Bokt.nl

Citaat:

Ze liep met snelle passen door het winkelcentrum. Haar gezicht stond op onweer en er liepen tranen over haar wangen. Ze zag dat sommige mensen haar verbaasd nakeken, maar het kon haar niets schelen. Ze zag een leeg bankje naast een grote neppalmboom en ging daar even zitten om rustig te worden. Ze zoog de warme lucht haar longen binnen en ademde langzaam weer uit. Ze was niet zozeer kwaad op Tanja, maar meer op zichzelf. Ze wist dat het haar schuld was, maar om dat van iemand anders te moeten horen, dat vond ze vreselijk. Ze realiseerde zich ineens dat de collegevrije periode er bijna op zat en dat ze maandag weer college zou hebben. Dat was ze door alles bijna vergeten. Na de tentamens was er altijd een collegevrije periode van twee weken. In die tussentijd was dus alles gebeurt. Ze schrok ervan dat het pas zo’n korte periode was geweest waarin alles was gebeurt. Ze kon het zich niet voorstellen. Het leek wel alsof ze Maarten al maanden niet meer had gesproken of gezien. Ondanks dat kon ze zich hem nog heel goed voorstellen in haar bed, met zijn armen achter zijn hoofd gevouwen, zijn blauwe ogen rustend op de hare. Dat vond ze altijd heerlijke momenten. Wanneer hij zo stil lag had hij wel iets weg van een standbeeld en soms vond ze het dan moeilijk voor te stellen dat hij eigenlijk echt was en kon bewegen. Meestal duurden die momenten niet zo lang, want Mia kon mensen nooit lang in hun ogen kijken. Dus zij was vaak degene die het verpestte door in lachen uit te barsten. Vaak lachte Maarten dan met haar mee en duwden ze elkaar in een stoeipartij van het bed, maar soms kon hij ook heel kwaad reageren en ging hij aan het bureau zitten om een boek te lezen. Ze vond Maarten, zelfs na ruim twee jaar, nog altijd moeilijk te peilen. Ze wist nooit wat er in zijn hoofd omging. Hij kon soms een uur lang uit het raam staren, met zijn blik gericht op niets. Ze had vaak gedacht dat hij het trauma uit zijn jeugd, toen hij bijna was verdronken tijdens de visvakantie, zo probeerde te verwerken. Toen ze hem er een keer naar had gevraagd was hij in lachen uitgebarsten en had hij gevraagd waarom ze dat dacht.
‘Waarover moet je anders zo lang nadenken? Mij lijkt dat je na zo’n ervaring best wel een trauma op kan lopen.’
‘Ha, nee hoor. Ik kan het me amper herinneren Mia, ik denk gewoon aan andere dingen.’
Dat was het enige dat hij erover had gezegd, maar wat die “andere dingen” dan waren, wist ze nog steeds niet. Maarten was een denker, niet echt een prater. Ze vond dat eigenlijk wel prettig, aangezien ze zelf ook niet zo goed over haar gevoelens kon praten. Ze merkte vaak aan Maarten zijn lichaamstaal hoe hij zich voelde en paste zich daar dan op aan.

Mia schrok wakker uit haar dagdroom en wist niet meer hoe lang ze al op het bankje had gezeten. Ze keek op haar zilveren horloge en zag dat het half twee was. Ze had een half uur op het bankje gezeten. Ze was weer gekalmeerd en hoorde haar maag knorren. Ze had wel trek in een broodje van de bakker uit haar straat, dus ze stond op en ging naar buiten. De wind was wat aangerukt en Mia vond het fijn om de koele lentelucht in haar haren te voelen. Ze ademde diep in en liep snel naar de bakker waar ze een warme croissant kocht. Ze wilde weer snel naar haar kamer om aan het verslag te werken die ze volgende week in moest leveren. Toen ze de deur van het huis open deed botste ze bijna tegen iemand aan. Zonder te kijken wie het was mompelde ze ‘sorry’ en wilde alweer langs diegene heen schieten. Ze voelde een hand bij haar schouder en keek op, in de ogen van Joe, een van de jongens die in de andere gang woonde.
‘Zo, jij hebt haast Mia! Lang niet gezien trouwens, alles goed?’ Mia knikte afwezig. Ze kende Joe niet heel goed. Hij deed een andere studie en was bijna nooit thuis, dus veel zag ze hem niet.
‘Sinds wanneer ben jij de deur uit zonder je vriend? Ik dacht dat jullie nooit zonder elkaar waren?’ Mia keek Joe aan in zijn onschuldige grijze ogen. Hij was niet langer dan Mia, met bruine krullen.
‘Ach ja, ik denk dat het uit is tussen ons, dus vandaar.’ Ze wilde het niet uitleggen en al helemaal niet aan iemand waarvan ze de achternaam niet eens wist.
‘O, oké, dat wist ik niet. Ik zag hem net nog hier namelijk,’ zei hij schuchter. Mia’s ogen werden groot en haar hart sloeg een slag over.
‘Wat zei je?!’
‘Ja, ik liep naar boven de trap op en toen kwam hij naar beneden.’ Joe keek Mia vreemd aan. Hij dacht dat ze flauw zou vallen, zo bleek werd ze ineens. ‘Uh, gaat het wel Mia?’ Zonder nog een woord te zeggen rende Mia, struikelend over haar voeten, weg van Joe, de trap op, naar haar kamer. Ze probeerde de sleutel in het slot te krijgen, maar haar handen trilden zo erg dat het niet lukte. Stampvoetend beukte ze woedend tegen de deur. Eindelijk ging de sleutel het slot in en ze stormde de kamer binnen. Haar hart ging enorm tekeer en ze was buiten adem. Maarten was hier geweest! Ze zocht naar iets wat scheef lag of wat weg was, een teken waaraan ze zou kunnen zien dat hij binnen was geweest. Hij had de sleutel nog, maar Mia dacht dat hij te bescheiden was om hem te gebruiken. Alles stond nog op zijn plaats voor zover ze kon zien, maar dat maakte haar niet rustig. Ze liep naar haar slaapkamer en voelde onder haar matras. Het dagboek lag er ook nog. Ze had wel gedacht dat hij hem misschien zou komen halen wanneer hij zich realiseerde dat het niet bij hem aangekomen was. Maar als het dagboek er nog lag, waarom was hij dán langsgekomen? Ze pakte haar telefoon en in een opwelling toetste ze het nummer van Maarten in. Hij ging drie keer over en toen werd er opgenomen.
‘Mia?’
Er schoten tranen in haar ogen. Eindelijk hoorde ze weer de stem die ze kon dromen. De prachtige warme, zachte stem van Maarten. Zijn Deense accent vond ze geweldig en ze was eigenlijk al een beetje vergeten hoe grappig hij haar naam uitsprak. Hij legde de klemtoon namelijk niet op de a, maar op de i, waardoor de a een à werd. Mià. Ze besefte dat ze nog niets had gezegd en stotterde toen zijn naam. Ze dacht dat ze hem een soort van grinnik uit hoorde stoten, maar het zou net zo goed een snik geweest kunnen zijn en realiseerde zich toen hoe vreemd het was hem aan de telefoon te hebben.
‘Maarten,’ zei ze nogmaals, ‘het spijt me zo.’ Ze wist niets anders te zeggen en hij zou eens moeten weten hoe erg ze dit meende.
‘Ik mis je.’ Haar lip trilde en ze hoopte vurig dat ze nu nog niet in huilen uit zou barsten, maar het was moeilijk om haar stem in toom te houden.
‘Ik jou ook.’ Een golf van opluchting overspoelde haar. Ze wist wel dat ze heel voorzichtig moest zijn om hem niet boos te maken, want het was nog altijd haar schuld.
‘Joe zag je net bij mijn kamer.’
‘Klopt.’
‘Wat kwam je doen?’
‘Weet ik niet. Jou zien.’ Mia sloot even haar ogen en zei geluidloos “thank you”.
‘Ik wil met je praten, kan het vandaag?’ De vraag kwam van Maarten. Mia’s adem stokte in haar keel. Ze wilde keihard “ja” uitroepen, maar vond dat niet zo gepast.
‘Oké, ja natuurlijk kan het vandaag. Waar en wanneer, ik kan de hele dag.’
‘Ik kom wel naar je kamer toe nu.’ Hij hing op zonder “doei” te zeggen en Mia bleef een tijdje verbouwereerd naar de telefoon staren. Daarna rende ze snel door haar kamer heen om wat troep op te ruimen, want sinds Maarten weg was had ze geen zin meer om dat te doen.

Ze waste vieze borden en glazen af en gooide haar vuile kleren in een vuilniszak die ze onder het bed propte. Ze trok het vloerkleed dat voor haar bed lag recht en ging toen op de bank zitten met haar armen over elkaar zodat ze niet aan haar nagels kon bijten van de zenuwen. Na tien minuten ging de bel. Ze stond zo kalm mogelijk op en sprintte toen naar de bel. Ongeduldig hipte ze heen en weer op haar voeten tot ze zacht geklop op de deur hoorde. Ze ademde even diep in voordat ze de deur opende. Maarten stond met zijn handen in zijn zakken en keek haar woest aan. Dat had ze niet verwacht. Hij stelde toch voor om te praten?
‘K-kom binnen,’ stotterde ze. Maarten liep bruusk langs haar heen en plofte op de witte bank. Mia liet zich langzaam in de bijpassende witte stoel tegenover de bank zakken en staarde Maarten aan in zijn helderblauwe ogen. Ze leken wel donkerder van kleur dan ze zich herinnerde.
‘Goed,’ begon ze, maar wist eigenlijk geen vervolg. ‘Wil je iets drinken?’ Hij schudde zijn hoofd zonder zijn ogen van de hare af te wenden. Het gaf haar een ongemakkelijk gevoel en ze wilde wegkijken, maar durfde het niet. Ze was bang dat hij er ineens niet meer zou zijn, dat het een droom was en wanneer ze weg keek dat hij zou verdwijnen. Deze keer kon ze niet in lachen uitbarsten, Maarten keek zo kwaad dat ze bijna bang werd.
‘Begin maar,’ zei hij hard.
‘Waarmee?’ Ze wist wel dat het geen zin had om onnozele vragen als deze te stellen, maar ze wilde het hem niet opbiechten. Hij rolde met zijn ogen en fronste zijn zwarte wenkbrauwen toen nog dieper.
‘Jij wilde praten Maarten, dus jij moet maar beginnen!’ riep ze ineens hard tegen hem. Even leek hij van zijn stuk gebracht, zijn ogen werden groot en hij kneep ze toen samen tot smalle spleetjes.
‘Goed, ik begin wel. Jij bent onredelijk en ik wil nu dat je redelijk tegen me bent en uitlegt waarom je het hebt gedaan.’ Zijn stem brak bij het laatste woord, ten teken dat hij niet zo sterk was als hij er aanvankelijk uit zag. Hij had zijn armen achter zich op de bankleuning gelegd, zodat hij imponerend over zou komen. Mia voelde tranen prikken achter haar ogen, maar wilde nu niet huilen. Hij mocht niet denken dat ze zwak was.
‘Het spijt me Maarten, maar jij hebt ook iets uit te leggen!’ Dit ging nergens op uitdraaien. Ze maakten zich allebei steeds kwader en uiteindelijk zou een van de twee wegstormen en was er nog niks opgelost. Mia wilde dat wel voorkomen, maar ze was ook nog boos op hem, op de reden waaróm ze het had gedaan. Hij leek er niets van te snappen, want ineens ontspanden zijn spieren, hij legde zijn armen op zijn benen en keek haar met zijn hemelsblauwe ogen verbaasd aan.
‘Wat heb ik gedaan dan?’
‘Ja, met Eva, weet je het niet meer? Die kwam hier iedere dag, voor jullie zogenaamde “project red-de-duif” waaraan jullie moesten werken. Je was iedere dag weg met haar Maarten! Je was alleen ’s avonds tijdens het eten bij mij en daarna moest je ook nog weg om met haar op straat de duiven te observeren! Daarom heb ik het gedaan. Daarom ben ik vreemd gegaan met Philip!’

Haar verhaal klonk stom en niet overtuigend nu ze het zo hardop uitsprak. Ze had er lang en vaak over nagedacht, maar de reden dat ze vreemd was gegaan was haar steeds dommer voorgekomen. Dat project bestond echt en ze wist ook dat hij er een hoog cijfer voor moest halen om volgend jaar mee te kunnen naar Australië, iets waar hij zijn leven lang van gedroomd had. Ze voelde zich dom en zielig. Ze wilde het liefst door de stoel zakken en onder de grond verdwijnen. Ze wist dat het een vreselijke reden was, maar het was wel waar wat ze zei.
‘Wat? Ik snap jou niet. Is dit de reden van alle ellende? Heb je me daarom verraden en bedrogen? Wat een zieke, slappe reden Mia. Walgelijk. Je was dus jaloers op mij en Eva, omdat we samen een schoolproject moesten maken! Als ik ergens niet tegen kan, is het wel jaloezie. Ik wil het er niet eens meer over hebben, want als jij om zoiets al vreemd gaat met nota bene mijn beste vriend, dan wil ik je niet meer kennen. De groeten!’ Hij stond op en beende naar de deur. Zijn gezicht was angstaanjagend. Zijn ogen leken wel zwart van woede. Mia werd wanhopig. Ze wilde niet dat hij nu zou gaan, want dan kwam hij nooit meer terug.
‘Neem je planten dan ook maar mee, die hoef ik hier dan ook niet meer in huis!’ schreeuwde ze naar zijn achterhoofd. Maarten had de deur al geopend, maar sloot hem nu weer zorgvuldig, alsof hij bang was dat de deur zou breken als hij hem harder dicht zou doen. Hij draaide zich om en Mia zag tranen in zijn ogen. Ze schrok ervan, want ze had Maarten maar één keer eerder zien huilen en dat was toen zijn opa dood was.
‘Nee, die kom ik later wel halen,’ zei hij terwijl zijn stem drie keer oversloeg. Mia wilde het liefst opstaan, naar hem toe lopen en hem in haar armen nemen om hem te troosten, maar ze bleef gespannen in de stoel zitten.
‘En je dagboek, die moet je ook meenemen,’ zei ze bijna fluisterend. Ineens veranderde er iets in zijn gezicht. Het leek zich te ontspannen en tot een glimlach om te vormen, maar zijn gezicht vertrok juist, alsof hij enorme pijn had.
‘Heb je hem gelezen?’
‘Ja, behalve het begin, dat was in het Deens.’
‘Dat weet ik. Vond je het een leuk cadeau?’ Mia fronste haar wenkbrauwen en staarde Maarten aan of hij gek geworden was.
‘Ja, maar waarom wil je dat nou weten? Ik vond het een heel leuk cadeau, maar ik snap niet dat Philip het had en…’
‘Hij had het niet moeten krijgen. Dat was een fout, ze bezorgen op adres, ik woon natuurlijk samen met Philip op één adres en hij was thuis toen het gebracht werd. Ik heb het voor je laten binden in leer, maar wilde het je komen brengen. Nou ja.’

Mia had niet doorgehad dat er tranen over haar wangen waren gelopen, maar ze merkte het toen ze haar hand voor haar mond sloeg. Ze was overrompeld door dit alles en ze wist niks uit te brengen. Ze had nog nooit een liever persoon dan Maarten ontmoet. Hij was zo ontzettend goed en ze schaamde zich nu nog meer voor wat ze had gedaan.
‘Het spijt me zo Maarten. Ik hou echt van je en ik wil niets liever dan je terug. Ik mis je. Ik mis ons.’ Ze hoorde dat haar stem ineens schor geworden was en ze schraapte haar keel tevergeefs. Maarten stond nog steeds bij de deur. Hij verroerde zich niet en Mia moest weer er weer aan denken dat hij op een standbeeld leek. Hij keek niet naar haar, maar richting het bed, ook al wist ze zeker dat hij niet naar het bed keek, maar naar iets in zijn gedachten, wat ze nooit te weten zou komen.
Ze maakte aanstalten om op te staan, maar Maarten maakte met een handgebaar duidelijk dat ze moest blijven zitten. Toen hij zijn ogen weer op haar richtte ging er een schok door haar lichaam. Zijn ogen waren weer helder en lichtblauw, zoals ze zich ze herinnerde. Hij liep langzaam naar haar toe en ze voelde een golf zenuwen door zich heen spoelen. Hij stopte voor haar voeten en ze keek hem aan terwijl ze voorzichtig zijn hand pakte. Hij omsloot die van haar en kneep er zachtjes in. Ze stond langzaam op en bracht haar gezicht vlak bij de zijne.
‘Ik hou van je Maarten,’ fluisterde ze zo zacht dat ze even twijfelde of ze het gezegd had of dat ze het dacht.
‘Ik hou ook van jou.’ Maarten legde zijn kin tegen haar voorhoofd en ze hoorde hem diep zuchten. Ze frummelde aan het touwtje van zijn trui en wilde hem nog één vraag stellen, maar ze durfde het niet zo goed. Ze liet de vraag achterwege en genoot van het moment hem weer bij zich te hebben. Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte hem stevig tegen zich aan.
‘Ik heb je zo gemist,’ zei ze zacht terwijl ze zijn lichaamsgeur opsnoof. Wat had ze dat gemist! Maarten rook altijd naar een Deense geur waarvan ze de naam steeds vergat, maar hij rook zo heerlijk en apart dat ze die geur uit miljoenen zou herkennen. Ze wist dat ze hem nog veel uitleg verschuldigd was en dat het lang zou duren voordat hij weer vertrouwen in haar had, maar ze was zo blij dat hij nu bij haar was dat ze daar nog even niet aan dacht.

Citaat:

Verbijsterd staarde Sandra haar aan. Mia had net het hele verhaal aan haar verteld, over dat Maarten langs was gekomen, dat ze hem gebeld had en dat het nu weer goed was, in zekere mate. Maarten sliep nog niet bij Mia. Hij voelde zich behoorlijk gekwetst en wilde rustig aan weer aan hun relatie werken. Mia had er enorme moeite mee en vond het vreselijk als hij ’s avonds weer weg moest. De teleurgestelde blik in zijn ogen was nog het meest ondraaglijk. Het was nu weer een week “goed” tussen hen, maar Maarten was nog heel afstandelijk en leek zich met de dag meer terug te trekken in zichzelf. Mia probeerde hem voorzichtig te benaderen met niet te moeilijke vragen, maar soms schoot hij uit zijn slof en rende dan het huis uit. Steeds als dat gebeurde dacht Mia dat hij niet meer terug zou komen, maar een paar uur later stond hij dan weer voor de deur en deed hij weer opgewekt en lief tegen haar.

Mia wilde haar verhaal graag kwijt aan iemand en had er alleen met Sem over gepraat, maar die kon niet langskomen om haar fysiek te steunen. Mia vond dat haar buurmeisje en tevens beste vriendin ook wel het recht had te weten wat er gaande was in de kamer naast haar. De muren in het gebouw waren niet al te dik, dus Sandra had ongetwijfeld de ruzies gehoord. In het begin van hun relatie had Sandra ongetwijfeld hele andere geluiden gehoord, maar daar wilde Mia niet over nadenken.
Mia zuchtte diep en keek Sandra aan om te peilen welke kant zij koos, die van haar of die van Maarten. Haar blik was neutraal, dus ze zou haar antwoord af moeten wachten.
‘Ik kies geen partij hoor Mia, dat kan ik niet. Ik zat me in te denken wat ik gedaan had in jou en in zijn situatie, maar ik zou het echt niet weten.’
Mia zou graag horen wat Sandra echt dacht, want hier werd ze niet wijzer van.
‘Ah, kom op. Zou jij vreemd zijn gegaan als je jaloers was op je vriend die een meisje als projectpartner had?’ De vraag overrompelde Mia zelf ook. Ze was niet van plan geweest het zo hard en rechtstreeks eruit te gooien, maar nu ze het zo zei vond ze het nog erger klinken. Natuurlijk zou niemand dat doen, alleen zij! Ze sloeg zichzelf tegen haar voorhoofd.
‘Nee, ik denk dat ik eerst aan hem zou vragen of er nog een andere reden is waarom hij zoveel met zijn partner optrekt. Als hij zou zeggen dat het puur en alleen voor het project is zou ik hem vertrouwen,’ zei Sandra een tikkeltje fel. Mia slaakte een kreet uit wanhoop en liet zich achterover vallen op Sandra’s bed.
‘Ik haat mezelf! Ik haat mezelf! Ik haat mezelf!’ riep ze hard uit met haar handen voor haar ogen.
‘Nou zeg, doe niet zo dramatisch. Het is zeker niet slim nee, maar je wil toch niemand anders dan hem?’
‘Nee.’
‘Laat dat dan merken! Je moet er heel hard voor werken, maar hij geeft jou echt niet op hoor, dat weet ik zeker!’

Door Sandra’s woorden was Mia weer een beetje gerustgesteld. Ze wist ook wel dat Maarten haar niet zomaar zou laten gaan en zij hem ook zeker niet, maar haar domme wanhoopsactie zat hem wel enorm dwars. Dat merkte ze aan alles. Hij had Philip nog altijd niet gesproken, ondanks dat die er niets aan kon doen en dat zat Mia weer dwars. Ze had hun vriendschap ook nog eens verpest en dat vond ze nog erger dan dat ze haar eigen relatie op het spel had gezet. Maarten was wel naar haar, de boosdoener, teruggekomen, maar had zijn onschuldige vriend nog niet vergeven. Mia wilde Philip ook niet onder ogen komen, maar dat kwam door het enorme schuldgevoel en de schaamte die ze tegenover hem voelde. Ze wist wel dat ze hem nog eens zou moeten bellen om het allemaal uit te leggen, maar ze durfde niet. Ook omdat ze hem toen hij het dagboek kwam brengen zo bot had behandelt.

‘Zullen we ergens gaan lunchen?’ vroeg Sandra terwijl ze opstond van het bed. Mia knikte en stond ook op.
‘Goed idee, ik heb wel honger.’
Ze liepen door het park en kozen een kleine lunchroom die aan de andere kant tegenover het park lag. Ze bestelden eerst allebei ijsthee en genoten van de zon die zich voor het eerst sinds de winter weer liet zien.
‘Heerlijk buiten nu hè!’ zei Sandra gelukzalig terwijl ze met haar ogen dicht richting de zon zat met haar gezicht.
‘Super,’ mompelde Mia. Ze had net haar telefoon uit haar tas gehaald en zag een gemiste oproep van haar vader. Sandra merkte het afwezige antwoord van haar vriendin op en keek haar verbaasd aan.
‘Wat is er?’ vroeg ze toen ze zag dat Mia met een ongerust gezicht de telefoon tegen haar oor drukte.
‘Mijn vader heeft me gebeld.’ Mia zag dat Sandra niet snapte waarom dat zo erg zou moeten zijn, maar Sandra wist niet dat Mia’s moeder reuma had en haar vader zou haar alleen bellen als het om haar moeder ging. Met bonkend hart wachtte Mia af tot er opgenomen werd. Na vijf keer nam er pas iemand op.
‘Mia!’ riep de lage stem van haar vader in de hoorn.
‘Pap! Wat is er aan de hand? Iets ernstigs met mama?’ vroeg ze ongerust. Ze hoorde haar vader zuchten en ze werd nog ongeruster.
‘Ja, ze is weer opgenomen vandaag. Ze had vannacht enorme pijn in haar voeten en handen en ze kon vanmorgen helemaal niks meer. Ze was doodmoe en haar vingers waren volledig verkrampt.’
Mia schrok van het nieuws. Ze dacht dat de reuma nog niet heel ernstig was bij haar moeder, maar het ging blijkbaar erg hard met die ziekte.
‘Wat gaan de dokters nu doen dan?’
‘Weet ik nog niet, ik ben pas net in het ziekenhuis, maar ik wilde eerst jou en Sem bellen. Ik ga zo weer naar je moeder toe, de artsen zijn bij haar.’
Ze had haar vaders stem nog nooit zo gehoord. Er klonk een paniek in door die ze niet van hem herkende.
‘Goed pap, bedankt dat je me gebeld hebt. Houd me op de hoogte wil je?’
‘Tuurlijk meisje, maak je niet al te veel zorgen hoor, het komt wel… goed.’ De twijfel bij het woord “goed” had Mia niet verzonnen, maar ze wilde hem niet nog meer van streek maken door nog meer te vragen en besloot op te hangen.
‘Geef mama een kus van me, bel me snel!’
Mia keek Sandra geschokt aan. Die wist er helemaal niets van. Mia vertelde liever niet over haar leven tegen mensen.
‘Wat is er?’ vroeg Sandra, duidelijk ook geschokt.
‘Mijn moeder heeft reuma. Ze is net opgenomen in het ziekenhuis omdat ze vannacht veel pijn had.’
‘Heeft je moeder reuma? Waarom heb je me dat nooit verteld?’ vroeg Sandra aangedaan. Mia beet op haar lip, omdat ze er eigenlijk geen antwoord op wist.
‘Tja,’ zei ze toen maar afwezig en ze staarde naar iets in de verte.
‘Ik weet eigenlijk niet veel van je Mia,’ zei Sandra beschuldigend. Mia kneep even haar ogen dicht en keek haar vriendin toen weer aan. Sandra staarde haar met ontzette blauwe ogen aan. Haar blonde haar woei voor haar ogen en verwoed probeerde ze het achter haar oor te steken.
‘Nee?’ probeerde Mia nog onschuldig, maar ze zag Sandra een gezicht trekken waaruit sprak dat ze haar niet voor de gek moest houden.
‘Ik verveel je er alleen maar mee,’ wuifde ze het weg.
‘Niet. Je bent mijn beste vriendin Mia, ik zou toch alles moeten weten?’
‘Ja, maar ik ben niet zo goed in dingen uit mezelf vertellen,’ beet Mia haar toe. Het klonk bozer dan ze bedoelt had. Ze dacht aan Maarten. Ze wilde hem nu bij zich hebben, maar het voelde pijnlijk om aan zijn gekwelde gezicht te denken. Nu ze het had over dingen vertellen aan mensen kwam er ineens een drang in Mia naar boven om dan ook maar gelijk álles te vertellen tegen Sandra. Wie zou ze het anders ooit moeten vertellen? Het idee om haar verhaal over Maarten eens woordelijk uit te leggen leek haar nog niet eens zo slecht, omdat ze tijdens het vertellen zou kunnen zoeken naar oplossingen en antwoorden.

‘Sandra?’ begon ze voorzichtig.
‘Ja?’
‘Wil je echt álles weten? Van begin tot eind?’
Sandra knikte heviger dan Mia gewenst had, maar ze besloot toch door te zetten.
‘Oké, misschien is het wel eens goed voor mij om het eruit te gooien,’ zei ze zachtjes. Sandra knikte nog steeds, als aanmoediging.
‘Ja, als je zelfs je beste vriendin niet alles verteld, wie dan wel?’ de vraag was retorisch, maar toch ook niet.
‘Eh, ja niemand eigenlijk. Ik praat nooit zoveel.’ Mia voelde haar wangen gloeien en dat kwam niet door de zon. Mia realiseerde zich dat ze Sandra pas een jaar kende, maar ze vertrouwde haar wel volledig. De reden om niet zomaar alles te vertellen was dat Mia zich dan kwetsbaar voelde, alsof haar leven een open boek was waaruit iedereen kon lezen. Dat beviel haar niet, maar ze vond het ook wel erg dramatisch dat ze eigenlijk niet zoveel vertouwen in mensen had. De enige persoon waaraan ze alles durfde te vertellen was Maarten. Het stak haar toen ze bedacht dat ze hem de laatste tijd ook niks meer durfde te vertellen, bang hem kwijt te raken door verkeerde woorden te gebruiken.

Ze voelde dat haar handen zweterig waren en veegde ze af aan haar broek. Daarbij ging ze over een bobbel in haar broekzak. Het gelukspoppetje van Sem! Ze had er niet meer aan gedacht sinds ze het ding in haar zak gestopt had. Wilde het haar iets vertellen op dit moment? Dat het misschien wel goed was om haar verhaal te doen tegen Sandra? Ze haalde het poppetje uit haar zak en staarde kort naar het geschilderde gezichtje op het stukje hout. Het lieflijke glimlachende gezicht staarde haar geruststellend aan. Ze voelde dat het wel goed zat en besloot te doen wat haar gevoel zei.
‘Oké, ik zal je alles vertellen. Van begin tot… nu,’ ze probeerde een glimlach te vormen. Sandra ging verzitten op haar stoel en leunde met haar hoofd op haar handen.
‘Alles,’ zei Sandra vastbesloten en haar houding zei dat ze voorlopig niet van plan was ergens naartoe te gaan. Mia had dus alle tijd van de wereld. Ze zuchtte diep en ging met haar gedachten terug naar de zomervakantie van 2007, de zomer waarna alles zou veranderen.

Citaat:

De roodgrijze lucht kondigde een zware storm aan, maar toch liep ik nog kilometers van huis, om even mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Ik keek naar het riet, dat aan de kant van de sloot stond. Op iedere windvlaag golfde het en een klein geluksgevoel borrelde in mijn buik omhoog. Ik zuchtte diep en sloot even mijn ogen. Dit was de laatste dag dat ik hier woonde, in dit dorp. Mijn geboortedorp. Het liefst zou ik blijven, maar de reistijd naar de stad waar ik studeerde was te lang om dat nog drie jaar vol te houden. Ik had het al een jaar gedaan, maar de twee uur heen en terug per dag waren me te veel. Aangezien de trein en bus ook niet goed op elkaar aansloten stond ik meestal nog een half uur erbij te wachten en at ik ’s avonds een slappe frikadel om niet flauw te vallen tijdens de anderhalf uur in de trein. Dit was de moeilijkste beslissing van mijn leven geweest, om weg te gaan hier. Ik wist zeker dat ik dit ging missen, het wandelen door het park richting de weilanden die grensden aan het dorp, mijn favoriete plekje langs de slootkant waar ik wel eens dieren of de lucht schetste met potlood, mijn familie. Er kwam een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Mijn zus Sem, mijn ouders, de hond, ons paard. Ik kon en wilde ze niet missen. Sem had al beloofd dat ze zo vaak als ze kon langs zou komen, maar zij had ook haar studie en haar vriend, dus die belofte had ik al als verbroken beschouwd voordat hij gemaakt was. Ik kwam bij mijn favoriete plekje aan de slootkant, tussen het hoge riet, waar niemand me kon vinden. Ik ging zitten en deed mijn slippers uit. Ik liet mijn voeten in het koele water bungelen en keek naar de eenden die kalm heen en weer zwommen over het water. Ineens werd ik overspoeld door een golf van paniek, die ik niet snel genoeg onder controle kreeg en die me in elkaar deed krimpen. Dit soort paniekaanvallen had ik de laatste dagen wel vaker. Het kwam doordat ik besefte dat ik écht weg ging. Het was niet een onnozele uitspraak die ik wel vaker had gedaan. Zo vaak had ik al geroepen dat ik het huis uit wilde, tijdens ruzies met mijn ouders, of wanneer Sem mijn kleren zonder te vragen had “geleend”, maar nu was het zo afschuwelijk definitief dat het mijn keel dichtkneep.

Ik probeerde mezelf rustig te maken door aan mijn kamer in de stad te denken waar ik morgen zou wonen. Het was een grote kamer, met een eigen keukentje. Daar was ik heel blij mee, want alle andere kamers waar ik naar was gaan kijken hadden dat niet. De meesten hadden niet eens ruimte voor een bureau, dus ik mocht mezelf echt gelukkig prijzen. Het gebouw trok me ook erg aan. Oud en hoog, daar hield ik van. De kamers waren ook hoog, zo’n drie meter. Er zaten ook van die ouderwetse schuiframen in, een detail waar ik behoorlijk trots op was. Studiegenoten van mij hadden me wel eens hun kamers laten zien en altijd was ik dan blij dat ik nog thuis woonde. De bedompte ruimtes in hoge studentenflats waren voor mij helemaal niets, maar toen deze kamer ter beschikking kwam had ik niet lang getwijfeld. Ik wist dat het er ooit van moest komen en vond dit een geschikt moment. Een betere kamer zou ik van mijn leven nooit vinden in die stad. Morgen ging ik officieel over. Alle spullen die ik mee kon nemen zaten al in dozen. Ik liet alleen mijn bed, oude kledingkast en bureau staan in mijn oude kamer, voor als ik in het weekend kwam slapen. De nieuwe meubels had ik vorige week met mijn moeder allemaal al gekocht. Een tweepersoonsbed, niet omdat ik die al nodig had, maar gewoon omdat ik dan eens diagonaal kon liggen, een grote kledingkast met dubbele deuren en een lang bureau die ik voor één van de schuiframen kon zetten stonden al in mijn nieuwe kamer. Mijn vader, vooral zijn rug, was erg blij dat hij die zware meubels niet hoefde te verslepen. Ik sloot mijn ogen en ging op mijn rug liggen. Na een tijdje werd ik wakker, ik moest in slaap gevallen zijn, want ik had een vreemde droom gehad, stond op en besloot maar terug naar huis te gaan. De lucht was van lichtrood naar donkerrood verkleurd en er was een onheilspellende wind op komen zetten. Augustus was een vreemde maand, er viel altijd meer regen dan dat de zon scheen, maar toch was het benauwd en heet.
Na drie kwartier lopen was ik terug in mijn straat. Ik bleef even staan om naar het huis te kijken, om het in mijn geheugen te prenten. Het was een vrijstaand huis in een straat van tien huizen. Ze zagen er allemaal verschillend uit. Ik vond ons huis het mooiste. Het was een laag wit huis met een rieten dak. Mijn ouders hadden het zelf laten bouwen voordat Sem en ik geboren waren, dus het was nu ongeveer vierentwintig jaar oud. Mijn vader was de architect van het huis, dus hij heeft het volledig zelf ontworpen. Mijn moeder is dierenarts en wilde graag haar praktijk aan huis, wat ook gerealiseerd was. Het huis was daardoor heel lang geworden, omdat de praktijk erin verwerkt was. Boven hadden we dus een enorme ruimte en Sem en ik hadden een enorme kamer met eigen badkamer. Ik vond mezelf soms echt een verwend kind, dus ik praatte liever niet over het huis, omdat mensen, wanneer ik het wel deed, me altijd arrogant aanstaarden. Vriendinnen van de basisschool en later de middelbare school waren graag bij mij thuis, vooral omdat ik een paard had. Hij was eigenlijk van Sem, maar zij vond het prima als we met hem buitenritten gingen maken door het park en langs de weilanden. Het paard, Diëgo, was nu met pensioen en Sem wilde daarna geen eigen paard meer. Ze had een verzorgpaard aangeboden gekregen van de buren en aangezien ze veel tijd in haar studie en vriend stak kon ze dat er beter bij combineren dan een eigen paard. Diëgo kwam nu dus voor mij en mijn moeders rekening.

Ik liep weer door, het tuinhek in, direct naar de stal van Diëgo. Hij had een uitloopstal en stond met zijn manen in de wind richting het weiland van de buren te kijken.
‘Hé jongen,’ zei ik zacht toen hij me aan zag komen. Hij was dunner geworden en zijn heupbot stak uit, niet omdat hij niet genoeg at, maar hij was al tweeëntwintig. Mijn moeder had hem gelijk met de geboorte van Sem aangeschaft. Ik aaide zijn witte vacht en voelde weer een brok in mijn keel schieten. Om niet weer in huilen uit te barsten gooide ik snel wat hooi neer voor Diëgo en ging naar mijn kamer. Het zag er leeg en troosteloos uit zonder al mijn spullen die het normaal zo gezellig en vol hadden laten lijken. De boekenkast was leeggehaald en de kast zelf stond al beneden in de hal, want die nam ik wel mee naar de stad. De vensterbanken waren altijd gevuld geweest met beeldjes van paarden, vogels, koeien en biggetjes, maar die zaten ook allemaal al veilig in krantenpapier verwikkeld. Ik ging met mijn hand over het gladde hout en staarde even uit het raam. Ik zag mijn moeder bij Diëgo staan. Ze aaide hem terwijl hij zijn hooi at en ik dacht dat ik haar schouders zag schokken. Ze was toch niet aan het huilen? Meteen voelde ik bij mezelf weer tranen opwellen en ik ging snel in mijn bed liggen met de dekens over mijn hoofd om me te kalmeren. Waarom deed ik het ook alweer?

De volgende dag was ik al vroeg wakker. Mijn vader had gezegd dat de verhuiswagen er om negen uur al zou zijn en ik wilde nog douchen en afscheid nemen van mijn kamer en Diëgo voordat we zouden gaan. Ik had niet naar de tijd gekeken, maar toen ik klaar was met douchen was het pas zeven uur. Sem was er niet, die sliep bij Robert, haar vriend, dus ik moest iets anders verzinnen om me nog een uur bezig te houden. Ik opende mijn laptop en keek of ik mail had. Eéntje maar, van Celine, een studiegenootje. Zij had me aangespoord om op kamers te gaan in de stad, zodat ze iemand had om mee naar de kroeg te gaan. Dat idee stond me niet echt aan, ik hield niet van kroegen, maar ze had daarnaast nog wel meer aantrekkelijke voordelen van op jezelf wonen genoemd. In de mail stond alleen maar hoe blij ze was dat ik nu ook in de stad kwam wonen en dat ze niet kon wachten om “helemaal los te gaan”. Ik gniffelde even bij dat zinnetje. Celine was nou niet bepaald het type om los mee te gaan. Ze was best klein en behoorlijk verlegen. Haar blonde, steile haar was altijd perfect glanzend en glad en ze had er altijd een rood speldje in gestoken om haar pony uit haar gezicht te houden. Ik mocht haar graag en vond het heerlijk om met haar naar de bibliotheek te gaan om te studeren. Ze was heel ijverig en wilde altijd hoge cijfers halen, dus wanneer ik weer eens zat te dromen tijdens het leren porde zij me altijd op door te gaan. Gelukkig maar, anders had ik het nooit gered.
Ik stuurde een kort bericht terug op haar mail en sloot mijn laptop weer af. Het was inmiddels half acht en ik hoorde mijn vader met zijn zware stappen over de gang lopen. Ik grinnikte, want ik wist zeker dat hij nog zenuwachtiger zou zijn dan ik. Hij zei het dan wel niet, maar ik merkte het aan alles. Hij was de laatste dagen heel zorgzaam tegenover mij. Hij vroeg continu of ik nog iets nodig had wanneer hij boodschappen ging doen, of dat hij me nog een keer op moest scheppen bij het eten en als ik iets moest halen of hij me met de auto moest brengen, ook al had ik zelf mijn rijbewijs. Ik vond het aandoenlijk, maar ook moeilijk om hem zo te zien. Mijn vader was altijd de onwrikbare, nuchtere, sterke man die geen vlieg kwaad deed, maar die je altijd zou beschermen tegen wat dan ook. Door zijn brede schouders en grote snor leek hij altijd op een commandant uit het leger, vond ik. Hij vond het wel grappig wanneer ik dat tegen hem zei, vooral omdat hij zo zachtaardig als een teddybeer was. Hij had zijn dienstplicht zelfs afgewezen omdat hij bang was dat hij een geweer moest leren bedienen en dat vond hij maar niks.
Hij ijsbeerde nog steeds door de gang. Ik rolde met mijn ogen en liep naar de gang toe.
‘Morgen pap, wat ben je aan het doen?’ vroeg ik gespeeld slaperig, alsof ik pas net wakker werd.
‘Oh, ben je al wakker! Ik kon niet meer slapen, dus ik ben een beetje aan het opruimen.’ Hij zuchtte diep en ik liep naar hem toe om hem te omhelzen.
‘Ik ga niet dood hoor pap, alleen maar verhuizen!’ riep ik uit, omdat ik zag hoe gekweld hij keek.
‘Weet ik wel, maar jij bent mijn eerste dochter die het huis uit gaat! Dat is moeilijk voor me hoor. Ik ga je echt vreselijk missen!’
Ik knikte zachtjes en drukte hem nog steviger tegen me aan.
‘Pap, ik hou van je. Ik kom in het weekend toch nog altijd langs?’ Nu knikte hij en hij klopte me op mijn hoofd.
‘Ja, gelukkig wel. Nou kom op, we gaan je spullen maar eens naar beneden brengen!’ zei hij met een gemaakte grijns. Ik liep met hangende schouders terug naar mijn kamer en pakte de eerste doos op. Er stond “voorzichtig, breekbaar” op, maar dat had ik voor de zekerheid op iedere doos geschreven, omdat ik, nadat ik ze had dichtgeplakt, niet meer wist in welke nou wel of geen breekbare spullen zaten.