Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-12-10 10:02

Geplaatst door de TopicStarter : 18-12-10 10:02

Hallo

weer bedankt voor jullie leuke reacties

uhm ik was het aan het nakijken en toen viel me op, dat ik vaak terwijl schrijf... Nou mijn vraag aan jullie

stoort dit jullie of hebben jullie hier geen last van en lezen jullie het zo weg?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het wagonnetje begon te trillen en al snel stegen ze de lucht in. Jake voelde het kriebelen in zijn buik, aangezien hij wist wat er aan ging komen.
Drie, twee, een.
Het wagonnetje schoot in volle vaard de lucht in. Zodra ze stopte op het hoogste punt keek Jake naast zich, met een grote grijns om zijn lippen. Alexia zat daar stil, haar vuisten waren wit van de kracht die ze op de stangen had gezet en haar ogen waren strak dichtgeknepen.
'Alex, geniet toch van het uitzicht,' lachte Jake, eindelijk had hij iets gevonden wat die blanke uitdrukking van haar gezicht haalde. Toen Alexia geen enkele reactie gaf, zelfs niet de lichtste ontspanning van de opbollende spieren was te zien, begon Jake zich af te vragen of er iets mis was. Had Alexia hoogtevrees?
Hij werd wreed uit zijn gedachten gerukt toen in samenhang met muziek de wagon in vrije val naar beneden stortte. Een hoop gelach klonk op, terwijl de stoelen hun laatste paar meter in alle rust daalden.
Jake staarde gelijk weer opzij, naar waar Alexia zat. Haar huid was grauw gekleurd en haar ogen keken wazig naar de stang, die nog steeds omklemd werd door trillende handen.
'Alex?' Jake kon het schuld gevoel niet goed wegduwen. Blijkbaar had hij een fout gemaakt. Voorzichtig legde hij zijn hand over de hare. Hij was ijskoud, alsof alle bloed toevoer ernaar gestopt was. Geschrokken van de warme aanraking keek Alexia op. Haar normale ijskoude ogen glinsterde iets.
'Wat,' begon Jake, de stangen gingen open.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Alexia gaf Jake geen tijd om zijn vragen te stellen, ze kon wel gokken hoe ze er uit zag. Ze sprong direct op uit haar stoel en drong zich met wankele benen door de mensen massa. De schreeuwen van Jake werden volledig genegeerd. Ze rende door de menigte opzoek naar een rustige plek, weg van iedereen. Ze stopte bij een toiletgebouw, snakkend naar adem. Met nog steeds trillende handen gooide ze de deur op slot. Ze probeerde haar trillende lijf bij elkaar te rapen, maar de angst die zich door haar bloedvaten voortbewoog bleef.
'Het is maar een stomme attractie, je viel niet ech.,'
De beelden bleven door haar hoofd tollen. Het loskomen van de grond, de val.
Haar glimlach.
en toen de klap en alles was voorbij.
tranen begonnen over haar wangen te stromen. Ze wou ze terugdwingen, maar het lukte niet. Zo hield ze zich verborgen, tot haar lichaam lam raakte.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jake stond hulpeloos voor de attracties. Hij kon maar niet begrijpen wat er was gebeurd. Oké, blijkbaar was Alexia bang voor hoogtes, maar zo erg? Jake begon de kermis af te dwalen in de hoop haar te vinden, waar ze ook was gebleven. Zijn ogen spitsten het terrein af. Eindelijk spotte hij haar, met een flesje water in haar handen en doelloos dwalend tussen de gokmachines.
'Alex!' schreeuwde hij uit. Het meisje draaide zich gelijk om. Nu zag hij ook dat Didi, Summer en Dean zich bij haar hadden gevoegd.
'Hee Jake daar ben je. Alex vertelde ons dat jullie elkaar kwijt waren geraakt in de drukke rijen,' riep Didi uit naar Jake die zich er ook weer had bijgevoegd. Zijn blik bleef op Alexia gericht, die nog steeds wat bleker was dan gewoonlijk.
'Alex gaat het?' Alexia trok haar wenkbrauwen naar hem op.
'Waarom zou het niet gaan?' Met die woorden was het hele fiaasco te niet gedaan, om te vergeten. Maar toch bleef het maar aan Jake zijn hoofd knagen. Waarom was Alexia zo bang geweest?
'Oeh Jake, kun je een teddybeer voor me winnen?' Jake draaide zijn nek zowat in een wiphlash van Summer haar vraag.
'Wat?'
Summer zette haar handen op haar heupen.
'Ik wil een teddybeer.' Gromde ze, terwijl ze naar het naar het kraampje vol gekleurde pluusje beren wees. Schaapachtig grijnzend en zijn achterhoofd krabbend liep Jake naar het kraampje. De dikke man erachter begon al gelijk enthousiast naar de jongen te lachen.
'Een teddybeer voor de lieftallige dame winnen, knul?'
'Lieftallig zou ik het niet willen noemen,' mompelde Jake onhoorbaar, terwijl hij het geweer aanpakte.
'Drie dieren neerschieten en je mag de grote teddybeer mee naar huis nemen.'
Klungelig richtte Jake zijn geweer, in werkelijkheid had hij nog nooit in zijn leven op iets geschoten.
Toch was een van de drie raak gegaan en een kleine roze teddybeer met een hartje in het midden werd hem voorgehouden.
'Niet de hoofdprijs, maar dit is ook wat,' mompelde Jake, terwijl hij het knuffelbeertje aan Summer gaf. De dag werd langzaam ondergedompeld in oranje, terwijl de zon langzaam verdween. Ondanks dat de avond was aangebroken hadden de vijf vrienden nog steeds lol voor tien. Geen van alle, op Alexia na dan, had behoefte om al afscheid te nemen.
Jake was uiteindelijk degene die de doorbraak maakte.
'We zijn niet ver van mijn huis vandaan. Als jullie willen kunnen we daar nog heen gaan?'
Het aanbod werd met openarmen door de groep ontvangen.

**Geplaatst**: 18-12-10 12:16

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 18-12-10 12:16

Goed stuk weer!
nee het valt me helemaal niet op, ook niet nu je het gezegd heb.

**Geplaatst**: 18-12-10 23:32

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 18-12-10 23:32

door de groep? inclusief alexia? dat belooft wat voor het volgende stuk _O-

ben benieuwd

maar dat van terwijl valt wel mee hoor

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-12-10 10:41

Geplaatst door de TopicStarter : 24-12-10 10:41

Haai mensen

Het duurde even maar om jullie een fijne kerst in te geleiden hier een nieuw stukje

Veeel plezier met lezen!

En prettige kerst dagen!

-------------------------------------------------------------------------------------

Het huisje waar Jake in woonde kon door sommige mensen als het meest idyllische en knusse gezinshuisje worden gezien. Een klein boerderijtje, wat al zeker honderd jaar overeind stond, met een oude stal ernaast, wilde planten, bloemen en struiken groeide in het voorperkje om het af te maken. En ondanks de chaos aan kleuren leek het meer geordend dan iedere andere tuin, met zijn stenen paadjes die er in kronkelden. Didi was een van die mensen die dit als een sprookje zag. Haar ogen straalden als die van een klein kind die zich het snoephuis van Hans en Grietje voorstelde. De grote glimlach en het hoge piep-geluid zeiden genoeg over haar mening van het huisje. Summer daarentegen keek er met een lang gezicht naar. Het was klein, oud en bouwvallig. Niet haar ding.
'Uhm, nou dit is het.' Jake krabde zijn hoofd iets beschaamd. De blikken van zijn vrienden, op die van Didi na dan, zeiden al genoeg over hun indruk op het huis. Ze waren waarschijnlijk rijker en groter gewend. Hij leidde de tieners over het knisperende grindpad. Stap voor stap dichter naar het authentieke boerderijtje. Met krakende en piepende geluiden ging de deur open. Gelijk kwamen ze in een smal ouderwets gangetje. Met bruine tegeltjes, eikenhouten kastjes en kapstokken vol gekleurde jassen. Iedereen trok zijn schoenen uit en hing de jassen weg. De woonkamer was al even ouderwets, met donkere bankstellen aan de zijkanten, een lage houten tafel in het midden met een vaas erop en een rood kleed over de vloer. Er hing wel een flad-screem aan de wand tot ieders verbazing.
'Plof maar ergens neer,' mompelde Jake die al de zwart leren stoel in beslag had genomen. De rest nam zijn voorbeeld aan.
'Houden je ouders van uhm antiek?' Begon Summer, haar ogen bleven door de kamer glijden. Jake lachtte wat ongemakkelijk.
'uhm nou het is gehuurd en we hebben nog niet echt tijd en geld gehad om te decoren.'
'Nou ik vind het lief en knus,' Didi was helemaal weg van het huis, van de oude meubels tot het lage plafond aan toe. Alexia liet haar ogen rustig de kamer door gaan. De muur tegenover haar was vol gehangen met foto's. Lachende kinderen en ouders stonden erop. Ze kon Jake op een hoop foto's herkennen. De drie andere mensen die er bij stonden waren onbekend voor haar. Uiteindelijk viel haar oog op een foto die afgezonderd van de rest stond. Het had niet dezelfde vrolijke sfeer die bij de andere foto's te vinden was. Het was een potret van een vrouw met een integere glimlach. Het was de achtergrond van de foto die het zo'n deprimerende sfeer gaf. Puur zwart.
'Wie is dat?' Sprak Alexia uiteindelijk. Ze wist niet goed wat haar nieuwsgierigheid had gewekt, ze wou het gewoon weten.
Jake volgde de plek waar Alexia naar keek. Zijn glimlach viel, zodra hij de foto zag.
'Dat is mijn moeder,' bracht hij er bijna fluisterend uit. 'Ze is drie jaar geleden overleden.'
Iedereen in de kamer viel stil. Hun ogen stonden allemaal vol sympathie op Jake gericht.
Alexia keek naar de foto van de vrouw die haar glimlachend terug aankeek. Zij was ook overleden. Precies in de periode dat het bedrijf van de Jeffersons uit elkaar viel. Was deze familie even gebroken als haar eigen? Dat zou betekenen dat Jake zijn happy-go-lucky karakter ook niets meer dan een spel was. Gespeeld om de ware persoon te verbergen.
'Wat rot voor je,' Alexia draaide haar hoofd naar Summer toe die had gesproken. Jake gaf haar een geruststellende glimlach. Eentje die zei dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken. Echter voor hij de woorden kon uitspreken klonk het geluid van een openslaande deur door de dunne muren van het huis.
'Ik ben thuis!' De zware mannenstem galmde in hun oren en als snel zagen ze ook het lichaam van de spreker in de opening verschijnen.
Het was een man, zeker in zijn mid-veertig, met bruin haar waar de grijze strepen al iets in doorkwamen. Zijn bruine ogen hadden dezelfde twinkeling als dat die van Jake altijd hadden. Alleen de mond die was anders, waar Jake altijd een grijns droeg, had deze man een vriendelijke glimlach, eentje die niets anders dan als oprecht kon worden beschouwd.
'Hé daar Jake, je had niet gezegd dat we bezoek kregen.'
Jake krabde zijn achterhoofd, 'Uhm ja, dit zijn een paar vrienden van me van school.'
Didi was gelijk opgesprongen. 'Het spijt me meneer, we wilden u niet tot last zijn,'
De man in de ingang, hoogst waarschijnlijk Jake zijn vader, wuifde de excuses direct weg.
'Maak je niet druk, vrienden van Jake zijn altijd welkom,'
De bruine ogen gingen alle tieners meet een vriendelijke glimlach af. Op Alexia bleven ze perplex hangen. In zijn verbazing was hij al zijn woorden vergeten. Het kon amper toeval zijn geweest dat Jake bevriend was geraakt met Alexia Walsen, dat kon gewoon niet.
'Alexia Walsen, niet waar?' De man stak zijn hand uit naar het meisje wat een evenbeeld was van de ex-vrouw van zijn vroegere beste vriend. Alexia schudde zijn hand met een knik.
'Dave Jefferson,' Stelde hij zich voor. Zijn ogen verzachten, 'Je lijkt echt sprekend op haar.'
Alexia haar gezicht werd meteen ijskoud. Dave zag zijn fout direct in en besloot van onderwerp te veranderen. Zijn blik ging naar de andere tieners.
'Zo en wat zijn jullie namen,' lachtte hij. Vanuit zijn ooghoeken kon hij Alexia de kamer nog zien verlaten, terwijl ze iets tegen Jake mompelde wat klonk als naar de WC gaan.
Voor Alexia schoot de avond langs haar heen. Ze hoorde haar vrienden wel lachen en grapjes maken. Vaag wist ze soms antwoorden uit te brengen wanneer ze haar iets vroegen. Haar hoofd was te vol van indrukken om echt iets mee te krijgen. De manier waarop Jake en zijn vader zich gedragen was er niet één die Alexia had verwacht. Ze waren opgewekt en leken oprecht vrolijk. Toch had hun familie onder dezelfde tragedie geleden. Waarom had het hun dan niet aangetast? Waarom konden zij in alle rust over hun geliefdes dood praten. Haar ogen vielen weer op de vrouw die vriendelijk uit haar lijstje lachte. Hoe zou ze gestorven zijn? Hoe had haar familie om haar gerouwd? Vragen bleven de hele nacht door haar hoofd tollen. Pas toen het tijd was om naar huis te gaan leek ze uit haar gedachten opgeschrokken. Summer, Didi en Dean stonden al op haar te wachten.
'Kom Alex,' gromde Summer ongeduldig met haar armen over elkaar geslagen. Alexia rolde haar ogen.
'Jullie hoeven niet op me te wachten,' mompelde ze, zodra ze overeind was gekomen. 'Ik moet toch de andere kant op.'
Summer haalde haar schouders op voor ze zich naar Jake toe draaide.
'Dank je voor alles, Jake,' Ze gaf hem drie kussen voor ze de deur uitging. Didi volgde haar voorbeeld en Dean gaf hem een korte handdruk. Alexia was de laatste die door de deur ging.
'Dank je,' sprak ze iets onverschillig voor ze de deur verliet. Jake lachtte haar na tot ze om de hoek was verdwenen, verrassend genoeg had ze gelopen naar huis in plaats van een chauffeur te bellen. Jake sloot de deur en liep naar de plek waar zijn vader zat.
'Pa.'
Dave keek met een glimlach op van zijn werk, zodra hij zijn zoon hoorde.
'Wat is er, Jake?'
'Waarom gaan wij eigenlijk niet meer met de Walsens om?'
Jake had al een paar moeilijke kronkels bedacht om te ontdekken wat er precies met Alexia aan de hand was, maar nu vandaag schoot het ineens in zijn hoofd dat hij het net zo goed aan zijn vader kon vragen. Dave zijn glimlach verdween kort. Hij stond op van zijn werk.
'Ik dacht dat je wist hoe drie jaar geleden de Walsen alle zakenbanden die we hadden verbraken?'
Oh ja, Jake wist heel goed dat de Walsens de grootste oorzaak waren geweest dat zijn vader failiet was gegaan, maar de vriendschap was daar vooral verbroken.
'Jullie gingen daarvoor al niet meer met de Walsens om, toch?'
Dave krabde ongemakkelijk zijn achterhoofd.
'Er zijn een hoop dingen gebeurd, Jake. Misschien zijn dit zaken waar je je beter niet mee moet bemoeien.'
Jake staarde met grote ogen naar het vertrek van zijn vader. Wat had hij daaraan? Waarom kon zijn vader niet gewoon zeggen wat er aan de hand was.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Alexia liep met haar hoofd naar beneden gericht naar huis. Ze had niet de moeite genomen om haar chauffeur te bellen. Ze had überhaupt een hekel aan om in die auto te rijden. Het was dat het moest van haar grootvader maar anders zou ze iedere dag eerder lopen, of fietsen zoals andere dat deden. Zij had geeneens een fiets. In haar gedachten bleef steeds het huis van Jake door haar hoofd spinnen. Het was zo.. onperfect en toch ze waren gelukkig. Met een knop op de intercom werd het hek open gedaan. De deuren van het huis gingen wagewijd voor haar open zoals altijd. Daniel stond in de ingang. Zijn blik iets afkeurend over het feit dat ze was wezen lopen. Alexia negeerde hem volledig. Haar blik gleed over de marmeren vloer die zoals altijd scheen, geen vlekje op te bekkenen. Ze liep verder de enorme wenteltrap op. Kinderen zouden deze trap waarschijnlijk geweldig vinden. De brede gouden leuning zou een perfecte glijbaan voor ze zijn. Alexia schudde die gedachte van zich af. Als kind had ze nooit zo over de trap gedacht in werkelijkheid had ze de leuning altijd gemeden, bang om ervan af te vallen. Een fobie die ze had ontwikkeld na haar zevende jaar. Haar ogen vielen op de kristallen kroonluchter die aan het plafond hing. Ze wist zeker dat wanneer je hem naar beneden zou halen, je geen krasje zou kunnen vinden want zo was dit huis. Als iets niet perfect was, hoorde het hier niet te zijn. Zelfs Daniel de adviseur van haar grootvader had zich daar op afgestemd, met zijn diep zwarte pak, en spierwitte blouse. Er was nooit een vlekje op zijn kleren te bekennen. Met een zucht liep Alexia haar kamer in. Ook daar was alles te netjes. Je zou niet zeggen dat dit de kamer van een tiener was. Er lagen geen boeken of kleren over de vloer verspreid. Geen half aangegeten borden, glazen die leeggedronken waren, helemaal niets. het enige wat er buiten de benodigde slaapspullen was, was de grote mahoniehouten kast vol boeken en zelfs die boeken waren te zwaar om simpele boeken voor het vermaak te noemen. De meeste gingen over psychologie, Alexia was daar al vanaf kind zijnde door aangetrokken. Het menselijk brein was het grootste mysterie dat er was en zij wou er alles van weten wat ze er over te weten kon komen. Ze werd uit haar gedachte gewekt toen ze de spiegel voor zich zag. Haar kleren waren simpel, misschien wel dure merken maar je zou nooit aan haar uiterlijk zeggen dat Alexia daadwerkelijk zo rijk was. Met haar vingers streek ze over het glas van de spiegel, haar ogen vielen op haar linkerarm die verborgen achter haar mauw hield. En van de vele dingen aan haar die niet perfect waren. Maar het enige wat aan de buitenkant te zien was en dus verborg Alexia het achter kleren, lange mauwen of handschoenen, zolang niemand het maar zag. Voorzichtig trok ze de mauw iets omhoog om het te bekijken. De minachtende blik die haar grootvader zou schenken schoot in haar hoofd voorbij, de walging in zijn ogen. Snel trok ze de mauw zo ver naar beneden dat zelfs haar vingers erachter verdwenen. Ze was een schande voor deze familie, niets meer dan een mislukt wezen.

**Geplaatst**: 24-12-10 13:43

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 24-12-10 13:43

mooi verhaal heel spannend,
spel foutjes zijn niet storend,
kan enkel zeggen ga zo door

zag je verhaal vandaag en heb het in een ruk door gelezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-12-10 15:13

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 24-12-10 15:13

Wat leuk hanny_jelke

super nou ik hoop dat ik ook aan de rest van je verwachtingen mag blijven voldoen

**Geplaatst**: 24-12-10 23:41

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 24-12-10 23:41

Ik kom ook geen storend taalgebruik of storende foutjes tegen, snel verder schrijven dus, ik ben erg benieuwd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-10 18:11

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-10 18:11

Nou ik hoop dat ik jullie verblijd met die nieuwe stukje, en ook meteen weer een nieuw hoofdstuk

Laten jullie weer weten wat jullie vinden

of wat jullie anders zouden willen zien,
De lezer zijn wens is mijn bevel hahaha xD

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Hoofdstuk 3
Huize Walsen

Zwart,
Zwart is geen kleur,
geen licht en geen duister.
Leegte
Zwart is niets
Ik ben Zwart[i]

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Lisa liep door de koude gangen van het gebouw. De klakkende geluiden van haar schoenen weerklonken door de ruimte. Vroeger had het nooit zo leeg geklonken, wanneer ze hier was. De lucht die door de ruimtes had gestroomd, had altijd een warme straling van de zonnehitte met zich meegenomen. Een warmte die je hele lichaam liet tintelen. Maar nu leek de stroming verdwenen te zijn. Het huis hield alleen nog een griezelige kou vast die kippenvel op je armen zetten. Zelfs de prachtige leuningen van de wenteltrappen straalden nu alleen nog sierlijke koude elegantie uit. Vroeger hadden ze nooit zo elegant geleken. Glijbanen, daar waren ze toen bestemd voor geweest. Een glimlach verspreidde zich over haar gezicht, terwijl ze aan die herinnering dacht.
"Lisa!"
Geschrokken keek het indische vrouwtje op van de dreigende stem. Heer Charles Walsen was in al zijn glorie boven aan de wenteltrappen verschenen. Zijn rug gestrekt en zijn handen daarachter samen gevouwen.
"Ja heer," Lisa maakte een korte buiging voor de man.
"Zorg dat mijn kantoor er perfect uitziet. Ik verwacht gasten."
Lisa knikte.
Zonder nog enig woord uit te wisselen liep Charles weg van haar. Na drie passen keek hij nog eenmaal over zijn schouder.
"Zorg dat Alexia er presentabel uitziet," en met dat verdween hij in de studeerkamer.
Lisa schudde haar hoofd wanmoedig. Waar was de man gebleven die ze ooit had gekend. Deze familie was nog maar een schim van wat het ooit geweest was.Met een zucht begaf ze zich naar ALexia haar kamer. Het meisje lag verspreid over haar bed. Een boek had ze in haar hand die ze hoog boven zich hield, terwijl ze de pagina’s rustig las.
"Wat?" Mompelde ze. Haar ogen verlieten de pagina's nooit.
"Je grootvader krijgt bezoek Alexia," dat leek de tiener haar interesse te trekken. Het boek werd weggelegd en ze kwam rechtovereind zitten.
"Werkelijk?"
"Je moet er representabel uitzien," vervolgde Lisa die al door de kast aan het spitten was. Kort gleed de blik van de dienstvrouw over de trainingsbroek met sweat shirt daar boven die Alexia droeg.
‘Hmpf,’ het meisje liet zich terug op het bed vallen. Het boek was weer terug in haar handen.
Lisa grinnikte om haar gedrag. Ze kon zo Maria weer voor zich zien. Hoe ze de vrouw er altijd op had moeten dringen om een jurk, of in ieder geval een rok te dragen. Maria was eenmaal het advies van haar trouwe dienstvrouw helemaal zat geworden. Ze was in een minirokje, die blijkbaar mode waren bij de jeugd, en een strak shirt met lage decolleté beneden gekomen. Lisa zelf was dat moment lijkbleek geworden, terwijl de twee mannen die langskwamen voor zaken alleen maar met open mond konden staren. Het zou Lisa helemaal niet verbazen als Alexia één deze dagen nog eens zo'n zelfde actie zou ondernemen. Dat kon ze maar beter voorkomen.
"Kun je dit proberen, Alexia." Lisa gooide wat kleren naar de ongeïnteresseerde tiener op het bed.
De dienstvrouw draaide zich met haar handen in haar heupen om naar het meisje toen er naar enkele seconde geen enkele beweging in leek te komen.
"Alexia," sprak ze op strengere toon.
Het meisje keek nu eindelijk op. Haar ogen waren vernauwd tot spleetjes.
"Trek de kleren aan," ging Lisa door op een nog even strenge toon.
"En anders wat?" Één wenkbrauw van Alexia ging de lucht in. "Je bent mijn moeder niet," vervolgde ze sissend.
Lisa haar ogen verzachtte gelijk. Haar handen liet ze slap langs haar lichaam vallen.
"Alex, je weet hoe je grootvader is," vervolgde ze, nu op een mindere dwingende toon.
"Hij kan dood neervallen." Lisa's ogen verwijdde van die uitspraak. Het was niet voor het eerst dat Alexia grof over haar grootvader sprak, maar iedere keer verbaasde het Lisa weer wanneer ze het deed. Vooral als ze zag hoe Alexia toch altijd weer bescherming bij de man leek te zoeken.
"Zal ik dat dan maar aan Charles doorgeven."
De tiener klapte haar boek dicht.
"Best ik trek die verdomde kleren wel aan," snauwde ze, terwijl ze zich al uit haar trainingskleren werkte en de nette zwarte broek aan trok met een witte blouse erop.
"Tevreden?" Sprak ze toen ze weer volledig aangekleed voor Lisa verscheen.
"Perfect," Lisa liet haar sprankelende overwinnaars glimlach zien. De glimlach die Alexia laag uit haar keel liet grommen. Op dat moment klonk de deurbel en beide vrouwen keken op. Daniël Thomson zijn britse accent galmde door de gangen.
"Welkom heren, als u mij wilt volgen dan breng ik u naar heer Walsen zijn kamer."
Nieuwsgierig als beide vrouwen waren, verdrongen ze zich voor de deur opening. Door de opengelaten kier gluurde ze naar buiten. Twee lange mannen, ergens in hun mid-dertig liepen achter Daniel aan. Ze hielden allebei hun kin hoog en trots in de lucht. ALexia maakte een brakend geluid zodra de mannen door de kantoor deur verdwenen.
"Alexia gedraag je," siste Lisa haar toe, bang dat de mannen het als nog konden horen.
Alexia negeerde de vrouw volkomen en liep haar kamer uit.
Ze vond op de gang gelijk de man die ze wou hebben. Daniel Thomson, de loyale adviseur van haar grootvader.
"Hallo Thomson," sprak ze op een zoetere stem dan gebruikelijk. De man keek haar direct wantrouwig aan. Met zijn hand streek hij door zijn al kalende grijze bol.
"Is er iets, vrouwe?" Alexia besloot er niet omheen te draaien, net als haar grootvader kort en direct.
"Wie zijn die mannen?" Daniel schuifelde even ongemakkelijk, voor hij antwoord gaf.
"Dat zijn meneer Stagion en meneer Bolt van Bolt Corporation."
Alexia haar wenkbrauwen schoten omhoog. Die mannen hadden al meerdere voorpagina’s behaald. Vooral met het feit dat hun organisatie relatie had met meerdere niet zo legale zaken.
"Wat doen die hier?" Sneerde ze gelijk. Walsen Industries was altijd een schoon bedrijf geweest, dus wat moest haar grootvader met deze mannen.
"Ze zijn hier om zaken te bespreken." Daniel vernauwde zijn ogen voor hij verder sprak. "Met u[i] grootvader."
Alexia kon duidelijk de onderliggende hint uit de zin halen, maar besloot deze ditmaal te negeren. Ze negeerde Thomson, die haar dingen nariep, en liep naar de studeerkamer.
Haar grootvader bewaarde altijd alle artikelen, statieken en contracten die ook maar iets met het bedrijf te maken konden hebben. Vast en zeker dat er ook wel wat over Bolt Corporation bijstond. Het duurde niet lang voor ze de juiste mappen had gevonden.
Zonder enige waarschuwing liep ze het kantoor binnen. De drie mannen die hun besprekingen abrupt staakten, staarden haar verbaasd aan. Alexia liet haar woedende blik alleen op haar grootvader vallen.
"Alexia," haar grootvader was de eerste die sprak. Zijn ogen waren gelijk aan die van Alexia. Dezelfde woede was erin te zien. "Wat kom je hier doen?"
Alexia ramde de papieren die ze uit het archief had meegenomen op de tafel.
"Betere vraag, wat doen zij hier?" Haar vinger wees beschuldigend naar de twee mannen die nog steeds met grote ogen toekeken.
De dreigende trilling in haar grootvaders stem was nauwelijks onderdrukt toen hij sprak, "Zij zijn hier voor zaken."
"Wat voor dan? Wapens smokkelen naar Irak?"
Gelijk werd de kamer doodsstil. Ze kon de mannen achter haar horen happen naar adem. De stilte werd gebroken door de kortste van de twee mannen. Degene die net iets steviger gebouwd was, Steven Bolt.
"In alle respect voor u, heer Walsen. Maar wij zijn niet van dit soort beschuldigingen gediend." Zijn kleine ijsblauwe ogen richtten zich scherp op Alexia.
Alexia deed niets voor de man onder. Ze greep de papieren van het bureau af en duwde ze in zijn handen.
"Ik geef geen beschuldigingen, maar feiten."
Tussen de stapel papieren zaten krantenartikelen met betrekking tot een bomaanslag waarbij vijfentwintig doden vielen. Maar ook bankafschriften en contracten met het bedrijf die de bommen had geleverd. Al met al kwam het erop neer dat Bolt Corporations de leveraar bleek te zijn.
De twee zakenmannen keken geschrokken naar alle papieren. Het was genoeg om het hen moeilijk te maken in de rechtzaal!
"Wat moet dit voorstellen?" Het was nu de langere Frederieck Stagion die sprak.
Charles kwam overeind.
"Niets om jullie druk over te maken. De papieren zijn er niet om openbaar te worden gemaakt,' probeerde hij de zaak nog iets te redden.
"Oh nee?" Alexia sprak op. Ze had duidelijk een andere kijk op het hele gebeuren. Ze weigerde toe te staan dat haar grootvader het bedrijf in illegale zaken trok.
"Als erfgenaam van Walsens Industry denk ik dat er genoeg mensen wel naar mij willen luisteren. Wacht maar af tot de media hier van hoort. Die zijn altijd in voor een sappig verhaal."
Meneer Bolt gooide de papieren op tafel.
"Onze zaken zijn afgelopen. U hoort nog van mijn advocaat," gromde hij laag voor hij zijn partner seinde om te vertrekken.
Charles bleef alleen maar zitten met een hatende blik. Hij was geen man die een ander zou smeken om naar hem te luisteren. Hij weigerde om voor de mannen van Bolt Corporation door het stof te gaan en dus keek hij toe hoe de twee mannen woedend vertrokken.
"Alexia..." De oude man zijn stem trilde. Zijn ogen waren leed.
"Nee grootvader! Wat moest u met die mannen, Walsen Industry is een schoon bedrijf. Je was toch niet werkelijk van plan om met illegale wapenhandelaars in de boot te gaan!" Bracht Alexia er uit voor Charles meer kon zeggen.
"Wel als dat mij een paar miljoen zou opleveren." Charles richtte zich op vanuit zijn stoel.
Alexia was geschokt van die woorden. Haar grootvader was serieus over deze deal geweest?
"Wat?!"
Charles negeerde zijn kleindochters schok en streed langs haar heen, in de hoop iets te kunnen afkoelen.
"Verdwijn uit mijn ogen," snauwde hij naar het meisje voor hij door de deur verdween.
Alexia volgde. Ze kon nog steeds niet geloven dat haar grootvader zoiets voor geld zou doen. Geld wat ze nieteens nodig hadden. Ze ging voor hem staan. Zo hield ze de man effectief tegen.
"Alexia, test mijn geduld niet," de duistere stem gaf het meisje rillingen over haar rug. Toch bleef ze staan waar ze stond.
"Waarom grootvader? We hebben geld genoeg."
Één vuist, dat was alles wat nodig was om haar te laten onderwerpen. Één impulsieve actie die hen beide in schok achterliet.
Alexia met haar hand tegen haar brandende wang en een paar stappen verwijderd van de plek waar ze net had gestaan.
En Charles met een trillende vuist die nog in de lucht geheven stond, terwijl zijn ogen er wijd en geschokt naar staarden.
Alexia bleef voor zich uitstaren in het niets. Een vreemde sensatie stroomde door haar lichaam heen en liet het trillen.
Haar grootvader had haar geslagen. Hij had haar geslagen. De zin bleef afspelen alsof het niet was gebeurd, maar een hersenspinsel was.
Haar ogen draaiden zich uiteindelijk met angst naar de dader. Zijn uitstraling was blank. Er was geen woede in te zien, of spijt.
"Verdwijn. nu," zijn stem was niet meer dan een fluistering.
Ditmaal gehoorzaamde ze direct. Ze verdween direct haar eigen kamer in. De dichtslaande deur was het laatste wat Charles voorlopig van haar zou horen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-10 22:34

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-10 22:34

oliebol ik zie dat ik een foutje heb gemaakt.. dus nu staat de helft in schuine letters maar kan het volgens mij niet meer bewerken ofwel?

**Geplaatst**: 27-12-10 22:46

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 27-12-10 22:46

helft in schuine letters? ik zie het niet hoor

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-10 22:47

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-10 22:47

niet ? oh ik wel hahaha xD

**Geplaatst**: 27-12-10 22:55

Geplaatst: 27-12-10 22:55

Hier ook niks raars hoor!
Ik ben erg benieuwd wat Alexias reactie verder zal zijn, stiekem hoop ik dat ze weg loopt of zo, in ieder geval iets lekker drastisch

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-10 11:18

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-10 11:18

Aan mijn lezers

ik heb een vraag voor jullie.. zouden jullie het leuk vinden om nog een extra tussendoor hoofdstuk erin te plaatsen... die wat verder gaat op het feit dat Charles aggressiever tegen Alexia wordt, en de reactie van de omgeving er omheen.. dus Alexia haar vrienden enz.. of dat ik dit hoofdstuk een klein beetje verleng en dan gewoon doorga met de hoofdstukken die ik nu in de planning heb

Alvast bedankt voor jullie mening hierover

**Geplaatst**: 28-12-10 12:41

Geplaatst: 28-12-10 12:41

Ik zou wel graag meer over de reactie willen lezen, maar dus niet alleen de reactie van de omgeving maar ook de reactie van alexia zelf!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-10 13:04

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-10 13:04

Die komt nog

maar dat is dit hoofdstuk

.. dus zou je er nog een extra hoofdstuk bij willen? die meer over de reactie van de omgeving gaat of niet?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-10 22:42

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-10 22:42

Nieuw stukje =) sorry Alexia haar reactie zit er nog niet in verwerkt

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Daniël had zowat de stapel boeken in zijn handen laten vallen toen hij de scène voor zich zag. Hij had Charles in zijn leven meerdere malen woest gezien. Tussen de twee zou dan altijd een hoop geschreeuw ontstaan, wat eindigde in een straf voor Alexia die haar tussen de muren van haar kamer hield. Maar nog nooit had de man fysiek geweld gebruikt.
Nerveuser dan ooit liep de adviseur voorzichtig naar de oude man die nog steeds op dezelfde plek stond. Hij staarde naar zijn eigen hand, alsof het ledemaat een wil van zichzelf had gehad en het geen deel van zijn lichaam uitmaakte.
"Charles?” Mompelde Daniël voorzichtig in de hoop de oude heer zijn aandachtig te trekken. Het was effectief en de man draaide zich gelijk om.
"Thomson."
Daniël keek de man diep in zijn oude ogen aan. Hij dacht aan zijn eigen kleinkinderen. Ze waren jonger dan Alexia, pas net kleuters. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ze iets zou aandoen en hij wou er ook niet aandenken dat als er iets met hen zou gebeuren hij er alleen zou bijstaan en er naar zou kijken.
"Ze is het enige nog wat u heeft, Charles," sprak Thomson buiten zijn boekje. Charles draaide zich van zijn adviseur weg.
"Ik wil hier geen woord meer over horen. Begrepen, Thomson," de man begon met furieuse passen weg te benen.
Daniël liep hem met gehaast achteraan.
"Het enige wat ik wil zeggen," begon hij tegen de rug van heer Walsen. "is dat u moet oppassen; voor u het weet duwt u haar te ver weg!"
De deur van het kantoor viel voor Daniël zijn neus dicht.
"Dan raakt u haar ook kwijt," de woorden werden gesproken tegen leegte. De man draaide zich naar Alexia haar kamer toe. Misschien dat hij de schade nog iets kon goed maken. Hij deed de deur van de kamer heel rustig open alsof hij bang was om gesnapt te worden. In de kamer trof hij Alexia aan. Ze zat nietszeggend op één van de stoelen, terwijl Lisa naast haar zat. Daniël kneep zijn ogen samen toen hij de zwelling bij het meisje al zag. Hij had niet verwacht dat er zoveel kracht achter de klap had gezeten. Een tweede dienstmeid kwam de kamer in. Ze was een stuk jonger dan de rest van de werknemers. Een part-time werker. In haar handen hield ze wat ijs en een vochtige lap vast. Nu pas leek de hoofd dienstvrouwe, Lisa, zijn binnenkomst door te hebben. Haar blik vernauwde, zodra ze hem zag. Thomson wist dat de vrouw de aandrang moest onderdrukken om Charles zijn kantoor binnen te stormen. Ze zou de man in alle talen die ze kenden uitschelden. Iets wat Daniël niet kon laten gebeuren. De moederinstincten die Lisa voor Alexia had, waren te sterk voor haar eigen bestwil. Maar zo was het in het huishouden van Maria en Marcus geweest. Daar was je als dienstvrouw een deel van het gezin en toen Maria hier was gekomen weigerde ze die regel te veranderen. Daniël keek in stilte toe hoe Lisa zich over de wond op Alexia haar wang ontfermde. In de kamer werd geen woord gesproken. Lisa hield zich druk bezig met de wondverzorging, het andere dienstmeisje stond zenuwachtig tegen de muur geleund en Alexia, die staarde alleen wezenloos voor zich uit. Lisa legde uiteindelijk de spullen weg en keerde zich naar het jonge dienstmeisje.
"Erica," Het meisje wat tegen de muur had geleund, sprong geschrokken op.
"Breng Alexia naar de keuken en zorg dat de chef wat voor haar klaar maakt."
Het meisje leidde Alexia wat ongemakkelijk de kamer uit. Zodra ze weg waren richtte Lisa zich naar Daniël.
"Blijf je hier staan staren of ga je nog wat doen?" Sneerde ze naar de man die wat verbluft van zich afkeek.
Voor een dienstvrouw was haar mond echt te groot.
"Lisa, ik was hier simpelweg om te zien hoe vrouwe Alexia het maakt," dat waren duidelijk niet de juiste woorden voor Lisa. Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes, terwijl ze zich oprichtte en haar handen in haar heupen zetten.
"Wat denkt u zelf?" Ze begon met lange passen langs hem heen te benen. " Die oude man is te ver gegaan," sneerde ze, terwijl ze door de deur verdween. Daniël vloog haar snel achteraan, voor ze de al woedende Charles nog meer op de kast zou jagen.
"Lisa! Wat ben je van plan," hij greep haar pols vast.
"Ik ga eens een hartig woordje praten met die debiel."
"En wat denk je daarmee te bereiken," siste Daniël terug. "Charles nog bozer maken dan dat hij nu is?" Zijn handen vlogen in het rond om zijn punt duidelijk te maken. "Wat tegen de man schreeuwen en dan maar hopen dat hij met hangende pootjes zijn excuses aan Alexia maakt!"
Lisa was even stil, denkend aan een come-back.
Uiteindelijk trok ze haar mond weer open. Haar ogen staarden door een raam naar buiten.
"Jij hebt geen idee wat Alex al meegemaakt heeft, dit hoeft ze er niet bij te hebben," sprak ze laag en voor het eerst was de woede uit haar stem verdwenen. Het was vervangen door pijn.
Thomson liet ook zijn armen vallen. Hij had inderdaad geen idee van wat het meisje al had doorgemaakt. De verhalen had hij wel meegekregen, maar nooit had hij het persoonlijk ervaren. Niet zoals Lisa dat wel had.
"Misschien niet nee, maar jij weet net zo goed als ik dat als jij werkelijk actie wilt ondernemen; Alexia dit niet zou toestaan. Ze zal altijd, wat jij ook doet, met de staart tussen de benen bij haar grootvader terugkeren."
Beide volwassen vielen stil. Thomson wist dat hij gelijk was. Het gedrag van Alexia was hem al vanaf het begin af aan opgevallen. Het felle aggressieve karakter van de tiener leek altijd weg te vallen als haar grootvader voor haar stond. Dan was ze plotseling niet meer zo krachtig. Ze was dan ineens niets meer dan een jong meisje, verloren.
Pas een jaar gelede had hij ontdekt wat de reden tot dit gedrag kon zijn. Hij was er toevallig opgestuiten, terwijl hij de archieven van Charles op orde bracht. Mappen vol onderzoeksformulieren en andere papieren over Alexia; psychologen, psychiaters, maatschappelijkwerkers alles zat erin. Alles was ook afgesloten. Ookal kon Daniel niet echt zeggen dat er zo over de resultaten te spreken viel. Het zag er allemaal meer uit alsof de therapeuten vast waren gelopen en dat er niet meer de moeite was genomen om het meisje door te verwijzen. Het verklaarde in ieder geval voor een deel het gedrag van de tiener.
"Ik ga bij heer Walsen kijken," mompelde Daniël uiteindelijk en zo liet hij Lisa alleen op de gang achter.

In het kantoor zat Charles achter zijn bureau. Zijn lange vingers rolden over zijn tempelen. Zijn mond ging af en toe open en dicht alsof hij zichzelf toesprak.
"Heer?" mompelde Thomson voorzichtig.
De oude man keek niet eens op.
"Wat," snauwde hij.
De adviseur wist gelijk dat de man nog niet gekalmeerd was.
"Ik kan een extra meeting voor u regelen met Bolt Corporation. Walsen Industry heeft dat bedrijf een hoop te bieden. Misschien dat ze alles wel door de vingers zien en een stunt van een hormonale tiener uiteindelijk als een lachertje opvangen?" Daniël glimlachte naar de man, in de hoop alles zo nog een beetje in orde te maken.
Charles liet zijn hand op het bureau vallen, zijn grijze ogen staarden naar de adviseur.
"Nee, ik wil die deal niet meer," bracht de man uit voor hij zich naar zijn papierwerk richtte. "Verdwijn nu. Ik wil rust."
Daniël deed wat hem gezegd werd. Hij verdween weer.

Laatst bijgewerkt door Jodieee op 28-12-10 23:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-12-10 22:46

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst: 28-12-10 22:46

Ik ben na het eerste stuk van de week gestopt wegens tijdgebrek...
Ik moet er misschien vanavond écht eens voor gaan zitten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-10 22:50

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-10 22:50

hahah xD ik was al bang dat je het zo slecht zou vinden xD maar je mag zeggen als je het niks vind hoor

ik bedoel iedereeen zijn eigen smaak xD daarom schrij fik ook in alle genres xD

**Geplaatst**: 29-12-10 11:02

Geplaatst: 29-12-10 11:02

Toch fijn dat je dit stukje er 'extra' hebt tussen gezet, denk dat het wel goed is voor het verhaal om een klein beetje van een andere kant te zien, in dit geval dus Daniëls kant, zo komen we toch meer te weten over Alexia en haar familie van een objectieve kant

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-10 12:12

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-10 12:12

heheh dit is nog niet extra hoor.. het hoofdstuk is nog niet om

er komen nog vier onder stukjes voor het hoofdstuk over is xD.. maar moest uhmm weten of ik een extra hoofdstuk moest maken, omdat ik die dan nu moet beginnen te schrijven xD anders moeten jullie uiteindelijk zo lang wachten

Dat extra hoofdstuk... zal beginnen met Jake zijn blik..
Zal ook de blik van Summer didi en dean geven..
Wat extra stukken tussen Charles en Alexia... en de rest moet ik nog verzinnen

Dus jullie mogen bepalen of jullie dat willen

of dat jullie lekker direct verder willen met de verhaallijn!

**Geplaatst**: 29-12-10 12:17

Geplaatst: 29-12-10 12:17

Oh haha ik dacht dat dit al het extra stukje was...
Dan wil ik toch liever meteen door met de hoofd verhaallijn maar dat is alleen maar omdat ik dolgraag wil weten hoe het verder gaat

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-10 12:47

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-10 12:47

hahah De hoofdlijn het is dan

hahah

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-10 17:22

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-10 17:22

Zo weer stukje af

Ik vond het super grappig om vanuit de kokkin te schrijven xD eindelijk hoefde ik niet op mijn nederlands te letten jeeh!

------------------------------------------------------------------------------------------------

Erica liep nerveus naast Alexia. Ze werkte hier nu een paar maanden, vanaf de zomer begonnen om wat extra geld te verdienen. En de Walsens betaalden ruim uit voor een beetje schoonmaken. Ze had die afgelopen maanden een zekere walging voor de familie gekregen. Hoe ze altijd liepen, met hun neuzen hoog in de lucht alsof ze beter waren. Ze leken er ook geen moeite te doen om vriendelijk tegen hun personeel te zijn. Je kon je zowat een slaaf noemen als je hier werkte. Erica was blij geweest dat ze maar een paar dagen werkte en altijd in de schoonmaak ploeg zat. Ze had die afgelopen maanden wel medelijden gekregen met Lisa. Het was zo'n aardige vrouw, iemand die altijd voor je klaar staat. Erica had dan ook iedere keer luidkeels gesnoven wanneer Alexia de vrouw weer eens negeerde, commandeerde of afsnauwde. Ze leek niets meer dan een ondankbaar rijk wicht te zijn. Dat waren althans de roddels die Erica altijd met haar vrienden besprak. Dit was de eerste keer dat Erica medelijden met het meisje had, wat nauwelijks twee jaar jonger dan haar was. Wie had kunnen denken dat onder al dat geld geweld begraven lag. Erica keek onbewust weer naar het gezicht van het meisje. Een donkere uitlijning begon over haar junkbeen te ontstaan. Erica begon zich te bedenken wat zij zou hebben gedaan, als haar ouder het in zijn hoofd haalde haar te slaan. Waarschijnlijk zou ze instortte in tranen en daarna wegvluchten naar haar opa of oma of misschien een vriendin. Ze zou in ieder geval niet meer onder één dak met de persoon willen leven. Alexia reageerde totaal anders. Ze hield haar hoofd in de lucht geheven. Haar lichaam was nog steeds krachtig en trots. Ze leek bijna onaangetast. Er was geen traan over het gezicht van het meisje gegleden. Alleen toen in de kamer toen Erica haar voor het eerst zag zitten kon ze enig verschil in het meisje zien. Haar ogen hadden bijna schuldig gestaan, zou Alexia wel inzien dat haar grootvader haar mishandeld had? Dat was de vraag die door Erica haar hoofd tolde, terwijl ze de keuken ingingen.
"Je hoeft niet bij me te blijven," Erica maakte een sprongetje van de plotselinge stem. Verbaasd keek ze naar Alexia die tegen het aanrecht stond geleund met haar armen over elkaar.
"Ik ga echt niet instortten ofzo," vervolgde ze gelijk met een valse glimlach over haar gezicht. Erica hapte kort naar adem van de rust die het meisje uitstraalde. Ze leek er niet eens over in te zitten dat ze geslagen was!
‘Ben je niet boos?” Erica wist dat ze haar mond voorbij praatte dat ze zich helemaal niet in de zaken moest mengen, maar toch ze wou het weten.
Voor het eerst keek Alexia oprecht verbaasd.
"Waarom?"
Waarom? Waarom? Je bent geslagen! Je zou moeten wegstormen, doordraaien, janken. Je zou iets moeten doen!
Erica stond op het punt om het meisje voor zich een preek te geven over het feit dat ze iets zou moeten ondernemen. Dat dit niet normaal was.
"Je..je bent geslagen," besloot ze voorzichtig uit te brengen.
ALexia keek naar het aanrecht, schaamte verspreidde zich over haar gelaat.
"Ik kreeg wat ik verdiende," sprak Alexia, terwijl ze door de koelkast begon te graaien.
Dit verdiende ze?
"Hij had dan alsnog geen recht om je te slaan," sprak Erica tegen, dezelfde houding als Alexia innemend met haar armen overkruisd. ALexia haar diepgroene ogen vernauwden zich. Haar armen vielen los langs haar lichaam, terwijl ze naar voren leunde.
"Hij heeft al het recht," siste ze. "Ik had geen recht om zijn zakengesprekken binnen te vallen, het was mijn eigen fout," de woorden werden vol gif naar het dienstmeisje gespuugd die alleen maar met open mond staarde.
Ongelooflijk.
Voor er nog meer woorden konden vallen werden ze onderbroken.
De kokkin Shu Lin was verschenen om de indringers in haar keuken een woordje toe te staan.
"Als jij eten willen, jij wachten tot avondmaal!" Klonk haar matige grammatica hoog door de keuken heen. Beiden meiden keken op.
Alexia haalde alleen haar schouders op en volgde Shu haar onderliggende hint van wegwezen op.
Erica volgde snel het voorbeeld, nadat de Chinese kokkin een spatel in haar handen had genomen.

Shu lin liet haar spatel op het aanrecht vallen, terwijl de meisjes hun weg naar buiten hadden gemaakt. Ze was al minstens even lang als Lisa bij de familie, alleen had zij altijd voor Charles gewerkt. Ze zuchtte diep, hoeveel meer kon deze familie nog ondergaan? Als ze nu al niet meer konden zien hoeveel pijn ze elkaar deden. Dat er fysiek geweld nodig was om een standpunt duidelijk te maken. Haar kleine vinger drukte op de intercom, geplaatst om de rest van het huis te kunnen bereiken.
"ALexia," mompelde ze zacht, ookal bleef haar stem nog steeds hoog piepen. Er kwam geen antwoord.
"Kom naar keuken," ging ze door wetend dat het meisje het bericht hoogst waarschijnlijk wel zou horen.
Een paar minuten later ging inderdaad de keuken deur open.
"U moet echt bedenken wat u wilt," mopperde de tiener, terwijl ze binnen stapte.
"Zit," commandeerde Shu.
Verbazingwekkend genoeg luisterde Alexia en zette zich op het krukje in de keuken.
"Ik zalf hebben tegen zwelling," ging Shu verder, terwijl ze haar kastjes rondspitte.
"Niet janken, prikt," Was haar enige waarschuwing voor ze het op de wang smeerde.
Alexia kneep heel even haar ogen dicht.
"Slaan slecht, zwakke mens," mompelde de kokkin onder haar adem, terwijl ze de plek verder verzorgde.
"Wie is zwak?" Vroeg Alexia afwezig.
"Jij en jij grootvader."
"Waarom beide?" Alexia keek haar nu recht aan.
"Ji,j omdat jij alleen kijkt. Jouw grootvader, omdat hij slaat,’ kwamen de hakkelige woorden eruit.
"Hm," Alexia staarde weer bedachtzaam vooruit. "Hoe doe jullie chinese het dan?"
Shu Lin begon ondertussen water te pakken.
"Wij respect tonen voor elkaar," Alexia grijnsde.
"U zou uw eigen land is moeten bekijken, geen respect te vinden alleen tirannie."
De Chinese vrouw drukte het water in Alexia haar hand.
"Mijn land bedorven, door jullie westerlingen," ging Shu verder.
Alexia stond op, het glas water zette ze op het aanrecht.
"Misschien moet u eerst naar uw eigen mensen kijken voor u een ander schuldig maakt. Het zijn niet de westerlingen die in China de macht hebben,"en met dat liet ze Shu Lin weer achter.

**Geplaatst**: 29-12-10 20:45

Geplaatst: 29-12-10 20:45

Jodieee schreef:
hahah xD ik was al bang dat je het zo slecht zou vinden xD maar je mag zeggen als je het niks vind hoor ik bedoel iedereeen zijn eigen smaak xD daarom schrij fik ook in alle genres xD

Oh absoluuuuut niet!!

heb me er gewoon nog even niét toe kunnen zettenh door alle drukte hier op stage.
Heb m wel bij mn berichten staan, want ga het zéker lezen!

1 voordeel : Ik kan straks aan 1 stuk doorlezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-10 20:52

Re: [VER] The fine line, between hate and love

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-10 20:52

Hhaha super leuk

En ooh ja stages.. druk druk druk

Nomineer dit bericht ×