Bokt.nl

Citaat:

“Maar Taneesha..”
“Ik ben er zeker van dat ik het beiden kan doen. Echt waar. Ik ben er toch altijd voor je geweest?”
“Ja, maar…”
“Ik weet dat je Thomas enige protegee zult zijn, maar dat komt omdat Thomas eigenlijk nog helemaal niet..”
“Ik ben niet banketstaaf…”
“Ik weet dat Logan hét heeft, daarom is hij mijn protegee.”
“Jij hebt het ook, dat is niet waar..”
“Verdomme, Taneesha.. Het is jouw keuze, maar toch..”
“Ik weet het. Je verdient ook het beste. Maar ik ben het niet eens…”
“Oké, oké. Jij ook bedankt..”
“Laat Thomas mij maar bellen..”
“Nee, ik huil niet…”
“Nee, je hoeft niet te komen..”
“Dag, Taneesha.”

Als een geslagen hond legde ik de telefoon neer. De tranen stonden me in de ogen. Taneesha had me zojuist opgebeld dat ze overstapte naar Thomas, omdat ze het idee had dat ik mijn aandacht niet over haar en Logan kon verdelen. Ik snapte er niets van, maar eigenlijk ook alles. Ik wist als geen ander hoe goed Logan was. Taneesha was minstens zo goed, maar het type dat het zou gaan maken in de jazz-scène. Een scène waar ik van hield en me als een vis in het water voelde. Heel anders was het met Logan, die niet perse commerciële muziek maakte, maar wel commercieel geschikte muziek. Logan zou gedraaid gaan worden op de radio, als we het goed zouden aanpakken. Hij zou harten gaan stelen. Zijn liedjes zouden gezongen worden tijdens talentenjachten en andere miljoenenshows. Zaken waar ik me nog niet eerder mee bezig had gehouden. Ik was iemand die verliefd geworden was op de business in kleine popzaaltjes en rokerige jazzcafés. Niet in Madison Square Garden of de O2. Dat wist Taneesha maar al te goed. Ze wist dat ik in al mijn macht ging proberen om Logan ‘klein’ te houden. Op het niveau van de goede muziek, die niet al te veel beïnvloed werd door de massa. Dat hij zichzelf zou blijven en al zijn prachtige bezieling zou houden. Een traan gleed langs mijn wang, maar ik wist dat ze gelijk had. Daar moest ik al mijn tijd in stoppen, zoals George me ook al eerder had verteld. Het betekende dat ik afscheid moest nemen van mijn geliefde Taneesha met haar prachtige stem en grenzeloze talent.
Ik veegde de traan ruw van mijn wang en liep naar de keuken om koffie te zetten. Het voelde als falen om Taneesha los te laten, al wist ik dat het uiteindelijk de enige eerlijke keuze was. Ze was mijn eerste zelfstandige protegee geweest en we hadden veel opgebouwd samen. Door haar groeiende succes kreeg ik zelfvertrouwen in mijn eigen kunnen. Zonder Taneesha was ik nu niet met Logan.
De koffiepot begon te pruttelen terwijl ik stond te mijmeren aan het keukenblad, en ik schonk de donkere vloeistof in mijn mok. Met de kop in mijn hand kroop ik op de bank en sloot ik de koude, barre buitenwereld even helemaal buiten. Pancakes steunde me volledig in dit besluit en vleide zijn vacht al spinnend tegen mijn buik. Ik pakte de afstandsbediening en in al mijn loomheid zette ik een cd’tje op vanaf mijn liggende positie. Door de speakers klonk de stem van Taneesha en ik sloot mijn ogen, proberend te genieten van het resultaat van het proces dat ik had mogen begeleiden.

Met maaiende armen schrok ik wakker van de bel. Zo te horen stond de persoon aan de andere kant van de deur al een tijdje te wachten, want het gering duurde steeds langer en kwam korter achter elkaar. Slaperig stond ik op van de bank en sleepte ik mezelf weinig enthousiast richting de deur. Door het kijkgaatje zag ik het geïrriteerde gezicht van een zwartharige jongeman. Logan. Ik dacht even na of we een afspraak hadden, terwijl het gebel gewoon doorging. Mijn ogen gleden naar mijn horloge. Half 8! Ik had vanmiddag in de studio moeten zijn, maar ik was in slaap gevallen. Snel trok ik de deur open en keek mijn protegee schuldbewust aan. Logan was zich meteen bewust van mijn gevoelens en sloeg zijn armen quasi-boos over elkaar. Hij kon zijn lachen niet inhouden. ‘Lekker geslapen?’ Ik liet mezelf tegen de deur aanvallen en verstopte mijn gezicht achter de lange mouwen van mijn trui. ‘Sorry!’ murmelde ik als antwoord. Ik keek onder mijn mouw door en zag dat Logan zijn tanden bloot lachte, zijn schouders ophaalde en een plastic zak omhoog hield. ‘Honger?’ Ik knikte en stapte weg van de deur om hem erdoor te laten. ‘Ging het goed?’ vroeg ik toen ik de deur achter hem sloot. Hij zette de plastic zak op het aanrecht en trok zijn leren jas uit. ‘Ja. Eigenlijk wel. Heel goed, zelfs. Het was leuk!’ Ik stootte tegen hem aan terwijl hij zijn jas op hing en maakte een pesterige opmerking over zijn gestotter. Plagerig pakte hij me vast en zette me streng tegen de muur. ‘En waar was jij dan, madam?’ Ik keek hem kort in zijn ogen en richtte daarna mijn blik op de bank, voordat ik weer terug keek. Hij snapte me en wilde eerst lachen, maar besloot toen tot een serieuzere aanpak. ‘Gaat het wel goed met je?’ Logan keek me indringend aan en ik wilde iets meer afstand. Ik liep naar het keukenblad en begon de spullen uit de tas te halen. ‘Nu wel. Het gaat oké,’ zei ik oprecht, maar wel zonder mijn blik op hem te richten. Ik hoefde niet naar links te kijken om te weten dat hij inmiddels naast me stond en al snel voelde ik zijn hand op de mijne. ‘Echt?’ Ik draaide me om en keek hem in zijn ogen, wetend dat deze omgang veel te ver ging voor een manager en haar protegee. ‘Ik meen het. Als je het echt nu wilt weten, want je komt er later toch wel achter, heb ik vandaag gehoord dat Taneesha bij Thomas blijft. Ze vind je te goed. Dus wees blij; I’m all yours.’ Logan keek me verontrust aan, duidelijk niet wetend wat hij hier van moest vinden en hoe hij moest reageren. Ik was hem voor. ‘Je hoeft niets te zeggen. Ze had gelijk, ik kan mijn energie alleen maar kwijt bij één van zulke grote talenten als jullie.’ Logan lachte schamper, maar ik onderbrak dat. ‘Het is waar. Het is moeilijk voor mij om haar los te laten, maar uiteindelijk beter. Echt. Kunnen we nu eten?’ Hij knikte zwijgend en pakte de borden en het bestek uit de kast. ‘Wil je buiten eten?’ vroeg ik hem, de stilte doorbrekend. ‘Buiten?’ vroeg hij verbaasd. Ik lachte, en pakte onze jassen. ‘Kom maar mee!’

Eenmaal boven, keek Logan zijn ogen uit. Ik leidde hem onder de verkapping, waar ik de warmtelamp aan knipte en ik uit de houtenkist wat warme dekens pakte. Het was onder de tien graden buiten, maar onder de houten constructie was het met een dekentje over je heen, dichtbij de lamp, heerlijk warm. De lichtjes van de stad waren samen met de olielamp en de kaarsjes die ik aanstak het enige licht waarin we elkaars gezichten konden zien flikkeren. ‘Wauw,’ zei Logan tenslotte. ‘Waarom heb je me dit nooit eerder laten zien?’ Ik haalde mijn schouders op en begon in één van de bakjes te prikken. Het was van de Thai. ‘Nog geen moment gehad.’ In verdere stilte aten we ons eten, dat me verrassend goed smaakte. Ook Pancakes meldde zich bij ons gezelschap en huppelde vrolijk, zijn dikke buik schommelend, tussen de kussens door om zich vervolgens tegen Logan aan te parkeren. We grijnsden naar elkaar bij het aanzicht van de tevreden knorrende kater. Hij hield misschien niet van mannen, maar van Logan was hij zeer gecharmeerd.
Ik liet mijn blik dwalen over de stad, nooit echt gehuld in het duister en nooit helemaal stil. De verkeersgeluiden raakten van verre toch mijn oren en zo ook de zachte stemmen van mensen op straat. Even was ik helemaal opgenomen in dat geheel van beeld en geluid, maar mijn blik dwaalde verder. Logan’s gezicht was ontspannen; hij staarde voor zich uit, de diepte van Londen in, zonder echt ergens naar te kijken. Ik zag dat hij nadacht, maar waarschijnlijk over kleine dingen. Zijn kaak was los, zijn voorhoofd vrij van rimpels. Zijn donkere ogen bevestigden zijn aanwezigheid in het oranje licht van de warmtelamp waar hij precies voor zat. In zijn handen lag zijn bestek, maar hij deed er niets mee. Logan had mooie handen. Licht getint, zoals de rest van zijn huid, met slanke, doch mannelijke vingers. De palmen van zijn handen waren groot, alsof ze wilden bewijzen dat die gitaarhanden ook heus wel wat fysiek werk aan konden. Ik merkte dat ik naar hem staarde en schudde met mijn hoofd de intensiteit uit mijn blik. Een vraag kwam in me op.
‘Ben je gelukkig?’ Logan draaide verstoord zijn hoofd, alsof hij uit een slaap geschud was. ‘Hè?’ Ik lachte zonder geluid. ‘Ben je gelukkig?’ Hij hoorde mijn vraag, maar zei niets. Zijn blik dwaalde weer af naar de verte, en op de een of andere manier vroeg ik het niet nog eens. Ik wachtte. Zijn hand aaide gedachteloos over het wezen waarover geen twijfel mogelijk was of het gelukkig was of niet.
Na enkele minuten in stilte, keek hij me weer aan. ‘Ja,’ zei hij kalm. ‘Volledig. Nu, in dit moment.’ Ik knikte langzaam, schoof de etenspullen aan de kant en liet me achterover vallen in de kussens. Logan viel naast me neer, onze hoofden net buiten het afdakje. Mijn voorhoofd werd koud, maar ik zag de paar sterren die niet verdwenen in het licht van de stad. Ik wist dat Logan ook naar ze keek, en weer zeiden we niets. Pancakes nestelde zich tussen onze hoofden en het enige wat ik hoorde was zijn geronk. ‘Jij niet?’ vroeg Logan plotseling. Ik dacht niet na, maar antwoordde op gevoel. ‘Bijna. Ik ben op weg, zo zou je het kunnen zeggen.’ Ik zag hem bijna knikken in gedachten, zonder hem aan te kijken. Ik voelde zijn hand tegen de mijne en ik liet hem begaan. Het was een licht contact, zonder elkaar echt vast te pakken, maar toch voelde het intiem. Dichtbij.
Zo lagen we daar in de stilte, zeker een uur. De handen tegen elkaar en de voorhoofden bevroren, maar onze voeten bleven warm en daardoor wij ook. Ik dacht nergens aan. Niet aan Michael, het thuisfront of aan morgen. Taneesha verdween zelfs van mijn netvlies. Ik voelde Logan; zag de duisternis met enkele sterren. Het was bijna alsof ik niet kon opstaan of praten.

Citaat:

‘Hm. Wat vind jij, Mace?’ Ik keek mijn vriendin vragend aan, die bedenkelijk haar vingers langs de afgebladderde verf van de muren liet gaan. Ze stond stil en keek me aan met een vreemde grimas. ‘Tsja. Het is minder dan je gewend bent, maar alsnog. Ik bedoel..’ Ik onderbrak haar. ‘Het is altijd minder dan ik gewend ben, en ik denk dat dit huis alleen maar een beetje...’ Ik klopte op de deur, die meteen een stuk uit zijn scharnier schoot. Ik schokte een beetje van de schrik, maar wilde dit niet aan Macy laten merken, dus klopte ik nonchalant het stof van mijn jas. ‘Aandacht. Dat is wat het huis nodig heeft. Aandacht.’ Macy keek me bijna boos aan, greep me bij mijn mouw en sleepte me het appartement uit. Buiten stond de makelaar met een grote glimlach op ons te wachten. ‘En?’ vroeg hij met hoopvolle, maar ook enigszins angstige ogen. Ik wilde antwoorden, maar Macy stond het niet toe. ‘Denk je soms dat ik haar in een kraakpand laat wonen? Ik hoop dat je de volgende keer met leefbaarders komt aanzetten, alsjeblieft. Je bent toch de beste makelaar van de stad? Nou, bewijs dat dan! Tot ziens.’ Ze sleepte me weer mee aan mijn mouw, en ik deed niet eens de moeite me te verzetten. Wel zwaaide ik Max, de vriendelijke, doch enigszins gladde makelaar even gedag. Hij keek ongelukkig.
Toen we eenmaal in de metro stonden, liet Macy me los. ‘Zo,’ zei ze tevreden. Ik sloeg mijn armen chagrijnig over elkaar heen. ‘Je geeft niets een kans, Macy!’ In alle onschuld keek ze me in de ogen. ‘Vond je dat een geschikt huis, serieus? En laten we het nog niet eens over de buurt hebben! Je bent een vrouw alleen Anna, je gaat in New York toch ook niet in de Bronx wonen?’ ‘Dit leek in niets op de Bronx.’ ‘Oh nee? Wat dacht je dat die groep mannen in het trappenhuis aan het doen waren? Kaartspelletjes?’ Lachend keek ik naar mijn voeten. ‘Oké, oké, je hebt gelijk. Maar soms lijkt het alsof ik nooit een geschikt huis zal vinden.’ Macy sloeg haar arm om me heen en drukte me dicht tegen zich aan. ‘Komt goed, meisje, komt goed. En je weet dat zowel George als Eloi het geen probleem vinden als je nog wat langer blijft?’ Ik knikte. Eloi was sinds kort de baas van de Londense afdeling, een jonge, ambitieuze vent die zichzelf in een rap tempo had opgewerkt in het label. Ik kende hem nog niet zo goed, maar Declan had me ervan verzekert dat hij een goede directeur was die wel een grapje hield. We waren inmiddels bij Covent Garden en stapten samen uit. We moesten naar de studio voor Logan, want vandaag zouden er daadwerkelijk nummers opgenomen worden voor het album.
‘Dag dames!’ klonk het meteen vrolijk toen we de studio instapten. Eloi draaide zijn stoel om en lachte ons met een brede glimlach tegemoet. Verbaasd keken we hem aan. ‘Wat doe jij nu hier?’ floepte ik eruit en Macy stootte me direct bestraffend aan. Eloi keek me quasi-streng aan. ‘Net in Londen, en nu al zo brutaal.’ Ik voelde me enigszins opgelaten, maar wist mijn gezicht in de plooi te houden. ‘Het is gewoon dat ik niet gewend ben dat de baas in de studio komt. Meestal is die te druk met zijn papieren.’ Eloi lachte hoofdschuddend. ‘Wat George allemaal doet, moet hij zelf weten. Ik blijf graag dichtbij de leuke dingen.’ Ik lachte terug en deed de glazen deur open naar de opnameruimte, waar Logan stond; hij was al aan het zingen, in opperste concentratie en hoorde me overduidelijk niet binnen komen. ‘I feel it too.. My light burns too, I feel it too.. My light burns too. And you say, why haven’t you..’ Geschrokken, bijna alsof hij bij iets strafbaars betrapt werd, stopte hij halverwege zijn zin en keek me ongemakkelijk aan. ‘Hoi,’ mompelde hij. Ik snapte er niets van en probeerde vriendelijk naar hem te lachen. ‘Hee, Logan! Een beetje zin in vandaag?’ Hij knikte langzaam en vouwde het papiertje dat voor hem lag op tot iets onbruikbaars. ‘Heb je dat niet meer nodig?’ Logan schudde zijn hoofd, weer zonder te spreken en frommelde het papiertje nog wat verder op in zijn hand. ‘Ben je je stem verloren? Dat zou een probleem zijn.’ Weer schudde hij zijn hoofd. ‘En ik ken de tekst.’ Ik hield mijn handen in de lucht als teken dat ik hem met rust zou laten en liep terug richting mijn collega’s.
‘Alles goed met hem?’ vroeg Eloi. Ik knikte langzaam, zoals Logan ook gedaan had. ‘Ik denk het wel, ja. Een beetje zenuwen, dat is alles.’ Eloi haalde zijn schouders op en sprak tegen Logan via de microfoon. ‘Ben je er klaar voor jongen? Het echte werk gaat nu beginnen!’ Houterig draaide Logan zich om. ‘Ja,’ zei hij zacht. ‘Maar is het goed als ik eerst nog een ander nummer speel? Het is nieuw en ik denk een goede optie voor het album.’ Eloi keek even naar Declan, die binnen was komen wandelen met een kartonnetje vol Starbucks. Hij haalde zijn schouders op en knikte, waarop Eloi tegen Logan zei dat het prima was. Verbaasd staarde ik naar mijn protegé. Normaal gesproken kwam hij altijd eerst bij mij met nieuwe nummers. Wat was er aan de hand?
Op de een of andere manier voelde ik een nerveuze kriebel in mijn buik. Op dat moment keek Logan me even aan, diep in de ogen zoals hij dat zo goed kon. Hij liet zijn handen over zijn gitaar gaan en kijkend naar beneden trok er een klein glimlachje over zijn gezicht. De gitaarmuziek was langzaam en voelde zwaar aan mijn lichaam. Ik wist dat er iets komen ging, al had ik geen idee wat precies. Zachtjes zette hij zijn eerste couplet in, zijn rauwe stem nog raspender dan anders. Ik hield mijn adem in.

There’s a little light in me
Waking over me
Letting me know when I’m close
To getting burned

But lately
It’s burning heavily
And I don’t know if I’m wrong
To take a deep breath
And let it be

I know there’s no chance
To put it down
When I wait too long
Without some blood being shed

I know you don’t feel
The same for me
But I can’t ignore the fact
You enlighten my world
Even though it hurts

So I let my light be
Burning heavily
Waiting for the day
You’ll come around
And say I feel it too

I feel it too
My light burns too
I feel it too
My light burns too

And you’ll say
Why didn’t you tell me before?

I know you won’t
Wait for me
Searching for a lighter
To turn you on
But promise me
You won’t lie to me
‘cause I’d rather be alone
Than the lover
Of someone else’s burn

So I’ll wait until you say
I feel it too
My light burns too
I feel it too
My light burns too

And I’ll say
Why didn’t you tell me before?

Then I know
That it’s the wrong turn
I have seeked
‘cause I’d rather be the lover
Of someone else’s burn
Than be alone


Het gehele nummer voelde ik hoe mijn adem stokte in mijn keel. Een beklemd gevoel kwam over me heen, want ik wist dat dit nummer niet zo maar een liedje was, zoals zijn nummers dat nooit waren. Dit ging over mij, of, beter gezegd; dit ging over ons. De uithalen waren scherp en ik wist waar hij het over had. Ik snapte het. Ergens wist hij best dat hij niet de enige was die het voelde, en dat maakte het extra pijnlijk voor hem. Wetend dat we ergens hetzelfde voelden, maar dat het voor mij toch ent anders was. Misschien wist hij ook wel dat hij niet mijn volledige aandacht had, dat wist ik niet. Maar nooit kon er iets ongecompliceerds tussen ons ontstaan, omdat we met zoiets belangrijks bezig waren samen. Iets wat voor ons beiden veel betekende.
Terwijl hij zong, keek hij me niet aan. Hij staarde de verte in, waar het veilig was. Ik zag aan hem dat hij het moeilijk had om het nummer af te sluiten, wetende dat ik hem opwachtte. Al had ik geen flauw idee wat ik hem straks moest zeggen. Ik kon alleen maar naar hem kijken, en de laatste noten verdwenen al in de stilte. Iets dat eerst zo fijn had aangevoeld en nu zo vreselijk beklemmend.
Naast mij hoorde ik de eerste ontladingen vallen in zuchten, maar ik kon nog steeds mijn lucht niet loslaten. Macy snikte. ‘Hoe doet die klootzak het toch telkens weer?’ mopperde ze tegen de schouder van Declan. Hij lachte hoofdschuddend. ‘Damn,’ zei hij zacht. ‘Wat is die jongen goed.’ Ik kon alleen maar naar Logan staren, maar hij keek niet terug. Kennelijk zag hij zijn schoenen voor het eerst. Plotseling voelde ik een hand op mijn knie en schrok ik wakker uit mijn dromerige toestand. ‘Alles oké?’ vroeg Eloi met een glimlach. Het viel me nu pas op dat hij een Schots accent had. ‘Ja, hoor. Waarom zou het niet oké zijn?’ Hij keek me lang aan, voordat hij met zijn vingers naar mijn wang reikte. ‘Je huilt.’ Ik haalde mijn schouders op, al had ik het zelf niet eens gemerkt. ‘Nou, en? Macy ook.’ Hij was even stil, voordat hij antwoordde. ‘Andere tranen, Anna. Andere tranen.’ Hij legde even zijn hand op mijn hand en ik wist dat hij wist wat er aan de hand was. We hadden een nieuwe George.