Bokt.nl

Citaat:

Vanauit mn ooghoek zie ik Marcus in de deuropening verschijnen, hij kijkt even de kamer in en loopt weer weg, in het omdraaien kijkt hij me aan en lacht, ik geef een blik van herkenning terug en vervolg mn gesprek met Jason. We hebben lol samen en besluiten naar de gang te gaan, aangezien de kamer van Steven echt 1 grote rotzooi van wasted mensen begint te worden. In de gang is het nog steeds erg gezellig, een aantal kamerdeuren staan open en uit een paar kamers komt muziek. De meest vreemde combinaties worden door elkaar gedraaid, van hardcore tot hiphop, en op elk ritme staat wel iemand te bwegen. Het is een bizar gezicht, al die mensen die daar hun ding staan te doen, allemaal doen ze wat anders en als je de verschillende soorten muziek wegdenkt lijkt het net alsof ze allemaal uit de maat dansen.
Jason en ik blijven bij een deuropening staan, en ik kijk naar binnen. In de hoek zit hij weer, te praten mer andere bandmembers. Hij zit met zn rug naar me toe en ziet me niet. Ik voel de kriebels door mn lichaam gaan en lach naar zn drummer, die me wel kan zien. Hij zwaait even en ik loop weer de gang in. Jason en ik blijven even hangen tot een vriend van hem aankondigt dat hij naar huis gaat. Jason gaat mee, dus we geven elkaar een knuffel en hij zoent me even. Langzaam aan gaan meer mensen weg, dus ik ga op zoek naar Marcy. Die heeft net iets teveel genoten van de tequila en is lichtelijk aangeschoten en erg giechelig. Erg grappig, en ze steekt me aan. Uit 1 kamer komt nog muziek en daar gaan we heen. Daar is het erg gezellig, paar muzikanten, weer leden van the velvets, weer niet Marcus, en wat vrienden van ons. Eigenlijk ben ik blij dat Marcus er niet is, want nu kan ik lekker mezelf zijn. Een aantal mensen kijkt tv, een aantal danst. Als er een goed nummer voorbij komt doet iemand het geluid wat harder... wat harder betekend eigenlijk gewoon HARD! En.....dit is opzich wel gewoon een duur en normaal gesproken rusitg 5 sterren hotel.
Vrijwel tegelijkertijd gaan er aan de andere kant van de gang dan ook twee deuren open. Uit de ene komt het hoofd van een man in kamerjas, uit de ander een niet al te vrolijk kijkende vrouw. Ik krijg een lachkick en Marcy volgt. De 2 mensen bij de deuren roepen dat we stil moeten zijn en of we wel weten hoe laat het is. Ik loop maar een stukje de gang op, want ik kan echt niet meer serieus blijven. Ik hoor de radio zachter gaan en de deuren gaan weer dicht. Vrij snel gaan een aantal mensen naar huis en ik loop terug naar de kamer waar de overgebleven mensen nog zitten. Ik ga bij Marcy en mensen van The Velvets zitten. We praten nog even, maar het is inmiddels tegen 6uur en we zijn allemaal moe. We zeggen gedag, ik geef iedereen een knuffel en net als ik de drummer van de band loslaat zie ik Marcus de kamer binnen lopen. Ik kijk hem aan, lach even, zwaai naar m en loop weg.

Citaat:

Na een ‘nachtje’ lekker slapen word ik rond een uur of 1 wakker. Marcy slaapt nog diep, dus ik spring even snel onder de douche, kleed me aan en ga de deur uit. Het is lekker weer buiten, heerlijk zonnetje en net niet te warm. Ik slenter rustig in mn hempje en een oude spijkerbroek over straat, loop wat winkeltjes in en uit en geniet van de rust en de zon.
Na even begin ik trek te krijgen en besluit om op een terrasje aan het water te gaan ontbijten. Ik neem een tafeltje in de zon, zet mn zonnebril op en pak de kaart. Ze hebben hier echt de meest geweldige broodjes en ik bestel een bagel met tomaat, feta en sla, en daarbij een icethea. Na gegeten te hebben blijf ik lekker zitten en denk na over de voorgaande en komende avond. Het is raar, gister was het echt ontzettend gezellig, maar ik voel nog steeds die spanning. Eigenlijk is het ook gewoon ontzettend leuk om dat gevoel te hebben. Ik bestel nog wat te drinken en leun achterover met mn ogen dicht.
Iemand stoort me in mn gedachten door te vragen of hij erbij kan komen zitten. Ik doe mn ogen open en zie een spijkerbroek om 2 smalle benen, een eenvoudig grijs t-shirtje en een ontzettend lieve glimlach onder een donkere zonnebril. Ik lach terug, natuurlijk mag ie komen zitten. Hij vraagt of ik iets wil drinken, maar ik gebaar naar mn nog bijna volle glas. Hij besteld voor zichzelf een cola en ik leun weer achterover. Ik lach geef hem een knipoog van achter mijn zonnebril. Hij zet de zijne even af en ik schuif die van mij ietsje omlaag zodat hij mn ogen kan zien. Ik blijf genieten van die ogen van m. Zo donker, zo mooi!
Ik schuif mn bril weer teug en vraag of hij lekker geslapen heeft, of hij nog lastig is gevallen door mannen in kamerjassen. Hij kijkt me niet begrijpend aan, maar bedenkt zich dan dat zn drummer daar iets over zei vanacht.
We praten nog een tijdje, over niks eigenlijk en genieten van het zonnetje en de omgeving. Dat er zulke rustige plekjes zijn in de grote stad. Of is dat gewoon omdat ik de rest van de wereld lijk te vergeten? Ik lach naar hem als hij zegt dat hij moe is en zeg dat het zn eigen schuld is, dat hij ook eerder naar bed moet gaan. Hij reageert daarop door te zeggen dat hij wel wilde slapen, maar dat niet kon, omdat in de kamer naast de zijne steeds de muziek aanstond en mensen aan het praten en lachen waren. Ik grinnik, zeg dat ik van niks weet, en hij lacht. Het is gezellig en ik voel me helemaal licht en vrolijk. Na een tijdje besluiten we weer verder te gaan met waarmee we bezig waren. Ik geef hem een hand en zeg dat ik hem ’s avonds wel weer zie. Hij zegt dat hij daar al vanuit ging.
Bij onze kamer aangekomen blijkt Marcy ook al wakker. Zij heeft gewoon in het restaurant van het hotel ontbeten en vraagt me waar ik zolang bleef. Ik doe mn best om cool te blijven en zeg dat ik buiten was, in de zon, op een terrasje. Zoals het ook was, alleen Marcus laat ik voor het gemak maar even weg...

Citaat:

Het is alweer een paar uur later als we opnieuw naar de zaal lopen waar The Velvets spelen. Net als gister is het druk, het lijkt zelfs drukker dan toen om deze tijd. We lopen naar de zijdeur, zeggen dat we voor Marcus en de andere gasten komen en mogen naar binnen. Daar krijgen we een polsbandje dat toegang geeft tot alle andere ruimtes. Alsof we die nodig hebben gebaar ik naar Marcy, die grinnikt en de hare onder een zweedbandje met het logo van 1 of andere garage bandje stopt. “Hey, die ken ik, die is van mij”, zeg ik, wijzend naar het bandje. Marcy lacht en zegt dat ik dan toch beter op mn spullen moet letten, aangezien zij hem al minstens 2 weken heeft. Ik zeg dat ze hem mag houden, ik had er toch 2 gekregen van die gasten. We lopen eerst even, via de bar, naar de zaal. Het is vol, echt ontzettend vol en met moeite bereiken we de zijkant van het podium. Het is duidelijk dat er in de zaal geen goede plaatsen meer te bemachtigen zijn, dus we spreken de medewerker van de zaal aan die de toegang tot het podium zit te bewaken. Marcy showt haar polsbandje en glimlacht naar de jongen, die ons door laat lopen. Maar alleen voor deze ene keer, want eigenlijk mag er niemand tijdens de show op het podium, behalve de band en de directe crew. Ik roep dat wij ook bij de band horen, “ze hebben ons nodig, wij geven ze het vertrouwen en de kracht om een goede show neer te zetten”. Hij lacht, en kijkt me een beetje vreemd aan. Marcy en ik gaan aan de zijkant van het podium in een hoekje zitten wachten tot de show begint. Hier kunnen we alles zien, en niemand heeft verder last van ons. De band speelt ook deze avond een geweldige show. Bijna alles klopt en de zaal gaat los. Marcy en ik staan te genieten, zowel van de muziek als van de menigte die we op en neer zien gaan. Dit is zo ontzettend gaaf, als je hier staat is voel je pas hoe het voor een band voelt. Ik heb echt kippevel. Af en toe werpt Marcus me een blik of een glimlachje toe. Ik sta te stralen. Deze show mag van mij echt eindeloos duren!
Maar helaas komt aan alles een eind. Ze kondigen het laatste nummer af en lopen van het podium. De zaal schreeuwt, applaudiseert en roept om een toegift. Ik weet dat ze terug gaan komen deze keer, het kan niet anders, iedereen is zo enthousiast en verwachtingsvol. Marcus komt als eerste teruglopen. Maar alleen. In plaats van naar zn gitaar komt hij mijn kant op. Ik durf bijna niet te kijken en doe mn best normaal te blijven ademen. Als hij bij me staat kijk ik op, recht in zn ogen, en ik smelt. Ik weet dat het niet mag, maar het gebeurt gewoon. Ik hoor niks om me heen en kijk hem aan. Hij pakt mn hand, en heel even zoent hij me op mn lippen...
Vrijwel meteen staat hij weer bij zn gitaar, de rest van de band heeft inmiddels ook zn plek weer ingenomen en ze spelen nog 2 nummers. Ik ben er totaal niet bij met mn gedachten en heb het gevoel dat ik een meter boven de grond zweef. Als het geluid wegsterft kom ik weer een beetje terug op aarde. Ik kijk hoe hij zn gitaar wegzet en de versterker uitzet. Hij zwaait nog even naar het publiek en loopt het podium af, rechtstreeks naar de kleedkamer, zonder me ook maar 1x aan te kijken. Ik slik, dat deed pijn... we lopen terug de zaal in, en de security jongen kijkt me veelbetekenend aan. Hij zegt: “nou snap ik het, je bent gewoon zn groupie, daarom vond je dat je daar wel mocht staan” en voor ik iets kan antwoorden roept Marcy al: “een beetje meer respect mag wel, we zijn geen groupies, snappen jullie dat nou nog niet?! We houden van de muzíek, en de rest is leuk, maar de muziek is het belangrijkst...” Ik zeg maar niet tegen dr dat ze in dit geval misschien niet helemaal gelijk heeft, want het is waar. De muziek ís ook het belangrijkst. Zonder muziek zou alles echt totaal anders zijn, en een stuk minder leuk. Het is zo belangrijk voor me en ik kan ook echt niet omschrijven wat het met me doet om een goede band te horen spelen. Dat is zo’n speciaal gevoel... maar dat is dit met Marcus ook. Normaal doet het me niks. Ik maak lol en dat is alles... normaal denk ik er allemaal niet zo bij na...
Marcy en ik lopen een beetje de zaal door. We drinken nog wat, de tequila is vandaag in de aanbieding en we kunnen het niet laten een shotje te nemen... of 2... daarna hangen we nog een beetje rond, kijken naar de mensen en lachen om een aantal interessante types. Ik voel een steek van jaloezie als ik naar de merchandise stand kijk, waar Marcus en de drummer met wat meisjes staan te praten. Waarom lacht hij naar ze, terwijl ik hier sta?! Marcy en ik besluiten erheen te lopen, om even te vragen wat de verdere plannen zijn voor deze avond. Als Marcus me ziet doet hij een stap mn richting uit. “hey Sarah, dus daar ben je”. Ik knik, en voel een aantal blikken mn kant op gaan. Ik moet in mezelf lachen. 2 seconden geleden was ik nog jaloers op die meiden, ze moesten eens weten! Marcy is alweer in een druk gesprek verwikkeld met de drummer, dus het valt haar niet op dat Marcus en ik hier een beetje ongemakkelijk staan hier. Ik zeg tegen hem: “je moet denk ik even deze mensen aandacht geven, zie ik je zo, zelfde plek als gister?” hij antwoord bevestigend en ik draai me om, loop weg en gebaar naar Marcy dat ze mee moet komen.

Citaat:

We hangen wat rond op straat, ik houd er echt van om in het donker een beetje door de stad te lopen. Het is nog steeds warm, maar niet te. Er staat een zacht briesje en overal zijn lichtjes en mensen en terrasjes. we lopen naar het hotel, groeten de receptioniste, een andere deze keer, en pakken de lift naar de 2e. Het is nog stil daar, dus we gaan rustig in de gang zitten. Het scheelt dat die gasten van Use It al weg zijn, het is een stuk rustiger nu. Langzaam aan komen er wat mensen, waaronder 2 leden van The Velvets, die de kamers open doen en de muziek aan. Marcy en ik lopen een kamer in, we weten niet van wie, maar dat maakt ook niet uit. Iemand zegt ons te pakken waar we zin in hebben, er staat drank, chips en cola. Ik pak de cola en Marcy kijkt me een beetje vreemd aan, maar ik ben moe. We gaan op bed zitten en doen de tv aan. Er is echt totaal niks leuks, dus we zetten keihard 1 of andere muziekzender aan en gaan meezingen met alle vreselijke top40 liedjes. We hebben ontzettend veel lol en het wordt steeds gezelliger, aangezien er meer mensen in de kamer komen. Ik merk het allemaal niet zo heel erg, behalve dat het ineens voller is, maar ineens worden mn ogen naar de deur getrokken. Zonder echt te kijken weet ik al wie het is. Hij gaat in een hoek van de kamer zitten, mompelt iets over dat het toch wel heel erg is als mensen de tekst van dit soort muziek kennen, kijkt me aan en knipoogt. Daarna gaat hij rustig verder met zn eigen ding, drinkt wat, praat wat en af en toe glimlachen we even naar elkaar. Ik denk dat niemand het opmerkt, maar toch vraagt 1 van de meisjes me op een gegeven moment of ik ook nog van plan ben om met hem te gaan praten. Marcy zegt dat ze geduld moet hebben, dat het nou eenmaal bij het spel hoort en dat dingen gaan zoals ze gaan.
Ze heeft gelijk; na een klein uurtje komt hij mn kant op. De kamer is nu een stuk leger en ik schuif een stukje op, zodat hij naast me kan komen zitten. We praten, over vanalles. Over mn leven, over het zijne. Hij vraagt me naar mn verleden en ik zeg dat dat niks voorsteld. Hij vraagt me naar mn plannen voor de toekomst en ik zeg hem dat mijn toekomst morgen pas begint. Hij knikt, en ik vraag of er meer is in zijn leven dan de muziek en de dingen die in de bladen staan. Hij zegt dat het nu de tijd niet is om daarover te praten en ik weet niks meer te zeggen. Marcy is intussen naar een andere kamer gegaan en hij vraagt of ik nog zin heb in een feest. Ik antwoord dat ik moe ben en dat ik eigenlijk gewoon voor de tv wil hangen en niks doen. Hij zegt niks, staat op en loopt naar de deur. Mn hart klopt in mn keel, hij zal toch niet gewoon weggaan nu? En mij hier achterlaten, just like that?! In de deuropening blijft hij staan, roept wat naar iemand, die iets terug roept, waarop hij lacht en voor mij ook verstaanbaar zegt: “nee, ik ga film kijken ofzo, het is wel genoeg voor vandaag”. Ik voel me ontzettend opgelucht als hij de kamer weer in komt en de deur achter zich dicht trekt. hij komt weer op bed zitten en samen zappen we net zo lang tot we een vreemde film hebben gevonden. Waar het over gaat maakt niet uit, en ik zou het je nu ook niet meer kunnen vertellen, maar we kijken ernaar, praten ondertussen en af en toe kijk ik ook naar hem. Naar zn handen, zn mond, zn haar en vooral zn ogen. Soms kijkt hij terug, en dan lacht ie naar me, en ik naar hem. Maar eigenlijk zitten we vooral gewoon te zitten. We schrikken allebei een beetje op als er wat lawaai op de gang klinkt. Muziek, gelach, gepraat. We lachen erom, omdat we weten dat het onze vrienden zijn. Ik zeg dat ik moe ben en wil slapen, hij vraagt of ik blijf, en ik zeg dat dat ok is. Ik zoen m, en hij zoent terug. Ik voel me zo ontzettend gelukkig. Zn hand strijkt langs mn gezicht, zn adem langs mn wang...
Ik zet de tv uit en kruip onder de dekens.
Als ik wakker word slaapt hij nog. Ik kijk naar m, leg mn hand op zn borst en maak hem daarmee ook meteen wakker. Ik zeg dat ik moet gaan, sta op en loop naar de badkamer. Hij zegt iets, maar ik hoor het niet. Ik neem snel een douche en loop terug de kamer in. Hij heeft de tv aangezet en doet alsof hij me niet ziet. Ik pak mn overige kleren, trek ze aan en vraag hem hoe laat ze vertrekken. Hij zegt dat dat eind van de middag zal zijn. ik vraag hem wanneer ze weer in nederland spelen en hij zegt dat dat waarschijnlijk over een paar maanden is. Ik knik. Hij vraagt of hij me dan weer ziet en ik zeg dat dat wel kan, terwijl ik in mn hart niks anders wil dan bij hem zijn. maar ik durf niet. Ik durf het niet tegen hem te zeggen. Ik durf het niet eens aan mezelf toe te geven. Ik voel mezelf zo stom! Wat als hij thuis een meisje heeft, wat als ik voor hem gewoon een spelletje ben, net als de spelletjes altijd zijn waaraan ik zelf ook altijd mee doe. Waarom zou dit anders zijn? hij stapt het bed uit, heeft alleen zn boxer aan en ziet er zo ontzettend sexy uit... maar niet alleen dat, ik voel de kriebels door mn lichaam gaan en weet dat ik mn gevoel uit moet zetten. Het kan niet, mag niet...
Ik omhels hem, zoen hem op zn lippen, zeg dat ik hem over een paar maanden weer zie en loop de deur uit. Ik neem de lift naar beneden, waar dezelfde receptioniste als gisteravond me nu wel erg vreemd aankijkt. Ik doe alsof ik het niet zie, loop de straat op en pak mn bril. Ik voel me raar, waarom is dit? Waarom heb ik niet gewoon hetzelfde gevoel als anders na een nacht gezellig feesten. Waarom voel ik me nu leeg van binnen, in plaats van juist vol met energie?
Ik loop mn eigen kamer in, waar Marcy op bed ligt te lezen. Ze kijkt me veelbetekenend aan, maar ik lach alleen maar, zet de radio aan en spring op mn eigen bed, om daar te gaan zitten wachten tot Marcy haar standaard vragen begint te stellen: “en? Wat? Was je bij Marcus? Ik was je ineens kwijt! Maar ik dacht al zoiets! Was het gezellig? Die drummer van ze zei dat Marcus normaal nooit zo snel meisjes bij hem laat slapen? Of heb je niet geslapen??” ik vraag alleen waarom Marcus nooit meisjes meeneemt. Zou hij echt iemand hebben thuis? Marcy zegt dat ze dat niet weet eigenlijk, maakt toch ook niet uit? Ik haal mn schouders op, ik weet het niet. Maakt het uit? Ik verander van onderwerp, vraag wat zij gisteravond allemaal nog gedaan heeft en ze begint uitgebreid alle verhalen en roddels te vertellen....

newie schreef:

super stuk..
ook ik wacht op het vervolg, je hebt een goeie stijl qua schrijven, leest lekker door

Just_Me schreef:

en ik wil weten wat echt is en wat je verzonnen hebt