Bokt.nl

Super mooi geschreven! Let er alleen wel op dat je soms in direct op elkaar volgende zinnen overgaat vanuit de ik-persoon naar ''vanaf de zijkant'' weer terug naar de ik-persoon in je schrijfstijl.. Als je snapt wat ik bedoel :Y)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-10 18:12

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-10 18:12

Shanna schreef:
Super mooi geschreven! Let er alleen wel op dat je soms in direct op elkaar volgende zinnen overgaat vanuit de ik-persoon naar ''vanaf de zijkant'' weer terug naar de ik-persoon in je schrijfstijl.. Als je snapt wat ik bedoel

Ja, meestal zit ik dan helemaal in het schrijven en doe ik het onbewust.. Foutjes dus.. :')

**Geplaatst**: 08-09-10 18:14

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 08-09-10 18:14

Een tip, lees het een dag na het schrijven nog eens door voor je het post

Zo kan je het nog aanpassen/ controleren op foutjes en heb je het gelijk goed opgeslagen!

**Geplaatst**: 11-09-10 13:23

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 11-09-10 13:23

Wanneer komt het volgende deel?

**Geplaatst**: 11-09-10 20:42

Geplaatst: 11-09-10 20:42

Erg mooi verhaal! Vind het ook fijn lezen

Hoop dat het volgende deel snel komt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-09-10 12:26

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst door de TopicStarter : 12-09-10 12:26

Volgende deel komt morgen denk ik. Dit weekend was er festival in de stad hier (appelpop) en vandaag heb ik een verjaardag.. Dus vanavond of morgen..

**Geplaatst**: 12-09-10 20:32

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 12-09-10 20:32

Wauw mooi geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-09-10 20:26

Geplaatst door de TopicStarter : 13-09-10 20:26

Deel 3

De deur gaat open, te langzaam naar mijn zin, en er verschijnt een bekend gezicht in de deur. Nou ja bekend, mijn zus was altijd vrolijk geweest. Ze had een rond, open gezicht, vrolijke blauwe ogen, dansende blonde krullen en was zelden uit haar humeur.
Het gezicht wat nu een beetje geschrokken naar me kijkt is dun, ingevallen, alle kleur is uit het gezicht weggetrokken. De huid van haar zus ziet er vaal uit en lijkt extreem dun, alsof het elk moment kan scheuren. Haar ogen lijken een grijsachtig blauw te zijn geworden en haar eens zo mooi glanzende krullen zijn dof en futloos geworden. Ik besef me hoe ik er voor haar uit moet zien, mijn huid was ooit redelijk donkergetint met bijna altijd een rode blos op mijn wangen. Ik was dun maar absoluut niet tenger. Mijn ogen waren niet zoals die van haar felblauw, maar een kleur als ijs. In tegenstelling tot haar had ik donker bruine krullen, maar ook ik was zelden uit mijn humeur. Toen de zuster mij een spiegel voorhield was ik geschrokken, ik zag er echt niet uit! Mijn huid was echt vreselijk bleek, mijn ogen te klein en ondertekend met donkerblauwe wallen. Ik had ook duidelijk gezien dat ik ouder was geworden, mijn haar was steiler en langer geworden en mijn gezicht volwassener. Ik leek totaal niet meer op mezelf, alle levenslust was weg uit mijn gezicht en ogen.
Voor lange tijd kijk ik mijn zus aan, haar gezicht staat nog steeds geschrokken, maar dan begint ze langzaam te glimlachen. Met grote stappen loopt ze naar mijn bed.
‘Angela, ik ben zo blij dat ik je weer zie! Ik dacht echt dat je dood was en dat ik je nooit meer zou zien!’ roept ze uit met tranen in haar ogen.
‘Ik ben ook blij om jou weer te zien, ik wist niet of ik die kans nog zou krijgen…’
Er is zoveel om bij te praten, het lijkt of we net begonnen zijn met kletsen als de politieagent al weer binnen komt.
‘Sorry dat ik moet storen dames, ik snap dat jullie graag willen bijpraten. Maar Angela moet zo weer gaan rusten en ik moet voor die tijd een deel van de verklaring hebben.’
‘Ik begrijp het wel,’ antwoord ik, ‘die mannen moeten achter de tralies worden gestopt!’
Het navertellen van de gebeurtenissen is bijna erger dan de gebeurtenissen zelf, elke klap, elke snee, elke schop, elke mishandeling, elke overtreding, moet ik tot in detail navertellen. In de ogen van de agent zie ik eerst medelijden, dan misselijkheid en daarna woede. Mijn zus kijkt naar beneden maar ik zie de tranen over haar wangen rollen en als ze af en toe omhoog kijk zie ik hoe veel pijn het haar doet.
Inmiddels rollen de tranen ook al over mijn wangen, onwillekeurig, onbeheersbaar. Ik kan ze niet stoppen, ik kan niet huilen, ik heb geen keus, ik kan ze alleen maar laten rollen terwijl ik elke vernedering herhaal voor de agent en elke herinnering herbeleef in mijn hoofd.
Als ik klaar ben blijft het even stil in de kamer, de vreselijkheid van wat er net verteld is drukt zwaar op ons neer. Mijn zus zit nu onbeheerst te snikken maar ik kan niet meer huilen! Ik heb geen kracht meer om te huilen, geen kracht meer om mijn tranen binnen te houden. Geen kracht meer om ze af te vegen.
‘Je hebt het super gedaan, ga nu maar slapen. Rust goed uit, je hebt het nodig. Wat jij hebt meegemaakt is vreselijk en ik ga er voor zorgen dat dit niemand anders meer overkomt!’ Met deze woorden verlaat de agent de kamer en niet veel later val ik in slaap. In mijn droom is alles donker, vaag kan ik de omtrekken van voorwerpen, of mensen, onderscheiden. Maar ik heb geen idee wat ze zijn of waar ik ben. Ergens in de verte begint er een licht te branden. Ik strompel erheen maar kom amper vooruit, ik kan mezelf niet overeind hijsen dus sleep ik mezelf met mijn armen richting het licht. Opeens merk ik dat ik in een natte plas lig, ik laat een spoor van bloed achter. Langzaam kom ik dichterbij het licht, het wordt feller en feller, de snijdende pijn in mijn hart wordt erger hoe dichter ik bij kom. Ik strek mijn hand uit en raak het licht aan. Opeens is overal licht, ik vlieg in een enorme vaart door een tunnel van licht en kleuren, overal zie ik kleuren, bloemen, licht, vlinders. Een gelukzalig gevoel verspreid zich door mijn borst, de pijn is weg en alles is vredig. Opnieuw verandert alles aan het eind van de tunnel is donker, ik herken de kamer waar ik net vandaan kom. Ik wil gillen maar er komt geen geluid uit mijn keel, ik wil omdraaien maar ik kan de vreselijke vaart waarin ik voort vlieg niet afremmen. Razendsnel nader ik de donkere kamer, met een smak kom ik weer op de grond terecht. Ik blijf even liggen en merk dan dat ik in een laag water lig. Ik open mijn ogen en zie dat het bloed is, overal is bloed! Ik raak in paniek, de kamer loopt vol en ik heb geen kracht om te vluchten. Ik spartel zwak in de waas van rood en probeer boven te komen, tevergeefs.. Langzaam zak ik dieper en dieper weg in mijn eigen bloed.

Als ik weer wakker word merk ik dat ik ergens anders lig, een andere kamer, met nog meer apparaten. Overal om me heen hoor ik bliepjes en getik. Het licht is zwak maar sterk genoeg om alles te kunnen zien. De deur gaat open en er komt een lief uitziende zuster binnen. ‘Rustig maar meisje, je hebt in je slaap een hartstilstand gehad, we dachten dat we je kwijt waren. Later kreeg je nog allerlei bloedingen, maar we hebben je helemaal opgelapt. Je moet nu alleen nog iets langer hier in het ziekenhuis blijven. Je zus is even een kop koffie halen, je bent lang buiten bewustzijn geweest. Ze komt zo terug!’
Ik haal diep adem en bedenk me dan dat die droom toch niet helemaal een droom was, ik was echt dood. Was dat geweldig gelukzalige gevoel, doodgaan?
Wow.
Tijd om er lang over na te denken heb ik niet, mijn zus komt binnen en overspoelt me met vragen en opmerkingen. Hoe voel je je? Wanneer ben je wakker geworden? Moet ik een zuster bellen? Ik was zo bezorgd. Je was zo lang buiten bewustzijn. Ik dacht dat ik je kwijt was.
Het houdt maar niet op, uiteindelijk weet ik er tussen te krijgen dat ik alleen heel moe ben, dat de zuster al weet dat ik wakker ben en dat alles goed komt.
Ik ben echt heel moe besef ik me dan..
Heel moe..
Ik zak weer weg in een deze keer droomloze slaap.
Door deze tegenslag moet ik nog langer in het ziekenhuis blijven dan al eigenlijk de bedoeling was. Ik lig nog enkele maanden in het ziekenhuis voordat ik sterk genoeg ben om het ziekenhuis uit te mogen. Bijna elke dag komt mijn zus bij me op bezoek, ze leeft weer helemaal op. Haar haren glanzen weer als vroeger, haar ogen stralen weer en haar huid heeft weer een mooie lichtbruine teint. Ook ik ga vooruit. Ik begin weer op mijn oude ik te lijken. De laatste weken ben ik al sterk genoeg om lekker met mijn zus te kletsen en te lachen. Ik mag van de rechter niet bij mijn zus wonen omdat die nog niet goed genoeg zou zijn om voor mij te zorgen dus kom ik in een pleeggezin. Zij zijn ook al een aantal keer langs gekomen. De man, Henk, is ongeveer 35 en ziet er gezellig uit. Hij heeft donkerblonde krullen en lichtgrijze pretogen. De vrouw, Patricia, is ongeveer dezelfde leeftijd en ziet er uit als een supermodel. Lang, golvend, bruin haar tot halverwege haar rug en amandelvormige, donkerbruine ogen met lange donkere wimpers. Toch ziet ze er niet verwaand uit of iets in die trant, haar ogen staan vriendelijk en haar lach heeft iets moederlijks.
Ze hebben één dochter, Lara, een knap meisje van 6,5 jaar met donker krulletjes en grote blauwe ogen.
Eindelijk is de dag daar, ik mag het ziekenhuis uit! Mijn nieuwe familie komt me ophalen uit het ziekenhuis om me naar mijn nieuwe huis te brengen en mijn zus mag even mee om te kijken waar ik kom te wonen. Henk vertelt me dat ze mijn kamer al klaar hebben gemaakt met behulp van mijn zus zodat ik me zo goed mogelijk thuis kan voelen.
Ik ben zenuwachtig als ik over de parkeerplaats naar hun auto loop en raak helemaal in de stress als we de straat van mijn nieuwe huis binnenrijden. Wat als ik me niet thuis voel? Wat als ik mijn pleegfamilie niet mag? Wat als ik me eenzaam voel? Ik heb geen vrienden meer, die werden stuk voor stuk gek van me toen ik Felix kwijt raakte en het aardig doen naar andere opgaf. Bella als laatste. Bella. Ik moet haar opzoeken! Ik moet het goed maken met haar! Ik krijg weer een beetje hoop als ik bedenk dat ik zo snel mogelijk Bella ga zoeken, en kijk met een vage glimlach uit het raam als de auto een oprit oprijdt en Henk de motor uit zet…..

**Geplaatst**: 14-09-10 09:34

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 14-09-10 09:34

Wauw weer een super mooi stuk zeg.. !! het was het wachten waard.. !! ben echt benieuwd hoe het dadeljk weer verder gaat..

**Geplaatst**: 14-09-10 09:39

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 14-09-10 09:39

Echt prachtig!

**Geplaatst**: 14-09-10 13:08

Geplaatst: 14-09-10 13:08

wauw mooi stuk weer

**Geplaatst**: 14-09-10 13:45

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 14-09-10 13:45

Ben héél benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst**: 14-09-10 14:48

Re: [VER] Dat ene meisje..

Geplaatst: 14-09-10 14:48

Wauww!!!

Volgende stuukkkk!!!!

**Geplaatst**: 14-09-10 14:48

Geplaatst: 14-09-10 14:48

**Geplaatst**: 14-09-10 15:03

Geplaatst: 14-09-10 15:03

Ziet er hartstikke goed uit hoor! Je moet wel letten op de d'tjes en t'tjes, daar zie ik af en toe nog fouten in. Verder tik je denk ik soms zo snel dat je wat woorden vergeet.

Maar echt hartstikke goed van je!!

**Geplaatst**: 14-09-10 15:05

Geplaatst: 14-09-10 15:05

Super goed geschreven en meeslepend verhaal: IK BEN FAN!!!

Nomineer dit bericht ×