Bokt.nl

Citaat:

Ik had het redelijk goed ingeschat, deze week is afzien. Alles lijkt langzaam te gaan, ook mijn vrije tijd. Ik besluit dat woensdag de perfecte dag is om te gaan winkelen. Even wat nieuwe kleren aanschaffen voor het feest. Ik ga niet vaak naar een feest. Zeg gerust nooit, omdat ik daar te verlegen voor ben. Maar Martin is de enige reden dat ik ga. Gelukkig zullen Sander, Bart, Vincent en José er ook zijn, dus ik ken in ieder geval al wat mensen.

Ik heb een vriendin van school ingelicht over alles wat er speelde, en zij is net als ik wel bereid om onze laatste twee uurtjes van school te spijbelen om te gaan shoppen. Mijn budget is niet erg groot, dat betekent dat ik de eerste paar winkels al voorbij kan lopen. De eerste winkel die we wel in lopen heeft wel wat leuke dingen hangen, maar niets waar ik me echt goed in voel. ‘Ik ben opzoek naar iets waar mijn pluspunten goed in naar voren komen’. Nog voor het mijn mond uit is, weet ik dat dit een inkoppertje is voor Denise. ‘Dat is dan niet zo moeilijk, iets met een lage uitsnede dus, dat decolleté heb je wel!’ lachte Denise me toe.

Denise is zelf een gothic, zij houdt wel van uitbundig, dus alles wat ik nu aantrek staat haar niet aan. Na nog 5 winkels van mijn keuze te hebben bezocht, trekt Denise me mee naar een winkel waar zij haar kleren graag haalt. Eerst loop ik wat ongeïnteresseerd rond, want dit is niet echt mijn smaak. Tot ik voor een rek met jurkjes terecht kom. Daar hangt de jurk die ik moest hebben! Ik trek het jurkje van het rek, en loop ermee naar de paskamer. Met behulp van Denise krijg ik hem aan. En snoert zij me dicht. Het is dé perfecte jurk! Net tot op de knie, wat mijn dikke bovenbenen nog mooi bedekt, maar mijn mooi gespierde kuiten kunnen de show stelen, de bovenkant heeft wat weg van een korset, met veter en al. En door het dichtsnoeren ontstaat inderdaad een perfect decolleté. Blij dat we iets hebben gevonden naar mijn zin, kunnen we daarna op huis aan.

Donderdag vliegt gelukkig om, en vrijdag heb ik maar één uur les, waarna ik de hele middag de tijd heb om me voor te bereiden op het feest. Eerst even uitgebreid onder de douche, afvragend wat ik daarna met mijn haar zou doen, opsteken, los laten hangen, stijlen misschien? Alles moet even geschoren geworden, en vooral met mijn benen moet ik even oppassen, ik wil natuurlijk geen scheerwondjes. Nog meer shampoo dan gewoonlijk smeer ik door mijn haar. Ik moet mezelf er even aan herinneren binnenkort even een nieuwe fles shampoo voor mijn zus te halen, nu ik er zoveel van gebruik gaat die fles wel erg hard. Als ik klaar ben en uit de douche stap smeer ik me in met mijn nieuwe gekochte bodylotion, wat wel heel erg lekker ruikt. Dan is het tijd om mezelf in de make-up te zetten en mijn haren te doen. Het wordt toch stijlen. Als ik klaar ben werp ik een blik op de klok, en zie dat ik me nu toch wel moet gaan haasten. Ik neem mijn jurk mee naar José, want dat insnoeren kan ik zelf echt niet.

José doet zelf de deur open, en ik moet zeggen, ze ziet er prachtig uit! Ze straalt ook helemaal! Haar relatie met Vincent doet haar echt goed. ‘Je bent al helemaal opgedoft, en dan sta je in je spijkerbroek voor de deur, dat klopt niet’ lacht ze naar me. ‘Ik heb mijn jurk mee, een bijzonder ding zul je zo zien, alleen kan ik wel een handje gebruiken bij het aankleden’ vertel ik haar. ‘Natuurlijk! Kom binnen, we moeten wel een beetje haasten, want Vincent is hier ook met een minuut of vijf’ zegt ze. Na samen wat plukken en trekken aan de jurk, zit hij weer net zo mooi als de eerste keer in de winkel. Met een paar pumps eronder is het helemaal perfect.

Na een week lang nadenken over deze avond, heb ik besloten vanavond Martin te negeren, in de hoop dat hij mij niet kan negeren. ‘En?’ vraag ik aan José, ‘ben ik klaar om een man te versieren?’. ‘Je zou zelfs klaar zijn om een vrouw te versieren’ giegelt ze. En op dat moment gaat de bel. José rent de trap af en ik hoor hoe ze Vincent begroet. Zelf werp ik nog een blik in de spiegel en ben meer dan tevreden. Dan loop ook ik de trap af, en ik hoor dat Vincent zijn adem even stokt bij de aanblik van mij. Dát is dus precies de reactie die ik wil, maar dan van Martin. Ik lach breed naar hem, en complimenteer hem met zijn leuke outfit. Waarop hij het natuurlijk niet kan laten ook mij even te bewonderen. Vanuit mijn ooghoek zag ik het gezicht van José even vertrekken, maar toen ik mijn hoofd draaide had ze haar gezicht alweer in de plooi. Misschien heb ik het me wel vergist.

Zo vertrekken we met z’n drieën naar de feestlocatie, waar blijkt dat het feest al in volle gang is. Als we binnen lopen is het de geur van zweet en bier die de ruimte vult, maar na vijf minuten heb ik daar al geen erg meer in. Iedereen is in feeststemming en het is dan ook erg gezellig. Zelf ben ik niet zo’n danser, dus ik baan mij een weg naar de bar, eerst even wat drinken halen. Als ik voor de bar sta, zie ik hem, hij bekijkt me vanaf een afstandje, duidelijk met een blik van waardering. Snel neem ik mijn drankje aan, en loop naar het tafeltje waar ik Sander en Bart zie zitten. Bart begroet me met een innige omhelzing, en ik kan de alcohol in zijn adem ruiken. Ook hij complimenteert de outfit, en ik ben gelijk weer blij dat ik deze jurk heb uitgekozen. Na een tijdje kletsen met Bart en Sander excuseer ik mijzelf, en loop naar de toiletten.

Eenmaal de feestzaal uit, blijkt er niemand op de gang of bij het toilet te zijn. Ik sla het toilet over en loop gelijk naar de wastafel. Boven de wastafel hangt een spiegel, en ik bekijk mezelf even snel. Ik zie dat er een klein beetje make-up is uitgelopen door het lachen. Ik werk het bij, en besluit weer terug te gaan naar het feest. In de gang stokt mijn adem even. Martin staat me op te wachten, hij lacht naar me en loopt dan naar me toe. Mijn hart gaat als een razende tekeer, en als hij voor me staat pakt hij me bij mijn pols en trekt me mee, naar buiten, weg van het feest. Als we buiten zijn zegt hij nog steeds niets. Ik zou graag wat willen zeggen. Zeggen hoe fantastisch hij er uitziet. Niet alleen vanavond, maar tot nu toe iedere keer als ik hem zie. Hij lijkt met de dag knapper te worden. Vaag hoor ik nog de harde muziek uit de zaal komen, maar verder is het hier stil. Het zou ook wel wat frisjes zijn zo zonder jas buiten, ware het niet dat ik weer tegen het punt van zelfontbranding aan zit. De knoop in mijn maag trekt zich hard aan als ik besef wat Martin van plan is om te doen. Zijn hand gaat langzaam naar mijn gezicht, en met zijn duim streelt hij even heel lief mijn wang. Hij kijkt heel vastberaden uit zijn ogen, maar zijn handelingen zijn voorzichtiger. Ik voel dat ik met mijn hele lichaam begin te trillen en ik weet niet hoelang mijn benen mijn gewicht nog kunnen dragen. Langzaam buigt hij zich naar voren en ik voel zijn warme adem op mijn gezicht. Ik zou hem graag wat tegemoet komen, maar mijn lichaam is bevroren in deze houding.

Dan horen we wat lawaai vanuit het gebouw, en met een klap vliegt de deur open. In dezelfde snelheid als dat gebeurd, vliegt ook Martin achteruit. Op de een of andere manier verbaasd dat me niets, maar een gevoel van irritatie bekruipt me wel. Het stel dat door de deur komt is zo druk bezig met ruzie maken, dat ze ons niet eens opmerken. Ze verdwijnen ook net zo vlot weer uit het zicht. Martin’s gespannen lichaam, ontspant zich langzaam weer, en hij draait zich weer om naar mij, met diezelfde blik als daarnet. Hij is gewoon van plan verder te gaan waar hij was gebleven. Dan knapt er iets bij mij. ‘Wat is je probleem?! Ik word echt niet wijs van je! Het ene moment lijk je hetzelfde te voelen als ik, en het volgende moment, het moment waarop er iemand bij is, wanneer iemand ons kan zien, doe je net alsof er niets aan de hand is! Ik merk dat mijn stem wat omhoog schiet bij de laatste zin, maar het maakt me niets uit. Ik zie dat Martin even fronst, en dan weer op me afloopt, heel zelfverzekerd, alsof hij helemaal niet gemerkt heeft dat ik zojuist nog tegen hem stond te schreeuwen. Hij neemt mijn gezicht in beide handen, en drukt dan zijn lippen stevig, bijna dwingend op de mijne. En op dat moment voel ik alle woede van me af glijden en ga ik op in de kus die nu veranderd in een zoen. Ik druk mijn lichaam tegen het zijne en laat al mijn gevoelens voor hem op hem los in deze zoen. Zijn handen glijden van mijn gezicht, langs mijn hals naar beneden, langs mijn borsten naar mijn heupen en mijn kont en weer via de voorkant naar mijn gezicht. Ik kan nergens meer aan denken behalve aan de lust die ik voor hem voel, ondanks dat we nog bezig zijn met deze zoen hunker ik nu al naar een volgende. Als zijn lippen de mijne loslaten, kom ik weer terug op aarde, met in mijn hoofd nog een grotere chaos dan een minuut geleden. ‘Ik weet het niet’ zegt hij dan. Ik kijk hem verward aan en moet even heel diep nadenken, en begrijp dan dat dit zijn antwoord is op mijn vragen en beschuldigingen die ik zojuist op hem heb afgevuurd. Maar het maakt mij niets meer uit, deze avond is perfect. Geen woord of beschuldiging wil ik hier meer aan vuil maken. Ik knik naar hem, en vraag of hij weer mee gaat naar binnen, de laatste uurtjes van dit feest meemaken.