Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-01-12 12:21

Geplaatst: 08-01-12 12:21

Hee, wat leuk! Had helemaal niet gezien dat je had geupdate!

Tis weer een leuk stuk, ik vind (voorzover ik dat kan beoordelen :Y)

) dat je echt talent hebt, het leest zó lekker weg, dat je voor je het weet al weer aan het eind van het hoofdstuk bent.

Dus, enig opmerking: ik wil MEER! $*\o/*$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-12 13:20

Re: [VER] voor liefhebbers van (klassieke) muziek en paardrijden

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-12 13:20

Bedankt! Leuk om te horen

Ik heb alweer een heel stuk meer, dus dat zal ik binnenkort wel even posten!

Wat vind je trouwens leuke stukken om te lezen en wat minder?

(dan weet ik waar ik wat meer aandacht kan leggen)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-12 21:40

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-12 21:40

Die middag stond Marco voor de deur van lokaal 63. Hij was al op de bovenste verdieping geweest en had al zijn moet bij elkaar moeten schrapen om op de deur van Dhr Steinberg te kloppen, maar hij had niet open gedaan. Toevallig liep er net een andere docent langs die wist te vertellen dat de heer Steinberg waarschijnlijk in lokaal 63 zat. 'Want daar zit hij meestal.'
Nu stond Marco voor de deur van dat lokaal en zijn hart bonkte in zijn keel. Waarom was hij voor dit soort dingen altijd zo zenuwachtig? Spelen voor een zaal van honderd mensen vond hij geen enkel probleem, maar aankloppen bij een docent, of telefoongesprekken voeren, deed hij liever niet. Hij wist echter dat Steinberg een erg aardige man was en dat het onwaarschijnlijk was dat hij 'Marco! Hoe durf je! Hoe durf je met zo'n vraag aan te komen! Ga onmiddellijk weg, ik had je veel hoger ingeschat', of iets van die strekking zou zeggen. Hij moest het maar doen.
Hij klopte driemaal op de wit geverfde houten deur. Er was iemand binnen, hij kon het horen. Hij hoorde de klanken van de Steinway&Sons die daarbinnen stond. Het spelen hield op. Hij heeft me gehoord, dacht Marco.
'Binnen!'
Nu moet het gebeuren, dacht hij bij zichzelf. Niet aarzelen, naar binnen stappen. Het is heus niet raar. Hij duwde de deur zo zelfverzekerd mogelijk open en achter de prachtige vleugel zag hij Steinberg zitten, die hem verbaasd opnam.
'Goedemiddag. Als we daar Marco niet hebben. Hoe is het met je?'
'Goedemiddag. Goed, dank u wel.'
Hij merkte dat hij een beetje verloren in de deuropening stond en vroeg zich af wat hij daaraan ging doen. Gelukkig hielp Steinberg hem daarbij.
'Zullen we hier even gaan zitten?' vroeg hij, en gebaarde naar de tafel die bij het raam stond. De zaal werd vaak gebruikt om muziektheorie uit te leggen en Marco herinnerde zich vele sessies waarin hij aan die tafel noten zat te zingen die opgeschreven werden op het witte bord erachter.
'Leuk om je te zien. Wil je ook een kop thee?'
'Nee, dank u wel,' zei Marco. 'Ik kom net uit de kantine.'
'Goed idee. Musici moeten ook drinken. Thee dan, welteverstaan. En voor het componeren af en toe een flinke borrel. Nietwaar?'
Steinberg schonk zichzelf wel een kop thee in. Zijn vingers pakten de theepot stevig beet. Niet de vingers van een pianist, vond Marco. Steinberg had stevige, korte vingers en Marco had er verbaasd over gestaan hoe geweldig snel die over de toetsen konden vliegen. Ronald Brautigam heeft ook zulke vingers, dacht hij.
'Wat kan ik voor je doen?'
'Nou,' begon Marco, 'naar aanleiding van mijn stukje in de kustbijlage ben ik gevraagd om een interview te geven en een stukje te spelen in Jonge Harten.'
'Gefeliciteerd! Een mooie kans.' Steinberg knikte goedkeurend. 'Dat is een leuk programma. Wat ga je spelen?'
'Daar ging het om,' zei Marco. 'Ik weet niet wat verstandig is om te spelen.'
'Verstandig is wat jou verstandig lijkt, Marco. Had je al ideeën?'
Hij vouwde zijn handen over zijn grijze wollen trui. Steinberg droeg altijd zulke truien. Marco kende hem niet anders.
'Jawel, ik had wel ideeën. Ik dacht misschien aan iets van Ravel, zoals zijn sonatine, maar ook een ballade of wals van Chopin vind ik erg mooi.'
'Aha.' Steinberg keek Marco aan terwijl hij langzaam knikte. 'En wat is je idee erachter?'
Marco keek hem niet begrijpend aan.
'Waar je mee moet beginnen,' zei Steinberg, 'is bedenken wat je uit wil dragen. Waar kies je de stukken op uit? Wil je ze zelf mooi kunnen spelen? Wil je dat ze bekend zijn? Wil je dat ze juist onbekend zijn? Wat voor sfeer moeten ze hebben? Hoe lang moeten ze zijn? Hoe lang heb je eigenlijk?'
'Ongeveer tien minuten.'
'Wat wil je dat mensen van die tien minuten meekrijgen?'
'Ik wil vooral dat het ze bijblijft. Dat het mooi vonden.'
'Natuurlijk. Maar waarom moeten ze mooi vinden?'
'Omdat...' Marco moest even denken hoe hij het moest verwoorden. 'Omdat ze zien hoeveel ik van muziek hou. Omdat ik het stuk bij ze laat binnenkomen. Omdat ze het stuk vóelen.
Als dat lukt, natuurlijk,' voegde hij er snel achteraan. Hij besefte dat het een beetje arrogant klonk, maar hij wist ook dat Steinberg een eerlijk antwoord wilde.
'Natuurlijk lukt het,' zei Steinberg. 'Twijfel daar niet aan. Het is alleen nog een kwestie van het uitzoeken van de goede stukken. Welke stukken kun je goed aan mensen laten voelen?'
'Stukken die me goed liggen.'
'Wat ligt je goed?'
'Dat hangt van mijn stemming af.'
'Je kunt ook stemming maken.'
'Ja.'
'In wat voor sfeer wil je je stukken hebben?'
'Ik zat te denken aan minstens twee stukken die zo verschillend mogelijk zijn. Een rustige en een snelle, eentje met veel gevoel en eentje met veel techniek. Zo kan ik het beste laten zien wat ik kan.'
Steinberg knikte. 'En heb je al iets in gedachten?'
Marco dacht na. 'Als snel stuk lijkt me de sonatine van Ravel heel mooi. Het derde deel.'
'Ja, ik denk dat dat je kwaliteiten ook goed tot uitdrukking kan brengen.'
'En als langzaam deel... misschien een nocturne. Of de Mondschein sonate.'
Steinberg leunde achterover met gevouwen handen en bleef Marco aankijken.
'De Mondschein,' besliste Marco. 'Die lijkt me het beste.'
'Het lijken me twee goede stukken,' zei Steinberg. 'Ze vullen elkaar mooi aan, aan tien minuten heb je ruim voldoende en het zijn prachtige stukken op zichzelf. De Mondschein is ook nog erg bekend. De kans is groot dat mensen die toevallig langs je kanaal komen hem dan even laten staan.'
Marco glimlachte. 'Dat hoop ik.'
Steinberg ging verzitten. 'Ik moet zo weer beginnen,' zei hij. 'Ik heb nog een les te doen. Als je wil, Marco, kan ik je wel even helpen bij die stukken.'
'Dat zou ik heel fijn vinden.'
'Kom morgen dan maar even hierlangs. Een uur of elf, kun je dan?'
'Jawel, dan kan ik wel.'
'Prima. Tot morgen dan. En goed oefenen.'
Steinberg stond op, en Marco deed hetzelfde. Ze gaven elkaar een hand en Marco verliet opgelucht de kamer. Hij had ineens een stuk meer vertrouwen in het radiooptreden. Alleen niet in het interview. Jammer dat ze hier op het conservatorium geen mediatraining gaven.

Het was druk in het café. Terwijl de lucht buiten er nog voor zorgde dat er witte wolkjes uit hun mond kwamen, was het binnen warm en rokerig. Hun hoofden gloeiden vanaf het moment dat ze er binnenstapten en Inge mompelde iets over haar viool en temperatuurverschillen. Marco blies in zijn handen, die veel te koud waren naar zijn mening, ondanks alle plastic zakjes, thermolagen en winddichte handschoenen. Toen ze binnenkwamen keken de bezoekers verstoord op omdat ze ook een hele stroom koude lucht mee naar binnen namen. De twee bezoekers keken zoekend rond of er iemand was die zich over hen kwam ontfermen. Vanuit de hoek van het café zagen ze een jonge vrouw op hen aflopen, die zich gedroeg alsof ze bij het café hoorde. Ze zigzagde langs de tafeltjes, stapte over de stoelen en gaf Marco en Inge een hand.
'Fijn dat jullie er zijn,' zei ze. 'Kom maar mee naar boven.'
Marco en Inge volgden de blonde vrouw naar de zijkant van het café, waar een deur was die verborgen was achter het behang. Achter die deur was een smalle, houten trap naar boven.
'Dit is het snelst,' zei ze. 'Zo kom je meteen in de kamer waar jullie je kunnen omkleden en voorbereiden.'
Ze stak een kleine sleutel in het slot en moest even wrikken voor hij open ging. Meteen voelden ze de kou uit de kamer komen.
'Hier kunnen jullie je klaarmaken. Kan ik jullie nog iets brengen? Koffie? Thee? Iets fris?'
'Warme thee graag,' mompelde Marco, terwijl hij nog steeds in zijn handen wreef.
'Doe mij ook maar thee,' zei Inge. 'Dank u wel.'
De vrouw verdween weer en Marco en Inge deponeerden hun spullen op de enkele stoelen die er stonden. De ruimte was typisch zo'n hokje boven een optredenscafé: één en al vergane glorie. Hoewel ze eraan twijfelden of dit ooit glorie geweest was. De verf en het pleisterwerk van de muren liet los, zodat er af en toe kale gele plekken te zien waren. Ook hingen er stukken verf van het plafond af. In het zaaltje stonden enkele simpele caféstoelen met rode bekleding.
'En dat terwijl de rest van het café zo mooi is,' zei Inge.
Ze nam plaats op één van de stoelen. 'Ik ben benieuwdd hoe het publiek is,' zei ze.' Ik hoop dat ze het mooi vinden.'
Marco liep rond door de kamer en blies in zijn handen. 'Heb jij geen last van de kou, Inge?' vroeg hij. 'Mijn vingers zijn zo stijf als wat. Dat wordt wat, straks.'
'Jij speelt altijd mooi, ook met koude vingers.'
'Ik speel veel mooier met warme vingers. met koude vingers voel ik de toetsen niet en willen mijn vingers niet op het juiste moment naar beneden. Het is dan net alsof ik door een stukje heen moet duwen. Eerst lukt het niet en dan ineens schiet het door. Dat vind ik heel lelijk.'
'Nou Marc, je bent de enige die dat hoort,' zei Inge.
Er werd op de deur geklopt en de bestelde hete thee kwam binnen. Marco klemde zijn handen om het kopje.
'Hoe lang hebben we nog voor we op moeten?' vroeg hij.
'Ik kom jullie over een minuut of vijf halen,' zei de vrouw die de thee bracht. 'Komt dat uit?'
'Ja hoor, dat kan wel.'
'Moeten we in de zaal stemmen?' vroeg Inge.
'Moeten jullie stemmen dan?' vroeg de vrouw. 'Dat kan dan daar wel even. Tot straks.'
Ze liet de trolley met thee staan en trok de deur achter zich dicht. Marco en Inge hoorden haar snelle voetstappen de trap af gaan.
'Niet leuk,' zei Marco.
'Wat?'
'Ter plekke stemmen. Vind ik niet leuk.'
Hij dronk zijn thee op, voelde zich van binnen al iets warmer worden en bleef rusteloos heen en weer lopen tot de vrouw weer kwam om hen te halen.

De zware deur kraakte toen ze binnenkwamen. Alle ogen waren op hen gericht. Overal stonden tafeltjes met donkerrode kleden erover, met één of twee houten caféstoelen erbij. Langs de hoge ramen hingen zware, donkerrode gordijnen. Op iedere tafel stonden wel een paar glazen wijn. De mensen waren chique gekleed en de houten vloer was zo te zien net weer in de was gezet.
In het midden stond een grote, glimmend zwarte vleugel, geflankeerd door een kamerplant. Ernaast was een standaard voor Inge gezet.
Achter elkaar aan liepen Marco en Inge naar de optredensplek. Inge had haar viool en stok al in haar hand en even benijdde Marco haar. Hij zag de piano voor het eerst. Hij had geen idee hoe hij aansloeg, hoe hij klonk, op welk moment hij zijn voet van het pedaal af moest halen om een optimaal effect te krijgen. En hoe zat het met de repeterende noten? Hoe wist hij van tevoren hoe snel de piano was?
Hij stelde de kruk op de goede hoogte in, gevolgd door honderden ogen. vervelend vond hij dat altijd. Ze moesten de muzikanten zulke dingen laten doen voordat de mensen kwamen. Net als stemmen en even inspelen.
Hij sloeg een A aan en Inge stemde haar viool even snel bij. Hijs tond redelijk goed en Marco was aangenaam verrast over de klank van de piano, die een stuk beter was dan de gemiddelde cafépiano. Het werd stil. Het publiek wachtte. Marco wachtte. Inge wachtte. Ze keken elkaar aan. Het ging beginnen.

Na afloop bleven Inge en Marco nog even in de zaal. Ze werden aangeklampt door mensen die vroegen waar hun CD-s te koop waren, hoe lang ze al bezig waren en wanneer ze optredens gaven. Toen ze meldden dat ze nog geen enkele CD hadden uitgebracht, waren veel mensen teleurgesteld.
'Het zit ook zeker wel in de planning,' zei Inge, 'maar in de langetermijnplanning. We hebben het allebei erg druk.'
'Ik vond het prachtig,' zei een vrouw met een paarse hoed en een mantelpakje. 'Het raakte me.'
'Dat vind ik leuk om te horen,' zei Marco. 'Dat probeerden we ook.'
Het duurde lang voor de felicitaties afgelopen waren en ze zich naar de bar konden begeven voor wat gratis drankjes.
'Nooit weg,' zei Inge, 'gratis drankjes.'
De lucht in het café was warm en de sfeer was gezellig. De mensen die eerst nog stijf achter hun tafeltjes zaten waren aan het lachen en kletsen. Op de achtergrond speelde zachte muziek.
'Het was een mooi optreden Marc,' zei Inge. 'Dank je wel.'
'Jij ook,' zei hij. 'Het was mooi.' Hij hief het glas. Op ons,' zei hij.
'En op jou,' zei Inge. 'En op je radiooptreden.'
De glazen klonken tegen elkaar. 'Proost.'
De bar was van prachtig donkerbruin hout en achter de bar stonden alle glazen en flessen drank keurig opgesteld. De vrouw achter de bar had een nette witte blouse aan en bediende alle mensen snel en vriendelijk. Het bier was lekker en de wijn ook, volgens Inge. Het was een mooie avond.
Door de warmte en de gezelligheid raakten Marco en Inge in diepgaande gesprekken die ze nooit eerder met elkaar hadden gevoerd. Die ze zelfs nooit eerder met een ander hadden gevoerd. Die dieper gingen dan in een café gepast was en die alleen tussen hun twee leken te bestaan. Marco zag Inges krullen dansen tegen het licht van de lampen. Hij zag haar elegante vingers om het wijnglas. Hij zag haar ogen, een mengeling van blauw en groen, omlijst door donkere wimpers. Hij rook haar geur. Hij zag haar mond bewegen, maar hoorde haar nauwelijks meer. En voordat hij wist wat er gebeurde, had hij zijn lippen op de hare gedrukt.

**Geplaatst**: 15-01-12 00:03

Re: [VER] voor liefhebbers van (klassieke) muziek en paardrijden

Geplaatst: 15-01-12 00:03

Meer! Leuk verhaal, ben nu ook je andere verhaal aan het lezen!

**Geplaatst**: 27-02-12 13:41

Geplaatst: 27-02-12 13:41

Hoi Sheran! Het is weer een leuk stuk, ik vind dat je heel mooi de wereld en gedachtegang van musici weergeeft, qua uitzoeken van stukken, hoe je een stuk speelt, maar ook de realiteit van het optreden op 'slechte' locaties als beginnend musicus... Mooi!

En dan ook nog verwerkt met een leuk verhaal haha $*\o/*$ Vind het een super verhaal!

Enige 'kritiek' wat ik heb, maar wat niet bijzonder storend is, is dat het niet zo heel lekker leest als je iedere zin op een nieuwe regel begint zeg maar, in plaats van 'gewone' alinea's...

Ik volg!

Is dit het eerste verhaal dat je schrijft?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-02-12 13:48

Re: [VER] voor liefhebbers van (klassieke) muziek en paardrijden

Geplaatst door de TopicStarter : 27-02-12 13:48

Heey

Dat op elke nieuwe regel beginnen is iets dat ik heb geleerd dat moest als je dialogen schrijft. Als een nieuw persoon iets zegt, moet je op de volgende regel beginnen. Leest dat storend? Of is dat niet wat je bedoelt?

Het is niet het eerste verhaal dat ik schrijf:
www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=149&t=945417
www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=149&t=870026

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-02-12 19:25

Geplaatst door de TopicStarter : 28-02-12 19:25

De neestemmers geven geen uitleg :')

Ik wilde even aankondigen dat het verhaal niet doorgaat om de volgende reden: ik heb het eerste stuk herschreven, stukken omgegooid en ben nu verder lekker bezig. Heb het aan meerdere mensen laten lezen en het gaat nu echt de goede kant op. Als hij af is wil ik hem ter beoordeling opsturen aan een uitgeverij, dus ga ik hem niet van tevoren op internet zetten.

**Geplaatst**: 28-02-12 21:12

Geplaatst: 28-02-12 21:12

Hmmm ja, das begrijpelijk

Ik vind het echt een steengoed verhaal!

Wel heel jammer dat het niet meer op bokt komt, maar ja, dan moet ik hem maar in de boekhandel gaan kopen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-02-12 22:28

Geplaatst door de TopicStarter : 28-02-12 22:28

Ik hoop het

Het verhaal is al een stuk beter geworden dan wat hier staat

. Meestasl stopte ik halverwege met verhalen maar ik heb nu het wazige gevoel dat Marco het verdient dat zijn verhaal af wordt geschreven :')

Zou je hier meer van willen lezen?

Nomineer dit bericht ×