Bokt.nl

Citaat:

Lore keek naar Kim die haar ook aankeek, zouden ze het zelfde denken?
“Misschien zijn ze gewoon naar de wc,” bedacht kim.
“Dat kan niet, of ze zouden al meer dan een uur op de wc zitten. Ik ben al wakker van 6 uur en ik heb niemand gezien die naar beneden ging,” zelfverzekerd keek Joe haar moni aan. Lore wist niet goed wat te doen. Waar zouden die meisjes zitten?
“Eum, jullie doen zoals jullie normaal moeten doen. Dus naar beneden gaan om een paard te poetsen als jullie klaar zijn. En haast jullie wat!” Gejaagd liep lore van de trap en uit de kamer. Ze had een drang om te lopen naar Koen. Die zal waarschijnlijk in het bureautje zitten, bedacht ze. Het bureautje was in het andere gebouw, dus het was even lopen. Toen ze over de koer liep waar de jongens al aanwezig waren, zag ze Joeri. Snel nam ze hem apart.
“Ik zit meteen probleem!” zei ze snel.
“Wat is er?”
“Er zijn 2 meisjes verdwenen,”
Verschoten keek Joeri Lore aan.
“Wat?”
“Toen ik ze vanochtend wakker maakte zater er 2 niet in hun bed. En ze zouden zeker al meer dan een uur weg zijn,”
“Ik snap het niet helemaal,”
“Ik ook niet. Ik ga naar Wim denk ik,”
“Misschien zitten ze gewoon op een andere kamer,”
Lore schudde van nee. “Dat zou ik wel gezien hebben,”
“Kom we gaan naar Koen,” besloot Joeri. Hij wist geen andere oplossing. Lore knikte van ja en liep het gebouw door naar het bureautje. Joeri liep afwezig achter haar aan. Lore klopte op de deur van de bureau. Al snel antwoorde iemand dat ze mocht binnekomen.
“Is Koen hier?” vroeg ze toen ze zijn vrouw, Hilde, aan de computer zag zitten.
“Nee die is in het restaurant. Wat is er? Jullie zien er nogal verschrikt uit,”
“Er zijn 2 meisjes verdwenen,” antwoordde Lore verslagen. De mond van Hilde viel open.
Koen werd heel snel opgeroepen via de walkie-talkie en was ook al vlug aanwezig in het bureautje. Lore vertelde alles terwijl ze haar moest inhouden om niet te beginnen wenen.
“Rustig Lore. Misschien zitten ze gewoon ergens anders in het gebouw. Het eerste wat we nu gaan doen is iedereen naar de eetzaal roepen. Misschien zijn ze al uitgekomen. Indien niet zullen we alles uitklammen. We vinden ze vast wel,”

De deelnemers stonden er verbaasd bij te kijken toen ze allemaal in de eetzaal werden gepropt en hun moesten melden bij Hilde. Ze moesten in de eetzaal blijven. Kamer 3 zat er maar wat afwezig bij, zij hadden Melina en Lisa nog altijd niet gezien. Er waren alle vage gedachten verschenen in de gedachten van Kim. Een halfuur na dat alle deelnemers naar de eetzaal moesten komen was het duidelijk: Melina en Lisa waren er niet.
“Misschien zijn ze ontvoerd,” zei Kim halfsnikkend tegen Robbe die gewoon voor zich uit bleef staren. Kim keek teneergeslagen naar Lander die Robbe aanstootte.
“Hey, ze zei wat tegen jou,” zei hij.
“Ah ...wat?” verschrikt keek Robbe op.
“Jij voelt iets voor Melina he? Ik heb dat gisteren al gemerkt,” zei Lander droog.
Robbe wende zijn gezicht af. Misschien was het wel, dacht hij, waarom doet Lander er zo ambetant op?
“Stil iedereen!” opeens stond Koen op een tafel. Zijn gezicht sprak boekdelen. Je zag dat hij niet goed wist wat hij moest doen. Ze hadden net alles uitgekamd en enrgens was een spoor te vinden van de meisjes.
“Heeft er iemand gisterenavond Kim of Melina nog gezien?” vroeg hij aan heel de groep.
“In de kamer,” riep Kim.
“Na de nachtwacht?”
“Toch tot wanneer ik in slaap was,”
“Kamer 3 willen jullie even bij mij komen,” zei Koen nadat hij even had nagedacht “De rest van de deelnemers mag zich verzamelen op het grasveld,”
Met weinig morren liep iedereen naar buiten. Lander had wel juist Robbe moeten wakker maken uit zijn gedachten en met handne en voeten moeten uitleggen dat hij mee naar buiten moest.
“Heeft er iemand nadat de nachtwacht in jullie kamer was melina en kim zien weg gaan? Ook al was het naar de wc,” vroeg Koen aan de kamer toen het leeg was in de eetzaal. Ze schudde van nee.
“Ik heb begrepen dat toen de nachtwacht op jullie kamer er was dat melina op de trap stond. Ze moest naar de wc, is dat zo?” vroeg hij daarna.
“Ja,” zei Kim snel

“Kim! Ze ging niet naar de wc!” zei Wanda toen Koen weg was. Kim schudde met haar hoofd.
“Zo gaan ze ze nooit vinden. Waarom zei je dat,”
“Ik weet het niet. Het was een reactie. Ik kon er niets aan doen,”
“Dan ga je dat nu gaan vertellen. Misschien zijn we ergens door een vloer gezakt. Je weet toch dat het boven onbewoonbaar is,” Wanda keek streng naar Kim die haar ogen neersloeg. Ze wou net wat zeggne toen er opeens veel lawaai kwam van buiten.
“Wat is dat?” zei Kim onwennig. Wanda liep naar het raam en keek er door. Ze zag de andere deelnemers die druk aan het wijzen waren naar de bomen. Ze zag daar iets bewegen, maar het was van veel te ver.
“Zie jij wat daar is?” vroeg ze aan kim.
“Nee niet echt. Wacht, zijn ze dat niet?” vlug liep Kim naar buiten. Wanda voglde haar voorbeeld. Al snel zagen ze dat het Kim en Melina waren die vanuit het bos kwamen.

Een paar uur later werd het kampgebeuren weer opgepakt. Kim en Melina waren nog altijd in het bureautje bij Koen. Kim die ondertussen aan de staldienst bezig was zuchtte. Ze vroeg zich echt af waaar haar vriendinnen vannacht waren en ze wou het hen ook zo vlug mogelijk vragen. Spijtig genoeg bleef de deur van het bureautje dicht.
“Kim! Vegen!” schreeuwde plots een groom met een naamplaatje op waar Simon op stond. Kim schonk hem een hatelijke blik toe maar begon dan toch te vegen. De groom knikte goedkeurend en was blij met het gezag dat hij had, maar toen hij zin rug draaide hoorde hij geen borstel meer vegen. Snel draaide hij zich weer terug.
“Kim! Niet droomen, maar vegen!” probeerde hij nogmaals. Verwonderd keek hij op toen Kim nergens te bekennen was, alleen haar borstel lag op de grond.
“Waar is die naar toe?” mompelde Simon. Hij keek alle kanten uit en zag dat er meerdere mensen hun post hadden verlaten. Alleen groep C stond nog te vegen, groep A was spoorloos.Het groepje dat zich al had gevormd in het station zat volledig in groep A. Simon werd echt boos toen hij het groepje in de zadelkamer zag staan. Snel beende hij daar naar toe.
“Mensen jullie hebben staldienst!” riep hij. Niemand van de groep keek om. Ze stonden allemaal in een kringetje rond 2 meisjes die Simon niet kende. Maar hij wist al snel dat het Melina en Kim was en hij had de orders gekregen om die twee in het oog te houden. Hij dreef de groep weer naar de koer en zette Melina en kim aan het werk dicht waar hij was, de voederkamer. Samen vulden ze de emmers met eten. Het was stil, buiten Simon die zei wat i nwelke emmer moest.
“Ben jij de broer van Nina,” vroeg Melina plots aan hem. Simon knikte.
“Ik zag het meteen,” zei ze enthousiast terug.
“Moet ik dat zien als een compliment?” vroeg Simon onwennig.
“Zie maar hoe je het wilt,” Melina glimlachtte speels naar Simon die er wel mee kon lachen.
“Dat wordt dus morgen helemaal alleen de paardenkoer vegen voor jou,” zei hij triomfelijk.
“Waarom?”
“Voor het uitmaken voor een groom,”
Melina haalde haar schouders op “Er is hier geen morgen voor mij,”
“Melina! Zwijg!” riep Kim vlug. Onbegrijpelijk keek Simon de 2 meisjes aan.
“Geen morgen voor jou? Wat is er dan wel?”
“Alleen een gisteren,”