Bokt.nl

Citaat:

De dagen, de weken de maanden gingen normaal verder, nou, niet helemaal normaal: Zonder Shannon.
Niemand begreep hoe het zover had kunnen komen met Shannon. Dit had niet mogen gebeuren. Kay, Stefanie en Anissa voelde zich allemaal schuldig omdat ze niets hebben gedaan. Niemand wilde dat het zover ging metShannon, niemand wilde haar dood. Dood door die rotziekte. 27.8 kilo. dat was meer dan 25 kilo te licht. Shannon is altijd al dun geweest, maar dat heeft ze zelf nooit gezien. Kay was sinds Shannons dood heel stil, zei bijna niks, en sloot zijn gevoelens op. Huilen deed hij niet meer al wou hij het nog. Hij had het er echt moeilijk mee.

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
M'n lief, je moet me geloven
Al doet het pijn...
Ik wil dat je me los laat
En dat je morgen weer verder gaat
Maar als je eenzaam of bang bent
Zal ik er zijn..
Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam,
en ik kom eraan
Kijk in de lucht
Kijk naar de zee
Waar je ook zult lopen ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent
Wat je ook doet
Waar je ook gaat
Wanneer je me nodig hebt
Fluister gewoon mijn naam
En ik kom eraan

Tot die nacht. Het bleek dus dat Kay, Anissa en Stefanie allemaal dezelfde droom hadden.
Ze liepen op een grote groene wei. Er leek geen einde aan te komen. Met allemaal paarden erin. Toen ze een eindje verder kwamen zagen ze Shannon staan. Ze kwam op hun afrennen. Zo hebben ze een lange tijd dingen met elkaar. Toen werden Anissa wakker, net als Stefanie en Kay tegelijk.
Shannon was nog bij hun. Dat wisten ze zeker.
Als de zon niet meer zou schijnen
En als het licht werd uitgedaan
Als het maanlicht zou verdwijnen
zou ik in het donker staan
Maar ik zou je zeker vinden
vinden met mijn ogen dicht
Want jouw lach zou mij verblinden
Als je lacht dan wordt het licht
Toen ze die volgende middag op de manege kwamen en hadden gereden liepen ze over het erf. Toen kwam er een paard het erf op draven. hij leek sprekend op Sjors. Ernaast verscheen een meisje. Shannon. Zorg goed voor hem. En ze verdween weer. Dit kon tog niet zo zijn, Sjors, met zijn zelfde halster en alles om. Ze hadden Sjors terug, maar waarom. Hij hinikte hard. En bijna alle paarden hinnikte terug. Hij mistte zijn vrienden. Dit was het meest bizarre wat ze ooit hebben meegemaakt.
Kay was nog steeds stil, eigenlijk sloot hij zich helemaal af van de rest. Wat is er Kay? vroeg Anissa op een dag. Je bent steeds zo stil! Ik mis Shannon zo! Ik kan het nog steeds niet beseffen, en over de wangen van alle drie liepen tranen.
De volgende dag liepen ze door de stad. Een man hield hen aan. Shannon is nog steeds bij jullie, ze mist jullie. En hij liep door. De drie waren allemaal stil. Hoe wist hij het van Shannon?? En wie was hij??
Sinds Shannons dood gebeuren er vreemde dingen.... De foto die van de muur valt, Sjors en die man. Er was genoeg bewijs dat Shannon hier nog was, vonden ze alle drie.
De drie waren nu door en door vrienden. Ze deden bijna alles samen. Wekelijks gingen ze naar het graf van Shannon.
Hé geef mij je hand ik neem je mee
Naar een plekje waar de zon zal schijnen
Waar je grootste zorgen meteen verdwijnen
Hé laten we dansen met elkaar
Op het ritme van ons eigen leven
Want je bent niet alleen, sla je arm om me heen
De volgende harde klap. Het auto-ongeluk. Kay was met Kevin een buitenrit gaan maken. Tot ineens een auto om de bocht kwam vliegen. Kevin schrok, gooide Kay eraf en rende terug maar de manege. Maar Kay werd ook nog eens geschept door die auto. na 4 weken kwam hij uit coma. Van die auto is nooit wat terug gevonden. Kay heeft bijna 2 maand in het ziekenhuis gelegen. Met enkel een gebroken been. En 3 gebroken ribben. Het had niet veel gescheeld en zijn rug was gebroken. Heel veel mazzel dus volgens de artsen. Toen hij uit het ziekenhuis kwam moest hij nog vier weken rondlopen op krukken en dan nog 2 weken herstellen. Hij mocht wel naar school, verder niks en rusten.
Hij hobbelde veel rond op zijn krukken want Kay kon echt niet stil zitten.... Toen hij net uit het gips was kon hij het niet laten weer op het paard te klimmen.
Zo gingen er weken voorbij.... Zonder Shannon, niemand kon haar nog uit het hoofd zetten.
Het normale leven ging toch verder, naar school, paardrijden enz. het is nu Bijna al een half jaar geleden dat Shannon overleed. Overmorgen om precies te zijn, dan gingen ze met heel klas 1F en Kay naar het graf van Shannon.
Toen die dag had iedereen een gedicht, tekening of iets anders gemaakt en iedereen kreeg een rode roos om mee te nemen. Kay zou op Sjors meerijden, Stefanie en Anissa op hun eigen paarden, en aangezien Kevin het enige paard was dat voor de kar kon mocht die voor de kar die versierd was met rode en witte rozen. Een meisje uit hun klas zou mennen. Daar ging de stoet. Iedereen met een rode roos. Het zag er vrolijk uit, maar toch verdrietig. Veel mensen bleven staan kijken. Toen ze er aan kwamen was het even stil. Een minuut of 10. Ze legde een voor een de bloem er neer en zeiden wat als doei Shannon, sterkte meid of ze zeiden niks. Stefanie zei doei meid, sterkte daar. Anissa zei ik blijf altijd van je houden en Kay wist niks te zeggen. Hij wist genoeg te zeggen maar kon niks zeggen. Hij liep snel weer terug naar Anissa en Stefanie. Ze huilde allebei en bij Kay liepen de tranen ook weer over zijn wangen. Toen ze terugreden huilde er veel meisjes, Stefanie, Anissa en Kay zaten ook huilend te paard. Iedereen keek de verdrietige optocht na.
Toen die avond alles achter de rug was spraken ze af om ’s avonds nog even de stad in te gaan. Ze liepen midden in de stad de grote paardenwinkel in. Ze kochten er alle drie wel iets.
Die nacht, toen Stefanie ging slapen gebeurde er iets raars. Het fotolijstje viel alweer van de muur. Ze sms’te dat gelijk naar Kay en hij sms’te terug dat dat ook bij hem was gebeurt. Shannon was duidelijk nog aanwezig, maar er waren nog steeds raadsels rondom Sjors.
Dagen en weken vlogen voorbij, met veel ups en downs gingen ze verder. Kay, Stefanie en Anissa waren altijd nog verdrietig om Shannon, maar het leven ging toch verder….