Bokt.nl

Citaat:

‘Jij weet ook altijd nét even te ver te gaan, hè?’ Chris staat ook op en trapt bijna op een mobieltje dat op de grond ligt.
‘He? Dit is de mobiel van Dom. Die is vast gevallen.’ Chris bukt en pakt de Nokia op van de grond.
‘Laat eens zien.’ commandeert Matt. ‘Misschien heeft hij een gemiste oproep.’ Chris gaat naast Matt op de salontafel zitten en gaat behendig naar het icoontje waar ‘Berichtgegevens’ op staat. Er staan geen gemiste oproepen en ze bekijken de lijst met laatst ontvangen oproepen.
‘Welk nummer is dit?’ Matt wijst een onbekend mobiel nummer aan. De andere ontvangen oproepen zijn van Tom, of van zijn moeder. Hij heeft altijd veel contact onderhouden met zijn ouders en zijn vader is dan ook een van de grootste Muse-fans. Chris klikt op het groene knopje en de telefoon begint te bellen naar het onbekende nummer.
‘Met Camille Campbell.’ Chris en Matt blijven doodstil zitten. Ze kijken elkaar met een enorme grijns aan en Matt besluit te antwoorden.
‘Hallo, met Matthew, van Muse.’
‘Oh, hoi, Matthew! Ik had niet verwacht dat jij zou bellen.’ de teleurstelling in haar stem is duidelijk hoorbaar.
‘Uh, ja. Ik belde eigenlijk om iets te vragen.’ Chris kijkt hem aan en trekt zijn schouders op. Wat bedoel je? bedoelt hij daar mee te zeggen. Matt negeert hem.
‘Misschien heb je zin om volgende week met ons mee uit eten te gaan? Speciaal voor Dom, hij zei nog hoe gezellig hij het vond op het feest. En dat de catering zo goed was.’
Aan de andere kant blijft het zo lang stil, dat Matt moet vragen of ze er nog wel is. Met een stotterige stem antwoordt ze dat ze graag met hun uit eten gaat.
‘9 Juli, in China Garden, in Exmouth? Jij woont toch in de buurt van Exmouth?’
Er volgt weer een hele tijd geen antwoord.
‘Camille? Alles goed?’
‘Oh, haha! Ik knikte, maar dat kunnen jullie natuurlijk niet zien door de telefoon heen.’ Chris moet hard lachen en geeft Matt een knipoog.
‘Om zeven uur? En de dresscode?’ Camille klinkt al een stuk opgewekter dan aan het begin van hun gesprek.
‘Doe maar iets dat chique is.’ zegt Matt plotseling. Hij had geen idee wat ze bedoelde totdat Chris het hem even fluisterend uitlegde. Chris gebaart nu met zijn handen een jurk en wijst dan naar de zwarte, leren bank.
‘Een zwart, leren jurkje. Dat vindt Dom wel leuk.’
Chris slaat zijn handen voor zijn kop en Matt grijpt naar zijn buik als hij beseft wat hij zojuist gezegd heeft.
‘Uh, sorry? Een zwart, leren jurkje?’
‘Ik bedoel natuurlijk een leren, nee, ik bedoel, een zwart jurkje.’ Matt probeert zijn lachen binnen te houden.
‘Uh, ok. Tot negen juli dan. Zeven uur in China Garden. Tot dan!’ voordat Matt gedag kan zeggen hangt ze op. Hij gooit de mobiel op de bank en grijpt naar zijn buik van het lachen. Chris zakt op zijn hurken en snakt naar adem, terwijl Matt van de salontafel valt. Ze komen lang niet meer bij.

* *
‘Dom?’
Dom zit op het bankje voor het hotel. Het is laat ’s avonds, maar toch is alles nog duidelijk zichtbaar. Ze zitten in een hotel aan de rand van Londen, maar het lijkt niet stil te worden.
‘Sorry Dom.’ Matt gaat naast Dom op het bankje zitten. Dom kijkt vooruit naar het park wat er ligt. Het is verlaten, maar het water uit de vijver glinstert door het licht van de lantaarnpalen. Matt kijkt ook voor zich uit.
‘Ik had het niet moeten zeggen. Mis je haar? Camille?’
Dom knikt.
‘Ja.’ zegt hij dan. ‘Best wel stom van me.’
Matt legt zijn hand op de schouder van Dom, en deze keer probeert Dom hem niet van zich af te schudden.
‘Dat is helemaal niet stom. Het komt allemaal wel goed, geloof me nou maar.’
Dom wrijft in zijn ogen. Daarna kijkt hij snel naar boven. Ondanks zijn pogingen lukt het hem niet een traan te bedwingen. De doorzichtige druppel glijdt langs zijn wang naar beneden. Snel wrijft hij deze weg met de mouw van zijn vest. Dom schuift ongemakkelijk heen en weer.
‘Ik heb me nog nooit zo gevoeld, Matt. Ik ken haar amper, en toch voel ik me zo…’
‘Leeg?’ Matt staart nu ook naar de vijver in het park.
‘Ja, leeg.’