Bokt.nl

Hoofdstuk 3

Dit keer zie ik mezelf niet. Ik sta in een verlaten metrotunnel. Even ben ik bang overgereden te worden door een metro, maar ik hoor niets aankomen dus ik begin me te oriënteren. Welke kant moet ik op? Het enige wat ik zie zijn ouderwetse lampen die zwak schijnen en zo de tunnel verlichten. De rails is flink begroeid, dus ik neem aan dat er geen metro's meer rijden. Er speelt een zacht muziekje op de achtergrond. Wat het precies is weet ik niet, maar het klinkt wel oké. Ik besluit maar gewoon te gaan lopen, ooit zal ik toch wel een station tegen moeten komen? Ik besluit links te gaan. De tunnel is één saaie, rechte lijn, dus ik zet alles op een rijtje voor mezelf. Wat was er precies gebeurd? Ik zat met Fabian aan de bar te praten toen één of andere klojo het nodig vond om me neer te steken. Maar waarom? Had ik de laatste tijd iemand gekwetst? Heeft Fabian iemand gekwetst en wou diegene hem op deze manier wreken? Was er een serie moordenaar in hun stad? Helaas moet ik toegeven, dat er van geen van deze dingen sprake was, dus de reden blijft een raadsel voor me. Wat gebeurde er daarna? Ik viel van mijn kruk met blijkbaar het mes nog in mijn rug, wat Stacey eruit trok. Daarna kwamen meer mensen naar me toe, waaronder Fabian. Ik lag half op schoot bij hem en daar ging ik dood. Ik denk aan de gezichten van mijn dierbare toen ze merkten dat ik er niet meer was. De tranen schieten in mijn ogen, wat een vreselijk beeld was dat. Maar nu dan? Ben ik nu ook dood? Ik kijk naar mijn lichaam en zie, tot mijn verbazing, dat ik alleen een simpel wit jurkje draag. Verder draag ik er niets onder maar toch voelt het heel normaal. Ik voel tenminste geen pijn meer en zo te zien zit er ook geen bloed meer in mijn haar. Ik voel aan mijn gezicht; ook geen bloed meer te voelen. Waar ben ik dan? Ik knijp mezelf even. Het doet geen pijn maar ik voel het wel. Zou dat betekenen dat ik tussen leven en dood zit? Om al die vragen achter te laten ga ik maar rennen. Ik vind het heerlijk om even te rennen, maar dat even word steeds langer. Op gegeven moment trek ik maar de conclusie dat ik niet moe kan worden. Zou ik dan ook geen honger en dorst kunnen krijgen? Dat zou wel heel handig zijn, aangezien ik hier nergens iets te eten of te drinken zie. Ondertussen ren ik nog steeds maar ik ben geen station tegen gekomen. Teleurgesteld ga ik tegen de muur zitten. Wat moet ik doen? Er is hier niets anders dan een rechte tunnel waar geen eind aan lijkt te zitten. Ik wil terug naar het leven, maar hoe? Uit moedeloosheid ga ik maar naar de achtergrondmuziek luisteren. Even denk ik een deuntje te herkennen, maar de muziek vervaagd weer. Balen, ik heb wel zin om echt even muziek te luisteren.
Ik sta weer op en loop verder, hoewel ik me afvraag of hier wel stations zijn. Ik concentreer me op de geluiden om me heen, wat eigenlijk alleen mijn voetstappen en de muziek die steeds afwisselend sterker en zwakker is, zijn. Hoe lang zou ik hier lopen? Minuten, uren, dagen? Ik ga weer rennen, misschien dat als er dan toch iets van een station is dat ik het dan sneller tegenkom.
Dan zie ik het. Een lichtblauw licht komt uit de linkerkant van de tunnel. Het is niet heel fel maar zo'n verandering op het schemerige gele licht dat het direct opvalt. Ik hou mijn pas in aangezien ik geen idee heb wat ik kan verwachten. De muziek lijkt wel duidelijker te worden als ik het lichtblauwe licht nader, ik kan duidelijk één van mijn favoriete nummers onderscheiden. Mijn hart klopt in mijn keel van spanning, wat zal ik hier aantreffen? Als ik dichterbij kom zie ik dat het een soort deuropening in de wand is. Langzaam sluip ik erheen, op mijn hoede voor gevaar, hoewel ik nog niets tegengekomen ben in deze tunnel. Als ik voor de deuropening sta, zie ik dat het geen deuropening, maar een soort lichtblauwe steen met uitgehouwen letters en figuren erin. De steen geeft zachtjes licht en op de uitgehouwen plekken is het licht wat feller. Het ziet er werkelijk prachtig uit na al die tijd in de saaie tunnel. Ik ga voor de steen zitten om hem te kunnen bestuderen. De taal van de letters ken ik niet, het lijkt alsof het een soort elventaal is, zo sierlijk geschreven. Ook de tekeningen zijn in die stijl gemaakt, maar dan beter begrijpbaar voor me. Het is eigenlijk één grote tekening van een man en een vrouw, die overduidelijk van elkaar houden. Ze houden elkaars hand vast en terwijl ze elkaar aankijken lopen ze de ondergaande zon tegemoet. Voor hun ligt de zee en naast hun hangen de takken van een treurwilg. Het ziet er erg liefdevol uit, maar toch is het een beetje treurig. Alsof ze weten dat een van hun spoedig zal sterven. Ik sta op zodat ik het beter kan zien. Ik strek mijn hand uit naar de steen, en op het moment dat mijn vingertopje de steen raakt, vallen de lichten uit. Plotseling waait het heel hard in de tunnel, alsof er een tornado aankomt. In duik in elkaar duw mijn hoofd tussen mijn benen. Wat heb ik gedaan?! De wind rukt aan me en maakt zo'n hels kabaal, waar is dit voor nodig? De wind lijkt stemmen te vormen, zachte, fluisterende maar toch boze stemmen. Alsof ze razend zijn op me dat ik de steen aangeraakt heb. Ik vind het echt doodeng. Ik knijp mijn ogen dicht en hou mijn handen voor mijn oren voor het kabaal. De stemmen lijken steeds harder te worden en gewoon dwars door mijn handen heen te gaan. Wat ze zeggen, weet ik niet. Waarschijnlijk spreken ze de taal op de steen. Ik begin te huilen van angst. Wanneer houdt deze hel op?
Dan voel ik een hand op mijn wang; een zachte, warme hand die rust uitstraalt. Ik doe mijn ogen open en zie een vrouw voor me staan. Ze is niet zomaar een vrouw; ze geeft lichtblauw licht. Ze draagt net zo'n jurkje als ik en haar haar komt tot haar kont. Haar zwarte ogen kijken me smekend aan, houden me gevangen. Ik zie dat ze wat van me wilt, maar ik weet niet wat. Vreemd genoeg lijkt de vrouw de wind om ons heen niet te merken. Haar haar hangt stil naar beneden. Hoewel de stemmen om me heen niet zijn afgenomen, ben ik niet meer bang. Ik sta op en kijk de vrouw aan. Ze ziet er niet uit alsof ze iets van plan is, dus ik knik naar haar. Dan haalt ze haar hand van mijn wang af en pakt mijn hand. Ze trekt me mee richting de steen en legt haar vrije hand op de steen. Ze gebaard dat ik hetzelfde moet doen. Eigenlijk durf ik de steen niet meer aan te raken, maar toch doe ik wat ze vraagt. Op het moment dat ik de steen aanraak voel ik me alsof ik door de steen heen gezogen word.

Verbaasd kijk ik om mij heen. Ik sta op een open veld met gras tot aan mijn knieën. Ik draag nog steeds hetzelfde jurkje en dus kietelt het gras mijn blote benen. Ik kijk om mij heen. De lucht is strakblauw met een lekker zonnetje, maar het is niet extreem warm. Het voelt alsof het lente is. In het hoge gras staan bloemen in overvloed. Rechts van me is een helder riviertje met ronde keien op de bodem en verderop staat een mooie grote boom die een schaduw werpt op het gras. Verder zie ik alleen maar gras en heuvels om me heen. Wat een paradijsje hier! Ik zou hier altijd wel willen blijven. Als dit echt is dan, aangezien ik nog steeds niet weet of ik nou levend of dood ben. Ik begin naar het riviertje te lopen. Als ik aan de rand sta heb ik plotseling sterk de behoefte om te zwemmen, dus ik trek mijn jurkje uit -er is toch niemand, dacht ik- en laat me in het koele water glijden. Het water voelt prettig aan, niet koud. Ik wil richting de boom zwemmen, als ik erachter kom dat mijn benen heel raar voelen. Ik kijk naar beneden en mijn mond zakt open van verbazing. Mijn benen zijn veranderd in een prachtige zilverkleurige zeemeerminnenvin! Hoewel ik het geweldig vind, ga ik snel weer het water uit om te controleren of mijn vin weer veranderen in benen als ik weer op het land ben. Tot mijn opluchting is dit het geval dus ik spring vrolijk weer in het water en begin met krachtige slagen richting de boom te zwemmen. Eenmaal onder de schaduw begin ik hardop lachend te spetteren. Verschrikt kom ik erachter dat ik niet de enige ben die lacht.