Bokt.nl

Citaat:

Lamisha

Zuchtend loop ik naar de deur van de kamer wie is dat nu weer?! 'Ik doe de deur op een kiertje open, voor mij staat de zelfde jongen die eerder vandaag voor mij de deur open had gedaan van het kantoor van de directeur. Boos kijk ik hem aan 'wat moet je nu weer' zeg ik lichtelijk geïrriteerd. 'Wij moeten trainen, trek je even sportkleding aan? 'vraagt hij. Ik wil de deur voor zijn neus dichtsmijten, maar de stem van mijn moeder in mijn hoofd weer houd mij er van, dat is ook zo ik zit hier een half jaar vast ik kan maar beter mee werken. Zuchtend doe ik de deur open 'kom er maar in' zeg ik. De jongen komt in mijn kamer staan. 'Ik heet trouwens Levi, ik moest je ophalen van Tim' 'Oké, mijn naam weet je vast wel' 'Ja, maar je moet je nu aan kleden, er wachten mensen op ons.' Ik blijf nog even staan, snel neem ik de jongen in me op best knap en lijkt voor geen meter op Brandon. Mijn ogen branden weer, nee niet gaan huilen spreek ik mezelf streng toe. Ik draai me snel om een loop de kamer uit om me om te kleden.
Snel doe ik de deur achter me dicht en bijt op mijn lip, ik wil niet huilen dan ziet Levi straks ook dat ik rode ogen heb en dat wil ik niet. Hij mag niet denken dat ik zielig ben of zo. Ik drink even wat water en ga voor het raam staan om weer tot rust te komen, ze wachten maar even.
Iets later verschijn ik in sportkleding weer in de kamer waar Levi staat te wachten 'we kunnen.' Zeg ik 'ja dat werd tijd' hoor ik hem mompelen. Kwaad kijk ik hem aan 'ach hou toch je mond' sis ik hem dan toe, expres blijf ik minstens drie meter achter hem lopen hij kan het schudden. Ineens verdwijnt hij achter een deur, snel glip ik er achteraan.
In de fitnessruimte staat al een hele groep jongens en meiden te wachten in het midden van de groep staat een wat oudere man. Hij kijkt mij en Levi streng aan 'jullie zijn laat' zegt hij dan. 'sorry Tim' antwoord Levi. 'Ga er bij staan dan kan ik verder uitleggen' snel ga ik naast een meisje staan die mij wel aardig lijkt ze heeft ravenzwart haar en kijkt me vriendelijk aan. 'Hoi' fluistert ze zodra ik naast haar sta 'Hey.' 'Oké jullie gaan eerst op de loopband of op de fiets een warming-up doen, niet te zwaar dus. Jullie zijn allemaal door iemand opgehaald zij gaan jullie helpen om een goed te trainen, luister dus ook naar ze. Succes ik loop rond om te helpen als het nodig is.' Samen met het meisje dat net naast mij staat loop ik naar een loopband Levi en nog een andere jongen die ik vaag herken, was hij ook in dat kantoor?
Ik zet de loopband aan en begin rustig te wandelen ik zie dat het meisje naast me hetzelfde doet. 'Ik ben Lamisha, ben hier sinds vandaag' stel ik me voor 'Ik heet Sterra, ben hier ook pas sinds vanochtend ze hadden me zo van school geplukt' vervolgt ze verontwaardigt. 'Ja ik ook!' antwoord ik en ik zet de loopband iets harder zodat ik echt aan het snelwandelen ben. 'Ik heb ze wel terug gepakt hoor ik heb een paar rake trappen uitgedeeld hadden ze maar beter uit moeten leggen wat er aan de hand is.' Ze probeert zo onschuldig mogelijk te klinken, ik begin te lachen en gluur even naar de jongens die samen aan het praten zijn. 'Waar heb je ze geraakt?' 'In hun buik denk ik, ik weet het niet precies ze namen me mee een trap op en toen trapte ik naar achter volgens mij viel hij bijna van de trap af' grinnikt ze.
Ik begin een beetje medelijden met de jongen te krijgen, hij zal vast nog vaak een klap krijgen. Maar aan de andere kant verdienen ze het wel, ons zo ruw weg halen uit ons heerlijke leven.

Sterra
Ik volg de blik van Lamisha ‘hij had het verdient hoor of vind jij van niet?’ Je bent gek als je medelijden krijgt met zulke mensen, aardig zijn ze zeker niet maar gezien ik het hier nog een half jaar vol moet houden. Ik kan natuurlijk altijd weglopen.. ‘ Nee natuurlijk hebben ze het verdiend maar ik bedoel, nou.. je weet wel ‘ antwoord ze hakkelend. ‘ Nee dat weet ik niet, wat bedoel je?’ antwoord ik ongeduldig ‘Ach laat maar, is niet interessant’
Met een zucht zet ik de loop band wat harden en begin nu echt hard te lopen. Vanuit mijn oog hoek zie ik Biagio naar mij toe lopen. ‘ Nog vijf minuten open het tempo dat Sterra nu loopt dames’ commandeert hij ons. ‘Waarom doe je niet gezellig mee?’ zegt Lamisha sarcastisch. Biagio doet alsof hij het niet gehoord heeft ‘vijf minuten, tempo van Sterra’ herhaald hij zijn mededeling en hij loopt weer weg. ‘Lekker is dat’ klaagt Lamisha naast mij, net hard genoeg dat Biagio het nog net hoort. Oké ik vind het ook drie keer niks hier maar dan hoef je nog niet zo gemeen te gaan doen. Geïrriteerd richt ik me op het schermpje om mijn hartslag te bekijken.
Moe laat ik me op mijn bed vallen, de training was best zwaar geweest, maar het voelt wel goed wat ik gedaan heb. Het geeft mij altijd zo’n speciaal gevoel na het sporten, als of ik de hele wereld aan kan.
Gewelddadig word ik heen en weer geschud, boos en geschrokken schiet ik overeind. Waarbij ik de boos doener de me wakker heeft gemaakt een kei harde kopstoot geef. Snel kom ik overeind en kniel bij Lamisha neer de met haar hand onder haar bloedende neus zit. ‘ Wil je wc papier voor me halen?’ ‘Ja natuurlijk’ ik spring snel overeind ik voel me behoorlijk schuldig.
Met een wc rol keer ik weer terug de kamer in, Lamisha lacht naar me ‘zo erg is het nou ook al weer niet hoor’ zegt ze, terwijl ze naar de wc rol in mijn hand kijk. ‘Beter te veel dan te weinig toch’ lach ik. ‘Mag ik..?’ ‘O, sorry natuurlijk dom van me’ onderbreek ik haar midden in een zin. Snel geef ik haar het papier aan.
Eindelijk is het bloeden opgehouden, ‘gaat het weer een beetje’ vraag ik . ‘Ja joh, ik heb echt heel snel een bloedneus. Je heb een hele rode afdruk van mijn neus op je voor hoofd staan’ lacht Lamisha. Samen lopen we naar de spiegel, ik bestudeer mijn voorhoofd. Er zit inderdaad een grootte rode plek op mijn voorhoofd. ‘Fijn’ mompel ik ‘waarvoor maakte je me eigenlijk wakker?’ vraag ik dan. ‘Ik moest je wakker maken omdat we over een kwartier zouden eten, inmiddels over vijf minuten.’ Is haar droge antwoord ‘Wat!’ roep ik snel ren ik op een drafje naar mijn kleding kast en trek er gauw een shirt en een spijkerbroek uit. En verdwijn weer op een drafje naar de badkamer.
‘Hoe lang hebben we nog’ vraag ik, ik ben inmiddels helemaal klaar ‘geen schoenen?’ Lamisha kijkt me vragend aan geschrokken kijk ik naar mijn nog blote voeten. Snel trek ik schoenen aan en ga voor haar staan hoelang nog?’ vraag ik nu gehaast ik wil geen verkeerde indruk maken op de eerste dag. ‘Rustig nou maar, we zijn vijf minuten te laat.’ Rustig loopt Lamisha de kamer uit de gang op ‘ weet jij eigenlijk waar we heen moeten?’ vraag ik ‘Nee.’
Demonstratief blijf ik stil staan ‘Maar… waarom lieten ze jou mij dan ophalen’ ‘weet ik veel.. het zijn gewoon sukkels’ antwoord Lamisha die nu recht voor mij komt staan. ‘Zeg hoor eens’ begint ze dan ‘ik vind dit net zo vervelend als jij dat waarschijnlijk vind. En als ik door een fout van hun te laat bij het ontbijt verschijn omdat ik de weg niet weet. En we een ongelukje hebben gehad mogen ze van mij best accepteren dat ik een keertje te laat aan het ontbijt verschijn.’
Ik zucht ‘je hoeft niet tegen mij te preken, we kunnen beter proberen de weg te vinden’ antwoord ik en zet het weer op het lopen. Met grote passen komt haalt Lamisha mij in en gaat vlak naast me lopen. Lamisha zegt niks ‘sorry’ begin ik dan ‘ ik wil geen ruzie met de enige hier waar mee ik het een beetje kan vinden. ‘ ‘Ik ook niet nee’ Lamisha gaat stilstaan ‘welke kant moeten we op denk je?’ vraagt ze me dan. ‘Ik denk daarheen. Even later komen we inderdaad uit op een grote houten deur. Voorzichtig open ik de deur om te kijken of ik goed zit.
Door tien paar ogen worden we aangestaard ‘ waarom zijn jullie zo laat dames, had ik jou niet gevraagd Sterra op te halen, Lamisha? Jullie zijn tien minuten te laat.’ ‘Sorry Levi maar ik kreeg een bloed neus en gezien wij beide de weg hier niet weten duurde we even voor we hier aankwamen. ‘ Doet Lamisha het woord, ze loopt voor me uit naar twee vrijen stoelen en gaat op een van de twee zitten en schuift aan.