Bokt.nl

prugelpiet schreef:

Haha! helemaal gelezen en wat mooi!
Ga je nog verder?

vezzie schreef:

vezzie schreef:

Nieuw Stukje

Harry Edward Styles

"Hazz?", weer galmde de stem van Niall.
Geschrokken keek ik op en merkte dat mijn vier beste vrienden me bezorgd aan keken.
"Is alles wel oke?", vroeg Liam bezorgd.
"Euhm, ik denk het wel. Ik weet niet ...."
Nu keken vier rare blikken me aan. Ik sloeg mijn ogen neer en keek naar de witte All stars die zich rond mijn voeten bevonden.
"Wat is er Harry? Je zit met iets.", probeerde Louis dan.
"Ik wil het er liever niet over hebben.", zuchtte ik.
"Komaan, we zijn je beste vrienden Harry. We hebben nog nooit geheimen voor elkaar gehad.", drong Liam aan.
Vier paar ogen richtte hun blik op mij.
"Ik euhm ... er is euhm ....."
Verder geraakte ik niet. Mijn gsm trilde om te melden dat ik een bericht had, van een onbekend nummer.
'Hej Harry, Ashley hier. Het spijt me van deze ochtend. Ik wil je heel graag nog eens zien.', stond er geschreven.
Mijn hart maakte een vreugdessprongetje.
"Euhm, ik moet dringend weg jongens.", stammelde ik dan.
Nu konden ze helemaal niet volgen.
"Waarheen?"
"Afkickcentrum."
Voor ik hun fronsende gelaten nog kon opmerken, vertrok ik naar het centrum. Ze wou dan toch mijn hulp.... Misschien, ... Nee, Harry stop met zoiets te denken. Ze is een junk. Maar ze was zo mooi, zo onschuldig, zo .... speciaal. Haastig liep ik door de gangen van het centrum en stopte bij de deur van haar kamer. Glimlachend keek ze me aan van zodra ze me gemerkt had.
"Kom binnen.", weer klonk haar gebroken stem.
Aarzelend liep ik naar binnen en zette me op de stoel, die naast haar bed stond.
"Ik ben blij dat je gekomen bent.", zei ze.
Ik glimlachte als teken van bevestiging.
"Ik euhm....", stotterde ze dan.
"Shhhhhht.", fluisterde ik en legde mijn vinger op haar mond.
Haar ogen doorboorde de mijne en lieten mijn hart als halsoverkop te keer gaan. Ik was verliefd geworden op dit meisje.


Ashley Anne Hamerson

Sophia was me een gsm gaan halen en een sim kaart en niets vermoeden had ze hem me gewoon gegeven. Wat mijn plan was? Hier buiten te geraken dank zij Harry. Jullie zouden het misschien niet juist maken, maar ik zou hem gebruiken om hier buiten te geraken. Dat was de enige uitweg die ik nog zag.
Toen Sophia vertrokken was, had ik snel Harry' s nummer ingetypt en hem een berichtje verzonden.
'Hej Harry, Ashley hier. Het spijt me van deze ochtend. Ik wil je heel graag nog eens zien.', had ik geschreven.
En nu maar hopen dat hij zou toe happen. Ik dacht na over hoe ik het zou aanpakken. Zijn vertrouwen winnen, doen alsof alles beter gaat, en dan als ik hier weg ben, Courtney en de andere opzoeken en Harry als een baksteen laten vallen. Het was misschien wel hard, maar een keuze had ik niet en niemand dat er iets zou omgeven.Verzonken in mijn gedachten, dacht ik na over hoe het met Courtney en de rest zou zijn. Maar veel tijd had ik niet want Harry stond verbazingwekkend snel voor mijn deur.
"Kom binnen.", zei ik.
Niet goed wetend hoe hij zich moest gedragen en bang voor weer een hysterische uitval van mij, liep hij toch mijn kamer binnen en plofte in de stoel naast mijn bed.
"Ik ben blij dat je gekomen bent.", probeerde ik om de stilte te onderbreken.
Een glimlach was het enige wat ik terug kreeg.
"Ik euhm .....", stammelde ik.
Hij kwam dichter bij en legde zijn vinger op mijn mond.
"Shhhht.", fluisterde hij tegelijkertijd.
Zijn mooie ogen keken diep in de mijne en een zwak glimlachje ontstond op zijn gelaat. iets in hem deed me denken aan Kai, mijn ex vriendje. Die me dumpte net voor dat ik opgenomen werd hier in het Afkickcentrum en eigenlijk ook zo wat de oorzaak dat ik hier zat. Ik schrok van mijn gedachten.
"Ashley gaat het?", vroeg Harry voorzichtig.
Ik knikte en wuifde het weg. Hij kwam op mijn bed zitten en staarde me aan.
"Weet je, misschien zijn het mijn zaken niet, maar ik heb me al die tijd al afgevraagd hoe je hier terecht bent gekomen ....", stammelde hij wat onzeker.
Zijn bezorgdheid vond ik best wel lief en aangezien ik beseft had door mensen de hele tijd van me af te stoten, hier nooit buiten zou geraken, antwoordde ik hem rustig.
"Ik kan het nu nog niet vertellen, Harry. Sorry, ik ben er gewoon nog niet klaar voor. Maar er komt een dag dat ik het je wel vertel.", prevelde ik.
Hij knikte begripvol en glimlachte. Een blos ontstond op mijn wangen.
"Mag ik eigenlijk iets vragen?", vroeg ik.
"Natuurlijk."
"Waarom kom jij hier eigenlijk zo vaak ..... En daarmee bedoel ik niet bij mij maar het afkickcentrum ...."
Zijn gezicht vertrok meteen bleek en zijn moed was van vrolijk naar ... ik wist niet hoe ik het kon beschrijven. Pijn kon ik in zijn blik aflezen. Misschien had ik te snel geoordeeld ....
"Ik euhm... mijn moeder euhm .... Mijn moeder zit hier om af te kicken van haar drankprobleem. Ze mag bijna naar huis, en is succesvol afgekickt.", bracht hij er moeilijk uit.
"Owh het spijt me.", fluisterde ik.
"Je kon het niet weten.", antwoordde hij zacht.
"Ze is hier terecht gekomen nadat ze zich in coma had gezopen....", snikte hij.
Hij begon te huilen. Ik ging rechter zitten in mijn bed en wreef met mijn hand op zijn rug, als teken van troost. Hij kwam dichter bij me en keek me met een betraand gelaat aan.
"Die klootzak.....", wou hij verder gaan.
"Shhht.", zei ik nu op mijn beurt.
"Als je het niet wilt vertellen, hoeft het niet.", vervolgde ik.
Hij schudde zijn hoofd.
"Die klootzak heeft haar bedrogen met één of andere griet. Ze ging er kapot aan, toen ze hem betrapte. Hij liet haar zitten. Drank was de enige uitweg die ze nog zag. Ze werd agressief, ging door het lint en op een dag kreeg ik haar niet meer wakker..... ", legde hij uit.
Aandachtig luisterde ik en wreef nog steeds met mijn hand over zijn rug.
"Mijn tantes en ik besloten, toen ze in coma lag, dat ze moest opgenomen worden in een afkickcentrum en nu enkele maanden later, mag ze terug naar huis."
Begripvol keek ik hem aan en probeerde hem te sussen. Zijn ademhaling die daarnet nog hevig te keer ging, werd rustiger. Dit was de eerste keer in mijn leven dat een jongen zo zijn gevoelens open met me deelde en het deed me ook wat. Het was ergens fijn te weten, dat hij het ook niet makkelijk had gehad.
Er heerste een stilte, maar geen onaangename.
"Ik heb dan ook geen contact meer met mijn vader.", vertelde hij dan na een tijdje.
Hij glimlachte zwakjes.
"Maar ik ben hier niet om je te overrompelen met mijn verhalen. Ik ben hier om jou te helpen Ashley. Ik meen het. Je kan op mij rekenen, maar weet wel enkel voor dingen die redelijk zijn.", zei hij.
Ik knikte een probeerde ook te glimlachen.
"Ik weet het Harry. En ik zal ook geen drugs of zo meer aan jou vragen. Maar alleen kan ik dit niet Harry. Ik heb je echt nodig."
Hij nam mijn hand vast. Lichtjes schrok ik, maar herstelde me voor dat hij het merkte. Die prachtige groene kijkers die me aan keken en tot het diepste van mijn ziel drongen. Ik voelde hoe vlinders in mijn buik een dansje maakte. Dit kon niet waar zijn. Ik mocht niet verliefd worden op deze jongen. Ik zag maar één iemand graag en dat was Kai. Deze jongen kende ik amper en ik zou hem enkel maar gebruiken. Dit mocht niet en kon niet. Van zodra ik hier buiten was, zou ik terug met Kai gaan en ....
"Ik zal er zijn voor jou.", fluisterde hij schor.
Ongemakkelijk glimlachte ik dan maar en keek naar onze handen. Onmiddellijk liet hij los, alsof hij zelf geschrokken was, van de actie die hij net ondernomen had.

Ashley Anne Hamerson

Na het rare emotionele gedeelte, zeg maar. Hadden we gewoon gezellig nog wat zitten kletsen. Hij vertelde over zijn vrienden, die veel voor hem betekende, dat kon ik opmaken en de manier hoe hij er over vertelde, de fonkelingen in zijn ogen en dat schattige lachje.
"Als je in een normale kamer zit, dan breng ik eens een filmpje mee, kunnen we gezellig samen kijken.", glimlachte hij.
"Strak plan, want het is hier maar saai.", grinnikte ik.

Harry Edward Styles

Het leek wel of ze een compleet ander meisje was. Een meisje, waarvoor ik echt zou kunnen vallen. Ze had altijd al iets in me aangetrokken, maar nu ....
"Styles, stop met zo te kijken.", grijnsde ze.
Een brede grijns ontstond ook op mijn gelaat. Ze gaf me een duwtje. De manier waarop ze Styles uitsprak, was zo .... onbeschrijflijk. Ik liet mijn blik glijden over de klok die in de gang ophing. Het was al kwart voor twaalf.
"Ash?", vroeg ik dan voorzichtig.
"Ja?", antwoordde ze.
"Vind je het erg als ik nu naar huis ga? Het is best al laat...", zei ik dan voorzichtig.
"Ik vind het super erg, maar je moet natuurlijk ook slapen.", weer klonk haar stem.
Geen drama. Dat was nieuw. De rust leek in haar ziel terug gekeerd te zijn, of iets dergelijks. Het was raar.
"Om te slapen moet ik niet naar huis hoor, ik kan altijd bij jou komen liggen, maar mijn vrienden zullen dood ongerust zijn.", grapte ik.
Ze lachte zacht.
"In je dromen, dat jij in mijn bed met mij er in komt liggen."
"Je gelooft me niet he?", daagde ik haar uit.
Ze schudde haar hoofd en keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Ga nu maar want straks worden je vriendjes nog jaloers.", grijnsde ze dan.
Met een pruillipje keek ik haar aan.
"Kijk niet zo zielig.", bloosde ze.
Ik grinnikte.
"Slaapzacht Ash. Morgen kom ik terug beloofd en als er iets is. Je hebt mijn nummer.", prevelde ik dan en drukte een onverwachte kus op haar slapen.
Ik merkte dat ze lichtjes schrok. Wat treurig keek ze me aan.
"Slaapzacht, Harry. En tot morgen.", antwoordde ze zacht.
Mijn ogen liet ik nog even over het prachtige meisje glijden en liep dan stil naar de deur. Ze staarde me aan. Ik verliet de kamer en keek naar mijn gsm. 4 nieuwe berichten en vijf gemiste oproepen. Waarschijnlijk van de jongens. Terwijl ik naar buiten liep en mijn auto zocht. Ik was namelijk al achttien en had mijn rijbewijs al. In de donker reed ik naar huis. De straten waren leeg en om de zoveel meter brandde er een lantaarnpaal die hopeloos de straat probeerde te verlichten, maar veel maakte het niet uit. Hier en daar zag je een kat over de straat lopen. Plots moest ik hard remmen voor iets dat op de weg lag. Gelukkig was ik enorm geconcentreerd. Het was een plaat of zo iets. Behendig stuurde ik mijn wagen er langs en niet veel later reed ik op mijn oprit. Dit was me weer eens een dagje. Ik had nooit gedacht dat ze me zou sms'en laat staan dat we de hele avond met elkaar zouden doorbrengen. Het werd dan toch nog een fantastische vakantie, met misschien wel een 'vakantieliefje' want nadat ze was afgekickt zou ze waarschijnlijk terug naar huis gaan. Maar eerst moest ik haar hart natuurlijk veroveren en dat was een moeilijke taak. Een zucht verliet mijn mond. Waarom viel ik altijd op de moeilijk bereikbare meisjes?Speels keek hij me aan. Hij had me laten lachen en alles even laten vergeten. Bij hem voelde ik me ergens veilig en het rare was dat ik hem steeds vergelijk met Kai.
"Misschien krijg je de kamer wel van mijn mam.", zei hij.
"Wanneer mag ze misschien weg?", vroeg ik.
"Volgende week."
"Wow, dat is geweldig nieuws.", glimlachte ik.
Hij glunderde helemaal en knikte, maar mijn moed veranderde helemaal bij de gedachte dat Harry hier dan helemaal niet meer hoefde te zijn en me waarschijnlijk zou laten vallen als een baksteen.
"Is er iets?"
Betrapt beet ik op mijn lip. Deze jonge kende me net, maar het leek alsof hij me al jaren kende.
"Als je moeder hier weg is, kom je hier waarschijnlijk niet meer ..... en ben ik hier weer helemaal alleen .."
Een steek trof mijn hart. Als hij niet meer kwam, dan was ik weer alleen en dat kon ik niet. Iedereen liet me namelijk vallen. Courtey, Kai, .... mijn 'familie'.
"Nee, gekkie. Ik had je toch beloofd te helpen?"
Hij keek me met die prachtige ogen aan en glimlachte dan zacht.
"Ik zal er altijd voor je zijn Ash, echt. Ik laat je niet vallen. Dat beloof ik je.", fluisterde hij en nam mijn hand weer beet.
Een blos kleurde mijn wangen. Ik voelde me lichtelijk ongemakkelijk.
"Dank je, Harry.", mompelde ik schor.
Een knipoog werd mijn richting in gegooid.
"Weet je, misschien stel ik je wel eens voor aan mijn moeder.", glimlachte hij dan.
Ongelovig keek ik hem aan. Dat leek allemaal zo officieel. Alsof we een koppel waren en ..... Misschien wou hij dat? Wou ik dat wel.... Ik was Kai nog niet vergeten en helemaal nog niet klaar voor een nieuwe relatie.
"Aarde aan Ash.", grijnsde hij.
Geschrokken keek ik hem aan. Ik was blijkbaar diep in mijn donkere gedachten gezonken.
"Waar dacht je aan?", vroeg hij.
Een beetje uitdagend keek hij me aan. Ik gaf hem een stompje.
"Dat zijn je zaken niet, Styles.", grinnikte ik.
"He.", zei hij fake boos.
Met zijn perfect gevormde lippen, maakte hij een pruilipje, waardoor hij er ongelooflijk sexy en ook wel zielig uit zag. Beiden schoten we in de lach.
"Je bent wel sexy als je dat pruillipje doet.", grapte ik.
Hij keek me wenkbrauwwiebelend aan.
"Ik weet het.", grijnsde hij.
"Ego kind.", lachte ik en gooide een kussen naar zijn hoofd.
"Hooooow Mevrouwtje, wil deze knappe dame een kussen gevecht?", daagde hij me uit.
"Mmmmm, even denken.", wist ik er overtuigend uit te brengen, waardoor hij me gewoon aan staarde en niet merkte dat ik hem een klap gaf met mijn kussen.
"Oeh bad girl.", gniffelde hij.
We begonnen een soort kussen gevecht. Het voelde zo geweldig om even alles te vergeten en al de emoties die ik had meegemaakt de afgelopen weken eens van me af kunnen te schuiven.