in dit stukje gebeurt nog niet zo veel, komt nog wel 
Ik spring uit de douche en wikkel mezelf in een handdoek. Ik kijk uit het raam, niemand. Dan klopt iemand op de ruit. Gelukkig hebben we een soort van ‘kijkgaatje’. Langzaam schuif ik het schuifje eraf. Niemand. Dan komt er ineens een gedaante voor het raampje.
‘Papa, hoe kon je me zo laten schrikken!!!’. Dat kan ik toch ook niet helpen, ik was mijn sleutel kwijt en liep wat op en neer om ‘m te zoeken. Schrok je omdat ik op het raam klopte? Nou kind, word eens volwassen, niks engs aan. ’Ik dacht dat het Jesse was’, schreeuw ik. Meteen bedenk ik me dat ik me versproken heb. ‘Wie is Jesse?’, vraagt mijn vader op geïnteresseerde toon. “Je vriendje?”. Papa giechelt net zoals pubers dat doen als ze iets niet mogen vertellen. “Pap, doe normaal!’. “Nou, wie is het?, ken ik hem?”. “Nee pap, en ik ga je het ook niet vertellen, sorry!”. Ik ren naar boven en kleed me aan. Ik heb nog lekker veel tijd over. Ik pak mijn tas en vis wat boeken van die grond voor de lessen die ik vandaag heb. Ik kijk in mijn agenda. Er staat een proefwerk Scheikunde gepland. ‘Jammer dan, ik schrijf zelf wel een briefje”. Gelukkig heb ik het handschrift en handtekening van mijn moeder geleerd. Altijd handig. Ik doe mijn raam dicht dat al de hele tijd open stond en ga naar beneden. Ik werk snel een boterham weg want ik merk dat het al best laat is. Omdat ik ver van school woon ga ik altijd 45 minuten van te voren weg. Over een kwartier dus. Ik ren nog even naar boven op mijn Ipod te halen. Mijn raam staat open, en ik ben er 100% van overtuigd dat ik het raam had dichtgedaan. Ik raak meteen in paniek. “Wat als híj mijn raam heeft opengedaan?!” Ik ren naar mijn raam, kijk even uit het raam, weet niet waarom ik dat doe waarschijnlijk zodat ik me veilig voel, en doe het raam weer dicht. Deze keer let ik er echt op dat ik hem goed vast zet. No way!, dat hij hier naar binnen komt. Meteen maak ik een scène in mijn hoofd. “Wat als ‘ie nou ergens verstopt zit”. Ik ga alle kasten en hoeken na en ik kijk zelfs onder mijn hoofd. Hoeveel moet je doen om je veilig te voelen, vraag ik mezelf af. Ondertussen ben ik al veel te laat. Ik pak mijn sleutels en zit binnen 3 minuten op mijn fiets. Ik heb nog een halfuur voordat ik in het lokaal moet zijn. Gelukkig zit alles mee en kom ik op tijd. We hebben een roosterwijziging. Zo meteen het proefwerk wiskunde.Ik geef de docente mijn briefje en ze knikt goedkeurend. Ik baal, ik had eigenlijk nog even in mijn bed kunnen liggen, na het 3e uur hebben we pauze, ik doe hier toch niks dus lekker is dit dan. Mijn humeur is opeens gedaald naar 0. Ik zie een jongen heen en weer lopen op het schoolplein. Ik zit hem maar een beetje wezenloos aan te kijken. Dan draait hij zich om, kijkt omhoog, en zwaait. Mijn ogen worden groter en ik begin ‘m een beetje te knijpen. Ik draai me om en besluit niet meer naar buiten te kijken.In de pauze ga ik altijd met mijn vriendinnen naar buiten. Nu dus ook. Hij ziet ons en onze blikken kruizen elkaar.Hij heeft wel iets weg van Jesse, maar ik kan hem er niet in herkennen. Er komt een glimlach op zn gezicht.Ik word er enigszins bang van.Ik trek een arrogant gezicht en draai me dan boos om. Gelukkig komt er een groepje jongens bij ons staan. “Ken jij die jongen?” vraag ik aan Luc en wijs overdreven naar de jongen. Zodat hij weet dat ik het over hem heb.”Nee, nooit gezien! Hoezo?” “O, nee niks laat maar”. Oké als Luc hem niet kent zal hij wel niet hier op school zitten.Luc kent zowat iedereen. De rest van de dag zie ik hem nog wat rondhangen op het schoolplein en ik zie dat hij iemand zoekt. Ik hoop niet dat hij mij aan het zoeken is. Ik zit al de hele les naar buiten te kijken. “Wie is die jongen?”, denk ik. oliebol, hij ziet me! Ik zit aan de raamkant dus het viel te verwachtten dat hij me ooit zou zien. Hij gebaart dat ik naar beneden moet komen. Ik schud hevig nee. Hij gebaart dat hij wel naar boven komt.Hij loopt al naar de ingang van school. Als hij binnen is en mij dus niet meer ziet, sta ik op en ren vlug de klas uit zonder ook maar een woord te zeggen. Als ik de deur heb dichtgedaan, bedenk ik me dat hij weet dat ik in die klas hoor. Ik open de deur weer en zeg. “Als er hier drek een jongen komt zeg alsjeblieft niet dat ik Suus heet en zeg vooral niet dat ik op de wc zit!”. Ik gooi de deur dicht en ren naar de wc, als de dood om hém te zien.Ik hoor de zoemer gaan, dan pas durf ik het slot van de wc open te maken. Waarom ben ik toch zo bang voor hém? Misschien was het gewoon een andere jongen, anders had ik hem wel herkent toch? Ik kijk in de spiegel.Ik ben harstikke wit en ik zie zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd. Snel gooi ik er wat koud water overheen. “Dat is al beter”, zeg ik tegen mezelf. Met een beetje een schaamgevoel loop ik terug naar de klas. De klas kijkt me een beetje vreemd aan, ik zeg niks en loop met gebogen hoofd door. Gelukkig is de les afgelopen en pakt iedereen zijn spullen weer bij elkaar. “Wat was dat nou?”, vraagt Tessa. “Ik vertel het je nog wel maar niet nu goed?”. Tessa knikt. Laatste uur, tekenen. Het fijne aan deze les is dat iedereen ergens gaat zitten waar hij wil. Eigenlijk zit ik altijd op dezelfde plaats als normaal, maar Nick wijst naar de lege stoel naast zich. “Nee”, denk ik “en nu? Zal ik er naast gaan zitten? Waar is Britt?”. Ik kijk de klas rond maar zie Britt nergens. “Waarom niet?”, denk ik, en ga naast hem zitten. Het is heel gezellig met Nick, en we hebben elkaar wat beter leren kennen. “Je bent bijna jarig hoorde ik”, zegt hij “Geef je nog een feestje of wat ga je doen?”.“Ik weet niet wat ik ga doen, ik denk gewoon filmpje kijken enzo”. “Ook leuk, weet je al wie je uitnodigd?”. “Ja, mijn vriendinnen”. “Ah, dan mag ik zeker niet komen”, grapt hij. Wat bedoelde hij hier mee? Zou hij willen komen? Lijkt me sterk. Ik schud zachtjes nee met mijn hoofd, en zet dan mijn liefste glimlach op. “Haha, geeft niet hoor”, Ga je drek even mee frietje halen?”. Zal ik gewoon Ja zeggen, en Tessa meenemen?. “Ja is goed, maar ik heb geen geld bij”. “We delen er wel één, geen probleem”. En hij geeft me een knipoog. Doet hij dit juist nu omdat Britt er niet bij is, of probeert hij gewoon aardig te doen? Zou hij dit altijd doen? Zal wel. Maar toch denk ik dat hij me wel leuk vind ofzo. Na de les loop ik eerst even naar mijn kluisje om spullen te pakken. Ik heb het bovenste kluisje, wat behoorlijk hoog zit.Toevallig zit er net achterin mijn kluisje een boek vast. Ik sta op mijn tenen te springen maar ik kan er niet bij. Het moet er wel stom uitzien. Dan voel ik 2 handen op mijn heupen en Nick fluistert in mijn oor “Moet ik je helpen?”. “Graag”. Hij is 1m80 en dus kan hij er makkelijk bij. “Alsjeblieft, ik wil er wel wat voor terug”. Nick is echt de enige jongen die aardig tegen me doet. Ik weet niet wat ik moet zeggen. “Ja, en dat is?”. “Dit”. En hij geeft me een kusje. “Nick, wat doe je nou, je hebt een vriendin”. “Ik vind je gewoon aardig, dat is het”. “Sorry Nick, ik kan dit niet”. Ik doe mijn kluisje op slot, kijk hem vol in zijn ogen aan en draai me dan in 1 keer om. Ik vind Nick geweldig, maar hij heeft een vriendin. Ik durf het gewoon niet. Hoe haalt hij het in zijn hoofd? Hoewel ik het eigenlijk niet zo erg vind. Ik heb 2 verschillende gedachtes. Ik wil wel dat hij mij leuk vind, maar ik wil geen ruzie met Britt. En waarom zou hij mij uberhaupt leuk vinden? Ik pak mijn fiets, Nick komt er me aan. “Suus, wat is er nou? Heb ik iets verkeerds gedaan?”. “Laat het nou maar Nick”, zeg ik kortaf. Ik fiets weg, kijk nog 1 keer achteruit, en zie dat Nick er een beetje moedeloos bij staat. Meteen komen de vragen weer bij me. Waarom deed hij dat? Vind hij Britt niet meer leuk. Waarom deed hij dat juist bij mij? Ik ben echt harstikke onzeker. De meeste mensen weten dat niet van mij. Ze zien het gewoon niet aan me. Ik ben, als ik eenmaal vrienden gemaakt heb, echt super spraakzaam. Of iniedergeval bij mijn vriendinnen. Als iemand met mij MSN’t zal die gene vast niet denken dat ik verlegen ben. Op msn kan ik heel goed praten, en dan ook heel serieus. In het echt wat minder. Misschien dat Jesse ook wel op me afknapt als ‘ie me ziet. Maar goed, wat zou Nick van me denken? Leuk meisje maar zo onzeker en verlegen? Of denkt hij eerder dat ik heel spontaan ben. Ik wil hem wel uit mijn hoofd zetten maar het lukt niet. Ik ben zo in gedachten dat ik verkeerd af te slaan bij de rotonde.Ik rijd nog maar een rondje en ga rechtsaf. Alle auto’s en fietsers zien het! Ik schaam me dood en fiets zo snel als ik kan weg. Omdat ik zo bezig ben met mezelf botst ik bijna tegen een lantaarnpaal aan. Er staat een jongen naast. Ik kijk naar de grond en doe net of ik het heel grappig vind maar eigenlijk schaam ik me kapot. Ik hoor hem lachen, maar durf niet te kijken, ik stap weer op mijn fiets en rijd zo snel mogelijk weg.
Ik spring uit de douche en wikkel mezelf in een handdoek. Ik kijk uit het raam, niemand. Dan klopt iemand op de ruit. Gelukkig hebben we een soort van ‘kijkgaatje’. Langzaam schuif ik het schuifje eraf. Niemand. Dan komt er ineens een gedaante voor het raampje.
‘Papa, hoe kon je me zo laten schrikken!!!’. Dat kan ik toch ook niet helpen, ik was mijn sleutel kwijt en liep wat op en neer om ‘m te zoeken. Schrok je omdat ik op het raam klopte? Nou kind, word eens volwassen, niks engs aan. ’Ik dacht dat het Jesse was’, schreeuw ik. Meteen bedenk ik me dat ik me versproken heb. ‘Wie is Jesse?’, vraagt mijn vader op geïnteresseerde toon. “Je vriendje?”. Papa giechelt net zoals pubers dat doen als ze iets niet mogen vertellen. “Pap, doe normaal!’. “Nou, wie is het?, ken ik hem?”. “Nee pap, en ik ga je het ook niet vertellen, sorry!”. Ik ren naar boven en kleed me aan. Ik heb nog lekker veel tijd over. Ik pak mijn tas en vis wat boeken van die grond voor de lessen die ik vandaag heb. Ik kijk in mijn agenda. Er staat een proefwerk Scheikunde gepland. ‘Jammer dan, ik schrijf zelf wel een briefje”. Gelukkig heb ik het handschrift en handtekening van mijn moeder geleerd. Altijd handig. Ik doe mijn raam dicht dat al de hele tijd open stond en ga naar beneden. Ik werk snel een boterham weg want ik merk dat het al best laat is. Omdat ik ver van school woon ga ik altijd 45 minuten van te voren weg. Over een kwartier dus. Ik ren nog even naar boven op mijn Ipod te halen. Mijn raam staat open, en ik ben er 100% van overtuigd dat ik het raam had dichtgedaan. Ik raak meteen in paniek. “Wat als híj mijn raam heeft opengedaan?!” Ik ren naar mijn raam, kijk even uit het raam, weet niet waarom ik dat doe waarschijnlijk zodat ik me veilig voel, en doe het raam weer dicht. Deze keer let ik er echt op dat ik hem goed vast zet. No way!, dat hij hier naar binnen komt. Meteen maak ik een scène in mijn hoofd. “Wat als ‘ie nou ergens verstopt zit”. Ik ga alle kasten en hoeken na en ik kijk zelfs onder mijn hoofd. Hoeveel moet je doen om je veilig te voelen, vraag ik mezelf af. Ondertussen ben ik al veel te laat. Ik pak mijn sleutels en zit binnen 3 minuten op mijn fiets. Ik heb nog een halfuur voordat ik in het lokaal moet zijn. Gelukkig zit alles mee en kom ik op tijd. We hebben een roosterwijziging. Zo meteen het proefwerk wiskunde.Ik geef de docente mijn briefje en ze knikt goedkeurend. Ik baal, ik had eigenlijk nog even in mijn bed kunnen liggen, na het 3e uur hebben we pauze, ik doe hier toch niks dus lekker is dit dan. Mijn humeur is opeens gedaald naar 0. Ik zie een jongen heen en weer lopen op het schoolplein. Ik zit hem maar een beetje wezenloos aan te kijken. Dan draait hij zich om, kijkt omhoog, en zwaait. Mijn ogen worden groter en ik begin ‘m een beetje te knijpen. Ik draai me om en besluit niet meer naar buiten te kijken.In de pauze ga ik altijd met mijn vriendinnen naar buiten. Nu dus ook. Hij ziet ons en onze blikken kruizen elkaar.Hij heeft wel iets weg van Jesse, maar ik kan hem er niet in herkennen. Er komt een glimlach op zn gezicht.Ik word er enigszins bang van.Ik trek een arrogant gezicht en draai me dan boos om. Gelukkig komt er een groepje jongens bij ons staan. “Ken jij die jongen?” vraag ik aan Luc en wijs overdreven naar de jongen. Zodat hij weet dat ik het over hem heb.”Nee, nooit gezien! Hoezo?” “O, nee niks laat maar”. Oké als Luc hem niet kent zal hij wel niet hier op school zitten.Luc kent zowat iedereen. De rest van de dag zie ik hem nog wat rondhangen op het schoolplein en ik zie dat hij iemand zoekt. Ik hoop niet dat hij mij aan het zoeken is. Ik zit al de hele les naar buiten te kijken. “Wie is die jongen?”, denk ik. oliebol, hij ziet me! Ik zit aan de raamkant dus het viel te verwachtten dat hij me ooit zou zien. Hij gebaart dat ik naar beneden moet komen. Ik schud hevig nee. Hij gebaart dat hij wel naar boven komt.Hij loopt al naar de ingang van school. Als hij binnen is en mij dus niet meer ziet, sta ik op en ren vlug de klas uit zonder ook maar een woord te zeggen. Als ik de deur heb dichtgedaan, bedenk ik me dat hij weet dat ik in die klas hoor. Ik open de deur weer en zeg. “Als er hier drek een jongen komt zeg alsjeblieft niet dat ik Suus heet en zeg vooral niet dat ik op de wc zit!”. Ik gooi de deur dicht en ren naar de wc, als de dood om hém te zien.Ik hoor de zoemer gaan, dan pas durf ik het slot van de wc open te maken. Waarom ben ik toch zo bang voor hém? Misschien was het gewoon een andere jongen, anders had ik hem wel herkent toch? Ik kijk in de spiegel.Ik ben harstikke wit en ik zie zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd. Snel gooi ik er wat koud water overheen. “Dat is al beter”, zeg ik tegen mezelf. Met een beetje een schaamgevoel loop ik terug naar de klas. De klas kijkt me een beetje vreemd aan, ik zeg niks en loop met gebogen hoofd door. Gelukkig is de les afgelopen en pakt iedereen zijn spullen weer bij elkaar. “Wat was dat nou?”, vraagt Tessa. “Ik vertel het je nog wel maar niet nu goed?”. Tessa knikt. Laatste uur, tekenen. Het fijne aan deze les is dat iedereen ergens gaat zitten waar hij wil. Eigenlijk zit ik altijd op dezelfde plaats als normaal, maar Nick wijst naar de lege stoel naast zich. “Nee”, denk ik “en nu? Zal ik er naast gaan zitten? Waar is Britt?”. Ik kijk de klas rond maar zie Britt nergens. “Waarom niet?”, denk ik, en ga naast hem zitten. Het is heel gezellig met Nick, en we hebben elkaar wat beter leren kennen. “Je bent bijna jarig hoorde ik”, zegt hij “Geef je nog een feestje of wat ga je doen?”.“Ik weet niet wat ik ga doen, ik denk gewoon filmpje kijken enzo”. “Ook leuk, weet je al wie je uitnodigd?”. “Ja, mijn vriendinnen”. “Ah, dan mag ik zeker niet komen”, grapt hij. Wat bedoelde hij hier mee? Zou hij willen komen? Lijkt me sterk. Ik schud zachtjes nee met mijn hoofd, en zet dan mijn liefste glimlach op. “Haha, geeft niet hoor”, Ga je drek even mee frietje halen?”. Zal ik gewoon Ja zeggen, en Tessa meenemen?. “Ja is goed, maar ik heb geen geld bij”. “We delen er wel één, geen probleem”. En hij geeft me een knipoog. Doet hij dit juist nu omdat Britt er niet bij is, of probeert hij gewoon aardig te doen? Zou hij dit altijd doen? Zal wel. Maar toch denk ik dat hij me wel leuk vind ofzo. Na de les loop ik eerst even naar mijn kluisje om spullen te pakken. Ik heb het bovenste kluisje, wat behoorlijk hoog zit.Toevallig zit er net achterin mijn kluisje een boek vast. Ik sta op mijn tenen te springen maar ik kan er niet bij. Het moet er wel stom uitzien. Dan voel ik 2 handen op mijn heupen en Nick fluistert in mijn oor “Moet ik je helpen?”. “Graag”. Hij is 1m80 en dus kan hij er makkelijk bij. “Alsjeblieft, ik wil er wel wat voor terug”. Nick is echt de enige jongen die aardig tegen me doet. Ik weet niet wat ik moet zeggen. “Ja, en dat is?”. “Dit”. En hij geeft me een kusje. “Nick, wat doe je nou, je hebt een vriendin”. “Ik vind je gewoon aardig, dat is het”. “Sorry Nick, ik kan dit niet”. Ik doe mijn kluisje op slot, kijk hem vol in zijn ogen aan en draai me dan in 1 keer om. Ik vind Nick geweldig, maar hij heeft een vriendin. Ik durf het gewoon niet. Hoe haalt hij het in zijn hoofd? Hoewel ik het eigenlijk niet zo erg vind. Ik heb 2 verschillende gedachtes. Ik wil wel dat hij mij leuk vind, maar ik wil geen ruzie met Britt. En waarom zou hij mij uberhaupt leuk vinden? Ik pak mijn fiets, Nick komt er me aan. “Suus, wat is er nou? Heb ik iets verkeerds gedaan?”. “Laat het nou maar Nick”, zeg ik kortaf. Ik fiets weg, kijk nog 1 keer achteruit, en zie dat Nick er een beetje moedeloos bij staat. Meteen komen de vragen weer bij me. Waarom deed hij dat? Vind hij Britt niet meer leuk. Waarom deed hij dat juist bij mij? Ik ben echt harstikke onzeker. De meeste mensen weten dat niet van mij. Ze zien het gewoon niet aan me. Ik ben, als ik eenmaal vrienden gemaakt heb, echt super spraakzaam. Of iniedergeval bij mijn vriendinnen. Als iemand met mij MSN’t zal die gene vast niet denken dat ik verlegen ben. Op msn kan ik heel goed praten, en dan ook heel serieus. In het echt wat minder. Misschien dat Jesse ook wel op me afknapt als ‘ie me ziet. Maar goed, wat zou Nick van me denken? Leuk meisje maar zo onzeker en verlegen? Of denkt hij eerder dat ik heel spontaan ben. Ik wil hem wel uit mijn hoofd zetten maar het lukt niet. Ik ben zo in gedachten dat ik verkeerd af te slaan bij de rotonde.Ik rijd nog maar een rondje en ga rechtsaf. Alle auto’s en fietsers zien het! Ik schaam me dood en fiets zo snel als ik kan weg. Omdat ik zo bezig ben met mezelf botst ik bijna tegen een lantaarnpaal aan. Er staat een jongen naast. Ik kijk naar de grond en doe net of ik het heel grappig vind maar eigenlijk schaam ik me kapot. Ik hoor hem lachen, maar durf niet te kijken, ik stap weer op mijn fiets en rijd zo snel mogelijk weg.