleen naar de jongens winkels gaan hé? Ook een beetje een Britt denken.’ Zei zijn moeder. ‘Ja,’ Zei Doron een beetje zeurderig. We waren als snel in de stad aan gekomen, ik keek even uit het raam en zag het verkeer langs elkaar racen. Het was er altijd zo druk, het is leuk om hier voor een dagje te zijn. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik hier zou moeten wonen. Ik hou het wel bij een rustig laantje.
Zijn vader stopte, ‘Jullie eind halte.’ Doron en ik stapten uit. ‘Om vier uur staan jullie weer hier.’ Zei zijn vader. Doron knikte, ‘Tot vanmiddag!’ en zijn ouders reden weg. We liepen over de brug naar een straatje dat naar het marktplein ging. ‘Waar gaan we eerst heen?’ Vroeg Doron. Ik haalde mijn schouders op, ‘We hebben tot vier uur. Beslis jij maar.’
Doron knikte, ‘Ok, maar daar kan je wel spijt van krijgen.’ Ik keek hem vragend aan, ‘Hoezo?’