Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 5

Emily kwam op me af rennen en zei dat ik rustig moest worden, God, hoe kon ik in hemelsnaam rustig worden? Mijn voet brandde van de pijn. Emily rende op me af, en zag het al aankomen. Mijn voet ging steeds meer pijn doen. Ik stond nu wel stil, maar ik stond helemaal te trillen. Wat ging er gebeuren? Komt Sanne nu nog? Emily aaide rustig over mijn hals, ik begon minder te trillen, en stond nog steeds op mijn benen. Ik voelde me niet lekker, en wilde eigenlijk gaan liggen, maar Emily hield me tegen, want ik moest perse op mijn benen blijven staan, dus tilde ik mijn voetje maar op. Emily schrok, want er druppelde bloed af.

Emily pakte trillend haar mobiel op, wie ging ze bellen? Ging ze Sanne bellen? Ik hoopte maar van wel. Het was de dierenarts, of hij zo snel mogelijk kon komen… Daar zat ik niet op te wachten! Nu toetste Emily nog een nummer in, hopelijk was dit wel Sanne.

Na eindeloos lang wachten, kwam de dierenarts aangereden. Sanne was ondertussen ook al bij me gearriveerd.
Wat had ik een pijn, wat wilde ik graag mijn andere deken op, mijn warme staldeken. Sanne wilde me zo min mogelijk laten bewegen, en ik kon dat zelf ook niet, dus ik bleef zo stil mogelijk staan.
Smokey was ondertussen ook aangekomen, en stond met zijn neus tegen mijn schouder aan. Ik was zo bang, de dierenarts kwam met heel veel gereedschap aangelopen, ik werd nog banger, en begon te draaien. Auw, weer een pijnscheut door mijn voet heen. Ik wilde wel wegrennen, maar ik durfde niet, straks brak ik iets!
Dus liet ik de dierenarts even naar me kijken. Hij zei dat ik waarschijnlijk door mijn voet heen gegaan was, en wat gekneusd had. Wat precies kon ik niet goed verstaan.
De dierenarts maakte mijn wond schoon, wat prikte dat zeg.
En deed verband om mijn voet heen, en Sanne leidde me naar stal.
Waar ik op mijn gemakje op rust ging staan, en half stond te slapen.
Smokey mocht ook op stal blijven staan, zodat ik niet alleen was.
Ik had echt veel pijn, en ik wist hele dagen niet wat ik moest doen.
Gelukkig had Sanne een bal in mijn stal gehangen, en duwde ik daar een paar keer met mijn neus tegen, maar dat begon ook al snel te vervelen. Smokey stond zich ook hele dagen te vervelen, en dat merkte iedereen die op stal rondwandelden erg goed. We hingen maar wat, stonden te vaak op rust, of lagen languit in stal.
Sanne begon zich zorgen te maken over mij, ik was zo energieloos, zag er moe uit, terwijl ik hele dagen niks deed. Ondertussen kwam er een nieuw paard op de manege, Lightning. Een IJslander van 4 jaar oud, hij had een champagnekleur, en zag er erg vriendelijk uit. Hij kwam naast mij te staan. Ik begon wat met hem te praten, hij vroeg wat ik had gedaan aan mijn voet, en hoe het was gebeurd. Toen ik klaar was met het verhaal, kwam het baasje van Lightning, Rosanne. Ze zag er wat onzeker uit. Ze had de poetsspullen van Lightning gepakt, en zijn zadel en hoofdstel. Ze nam de poetsbox mee naar binnen, pakte Lightning bij het halster, en zette heb buiten zijn box vast. Ik kon er mooi op staan kijken, en Lightning bleef braaf staan. Toch was er iets mis met Rosanne, iets wat niet en tegelijkertijd wel opviel. Ze was vooral erg stil, ik ken genoeg mensen die praten onder het poetsen tegen hun paarden. Maar Rosanne was stil, veel te stil.
Ik wilde graag weten wat er aan de hand was, maar daar heb ik vaker last van, veel te nieuwsgierig! Toen Rosanne even weg was, om een ander dekje te halen, vroeg ik aan Lightning wat er aan de hand was met haar. Lightning antwoordde dat haar ouders gescheiden waren, en dat ze bijna geen geld meer hadden om hem te houden. Rosanne werkte veel om zijn kosten te betalen, en deze stal was goedkoper als de stal waar ze eerst stonden, dus zijn ze verhuist.
Ik vroeg of er meer aan de hand was met Rosanne, maar daar wilde Lightning absoluut niet over praten. Toen Rosanne weer terug kwam, lette ik op haar, hoe ze deed tegen Lightning. Ze straalde echt heel veel liefde uit. Ik schrok toen ik ineens een stem hoorde die door de stal heen galmde, het riep ‘’QUICKSILVER’’ ik begon te hinniken, en had al snel door dat het Sanne was, de dierenarts was erbij.

Hij controleerde mijn voetje, en zei tegen Sanne, dat ze voorzichtig met mij, over een rechte, gelijke ondergrond mocht stappen. Dus aan de kant mocht laten grazen! Wat was ik blij en opgelucht.
Sanne en Rosanne begonnen te kletsen, en het bleek dat ze toch veel gemeen hadden. Hun ouders waren allebei gescheiden, ze hadden allebei veel liefde voor hun paarden, en werkten zich kapot, om hun pony’s te kunnen onderhouden!
Toen het al weer wat donkerder werd, gingen Sanne en Rosanne naar huis. Ze gaven Lightning en mij nog een dikke kroel, en pakten hun fietsen, en reden samen weg.

Emily kwam nog even langs om alles te controleren, en voerde ons. Ik stond op mijn gemakje mijn voer op te eten, dronk wat, en ging languit liggen. Wat was ik soms toch blij met mijn leventje. Jammer genoeg ging alles soms wel zo snel. Ik wou dat ik de tijd kon terug draaien, dat ik voor het eerst bij Sanne kwam, en dat ik alles even opnieuw kon doen. Maar ja, dat ging natuurlijk niet.
Nu kon ik wel even rust nemen natuurlijk, maar dat was ook niet altijd fijn. Gelukkig kwam Sanne nu weer iedere dag langs, om met mij te gaan wandelen, en ze liet me een beetje grazen langs de kant van het weggetje richting de manege zelf.

Soms liep Emily ook met Smokey mee, zodat ik niet alleen was. Vond ik wel heel lief van Emily. Iedereen op de manege dacht aan me, kwam soms langs om me een kroel te geven, of gewoon even gedag te zeggen. Soms waren er van die kleine kindjes die het helemaal geweldig vonden als ik met mijn bovenlip schudde, dus doe ik dat extra vaak als er kleine kindjes voorbij komen! Of ik bries ineens keihard, dan schrikken ze, en moeten ze lachen! Heel veel kinderen die lessen op de manege, vragen wel eens of ze op mij mogen rijden, maar dat mag niet van Sanne. Sanne is er zuinig op me, en probeert supervoorzichtig met me te doen. Daarom laat ze niet iedereen op mij rijden. Vooral nu niet.

De volgende ochtend, kwam Sanne naar me toe, en zei dat ik op moest staan, omdat we gingen wandelen. Vandaag had ik dus echt totaal geen zin, maar we gingen naar het bos, en door het dorp terug. Want Sanne moest nog even wat halen bij de winkel. Nou zo gezegd zo gedaan. Komen we in de winkel, ik mocht niet mee! Dat vond ik echt superstom, laten ze me gewoon buiten staan, aan zo’n rekje waar je normaal een fiets aan zet! Kom op ik ben een paard geen fiets! Gelukkig was Sanne even vergeten, dat ik nog steeds knopen los kon maken. Ik maakte met mijn lip snel en gemakkelijk de knoop los, en liep vrolijk naar binnen, op zoek naar Sanne dan maar! Onderweg keken veel mensen me raar aan, maar dan brieste ik gewoon, en liep ik door. Ineens kwam ik bij de appels, bananen, mandarijnen, en bij een paar groene dingen. Nou heerlijk toch! Een hele bak vol fruit, ik begon te eten, en wat was dat lekker zeg! Toen hoorde ik ineens gegil, en geroep: ‘’ER STAAT EEN PAARD TE ETEN UIT DE FRUITMANDEN!’’, snel zette ik het op een lopen, en draafde ik door de gangen heen, een paar mensen renden achter me aan, vond het wel een leuk spelletje! Hee, daar was Sanne! Snel draafde ik naar haar toe, en stopte mijn neus in haar jaszak. Ik hoorde ineens iets wat ik nog nooit gehoord had van Sanne. ‘’QUICKSILVER je bent echt gek! Wat doe je hier? Ik had gezegd je buiten moest blijven!’’.
Langzaam haalde ik mijn neus uit haar jaszak, en slenterde terug naar buiten.

Toen Sanne weer naar buiten kwam met een tas, begon ze ineens keihard te lachen. Ik wist natuurlijk niet wat er aan de hand was, maar ze zei verder niks, ze lachte alleen maar.
En toen wandelden we weer op een sloom tempo naar huis!

Toen we thuis waren stond Smokey me al op te wachten. Ik had een hoop te vertellen zeg, was benieuwd hoe Smokey hier op ging reageren!