Je zou ook een hoofdstuk kunnen verdelen
een lang stuk verdeeld over 2 hoofdstukken.. dan bouw je ook weer wat spanning op.. en is het langdradige gelijk weer weg [VER] Zo is het leven
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Jolliegirl
-
- Berichten: 36007
- Geregistreerd: 18-07-04
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 14:06
Je zou ook een hoofdstuk kunnen verdelen
een lang stuk verdeeld over 2 hoofdstukken.. dan bouw je ook weer wat spanning op.. en is het langdradige gelijk weer weg - Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 14:07
Jolliegirl schreef:Ik denk dat het wel meevalt dat langdradige..
Je zou ook een hoofdstuk kunnen verdelen
Bedoel je dit :
In een stuk 2 hoofdstukken
Of bedoel je dit :
In twee stukken 1 hoofdstuk
- Jolliegirl
-
- Berichten: 36007
- Geregistreerd: 18-07-04
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 14:09
sorry beetje krom uitgelegd.Dat je bijvoorbeeld een hoofdstuk maakt met wat meer beschrijvingen, wat langdradiger..
En dan halverwege stopt, en het andere vervolg deel verwerkt in een nieuw hoofdstuk
Dan heb je een wat langer stuk, met meer details enzo.. Maar hoeft men dat niet in een keer weg te lezen
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 14:11
Jolliegirl schreef:Dat eerste
Dat je bijvoorbeeld een hoofdstuk maakt met wat meer beschrijvingen, wat langdradiger..
En dan halverwege stopt, en het andere vervolg deel verwerkt in een nieuw hoofdstuk
Dan heb je een wat langer stuk, met meer details enzo.. Maar hoeft men dat niet in een keer weg te lezen
Ik heb al een paar keer twee hoofdstukken in een stuk verwerkt hoor
Maar misschien wat te veel hak op tak ?
Ik ga het in ieder geval proberen
Ik zit ook met 1500 woorden grens, dus korter zal ik de stukken niet kunnen maken
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 14:59
Ik ben niet gek, ik ben gek, ik ben niet gek, ik ben gek, ik ben niet gek, ik maak mezelf gek ! Als ik nou gewoon eens normaal was, net zoals ieder ander.. Als ik nu eens niet zo anders was, misschien ben ik wel gek, en misschien is het nu nog te genezen, of misschien ben ik wel al te laat..
Gedachtes spookten door mijn hoofd, en dit keer kon ik ze niet negeren, ik wist er geen antwoord op, maar het bleek de laatste tijd wel dat ik gek was.
Er zat een grote brok in mijn keel, mijn ogen branden en ik voelde mijn spieren weer aanspannen. Langzaam krimp ik ineen op de grond. Ik kroop moeizaam naar achteren en leunde tegen de verwarming aan, ik had het zo koud en ik was zo moe.
Ik liet mijn kin op mijn knieen zakken en wiegde mijn hoofd heen en weer. Zachtjes neuriede een liedje, om mezelf tot rust te laten komen. Geen verdriet meer, geen haat meer, geen angst meer. Ik heb mezelf zo vaak verteld dat er niks is om bang voor te zijn.
Net als vroeger, toen ik nog een klein meisje was en ik dagen niet kon slapen en door wat. Ik geloofde mensen te snel dat was mijn probleem, en nu, nu was mijn vertrouwen in mensen helemaal weg.
Ik zink verder in mijn gedachten, en ik zie mezelf weer liggen in mijn bedje met een of ander boek of stripboek in mijn handen. Mijn ogen zijn half gesloten en vallen steeds maar dicht, maar zo klein als ik was hield ik ze zo lang open totdat het echt niet meer ging.
Als klein meisje werd ik meegezogen in de boeken, hoopte ik vaak dat ik een figuur was uit het boek, een figuur die knapper was, slimmer was, mooi kon zingen of juist goed kon dansen.
Het doet me pijn dat ik als klein meisje nooit genoegen had met mezelf, altijd keek ik tegen andere mensen op, en daar maakte deze altijd gebruik van..
Ik open mijn ogen weer, wat heeft het voor nut om over het verleden na te denken. Ik was klein, het was normaal, elk klein kind wilt beter zijn dan dat deze werkelijk is.
Veel kinderen kunnen niet slapen omdat ze bang zijn voor monsters onder hun bed, of zoals ik omdat ik een verhaal hoorde van een klasgenootje over geesten..
Ik probeerde op te staan en voelde mezelf dom waggelen naar het bed, ik liet mezelf op het bed vallen en mijn ogen vielen weer dicht.
Langzaam voelde ik mezelf dalen in gedachten, ik voelde de wind door mijn haren en zag mezelf staan bij het hek van de wei. Ik voelde mijn handen door de manen van een paard gaan, het paard echter was erg wazig, ik kon maar niet plaatsen welk paard het was.
Langzaam liep ik richting de oude boerderij, ik aarzelde, ik wist wat er ging komen, toch opende ik de deur. Ik liep de gang door en deze leek zo lang te zijn, weer opende ik een deur en liep de keuken in. Mijn hoofd wendde naar rechts en ik opende ook hier weer een deur.
Ik voelde een brok in mijn keel, terwijl ik mezelf zag liggen op de bank, zo jong, zo kwetsbaar. Ik zag hoe een gedaante over me heen dook, en een schelle gil kwam uit mijn mond.
Hoofdstuk 9, Praten
"Ik hou van je, dat weet je, het komt wel goed, maar laat mama je helpen" hoorde ik mijn moeder zachtjes fluisteren.
Ik snikte luid en de tranen bleven maar stromen, ik kromp ineen in de armen van mijn moeder en het enige wat ik dacht was dat ik nu veilig was, dat ik niet meer bang moest zijn.
"Waar heb je dan over gedroomd ?" vroeg mijn moeder, ik negeerde haar vraag en wimpelde deze af met iets wat moest lijken op 'ik weet het niet'
--
Ik schrok weer wakker en merkte dat mama al was opgestaan. Ik zocht de klok en zag dat ik lang had geslapen, ik had zo weer een dag voorbij laten gaan.
Mijn hoofd deed zoveel pijn, en ik drukte beide handen tegen mijn oren, ik wou niks horen, ik wou niks zien. Ik wou zo graag slapen, maar hoe ik mezelf ook draaide of keerde, de slaap kwam niet meer.
Ik strompelde naar mijn eigen slaapkamer en zocht mijn telefoon, een paar berichtjes van onbelangrijke mensen, een paar keer gebeld door Videl.
Behendig smste ik Videl of ik vandaag niet langs kon komen, ik had iemand nodig. Al snel kwam er een sms terug, 'wat is er dan, tuurlijk kan je komen' Met een beetje twijfel smste ik terug dat ik niet wist wat er was, dat ik misschien wel gek was.. 'Jij bent niet gek, en tuurlijk kan je komen, eet je dan ook mee ?' kreeg ik hierop weer terug. Dat is een date dan smste ik, ik grinnikte, 'tuurlijk hebben wij een date moppie' Antwoordde ook zij weer.
"Mama kan jij mij naar Videl brengen ?" vroeg op mijn allerliefst. Ze keek me aan en glimlachte, "tuurlijk kan ik je brengen, hoe laat wil je door ?" "Nu" was mijn antwoord weer.
Al snel zaten we in de auto, mama probeerde zo nu en dan een gesprek aan te kaarten, maar ik wou gewoon niet praten. Snapte ze dan niet dat ik niet wou praten, en waarom moest ze dan altijd huilen en vragen waarom ik wel praatte met vriendinnen, want dat was toch niet te vergelijken.
Ik wou haar echt niet kwetsen, ik wou mijn mama niet zien huilen, ik wou haar die pijn niet aandoen. Langzaam draaide ik mijn hoofd "Ik hou van jou mama" fluisterde ik. Ik zag een glimlach op haar gezicht en een zachte, warme blik in haar ogen.
Toen we over de lange weg reden keek ik stiekem naar links om een huis te zoeken, een huis waar ik nooit meer zou kunnen komen. Een huis wat ik zo mistte, of eigenlijk een jongen die ik zo mistte, en dan toevallig in dat huis woonde.
Toen ik merkte dat mijn moeder naar me keek draaide ik snel mijn hoofd weer om.
We reden de straat ik van Videl, snel raapte ik al mijn spullen bij elkaar en kuste mijn moeder gedag. Ik sprong uit de auto en rende richting het huis. Ik rende met twee sprongen tegelijk de trap op. Nog voordat ik op de bel had gedrukt deed Videl de deur al open.
Beide gilden we en vlogen elkaar in de armen, Videl al sinds jaar en dag mijn aller, aller beste vriendin. Mijn harts vriendin, iets dat we al zo'n elf jaar volhielden.
Later zouden wij als oude vrouwtjes bij elkaar op bezoek gaan, allebei aan de thee, met natuurlijk een koekje erbij. Wij voor altijd !
Snel stapte ik binnen en deed mijn jas en schoenen uit, al giechelend liepen we de woonkamer binnen waar Jacob al op de bank zat.
Jacob en Videl, het perfecte stel, ze hielden zoveel van elkaar, iets waar niemand tussen zou komen. Altijd waren ze aan het bekvechten, maar hun liefde was voor altijd !
Ik glimlachte toen ik hun weer samen zag, en dat herinnerde mij aan hem en ik samen, die hier ook wel eens kwamen. Hand in hand, samen verhalen vertellen en aanluisteren en samen tv. kijken.
Videl zag het al in mijn ogen, aan mijn houding, alles. Ik probeerde te glimlachen, maar er kwam nog geen grimas uit.
Ze schudde haar hoofd "hier moeten we over praten Mika, je bent er nog lang niet over heen."
Een diepe zucht uit mijn mond, en ik draaide wat met mijn ogen, waarom wouden mensen toch altijd praten, en dan vooral over mij ?
Mijn blik stond gekluisterd aan de tv en ik probeerde niet te veel op Videl te letten, deze probeerde steeds mijn aandacht te trekken. Maar ik liet haar natuurlijk niet winnen, ik wist waar ze op uit was, en dit spelletje kon ik makkelijk mee spelen. Geen probleem voor mij, ik doe gewoon alsof alles goed is, want alles is toch ook goed, gek ben ik niet.
Videl greep me bij mijn schouders en keek me diep aan in mijn ogen, ik voelde mijn ogen branden en probeerde door middel van gekke bekken te trekken mijn tranen te bedwingen.
"En nu gaan we praten Mika, nu gaan we praten tot dat het mij duidelijk is wat er is, ik kan voor de rest niks doen !"
"Goed, als je wilt praten, wat is er nou zo boeiends aan mij" schreeuwde ik. Videl keek een beetje geschrokken, deze reactie had ze niet verwacht. De reactie had ik zelf niet eens verwacht, ik voelde me wat ongemakkelijk worden, Videl was mijn alles beste vriendin, dit had ze ook niet verdiend.
"Sorry, ok, we gaan praten" murmelde ik.
Weer zijn tips erg welkom.
Dit is echt het laatste stukje voor de week
Laatst bijgewerkt door Balou_k op 19-02-10 15:18, in het totaal 2 keer bewerkt
- Jolliegirl
-
- Berichten: 36007
- Geregistreerd: 18-07-04
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 15:05
Netjes!
Mooi ge-eindigd ook!
- Anoniem
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 15:11
En ben nu echt wel nieuwschierig naar het vervolg!
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 15:12
- trudel
-
- Berichten: 450
- Geregistreerd: 21-08-06
- Woonplaats: Ulrum
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 20:12
kon gewoon niet stoppen met lezen!!
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 20:58
Praten ging moeizaam, over wat moest ik praten, ik voelde me zo slecht nog niet. Het was gewoon.. Ja wat was het eigenlijk, langzaam verzonk ik in mijn gedachten. Het gesprek verliep moeizaam, en het enige wat ik kon zeggen was dat het me speet, dat ik het ook allemaal niet meer wist.
Ik wist niet wat er was, ik wist niet waarom ik de dingen zo deed als ik ze deed, ik wist niet waarom ik zoveel nadacht, ik wist niet waarom ik zo was. Hoe maak je iemand duidelijk waarom je, je zo rot voelt als je het zelf niet eens goed weet ?
Videl keek me aan, "het komt allemaal goed" het komt allemaal goed zegt ze, hoe kan zij dat zo goed weten, ze weet niet eens wat er in mij om gaat. Ik weet het zelf niet eens.
Ik voel me zo stom, ik stel me gewoon aan, zo'n slecht leven heb ik niet. Er zijn zoveel mensen die het zoveel keer slechter hebben dan mij. En ik zit hier als een klein kind te janken op de bank, te snotteren en te beven. En er komt bijna geen woord uit mijn keel, en het enige wat andere mensen kunnen zeggen is dat het wel goed komt. Nee, het komt niet goed, ik weet zelf verdomme niet wat er is..
Vaak als ik alleen ben en niemand om mee heen, dan kan ik gesprekken voeren met mezelf, weet ik precies wat ik moet zeggen en vertellen, weet ik precies hoe ik me voel, waarom ik me zo voel. Maar in een gesprek, als ik echt moet praten dan klap ik dicht. ik weet het niet meer, en hoe hard ik ook mijn best doe ik krijg het niet uitgelegd..
Ik zoek naar de emoties, naar de gedachten en de woorden, maar ik weet niet hoe ik alles uit moet leggen, ik raak alles kwijt en het enige wat ik uit kan brengen is dat ik het niet weet.
Videl kijkt me aan, "het komt echt goed, ik beloof het je" weer kijkt ze me veelbelovend aan. Ze zet de muziek wat harder en pakt de laptop erbij. "Nu gaan we lachen"
De rest van de avond kijken we films en zitten we op de laptop of spelen we een spelletje, tot diep in de nacht zijn we nog wakker.
De uren lijken voorbij te zijn gevlogen, de tranen staan in mijn ogen en mijn buik doet vreselijk veel pijn van het lachen. Ja, we hebben gelachen.
Als we uiteindelijk naar boven willen gaan om te gaan slapen wil ik eerst nog even roken, dit moet op het balkon, Videl houdt absoluut niet van sigaretten en sigaren etc. alles wat rookt is slecht. Terwijl ik aan het roken ben staat Videl aan de andere kant van de deur gekke bekken te trekken, weer voel ik mijn buik aanspannen, geweldig.
Vies kijk ik naar mijn sigaret en besluit deze weg te gooien, wat maakt het ook uit. Met bevende vingers wil ik de deur open doen, vast, Videl staat aan de andere kant met de sleutel in haar hand. Ze grinnikt en stopt de sleutel weer in het slot draait deze van het slot af en opent de deur voor me.
Samen lopen we naar boven en gaan beide onze tanden poetsen, natuurlijk ben ik weer mijn tandenborstel vergeten, en natuurlijk heeft Videl hier rekening mee gehouden.
"Denk jij dat ik jou nog niet ken ? Hier je eigen tandenborstel, en die blijft hier" lachent reikt ze mij de tandenborstel aan.
Grinnikent kruipen we samen in bed, en proberen zo weinig mogelijk geluid te maken, we wouden Jacob niet wakker maken, deze zou de volgende morgen nog naar de kerk gaan. Na nog geen vijf minuten beginnen we samen te lachen, zomaar, zonder reden. "Ssssst" roepen we bijna, en natuurlijk werkt dit niet mee voor onze lachbui.
We horen Jacob draaien in zijn slaap en kijken elkaar weer aan, "ssstt" zeggen we weer.
Ik draai me nog een keer om en sluit mijn ogen, denken aan goede dingen Mika, alleen maar denken aan goede dingen. Plots voel ik een vinger in mijn zij porren, en weer begin ik te lachen.
Jacob draait nog een keer om "meiden ik wil morgen graag naar de kerk, of jullie gaan slapen of ik slaap wel op de bank"
Toen was het stil, we wouden zijn gevoelens niet krenken, en nog een keer draaiden we om. Aan goede dingen denken, alleen aan goede dingen denken, al snel werd alles zwart.
Hoofdstuk 11, Deal
"En toch ga ik naar Carnaval" schreeuw ik uit. Niemand die me tegen gaat houden, zijn ze gek geworden, ze kunnen me nu niet meer straffen, ik kan er nu niet veel meer aan veranderen. Ik kan er niet voor zorgen dat ik toch nog verder mag met mijn opleiding, weinig kans toe..
Mijn moeder kijkt me aan en zoekt naar de juiste woorden. "Je bent van school gestuurd, je hebt het voor jezelf verpest, de boetes die we moeten gaan betalen.. Dit kan ik niet aan. Je hebt geen school meer, geen opleiding en geen stage meer, geen geld meer. Hoe denk je dat alles nu gaat lopen ?"
Ik staar naar de grond, ik kan er nu niks meer aan veranderen, kon ik dat maar..
"Je mag naar Carnaval, maar dan moet je gaan voordat je vader thuiskomt, er gaat wat zwaaien en ik kan hem niet tegen houden"
Ik staar nog steeds naar de grond en kan nog steeds de juiste woorden niet vinden..
"Ik maak nu een afspraak met je, je mag naar Carnaval en dan ga jij volgende week naar de dokter, je moet met iemand praten !"
Ik kijk haar aan, ik weet niet wat ik moet denken, ik ben niet gek, maar misschien kan die dokter me inderdaad wel helpen, misschien weet de dokter wel wat er met mij aan de hand is..
"Ok, deal" zeg ik zacht.
Mama keek me aan, ze leek opgelucht, een hele last minder want ik zou naar de dokter gaan, ik zou met iemand gaan praten en ik zou misschien weer 'normaal' worden.
Ik draaide mezelf om, ik wou nu even rust, gewoon niemand om me heen. Het enige wat ik nodig had was slaap, ik was nog steeds zo moe, maar slapen ging niet.
Ik sprong op bed, heerlijk warm was het hier, ik wikkelde mezelf in de dekens wat heerlijk knus aan voelde. Ik sloot mijn ogen, maar de slaap kon ik niet vatten. Zo lag ik daar een of misschien wel twee uur, gedachtes bande ik uit mijn hoofd, alles was leeg het enige wat ik hoorde was de muziek die afkomstig was uit de slaapkamer van mijn broertje en zusje.
Langzaam stond ik op en liep naar het raam, het was leeg op straat, er waren weinig sterren te zien en de maan lag verscholen achter de wolken. Het was mistig, weer een deprimerende nacht, maar het was zo mooi. De nacht had wel iets, zo iets geheims, verscholen in de nacht. Ik was altijd al meer een nachtmens geweest, maar nu was het helemaal erg, ik sliep meer in de ochtend en middag dan in de nacht.
Ik ging weer in bed liggen, met mijn ogen staarde ik naar het plafond. Ik dacht na over de belofte aan mijn moeder, ik zou naar de dokter gaan.. Misschien was het een te overhaaste beslissing geweest, of had ik hier stiekem niet al naartoe geleefd. Zo lang ik geen pillen zou moeten slikken, tot daar zou ik het goed vinden. Ik grinnikte, ik ben toch niet gek..
Misschien zou de dokter me echt kunnen helpen, misschien zou het echt goed voor me zijn.. Het kon toch geen kwaad, al was het maar een keer.. Dan kon ik nog zien wat ik er van vond, wie weet.
Gedachtes spookten weer door mijn hoofd en ik hoorde de muziek nog maar vaag. Ik was er niet helemaal bij, mijn ogen hield ik gesloten.
Hij keek lachend achterom, een gemene lach, meestal werd ik gelukkig als ik hem zag lachen, maar van deze lach werd ik alleen maar bang en verdrietig. "Ik wil niet praten" zei hij hard. Het lood zakte me in mijn schoenen, hoe heb ik het zover laten komen.. Wat heb ik toch misdaan. Iedereen keek naar ons, ik voelde mijn tranen rollen over mijn wangen. Ik schaamde me niet, het maakte me niet uit, HIJ maakte me uit, hij was belangrijk, en ik raakte hem kwijt, ik voelde het geluk door mijn vingers glippen. Het is zoals water, je kan het pakken maar nooit voor eeuwig vasthouden. "banketstaaf" schreeuwde ik terwijl ik me snel omdraaide en weg rende.
Ik schrok wakker, wanneer houdt dit op, waar verdien ik dit toch aan..
Ik kroop in een en sloot mijn ogen weer, al gouw liepen we weer hand in hand over straat.
En wederom zijn tips welkom
Ik heb dit dus even snel geschreven, in mijn hoofd weet ik al waar het gaat einde, en ik wil het zo snel mogelijk afronden voordat ik mijn ideeen vergeet..
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 21:01
@ Negra, het is ook echt
- Anoniem
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 19-02-10 21:20
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst door de TopicStarter : 20-02-10 21:02
- Jolliegirl
-
- Berichten: 36007
- Geregistreerd: 18-07-04
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 20-02-10 21:31
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst door de TopicStarter : 21-02-10 13:17
- maxie
-
- Berichten: 2248
- Geregistreerd: 14-07-02
- Woonplaats: groningen
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 21-02-10 21:34
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Geplaatst door de TopicStarter : 22-02-10 12:24
Aangezien ik nu naar Carnaval mocht was het wat kalmer thuis, op school ging het helaas net zo slecht als altijd..
Misschien lag het wel aan mij, misschien had ik me meer open moeten stellen, niet altijd zo onzeker zijn.
Een lichte waas lag op mijn ogen, de lettertjes van het beelscherm leken te vervagen en langzaam verzokt ik steeds verder in mijn gedachten..
Mijn dagboek bijna vergetend, af en toe typte ik er een stuk bij, en af en toe las ik een stuk terug, het viel me op dat er regelmatig 'ik heb mijn best gedaan' in voor kwam. Als ik eenmaal begon met schrijven in mijn dagboek kon ik moeilijk stoppen, ik vond het heerlijk al mijn gevoelens en emoties erin te storten, dan voelde het allemaal niet meer zo vol en opgekropt.
Morgen zou ik naar Shannon gaan, Carnaval kwam eraan, dus waarom nog treurig zitten, ik moest me ontspannen en gewoon rustig blijven. Elke leuke jongen die ik tegen zou komen zou de mijne worden, of eigenlijk was ik zo niet meer..
16 streepjes was het vorig jaar, maar wou ik dat dit jaar nog wel.. Het enige dat ik echt wou was gewoon Carnaval vieren, lekker gek doen en helemaal los gaan. Op al die 'leuke' Carnavalsliedjes, die we dan ook luidkeels mee zingen.. Ja, niks kan op tegen een paar dagen flink Carnavallen en daarna heerlijk uitslapen, toch moe zijn en dan ook nog eens geen stem meer over hebben. Ja, dat was Carnaval.
Die avond kon ik niet in slaap vallen, ik zag 01:00 uur voorbij komen, 02:00 uur, 03:00 uur, 04:00 uur en als laatste zag ik dat het zo'n 05:30 uur was.
Mijn wekker had ik om de vijf minuten gezet, ik moest wel op tijd wakker worden, misschien had ik wakker moeten blijven.. In ieder geval ik werd niet wakker, door al mijn wekkers was ik heen geslapen en rond 13:00 werd ik heerlijk wakker..
"oliebol" vloekte ik zachtjes, weer verslapen, snel een sms naar Shannon, die zal zich wel afvragen waar ik blijf.. Wild zocht ik naar mijn telefoon, die ergens aan de andere kant van het bed lag dan waar ik hem voor ik ging slapen had gelegd. 3 smsjes van Shannon, 'Mika, hoe laat deed jij komen, is dit wel het goede nummer dat ik heb ?'
Snel stuurde ik een sms terug 'Sorry scheet, heb me weer een beetje verslapen, kan je me anders niet komen halen ? Dan gaan we gelijk langs paardlief'
Al snel kreeg ik een smsje terug dat dit goed was, ze zou er over een uurtje zijn dus ik moest op schieten..
Zo snel als ik kon zocht ik kleren bij elkaar die ik mee zou nemen voor het weekend en kleren voor vandaag, hierna sprong ik de douche in. Natuurlijk nam ik de radio aan met de volume knop ver open.
Ik vind het heerlijk om te douchen, dan kan ik me helemaal ontspannen, soms ga ik gewoon op de grond zitten en doe mijn ogen dicht. Heerlijk, zo kan ik uren blijven zitten.
Een tijd later dacht ik dat ik iemand hoorde roepen, voorzichtig tuurde ik door het raam, "Mika, halloo, hier beneden, sta je nou nog onder de douche ?"
Ik zwaaide even en rende vlug naar beneden om de deur open te doen, daar stond ik dan in mijn blote kont, brrr wat was dat koud.
Snel kleedde ik mezelf aan en deed mijn spullen voor het weekend alvast in een tas. Shannon was ondertussen bezig met mijn kamer, "Die moet nodig onder handen worden genomen, schaam jezelf" zei ze er op een lacherige manier bij.
"Zullen we nog een film kijken ? Mama is nog niet thuis, en ik moest wachten op mama" vroeg ik aan Shannon. Shannon nam mijn aanbod graag aan en al snel zaten we achter de computer de film Moulin Rouge te kijken.
Ik vind het maar een treurige film, hoe veel pech kan een mens hebben ? Dan word je echt verliefd en dan gaat het gewoon niet, dan mag het gewoon niet zo zijn. Eerst word het stiekem gedaan, dan word het ontdekt, dan word het verboden, dan zijn ze even bij elkaar en dan sterft zij..
Er is dan een voordeel, ze sterft in de armen van diegene waar ze van houdt.
Toen mama uiteindelijk terug kwam was de film net afgelopen, "ga je voorzichtig doen, gaan jullie je gedragen ? Hier heb je 50 euro, maar laat het je vader niet weten je kent hem" zei mama..
Natuurlijk kende ik papa, ik hou hartstikke veel van hem, maar hij kan zo zijn dat ik hem de nek om kan draaien. Hmm, figuurlijk natuurlijk. Hij heeft het beste met me voor, maar hij pakt het gewoon verkeerd aan. Hij is te streng, te nors, te bot en te beledigend.. Mama daar in tegen is lief en zachtaardig, ze laat merken dat ze van me houdt wat ik ook doe en dat ze er altijd voor me zal zijn.
Twee verschillende mensen eigenlijk, misschien zijn ze daarom wel drie keer gescheiden, en misschien dat mama daarom een relatie begon met een vrouw..
Maar uiteindelijk zijn ze weer bij elkaar, nu alweer zo'n anderhalf jaar ? Ik hield het niet echt meer bij, er waren vaak genoeg ruzie's en discussie's, het zou me niet verbazen zou mama weer een keer weg gaan..
Ik zou het ook snappen, en of ik het erg zou vinden ? Af en toe zag ik mama zo verdrietig, en dan heb ik gewoon het gevoel dat ik er niks aan kan doen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik doe dan zo mijn best en bescherm haar zoveel als ik kan..
Maar eigenlijk wil ik beide van mijn ouders niet afvallen, ik wil niet een van de twee het gevoel geven dat ik meer van die of juist die hou..
Maar ik weet zeker dat ik papa de laatste tijd verdriet doe.. Ik ga nu weg, dit hele weekend, ook volgend weekend ben ik niet thuis, en voor het weekend daar op heb ik ook al plannen.
Het vervelende is dat papa door de week niet thuis is en ik hem dus nooit zie of spreek. Zou daar het probleem liggen ?
Ik schrok op uit mijn gedachten toen Shannon vroeg of we nog om kousjes gingen, vorig jaar hadden we hetzelfde kostuum, maar de kousjes daarvan waren niet meer schoon te krijgen en uitgelubberd.
Ik zei mama gedag en gaf haar een kus, "en doe papa de groetjes van me ok ?"
Eerst reden we nog om de kousen, en hierna reden we snel door naar het huis van Shannon.
"Maandag moet ik wel thuis zijn, moet dan naar de dokter he, dat weet je toch ?" vroeg ik Shannon, "Ja ja dat weet ik"
In de auto kon je altijd fijn praten met Shannon, de muziek keihard, en dan praten, het maakte niet uit wat je zei. We begrepen elkaar toch wel, we kwamen altijd uit op het goede, daarom pastte we zo goed bij elkaar..
Shannon en Ik twee verschillende meisjes maar vanaf het begin onafscheidelijk. Zij als knap meisje, ik dacht dat ze arrogant zou zijn, en ik als onzeker meisje ze dacht dat ik een trut zou zijn. Zo zie je maar weer dat vooroordelen niet altijd juist hoeven te zijn.
We kwamen aan bij Shannon waar we al snel een sigaretje opstaken en wat te drinken kregen van Shannon's mama. Gezellig zaten we aan de keuken tafel te praten over van alles en nog wat, het maakte niet uit. We lachtte wat af en we hadden pret voor 10.
Shannon's moeder wist wat er met mij aan de hand was, en in princiepe was ik qua school en karakter verdraaid veel hetzelfde. Spreek ik mezelf hier niet tegen ? Zo verschillend, maar zo hetzelfde.
Het avond eten was al bijna klaar en mijn buik bromde nu al. Het eten van haar was altijd verukkelijk ! Heerlijk ouderwetse stampotten, lekker krokante frietjes of een heerlijk soepje. Alles wat ze mij voorschotelde, ik vond het lekker.
Tijdens het avond eten was het redelijk stil, geen onaangename stilte, maar gewoon lekker rust, geen gekibbel aan je hoofd. Zo'n stilte waarvan je geniet, die je geen angst aanjaagt, waarin je je fijn voelt en veilig.. Zo'n stilte was het en ik genoot er van, van de stilte en het eten natuurlijk.
- _Mel
-
- Berichten: 4053
- Geregistreerd: 25-11-05
- Woonplaats: Zakynthos
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 24-02-10 18:46
Super hoor!
- Balou_k
-
- Berichten: 14314
- Geregistreerd: 02-01-08
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-10 11:39
- Jolliegirl
-
- Berichten: 36007
- Geregistreerd: 18-07-04
Re: [VER] Zo is het leven
Geplaatst: 25-02-10 16:27
