[VER] Duistere Kerst
Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
- xNaomi_
-
- Berichten: 512
- Geregistreerd: 17-11-09
- Woonplaats: Nederland
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst: 22-12-10 09:41
- Wendy1978
-
- Berichten: 6490
- Geregistreerd: 24-09-07
- Woonplaats: Hoekse Waard
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-10 20:46
Hoofdstuk 4
Een vriendelijke stem laat haar opschrikken uit haar overpeinzingen.
‘Ik dacht dat alles goed ging met uw dochter?’ Tara kijkt op en herkent dan de ambulance broeder die haar en Ciara geholpen heeft.
‘Ze kreeg koorts en ik vertrouwde het niet. Daarom ben ik hierheen gegaan, maar de dokters ze, ze zeggen ..’ Haar ogen vullen zich plotseling met tranen en ze kan een snik niet tegen houden. De man legt meteen een arm om haar schouder heen.
‘Wat is er aan de hand?’ Ze dwingt haar tranen terug en vertelt dan met schorre stem wat er allemaal is gebeurd.
‘Ken jij deze mevrouw, Josh?’ Klinkt de stem van één van de verpleegsters. Na een laatste bemoedigende kneep in haar schouder trekt Josh zijn arm terug en staat op.
‘Ja, ik was er gisteren bij toen haar dochter vermist was. Het kind was op een paar kneuzingen en lichte onderkoeling na helemaal in orde. Wat is er nu aan de hand?’ De verpleegster kijkt nerveus van Josh naar Tara en trekt hem dan mee. Tara probeert te horen wat ze hem toefluistert, maar heeft geen succes. Wat ze wel kan zien is dat de uitdrukking op zijn gezicht langzaam verandert van ongeloof naar woede.
‘Onzin, ik weet zeker dat ze dat niet heeft kunnen doen.’ Josh praat hardop en wenkt naar Tara dat ze naar hem toe moet komen.
‘Die kneuzingen zijn vast van het vallen op het ijs. Toen het meisje gevonden werd was het helemaal donker, waarschijnlijk is ze een aantal keren gestruikeld. Ik heb gezien hoe deze mevrouw met haar dochter omging en ik kan zonder twijfelen zeggen dat ze haar niets aan zou kunnen doen. Daar wil ik voor instaan, deze mevrouw heeft niets gedaan.’ De verpleegster kleurt diep en mompelt iets onverstaanbaars.
‘Niets protocol, dat gebruik je alleen als je een echte verdenking hebt.’
Ondertussen worden er steeds meer nieuwsgierige blikken hun kant op geworpen en Tara voelt zich niet op haar gemak. Hij hoeft het niet voor haar op te nemen, ze weet zeker dat als de maatschappelijk werker met Ciara praat er snel duidelijk wordt dat dit allemaal een misverstand is.
‘Josh alsjeblieft. Dit hoef je niet voor me te doen.’ Hij schudt boos zijn hoofd en lijkt de starende mensen nu pas te zien.
De verpleegster vraagt hem mee te komen en voordat hij haar volgt kijkt hij nog even naar Tara. Zijn blauwe ogen boren zich diep in de hare en ze schrikt van de intensiteit van zijn blik.
‘Ik los dit voor je op, vertrouw me ok?’ Zegt hij en zonder te aarzelen knikt ze ja. Daarna beent hij met grote stappen achter de verpleegster aan en verdwijnt door een deur met het bordje ‘alleen personeel’.
Zodra hij weg is komen de twijfels bij Tara opzetten. Waarom vertrouwde ze hem zo makkelijk? Het is gevaarlijk om zomaar anderen te vertrouwen. De laatste keer dat ze dat deed was het bijna haar einde. Ze heeft zichzelf gezworen om nooit meer van een ander afhankelijk te zijn, maar waarom liet ze dan toch zonder aarzelen alles aan hem over?
Vertwijfeld laat ze zich in een stoel zakken, er is iets aan hem dat haar zegt dat het goed is. Dat hij haar en Ciara alleen maar wil helpen, maar ze durft het niet aan om hem dat ook daadwerkelijk te laten doen. Ze neemt zichzelf stellig voor om hem straks te bedanken voor zijn hulp en dan weer haar eigen weg te gaan. Alleen dan kunnen zij en haar dochter veilig blijven.
Het lijkt tijden te duren voordat Josh terugkomt en als hij dan eindelijk naar buiten stapt ligt er een sombere blik op zijn gezicht.
‘Ik heb gedaan wat ik kon, maar ze willen je nog niet bij Ciara laten. Ik mocht wel zeggen dat het redelijk met haar gaat. De artsen weten nog niet wat er met haar aan de hand is, maar ze denken dat het niets ernstigs is. Voordat je naar Ciara mag moet je eerst met één van de maatschappelijk werkers praten en die wil daarna je dochter zien. Ik heb wel geregeld dat er zo meteen al iemand komt. Anders had je tot na de middag moeten wachten.’
‘Dank je Josh, je had dit niet hoeven doen.’
‘Natuurlijk wel. Ik hoop alleen niet dat je het erg vindt dat ik nu moet gaan, mijn dienst begint zo.’
‘Ga maar, ik red me wel.’ Hij lijkt te twijfelen om haar alleen te laten en pakt dan een kaartje uit zijn broekzak.
‘Bel me maar als er iets is, maakt niet uit wat.’ Ze pakt het kaartje aarzelend aan en vraagt zich af wat hij hiermee bedoeld. Is hij gewoon bezorgd, of is het meer?
Josh heeft zijn hielen nog niet gelicht of er komt een chagrijnige oude vrouw op haar af.
‘U bent mevrouw Hayes?’ Tara knikt onzeker. De vrouw stelt zich voor als de maatschappelijk werkster en vraagt of Tara met haar mee kan komen naar haar kantoor. Wanneer Tara aarzelt om bij haar dochter weg te gaan zucht de vrouw diep.
‘Mevrouw, ik heb niet de hele dag de tijd. Als u uw dochter vandaag nog wilt zien raad ik u aan nu met mij mee te komen.’
Zonder op antwoordt te wachten loopt de vrouw voor Tara uit. Na een laatste blik op de deur waarachter haar dochter ligt haast Tara zich achter haar aan.
Het gesprek duurt lang en de maatschappelijk werkster stelt allemaal moeilijke vragen. Tara probeert zich zo goed mogelijk te houden, maar door de ongerustheid en vermoeidheid van de afgelopen dagen is dat moeilijk. Het helpt ook niet dat de vrouw voor haar niet laat merken of wat Tara zegt juist is. Als het gesprek dan eindelijk is afgelopen heeft Tara het idee dat ze alles fout heeft geantwoord. Met meer twijfels dan voorheen verlaat ze het kantoor en sloft door de lange gangen terug naar haar dochters kamer.
Daar is nog niets veranderd en verslagen laat ze zich weer op één van de stoelen zakken. De mensen die langs lopen lijken haar te negeren en ze voelt zich volkomen alleen. Ze vraagt zich af of ze Naomi zal bellen, maar voordat ze die beslissing kan nemen gaat haar telefoon al. Als ze ziet wie er belt verschijnt er een kleine glimlach op haar gezicht.
‘Alsof ze het wist.’ Mompelt ze terwijl ze de telefoon opneemt.
Binnen een half uur ziet Tara haar vriendin het ziekenhuis binnen rennen.
‘Ik ben meteen gekomen, is het zo erg?’ Tara knikt en vertelt het hele verhaal. Van het gezicht van haar vriendin kan ze niets dan medeleven aflezen en voor het eerst sinds ze hier in het ziekenhuis is gekomen heeft ze het idee dat iemand haar begrijpt. Naomi zegt dat het schandalig is dat de artsen Tara niet willen geloven. Ze biedt aan om zelf ook nog even bij de maatschappelijk werkster langs te gaan om te zeggen dat Tara dit niet gedaan kan hebben. Tara schudt haar hoofd.
‘Nee doe maar niet, ze geloven me toch al niet. Als jij nu komt zullen ze denken dat ik jou daarom gebeld heb. Dan laten ze me helemaal nooit meer bij Ciara.’ Bij de laatste woorden breekt haar stem, ze kan gewoon niet geloven wat er allemaal is gebeurd.
‘Toe Tara, je moet niet zo paranoia zijn. Natuurlijk helpt het wel als ik wat ervan zeg. Ik ben je beste vriendin, er is niemand die jou en Ciara beter kent dan ik.’
Tara zegt dat het echt niet hoeft. Naomi kent haar dan misschien wel goed, maar zij kent Naomi ook. Haar vriendin mag dan misschien het beste met haar voor hebben, maar echt tactisch is ze niet en dat is nu wel nodig. Gelukkig begrijpt Naomi dat ze liever wil wachten en om haar af te leiden van de sombere gedachten stelt ze voor om een stukje te gaan lopen.
Samen lopen ze door de gangen van het ziekenhuis. Naomi vertelt over alle kerstvoorbereidingen bij haar thuis en dat ze allebei van harte uitgenodigd zijn. Even begint Tara te geloven dat het allemaal goed zal komen en het lijkt alsof er een last van haar schouders valt. In de kleine ziekenhuis winkel kopen ze een knuffel voor Ciara en als ze druk kletsend naar buiten lopen ziet Tara Josh staan. Hij kijkt zoekend om zich heen en als hij haar ziet verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. De glimlach verdwijnt als hij Naomi ziet en ook zij lijkt niet blij hem te zien. Desondanks sleept Tara haar vriendin mee naar hem toe.
‘Naomi dit is Josh, ik vertelde je net over hem.’
‘Ja de man die je net hielp, ik weet het nog.’ Verbaasd kijkt Tara opzij, waarom klinkt Naomi nou zo kil? Wanneer ze van Josh naar haar vriendin kijkt ziet ze een wederzijdse afkeer. Zouden ze elkaar kennen? Dat moet haast wel, anders zouden ze niet zo’n hekel aan elkaar hebben.
Josh probeert Tara alleen te spreken, maar Naomi weigert weg te gaan. Uiteindelijk geeft hij het op, hij zucht diep en zonder Naomi nog aan te kijken richt hij zijn aandacht op Tara.
‘Ik wou je zeggen dat je naar Ciara toe mag. Niemand verdenkt je nog.’ Voordat Tara hem kan bedanken verdwijnt hij al tussen de mensen. Voor even kan ze dat niet erg vinden, ze kan nu eindelijk naar haar dochter toe.
Zo snel ze kan haast ze door de gangen naar de kamer van Ciara. Het kleine meisje ligt in een veel te groot bed. Haar ogen zijn gesloten en af en toe beweegt ze onrustig. Wanneer Tara naast haar gaat zitten en haar hand beetpakt reageert ze niet eens. Ongerust laat Tara haar ogen over de machines naast haar dochters bed gaan. Ze weet niet waar de meeste voor zijn en het zachte gepiep verontrust haar. Naomi is tegenover haar komen zitten en ook zij lijkt onder de indruk te zijn, ze houdt in ieder geval even haar mond.
Als één van de zusters binnenkomt vraagt Tara meteen angstig of ze al weten dat er aan de hand is. De vrouw glimlacht geruststellend en terwijl ze een nieuwe zak aan de infuusstandaard hangt legt ze uit wat ze weet.
‘Wat er precies met haar aan de hand is weten we nog niet. Er is bloed afgenomen, maar de resultaten daarvan laten nog even op zich wachten. Ze had hoge koorts toen ze hier kwam en we geven haar nu extra vocht om te voorkomen dat ze uitdroogt. De andere machines zijn om haar goed in de gaten te houden. Via het infuus geven we haar nu antibiotica en middelen tegen de koorts. Meer kan ik nu nog niet zeggen, we moeten nu eerst de testresultaten afwachten. U moet er rekening mee houden dat ze hier zeker wel een paar dagen zal moeten blijven, maar met een beetje geluk is ze voor de kerst weer thuis.’
Tara knikt en strijkt zacht de haren uit het gezicht van haar dochtertje weg.
‘Waarom wordt ze niet wakker?’
‘Haar lichaam moet nu hard werken tegen de koorts, daar wordt ze heel moe van.’ Gerust gesteld laat Tara zich in de stoel zakken. Ze blijft de hand van haar dochter vasthouden terwijl de zuster de laatste dingen controleert.
Zodra ze weg is begint Naomi te praten. Ze zegt dat het raar is dat ze nog niets weten en dat Tara er eigenlijk achteraan moet gaan. Tara mompelt alleen maar dat het niet hoeft, ze is moe van alle spanning en is allang blij dat ze weer bij Ciara mag zijn. De telefoon van Naomi gaat af en als ze op het schermpje kijkt vloekt ze zacht. Ze staat op en trekt haar jas aan.
‘Sorry Tara, maar ik moet nu gaan. Ik zal vanavond nog wel even bellen.’ Zegt Naomi met een kille stem die Tara niet van haar gewend is. Ze knikt en blijft verrast zitten terwijl haar vriendin verdwijnt. Ze vraagt zich af wat er met Naomi aan de hand is. Het ene moment is er niks aan de hand en dan opeens doet ze zo vreemd. Net zoals daarstraks met Josh, waarom deed ze zo? Misschien kan ze Josh uithoren over wat er tussen hen is voorgevallen.
De rest van middag verloopt langzaam. Nadat ze haar auto fatsoenlijk op een parkeerplaats had gezet was ze naar haar dochter gegaan en ze is sindsdien de kleine kamer niet meer uit geweest. Ze staat nu al tijden door het raam naar buiten te kijken, het is langzaam weer gaan sneeuwen en de wereld lijkt met dit witte deken heel onschuldig. Ze schrikt op uit haar gedachten door het geluid van de deur.
Voorzichtig steekt Josh zijn hoofd om de hoek en een glimlach verschijnt op zijn gezicht wanneer hij Tara ziet.
‘Hoe gaat het nu?’ Vraagt hij terwijl hij naar binnen loopt.
‘Het kan slechter, volgens de verpleegsters is ze in ieder geval stabiel.’ Ze gaat weer op de stoel naast het bed zitten en pakt de hand van haar dochtertje vast. Ciara voelt gelukkig al niet zo koortsig meer aan en opgelucht slaakt ze een diepe zucht.
Josh komt naast haar zitten en begint vrolijk te praten. Na een paar minuten besluit Tara dat dit het moment is om hem uit te horen. Een betere kans zal ze niet krijgen.
‘Josh, ken jij Naomi?’ Hij schudt zijn hoofd, maar ze kan een verandering in zijn houding zien. Zijn blik dwaalt naar de deur en hij staat plotseling op.
‘Ik moet weer verder met mijn werk, mijn pauze is voorbij. Je hebt mijn nummer dus als er iets is moet je me bellen, maakt niet uit waarvoor. Ik ben altijd te bereiken.’
In de dagen erna gaat het langzaam beter met het meisje, alhoewel het de artsen niet duidelijk wordt wat ze nou precies heeft. Als Tara ernaar vraagt wuiven ze haar zorgen weg en zeggen dat kinderen wel vaker rare dingen hebben. Na de eerste dag mag Tara alleen tijdens de bezoekuren bij Ciara komen en iedere keer dat ze is geweest worden haar zorgen groter.
Het meisje lijkt niet zichzelf te zijn, volgens de zusters slaapt ze slecht en heeft ze vreselijke nachtmerries. Omdat ze de andere kinderen wakker gilt geven ze haar nu slaapmiddelen waardoor het meisje ook overdag moe en chagrijnig is. Ze lijkt niets meer te willen en zelfs de cadeaus die Tara meebrengt interesseren haar niet. Meestal ligt ze met haar knuffel tegen zich aangedrukt verstopt onder de dekens. Als Tara alleen is dan komt ze er nog wel onder vandaan, maar als Naomi er ook is dan blijft Ciara koppig verstopt liggen.
‘Sorry Naomi, maar misschien is het beter dat je niet meer mee komt.’ Zegt Tara uiteindelijk na een bezoekuur waarin Ciara niet eens hallo wou zeggen. Naomi is vreselijk beledigt en stampt woedend de deur uit waardoor Tara met een rotgevoel in het ziekenhuis achter blijft.
Zodra Naomi weg is verschijnen twee kleine handjes onder de dekens en daarna ook het bleke gezichtje van Ciara. Ze kijkt behoedzaam om zich heen en kruipt dan uit bed bij Tara op schoot.
‘Wat is er toch met jou?’ Mompelt Tara ongerust. Het meisje haalt haar schouders op en pulkt afwezig aan de pleister van het infuus.
‘Ik wil naar huis mamma.’ Fluistert ze met een schorre stem. Tara trekt haar dichter tegen zich aan en wiegt het meisje zachtjes heen en weer totdat ze in slaap valt. Voorzichtig legt ze het meisje weer in bed en stopt haar goed in. Ciara opent even haar ogen en trekt haar duim uit haar mond.
‘Hij komt eraan, vlucht nu het nog kan.’ Zegt het meisje met een stem die niet bij haar past. Haar ogen staan paniekerig en zodra Tara haar armen om het meisje heen slaat begint ze te huilen.
‘Wie komt eraan Ciara? Wat bedoel je?’ Vraagt Tara ongerust. Ook in haar stem klinkt de paniek en het liefst zou ze haar dochter meteen meenemen.
Zacht geklop op de deur laat haar opschrikken en ze gaat beschermend voor Ciara staan. Zodra ze ziet dat het Josh is ontspant ze iets, maar de angst die ze voelt kan ze niet helemaal verbergen.
‘Wat is er? Is Ciara zieker geworden?’ Vraagt hij bezorgd. Tara schudt haar hoofd, bijna wil ze alles uitleggen, maar ze bedenkt zich. Hij zal haar toch niet kunnen geloven, bovendien wil ze niemand hierbij betrekken.
Ze kijkt vlug naar haar dochter, het meisje is alweer in slaap gevallen en aan de rode wangen is te zien dat de koorts toch nog niet helemaal is geweken. Zou Ciara het gedroomd hebben? Dat moet haast wel, het meisje weet immers helemaal niets over haar verleden. Ze kan niet weten wat er aan de hand is. Josh is ondertussen op haar afgekomen en slaat een arm om haar heen.
‘Kan ik iets doen?’ Tara schudt haar hoofd en stapt van hem weg.
‘Nee, ik moet wat dingen regelen. Weet jij wanneer Ciara naar huis kan?’
‘Ja daarvoor kwam ik, ze mag morgen naar huis, net op tijd voor kerst.’ Zegt hij met een glimlach op zijn gezicht.
Tara slikt een vloek in, morgen pas. Het liefst had ze haar vandaag meegenomen, maar er zit niets anders op. Het is belangrijk dat niemand weet wat ze van plan is, ze heeft geen tijd om alles uit te leggen. Josh kijkt haar vragend aan en ze dwingt zichzelf te glimlachen.
‘Geweldig nieuws, dan is ze met kerstavond thuis.’ Haar geveinsde enthousiasme werkt en Josh vertrekt zonder vragen te stellen.
Nadat ze Ciara een laatste keer heeft ingestopt snelt ze naar huis. Ze heeft nog veel voor te bereiden voordat ze weg kunnen.
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-10 20:49
Hoofdstuk 5
De hele nacht en ochtend is Tara druk bezig met hun vlucht voorbereiden. Ze is hier zolang geweest dat het moeilijk zal zijn om alle sporen van hun bestaan te wissen. De geheugens van de mensen hier kan ze moeilijk veranderen, maar ze kan wel wat doen aan alle papieren herinneringen. Gelukkig is er niet heel veel en ze staan eigenlijk nergens ingeschreven. Zelfs het huis huurt ze met contant geld, dus ook daar zijn geen gegevens van.
Als laatste blijft alleen de school van Ciara over. Om de schoolgegevens van haar dochter te wissen zal ze creatief moeten worden. Het is dan wel een kleine dorpsschool, maar het gebouw wordt vast en zeker goed bewaakt. Zodra ze de deur open heeft begint er in de verte zacht een alarm te piepen. Ze besteedt er geen aandacht aan en snelt met zekere stappen door de school.
Ze weet precies waar alles staat, een gewoonte die ze zichzelf jaren geleden heeft aangeleerd, en is binnen een paar tellen bij het kantoor van het schoolhoofd. Terwijl ze de computerbestanden over Ciara verwijdert hoort ze al sirenes aankomen. Ze vloekt zacht, dat ging sneller dan verwacht. In plaats van de computer af te sluiten rukt ze de stekkers eruit en rent dan snel door de gangen naar buiten.
Zodra ze buiten komt draait de politiewagen al het kleine schoolplein op. Ze verschuilt zich in de bosjes en kijkt toe hoe twee verveelde agenten naar het gebouw toe sloffen. Ze lijken het alarm niet echt serieus te nemen en door hun onoplettendheid kan Tara ongezien wegkomen.
Pas als ze bijna thuis is staat ze zichzelf toe te glimlachen, het is haar gelukt. Nu is er niets meer wat naar haar of naar Ciara kan leiden. Zo is ze de Sidhe straks weer een stap voor. Het enige wat ze nog hoeft te doen is haar dochter ophalen en de auto inpakken. Ze besluit om eerst langs het ziekenhuis te gaan, ze wil Ciara geen moment meer alleen laten.
Nadat ze de ontslagpapieren heeft ingevuld mag ze haar dochter dan eindelijk meenemen. Zorgen maken over de ziekenhuisgegevens doet ze niet, dat is zo goed beschermd dat niemand anders dan de artsen daarbij komen. Ciara lijkt haar ongerustheid te delen en het meisje is ongewoon stil op weg naar huis.
Terwijl ze de eerste tassen inpakt hoort ze opeens een bekende stem.
‘Ik hoorde dat Ciara vandaag weer thuis zou komen en ik kon het niet laten om even langs te komen.’ Tara zucht diep en dwingt zichzelf te glimlachen.
‘Wat een onverwachte verassing. Leuk dat je er bent.’ Begroet ze Naomi met tegenzin. Naomi lijkt niets te merken en omhelst haar.
‘Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik Charlotte mee heb genomen? Ze zeurt al dagen of ze naar Ciara toe mag.’ ‘Nee natuurlijk niet, kom binnen.’ Charlotte rent al langs haar benen heen naar binnen op zoek naar Ciara. Naomi weet op het laatste moment het meisje haar jas te grijpen.
‘Hey, rustig aan druktemaker. Ciara is nog niet helemaal beter, dus geen wilde spelletjes. Is dat afgesproken?’ Het meisje knikt en loopt dan overdreven rustig verder het huis in.
Tara stapt opzij om haar vriendin binnen te laten. Samen lopen ze de woonkamer in en ze kunnen de meiden nog net naar boven zien rennen.
‘Die vermaken zich wel.’ Zegt Naomi tevreden terwijl ze een plekje op de bank zoekt.
‘Zal ik wat thee maken?’ Naomi knikt en Tara loopt naar de keuken. Voor ze door de gang is wordt ze bijna omvergelopen door de twee meisjes.
‘D’arvit. Charlotte, wat had ik nou gezegd. Je moest rustig doen. Hup, naar boven. Nu.’ Roept Naomi naar haar dochter. Het scheldwoord laat zelfs na al die jaren dat ze het voor het laatst heeft gehoord een huivering over Tara haar rug lopen. Verschrikt kijkt ze naar de vrouw op haar bank. Hoorde ze dat nou goed? Nee dat kan niet, dat mag niet. Toch weet ze dat ze het goed heeft gehoord. Niet te geloven, Naomi is één van hen.
Wanneer Naomi haar ogen op haar richt draait ze zich snel om. Zo natuurlijk mogelijk gaat ze naar de keuken en zet ze theewater op. Besluiteloos blijft ze daar staan. Ze mag niks laten merken, terwijl ze nu eigenlijk niets liever doet dan naar boven rennen om haar dochter in veiligheid te brengen.
‘Moet ik je ergens mee helpen?’ Vraagt Naomi opeens. Tara schrikt en stapt snel naar achteren. Ze had niet door dat Naomi naast haar was komen staan.
‘Nee… nee hoor. Ga maar lekker zitten. Ik kom zo bij je, eerst even bij Ciara kijken.’ Naomi gelooft de leugen en met een ontspannen glimlach op haar gezicht loopt ze terug naar de kamer.
Een opgeluchte zucht ontsnapt aan Tara’s lippen, gelukkig heeft Naomi niet door dat ze zich heeft versproken. Zo snel mogelijk loopt ze de trap op en naar de slaapkamer van haar dochter. Ze tilt Ciara op en gaat naar de deur.
‘Charlotte, kom je ook mee. Gaan we gezellig met z’n vieren thee drinken.’ Het meisje springt op en rent voor hen uit, precies waar ze op hoopte.
Terwijl de twee in de woonkamer zitten loopt Tara snel richting de kelder, daar kan ze de deur op slot doen en kunnen ze zich verstoppen. Nog even gluurt ze in de woonkamer, Naomi heeft niks door en zit aan de jurk van haar dochter te friemelen.
Ze trekt Ciara dicht tegen haar aan. Ze zal haar dochter nooit afstaan, het maakt haar niet uit wat ze heeft beloofd. Een deur knalt dicht en ze kan voetstappen horen stampen. Ze komen steeds dichterbij. Hoe kon ze zo dom zijn geweest, ze had moeten weten dat de Sidhe haar niet met rust zou laten.
Wanhopig kijkt Tara om zich heen, waarom ging ze naar de kelder? Hier zit ze gevangen en als hij komt is het te laat. Ciara zit naast haar zacht te snikken.
‘Mama, mama, ik wil naar boven. De kelder is eng.’
‘Ja meisje, ik weet het, maar we moeten nu heel stil zijn. Niemand mag horen dat we hier zijn.’ Fluistert ze zo zacht mogelijk.
‘Waarom niet? Waarom mag tante Naomi ons niet vinden?’ Tara antwoordt niet, wat kan ze hier ook op zeggen? Het is allemaal haar schuld, ze had nooit zo lang op dezelfde plek moeten blijven. Het was dom om te geloven dat ze ooit een normaal leven konden leiden.
Weer knalt er boven een deur dicht en ze voelt haar dochter ineenkrimpen. Waar zou Naomi nu lopen? Ze weet dat er hulp moet komen, maar de politie kan ze niet bellen. De Sidhe zal dat nooit toestaan en hij kan met gemak de politie overtuigen dat er helemaal niks aan de hand is. Ze moet hem in de waan laten dat Naomi alles onder controle heeft. Iets wat ze tot nu toe ook nog heeft denkt Tara bedroeft.
Ze moet iets verzinnen, hier blijven zitten betekent zeker dat al die jaren vluchten voor niets zijn geweest. Voorzichtig loopt ze naar de deur toe. Even twijfelt Tara of ze wel verder moet gaan, wat als Naomi in de woonkamer loopt? Toch opent ze dan de deur op een kiertje, ze moet haar tas te pakken zien te krijgen. Haar enige redding is het kaartje met Josh zijn nummer erop. Hij is de enige die ze vertrouwt, de enige die haar kan helpen.
Een paar tellen lang blijft ze staan luisteren of ze Naomi in de buurt hoort lopen voor ze de gang doorsluipt. Waar had ze haar tas ook al weer neergelegd? Gehaast kijkt ze om zich heen. Op de salontafel ziet ze dan haar tas liggen, maar voor ze erheen kan lopen hoort ze stappen op de trap.
Ze verstopt zich achter de bank en hoopt vurig dat Naomi niet naar de kelder gaat. De deur is niet op slot en Ciara zal zich niet tegen haar kunnen verdedigen. Wanhopig blijft ze muisstil zitten, terwijl ze hoort hoe Naomi steeds verder haar richting op komt. Onder de bank door kan ze de benen van Naomi in de deuropening zien staan.
‘Verstoppen heeft geen zin meer Tara, ik weet dat je hier bent. Je moet leren wat stiller te lopen als je wilt dat niemand je gaat volgen.’ Tara blijft stil zitten, ze laat zich niet opjutten, dat zou alleen maar dom zijn. Langzaam komt Naomi haar kant op. Nog een klein stukje denkt Tara, nog maar een klein stukje.
Op het juiste moment schiet Tara achter de bank weg. Ze grist haar tas van de tafel en rent zo snel als ze kan terug naar de kelder. Voordat Naomi haar te pakken kan krijgen slaat ze de deur dicht en doet hem weer op slot. Zwaar ademend laat ze zich langs de deur naar beneden zakken. Ciara gaat naast haar zitten en beschermend slaat ze een arm om haar dochter.
Met trillende vingers pakt ze haar mobiel en zoekt het kaartje uit haar tas.
‘Hallo.’ Klinkt een opgewekte stem.
‘Josh? Met Tara.’ Even blijft het stil.
‘Tara, is alles in orde?’ Verbaasd blijft ze zwijgen, hoe kan hij doorhebben dat er wat aan de hand is? Een seconde overweegt ze op te hangen, maar dan bedenkt ze zich. Wat voor andere keus heeft ze, ze moet hem wel vertrouwen, anders is ze zeker ten dode opgeschreven.
‘Tara, wat is er aan de hand?’
‘Kan ik je vertrouwen? Bewijs me dat ik je kan vertrouwen.’ Zegt ze paniekerig. Ze kan haar emoties niet meer onder controle houden, alle paniek komt naar boven en dat is goed te horen in haar stem.
‘Rustig Tara, houd nog even vol. Ik kom er nu aan.’ Voor ze antwoord kan geven heeft hij al opgehangen.
oliebol, denkt ze, wat heb ik gedaan? Wat als ook Josh bij hen hoort? Ze pakt haar dochter steviger vast, ze kan nu niks anders doen dan afwachten.
Het lijkt wel een eeuwigheid te duren voor ze geklop op de voordeur hoort. Ze durft niet te antwoorden en het blijft muisstil in huis tot ze haar telefoon over hoort gaan.
‘Josh?’
‘Tara waar ben je, ik sta voor je deur.’
‘Ik zit vast in de kelder. Naomi, ze …’
‘Ik begrijp het, ik kom nu naar binnen.’
Bijna meteen hoort ze hoe de voordeur wordt ingetrapt. Snelle voetstappen laten Tara weten dat Naomi richting Josh loopt. Ze stopt eerder dan verwacht, blijkbaar is hij al verder het huis ingelopen.
‘Wat doe jij hier?’ Snauwt ze gemeen.
‘Je weet heel goed wat ik hier kom doen, jij en je Sidhe hebben hier niks te zoeken. Ga nu ik je nog ongeschonden kan laten gaan.’
‘Ik dacht het niet, haar tijd is voorbij. Ze heeft niet langer recht op het kind. Dat was de afspraak en daar heeft ze zich aan te houden. Dat weet jij net zo goed als ik.’
‘Ervan weten heeft niks te maken met het er mee eens zijn. Ik hoor niet bij de Sidhe, dat weet je. Ik weet in wat voor staat de mensen zijn als jouw meester zijn listen voorstelt. Daarom ben ik er, om mensen zoals Tara bij te staan wanneer jouw meester zijn offer eist.’
‘Dat zal je nooit lukken, hij krijgt waar hij recht op heeft.’
Plotseling valt een vaas kapot op de vloer en angstig vraagt Tara zich af of Josh in staat is haar te beschermen. Net wanneer ze overweegt om hem te helpen hoort ze hem schreeuwen.
‘Tara, nu. Ren. Ren zo snel je kan en kijk nooit meer achterom.’ Ze twijfelt geen moment en neemt haar dochter in de armen. Ze gooit de deur open en rent richting haar auto.
Vanuit haar ooghoeken ziet ze hoe Josh Naomi tegen de grond heeft gewerkt, het kost hem al zijn kracht om haar tegen te houden en Tara weet dat ze maar een paar seconden heeft. Ze gooit Ciara in de auto en zo snel als de motor aankan scheurt ze weg.
Verdrietig denkt ze aan haar toekomst en die van haar dochter. Vluchten, altijd maar vluchten.
Helaas is nu het kerstverhaal toch echt aan een einde gekomen. Binnenkort zullen we weer een update plaatsen in Nachtmerries en Vampieren en voor de boeken en andere verhaal kunnen jullie natuurlijk altijd naar onze site.
Voordat ik het vergeet, alvast een fijne jaarwisseling gewenst aan iedereen!
- Kaspar
-
- Berichten: 4018
- Geregistreerd: 16-10-08
- Woonplaats: Op een plek onder de zon
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst: 27-12-10 23:24
- sans6
- Berichten: 7957
- Geregistreerd: 12-05-04
- Woonplaats: Winkel
Geplaatst: 28-12-10 07:42
Citaat:‘Ze is Sidhe en behoort aan mij in Tir na nóg.’
Ook ik heb dit 3 x gelezen en wist toen nog niet wat er stond. Later zag ik dat je dit in het topic uitlegde, maar dat kan natuurlijk niet als dit verhaal bv in en tijdschrift geplaatst was.
Verder zit het weer erg goed in elkaar, je weet de spanning goed vast te houden
Heb ook even jullie site bekeken, zit er goed uit! Ben ook zeer benieuwd naar wat jullie verder nog gaan schrijven (en natuurlijk het "nachtmerries en vampieren-verhaal" niet vergeten!!)
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-10 14:45
- sans6
- Berichten: 7957
- Geregistreerd: 12-05-04
- Woonplaats: Winkel
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst: 28-12-10 15:38
Ik lees je verhalen met veel plezier en vind ze écht heel goed! Is dan ook echt puur als opbouwende kritiek bedoeld
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-10 21:27
. - TheHorseInn
- Berichten: 3092
- Geregistreerd: 29-11-08
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst: 30-12-10 11:42
Prachtig verhaal!
De kritiek is al genoemd wat ik ook heb kunnen vinden
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst door de TopicStarter : 30-12-10 16:23
‘Ze is Sidhe en behoort aan mij in Tir na nóg.’ Tara schrikt op van een piepend geluid en kijkt schichtig om zich heen. Al snel wordt duidelijk dat er niks aan de hand is en ze denkt terug aan die laatste zin. Toen had ze nog niet begrepen wat dat betekende, maar nu wel. Zelfs de naam Sidhe is genoeg om weer een huivering over haar rug te laten lopen. De Sidhe zijn een machtig elfenras en ze beheersen de halve wereld. Tara is lang niet de enige mens die in wanhoop een deal met ze sloot. Hun enige doel is om zoveel mogelijk mensen naar hun schaduwrijk, Tir na nóg, te lokken en ze daar vast te houden. De macht van iedere Sidhe heer wordt gemeten aan het aantal mensen dat ze in hun netten hebben weten te strikken. De Sidhe die haar met zijn beloften wist te verleiden was één van de machtigste geweest, maar haar ontsnapping heeft zijn aanzien flink verminderd. Ze weet dat hij ooit voor zijn dochter terug zal komen, maar ze hoopt hem lang genoeg voor te kunnen blijven.
- InekeH87
- Berichten: 4026
- Geregistreerd: 19-02-07
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst door de TopicStarter : 30-12-10 16:56
- TheHorseInn
- Berichten: 3092
- Geregistreerd: 29-11-08
Re: [VER] Duistere Kerst
Geplaatst: 30-12-10 16:59