Bokt.nl

Citaat:

Audrey
Als Audrey de volgende ochtend wakker word is ze helemaal brak en is het nog maar vier uur in de ochtend. Ze heeft niet goed kunnen slapen door het feit dat Geoff gaat verhuizen en door de brief die ze heeft gevonden. Het heeft haar helemaal van slag gebracht. Haar moeder was gisteravond nog boos geworden omdat Audrey pas zo laat thuis kwam. Audrey besteedde er geen aandacht aan en is meteen naar bed gegaan. Audrey stapt uit bed. Haar pyjama verwisselt ze voor een skinny jeans en een lang vest met daar omheen een riem. Als ze naar beneden loopt kraken wat treden onder haar voeten. Audrey staat even stil en luistert of ze wat hoort. Het is helemaal stil in het huis. Buiten hoor je een boot toeteren. Audrey loopt verder de trap af en gaat in de keuken op onderzoek uit. De tafel is nu ontdaan van alle papieren. Op het kastje waar servies in staat ligt echter nog een boel papieren kris kras door elkaar. Audrey pakt de stapel en legt hem op de keukentafel. Met een zucht gaat ze achter de stapel zitten. Het kan wel zijn dat Geoff gaat verhuizen, daar zal ze mee moeten leven. Maar dit wil ze tot op de grond uitzoeken.
Ze pakt het bovenste papier van de stapel. Een rekening. Ze legt het naast zich neer. Zo ruimt ze de hele stapel op. Alle rekeningen op de ene stapel, brieven op de andere en dergelijke weer op een andere. Het komende uur brengt Audrey zo door. Ze is al voorbij de helft als ze wat foto’s tegen komt. De foto’s zitten met een paperclip aan elkaar. Audrey haar hand trilt en haar hartslag gaat sneller. Dat meisje op de foto’s, dat is zij. Dit kan niet. Ze blijft naar de foto staren. Een meisje met donkere krullen en een zacht gezicht. Haar spiegelbeeld. Het meisje zit op een zwarte crossbrommer. Op de andere twee foto’s staat ze met twee oudere mensen, waarschijnlijk haar ouders, en nog drie andere kinderen. De kinderen lijken geen van alle op elkaar. Een klein blond meisje, een groter donker meisje en een grote jongen die er uitziet alsof hij net uit bed is. Audrey legt de foto’s weg en gaat thee zetten voor zichzelf. Als ze het theewater opzet ziet ze dat het al kwart over vijf is. De tijd is snel gegaan. Terwijl het water wordt verwarmd zoekt Audrey de brief erbij. De stapel met papieren legt ze terug op het kastje. Het water kookt ondertussen en Audrey giet de thee op.
‘Wat doe jij al zo vroeg op?’ vraagt Audrey haar moeder. Audrey schrikt op. Audrey was zo opgegaan in het zoeken van het huis dat ze haar moeder niet hoorde aankomen. Ze kijkt op de klok en ziet dat het zes uur is. ‘Ik kon niet meer slapen’ zegt Audrey terwijl ze vluchtig de brief in het telefoonboek probeert te duwen. Haar moeder heeft in de gaten dat Audrey iets probeert te verbergen. ‘Wat heb je daar?’ vraagt ze dan ook nieuwsgierig. Audrey slikt en probeert gauw een excuus te verzinnen maar het lukt niet. ‘Ik moet trouwens al naar mijn werk. Dat was ik gister vergeten te zeggen. Ik ga even snel iets eten en dan ben ik weg. Ik ben vanavond misschien wel op tijd thuis. Leuk hé?’ gaat haar moeder door. Audrey knikt opgelucht. Gelukkig is haar moeder er niet over doorgegaan. Ze pakt het telefoonboek op en staat van de tafel op. ‘Ik ga nog even mij opmaken, dan kan ik daarna extra lang met Gabry wandelen. Tot vanavond’ zegt Audrey terwijl ze naar boven vlucht.
Boven legt Audrey het boek op haar bed neer en slaakt een diepe zucht. Dat was op het nippertje. Audrey pakt de foto’s uit het boek en bekijkt ze nog eens. Het meisje is haar tweelingzus. Het moet wel zo zijn. Audrey slaat het telefoonboek weer open en gaat verder met het zoeken naar weeshuizen in New York. De brief bevat niks aan informatie. Er is geen logo, geen telefoonnummer, niets. De brief is gesigneerd met Mrs. Baker, Het Huis, New York. Audrey pakt haar schooltas en haalt er een schrift uit. Van haar bureau pakt ze een pen en ze schrijft alle adressen op van weeshuizen. Ook de telefoonnummers en website-adressen noteert ze. Dan klapt ze het boek dicht en legt het op haar bureau. De brief vouwt ze op en gaat in haar kontzak. De foto’s doet schuift ze in de kaft van haar agenda. Ze gaat achter over liggen op het bed en bekijkt de adressen. Het zijn er drieëntwintig. Dat zal lang zoeken worden. Gelukkig heeft ze van bijna alles adressen ook een website. Dan kan ze straks op school onderzoek doen. Ze weet nog niet hoe ze dit verder moet aanpakken en baalt er opeens van dat Geoff weg gaat. Hij had haar vast fantastisch geholpen. Ze neemt zich voor om het tegen niemand te vertellen, iedereen heeft het er al zwaar genoeg mee dat Geoff weg gaat.

Becca
Als Becca het erf oprijdt ziet ze al dat Ann bezig is met het voorbereiden van een barbecue. Ann houdt altijd van gezelligheid en doet dan ook het liefst zoveel mogelijk dingen samen. Becca zet haar brommer in de schuur en loopt naar Ann toe. ‘He Becca. Waar ben je geweest, het is al vrij laat. We gaan al zo eten’ zegt de vrouw. ‘Sorry. Ik had Bran naar huis gebracht en toen hebben we nog even gezwommen’ verklaart Becca. ‘Dat verklaart meteen ook waarom jij er zo nat uit ziet. Ga toch even iets droogs aantrekken’ stelt Ann voor terwijl ze de kooltjes aan steekt. Becca knikt en loopt het huis in. Boven trekt ze een short aan en een bikinitopje. Ze neemt ook alvast een vest mee naar beneden. Als de zon straks zakt zal het snel kouder worden.
‘Becca!’ roept Heather uit als ze haar pleegzus het huis uit ziet lopen. Becca zwaait naar Heather en loopt erheen. Heather zit op haar pony, een bloedmooie witte welsh. Ann is nou eenmaal gek op pony’s. Daarom hebben ze vier pony’s op stal staan, ze hebben toch ruimte genoeg. Heather deelt deze passie met hun pleegmoeder. Becca rijd ook wel eens paard. ‘Lekker gereden?’ vraagt Becca aan het meisje. ‘Ik ga niet rijden. Ik zet haar alleen op stal’ antwoord het meisje. ‘En dan zadel je hem helemaal op?’ vraagt Becca grinnikend. De wei is net drie seconde lopen. Daarvoor hoef je niet je pony op te zadelen. ‘Ja, dat is leuk’ zegt het meisje stug. Becca moet nu voluit lachen. ‘Becca! Zet even de pony’s op stal’ roept Ann haar toe. ‘Is goed’ roept Becca nog nahikkend terug. ‘Succes hè’ zegt Becca nog tegen haar zusje terwijl ze naar de stal loopt. Becca opent de staldeuren alvast en pakt de halsters. Buiten loopt ze naar de wei en pakt haar ‘eigen’ pony uit het land. Becca doet het halster om en springt erop. Becca opent handig het hek en sluit het weer. In een drafje rijdt ze naar de stal. Daar ziet ze Heather haar pony weer afzadelen. ‘Kijk Heather. Zo kan het ook’ zegt Becca terwijl ze haar pony aanspoort. Het dier springt aan in galop en Becca rijd een rondje door de tuin. Becca sluit haar ogen en spreid haar armen uit. In volle galop gaat ze door de weides achter het huis. Na een poos houdt ze de pony weer in en gaat over in stap. Ze draait om en stapt rustig terug. Ze kijkt naar het huis van de buren. Dan ziet ze Bran staan. Hij staat in zijn tuin naar haar te kijken. Becca schrikt en voelt zich betrapt. Bran zwaait en Becca zwaait terug. Dan spoort ze de pony weer aan en rijd naar de stal terug.
‘Ik dacht toch dat de stal de andere kant op was’ zegt haar pleegvader grappend. Becca lacht en antwoord bits terug ‘Ik wou het gras controleren. Kijken of het er nog was’. Haar vader lacht en samen zetten ze de andere twee pony’s op stal. Daarna gaan ze rond de tafel zitten barbecuen.

De volgende dag is Becca al vroeg op. Ze kon niet slapen om de één of andere reden. Na gedoucht te hebben is het wachten totdat de rest wakker word. Becca dekt alvast de tafel en smeert de lunch voor haar broer en zusjes. Als ze daarmee klaar is heeft ze niks meer te doen. Ze loopt de schuur in en gaat haar brommer poetsen. Met de droogte van nu zit de mat zwarte lak onder het stof. Becca is stevig aan het poetsen als ze plotseling opschrikt van een geluid achter zich. Merel staat achter haar ‘kan ik vandaag met je meerijden’ vraagt ze. Becca knikt en gooit haar poetslap op de werkbank. ‘Is goed. Gaan we zo eten?’ vraagt Becca. Merel knikt en samen lopen ze naar binnen en schuiven aan.
‘Schiet nou op!’ schreeuwt Becca geïrriteerd. Ze staat nu al zeker een kwartier te wachten op Merel. Als ze nou opschiet, anders komen ze straks te laat op school. Eindelijk komt Merel de trap af. Ze heeft haar haren hoog opgestoken in een knot. ‘Liefste Merel. Heb je er over nagedacht dat je ook nog een helm op moet?’ vraagt Becca. ‘Nee, hoezo?’ reageert ze. ‘Je knot’ zegt Becca. Merel kijkt geïrriteerd. ‘Ow. Nou, dan ga ik wel met de bus. Die komt ook zo’ zegt ze. Becca kijkt Merel verbaasd aan. ‘Ik dacht dat je met mij mee wou?’ vraagt ze. ‘Ja, maar dan zit mijn haar niet meer mooi’ antwoord Merel als het de normaalste zaak van de wereld is. Becca slaakt een zucht en loopt naar haar brommer. ‘Doei Merel, tot op school’ roept ze nog naar binnen.

Citaat:

Audrey
Aangekomen op school kan Audrey meteen merken dat de sfeer anders is. Het is bedrukt. Cedro kijkt naar haar op. ‘Jij weet het al hè’. Audrey knikt en loopt naar Geoff. ‘Ze weten het allemaal al’ verteld hij haar. Audrey knikt. Het is stil, niemand kan de juiste woorden vinden. Opeens roept één van de jongens dat ze een knalfeest als afscheid gaan nemen. Iedereen stemt in. Ze praten wat over het feest en over de komende wedstrijd die ze wel moeten winnen, als eerbetoon aan Geoff. Als de bel gaat ziet Audrey René op het groepje aflopen. Ze loop door richting Geoff en vraagt of hij met haar naar het schoolfeest wil. Ze heeft ballen die meid, dat is zeker. Het is niet niks om zomaar een groep jongens in te lopen en zoiets te vragen. Helaas is het feest over drie weken en zeer waarschijnlijk zou Geoff toch niet instemmen, ze kent hem wel. Hij mag René niet, ze is een tutje met een reputatie als mannenverslinder. Niet geheel positief. ‘Tuurlijk wil ik met je mee, graag zelfs’ zegt Geoff. Audrey kijkt verbaasd op en René lacht, gooit haar haren over haar schouder en loopt weg. Het is een wonder dat haar heup niet uit de kom vliegt, haar kont zwiert bijna stijl omhoog. Audrey loopt samen met de jongens naar binnen, allemaal kijken ze vragend naar Geoff. Hij haalt zijn schouder op en lacht; ‘ik ben dan toch al weg’. De jongens lachen en begrijpen Geoff zijn actie. Zo zal René in haar eentje moeten.
De hele dag is nutteloos. Audrey komt moeizaam de lessen door en denkt aldoor aan het briefje met website-adressen in haar tas. Als ze een enkele tel niet aan het briefje denkt gaan haar gedachten over naar Geoff. Wanneer de bel haar meld dat het laatste lesuur is afgelopen stormt Audrey de les uit. Ze hoeft vandaag niet te werken en was van plan om nog wat langer op school te blijven. Ze loopt naar de studiehal en neemt bezit van een computer. Als ze haar inlogcode heeft ingevoerd komt Geoff aangelopen. Hij komt naast haar zitten. ‘He, hoef je niet naar huis?’ vraagt Audrey. ‘Ik ben niet graag thuis, ik wil zoveel mogelijk tijd met mijn vrienden door brengen’ antwoordt hij. Audrey heeft met hem te doen. ‘Ik wou ook wat informatie over mijn nieuwe woonplek en school opzoeken’. Audrey knikt, ze durft nu niet de adressen op te zoeken. Bang dat Geoff vragen gaat stellen. ‘Wat doe jij hier trouwens? Hoef je niet naar huis?’ vraagt Geoff. Audrey schrikt. ‘Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in’ antwoordt ze. Geoff grinnikt. ‘Zullen we samen weglopen?’ vraagt hij. Audrey knikt. Geoff draait zich naar zijn scherm en logt zich in. De computer van Audrey is ondertussen al opgestart. Audrey start het Internet op en pakt haar tas. Ze haalt het briefje uit haar agenda en legt het voor zich neer. Geoff kijkt op. Audrey weet dat ze het hem zal moeten vertellen, ze is niet in staat om zoiets voor hem geheim te houden.
‘Dus je bent geadopteerd?’ vraagt Geoff verbaasd. Audrey haalt haar schouder op ‘ik denk het’. ‘Zo, dus ik ben niet de enige die de afgelopen is geschrokken’ antwoord Geoff. Audrey knikt. ‘Kom, dan gaan we die adressen bezoeken’ zegt Geoff ‘hoe wou je het gaan doen?’. ‘Ik weet het niet. Waar ik vandaan kom heet “het huis”. Zo noemde ze het in die brief’ zegt Audrey. Geoff knikt. ‘Dan gaan we die adressen af op zoek naar een weeshuis met bijnaam “het huis”’ zegt Geoff. Geoff pakt het briefje. ‘Ik doe de onderste, jij de bovenste. Dan werken we naar elkaar toe’ verdeelt Geoff de adressen. Audrey is blij met zijn aanwezigheid en hulp. Ze gaat aan het werk. In stilte werken ze samen de lijst af. Totdat ze bij elkaar zijn gekomen. Audrey kijkt hem aan, Geoff kijkt op. Hij werpt een blik op de lijst en kijkt vervolgens weer naar Audrey. ‘Niks?’ vraagt hij teleurgesteld. Audrey schudt haar hoofd. ‘Dit heeft gewoon geen zin. Laten we naar huis gaan’. Geoff knikt. De twee staan op en lopen naar buiten. ‘Ga je mee naar mijn huis? Ik heb geen zin om alleen alles in te pakken’ vraagt Geoff. Audrey knikt. Ze lopen door de verlaten straten naar Geoff zijn huis. Geoff woont midden in de stad in een kast van een huis. Ze hebben een zwembad in de tuin, een buitenkeuken en zelfs een minibioscoop. ‘In wat voor huis ga je eigenlijk wonen?’ vraagt Audrey nieuwsgierig. Geoff haalt zijn schouders op. ‘Dat weet ik eigenlijk niet precies. Het schijnt een groot huis te zijn. Luxe en al die soort dingen’. ‘Chique! Ik kom wel een keertje langs om je nieuwe zwembad uit te proberen’ probeert Audrey hem op te beuren.

Becca
‘Hey Chick!’ Becca kijkt op. Achter haar loopt Mayke. Becca stopt en wacht op haar. ‘Hé! Wat ben je laat, de bel is al gegaan’ zegt Becca als Mayke bij haar is. ‘Ja, sorry. Ik had een kledingcrisis’ verklaart Mayke. Becca moet lachen. ‘Je lijkt op mijn jongere zusjes’ zegt ze. Mayke haalt verontwaardigd haar schouders op. Dan komt Bran langsgelopen. Mayke stoot Becca lichtjes aan. Mayke zet een stralende glimlach op en gooit haar haren naar achteren. Bran loopt langs en zegt ‘hoi’ richting Becca. Becca antwoord met eenzelfde woord. Mayke slaat een diepe zucht. Terwijl ze verder lopen het lokaal in begint Mayke honderduit te praten. ‘Hoorde je dat! Hoorde je dat! Hij zei hoi’ brabbelt ze vrolijk en druk. Becca moet lachen en gaat op haar plek zitten. ‘Okay en nu allemaal stil!’ verheft de leraar zijn zware stem. Mayke gaat zitten en steekt nog haar duim helemaal vrolijk op naar Becca. Dan begint de leraar met de les. De gehele les legt hij uit en kalkt het bord onder met zijn aantekeningen.
Aan het einde van de les is Becca blij dat de bel gaat. De gehele dag zijn de lessen dodelijk saai. Totdat Becca zich begeeft naar haar laatste les. Deze les heeft ze niet met Mayke, zij is nu bezig met het jaarboek. Mayke neemt altijd de organisatie ervan voor haar rekening. Becca loopt langs het lokaal waar ze bezig zijn met het jaarboek. Mayke zit achter een computer te werken en ziet niet dat Becca langsloopt. Becca loopt door richting haar scheikundelokaal. Becca is één van de weinige meisjes bij scheikunde. Ze vindt het niet erg. Jongens zijn eigenlijk toch beter gezelschap. Die hebben nooit last van een kledingcrisis, voor zover Becca weet. Wanneer Becca het lokaal inloopt ziet ze dat er al een opstelling is gemaakt voor proefjes. Becca loopt naar een tafel toe met daarop een brander en verschillende vloeistoffen. Als iedereen binnen is gekomen maant de lerares hen tot stilte. ‘Vandaag gaan jullie in praktijk brengen wat ik jullie de afgelopen week heb proberen bij te brengen’ vertelt ze. ‘Op elke tafel staan zes erlenmeyer’s met vloeistoffen. Het is onbekend welke erlenmeyer welke vloeistof bevat. Dit gaan jullie uitvinden door ze te verbranden en de kleur van de vlam waar te nemen. Je mag er je boek bij gebruiken. Maak nu allemaal tweetallen en ga aan het werk. Ik deel formulieren uit waarop je moet vermelden welke erlenmeyer welke vloeistof bevat. Succes’. Becca kijkt het lokaal rond. Het andere meisje in haar les zit ook hulpeloos om zich heen te kijken. Becca heeft niet veel met haar, eigenlijk heeft ze nog bijna nooit met haar raat, maar och, waarom niet? Becca staat op en wil op het meisje aflopen wanneer ze een stem achter zich hoort. ‘Becca?’ vraagt Paul. Becca draait om. Paul. Een van de beste vrienden van Bran. Tevens sportfanaat en ook ongelofelijk lekker. Hij krijgt ongeveer 40% van de meisje van de school achter zich aan, Bran krijgt er 50% en de andere 10% is bezet of lesbisch. ‘Ja?’ vraagt Becca. ‘Wil je met mij samenwerken?’ vraagt hij. Becca kijkt naar het meisje. Ze zit nog steeds alleen. Dan komt er een jongen bij haar zitten en samen beginnen ze opgewekt te praten. Becca kijkt Paul weer aan en knikt. ‘Mooi!’ zegt deze vrolijk. Becca gaat weer zitten. Paul gaat naast haar zitten en steekt behendig de brander aan. Samen gaan ze de stoffen af en nemen ze waar wat welke stof is. ‘Jij zou eigenlijk eens naar een training moeten komen’ zegt Paul plots. ‘Waarom?’ vraagt Becca verbaasd. Paul haalt zijn schouders op. ‘Gewoon’ zegt hij. ‘Ah, daarom. Oké’ zegt Becca. Paul kijkt haar lachend aan. ‘Dus je komt?’ vraagt hij opgelucht. ‘Is goed. Wanneer?’ vraagt Becca. ‘Vanmiddag, na deze les? Om half vier op het veld’ zegt hij. Becca knikt en ze gaan weer verder met de stofjes.
Als de bel gaat lopen ze samen het lokaal uit. ‘Ik zie je zo?’ vraagt Paul. ‘Is goed’ zegt Becca terwijl ze knikt. Ze gaan elk hun eigen weg. Paul naar de kleedkamers en Becca langs Mayke haar lokaal. Mayke is er niet meer. Ze zullen vast al op tijd klaar zijn geweest. Becca loopt door naar haar kluisje en legt haar tas met boeken erin. Op haar horloge ziet ze dat het kwart over drie is. Waarom heeft ze ook al weer ja gezegd? Wat heeft ze nu weer te doen bij een football training?
Becca gaat zitten op de tribunes langs het veld. De zon schijnt lekker en het is aardig warm. De jongens zullen straks goed gaan zweten. Er is nog niemand op het veld te bekennen, ze zijn vast nog in de kleedkamer. Becca trekt haar vest uit en gaat achterover liggen.
Wat later hoort ze stemmen over het veld. Ze herkent Bran zijn stem. De jongens komen al dollend het veld op. De coach zorgt voor stilte en de jongens moeten rondjes rond het veld gaan lopen. Becca kijkt ernaar, zich afvragend wat er nou zo leuk aan is om te kijken. Paul heeft al eens naar haar gekeken en gezwaaid. Na de rondjes moeten ze nog wat andere oefeningen doen voor hun spieren. Sommige jongens hebben hun shirt uitgetrokken in de hitte. Na een training van anderhalf uur ligt Becca weer achterover in de zon. Ze heeft niet eens in de gaten gehad dat de jongens van het veld afgingen.
’Slaapkop’ hoort ze opeens een stem boven zich. Ze kijkt op en ziet Paul. ‘Ow hé. Sorry’ verontschuldigt ze zich gauw. ‘Je hoeft geen sorry te zeggen hoor. Ga je mee? Dan geef ik je een lift naar huis’ biedt Paul aan. ‘Maar dan staat mijn brommer hier’ sputtert Becca tegen. ‘Maakt niet uit. Dan haal ik je morgenochtend ook weer op’ probeert Paul haar over te halen. ‘Lieve Paul, voor het geval je het nog niet wist, morgen is het zaterdag’ zegt Becca. ‘Ow. Je maakt het mij wel moeilijk zeg’ lacht hij. Becca lacht en samen lopen ze de school in. Bij Paul zijn kluisje stoppen ze. Hij haalt er zijn tas uit. Bran komt op ze af lopen. ‘Kan één van jullie mij een lift geven?’ vraagt hij. ‘Kijk Paul, kun je toch nog iemand een lift geven’ zegt Becca blij. Bran kijkt verbaasd en Paul slaakt een zucht. ‘Wou je haar een lift geven?’ vraagt Bran. ‘Ja, maar dan staat haar brommer hier nog, dus dat kan niet’ legt Paul uit. Bran draait zich naar Becca. ‘Lieve, lieve, lieve Becca, mag ik dan op je brommer naar huis rijden?’ vraagt hij met puppyogen. ‘Of jij rijdt in mijn auto naar huis en ik ga bij Becca achterop naar jouw huis’ stelt Paul voor. ‘Ja, dan kun je wel blijven eten. Er is niemand thuis’ zegt Bran opgewekt. ‘Uh.. maar dan geef ik jou een lift in plaats van andersom’ mengt Becca zich ertussen. ‘Verpest het nou niet’ zegt Paul. ‘Sorry. Ik pak mijn spullen wel en dan gaan we’ zegt ze.

Citaat:

Audrey
Bij Geoff thuis staat het hele huis vol met dozen. ‘Papa wou vroeg beginnen met inpakken’ zegt Geoff. Audrey kijkt rond. Het huis is al kaal aan het worden. Alle foto’s, beeldjes en planten zijn al weg. Geoff loopt door naar de keuken en schenkt hun cola in. ‘Koekje erbij?’ vraagt hij. ‘Nee, hoeft niet’. Ze lopen samen naar boven. De overloop is kaal. ‘Is jullie huis eigenlijk al verkocht?’ vraagt Audrey. ‘Ja, het stond in de stille verkoop. Wie erin komt weet ik niet’ zegt Geoff terwijl hij zijn kamdeur opent. De kamer is nog zoals hij was. Geoff gaat op zijn bed zitten. ‘Ik heb hier geen zin in’ zegt hij. ‘Dan doe je het niet’ zegt Audrey. Ze pakt een bal uit zijn kast en speelt hem naar Geoff toe. ‘Maar het moet’ zegt Geoff en speelt de bal terug. ‘Ooit, maar niet nu’ antwoordt Audrey. Geoff slaakt een zucht en staat op. Hij pakt de bal van Audrey af en dribbelt de gang in. Hij schopt de bal over de overloop, de trap af en naar buiten. Audrey loopt achter hem aan, blij dat hij reageert. Buiten zit Geoff al in zijn auto. ‘Kom, we gaan Gabry halen’ zegt hij vrolijk. Audrey lacht en klimt in de auto.
’Kom Gabry, je mag mee’ zegt Audrey. Op de keukentafel ligt een briefje van tien en een kattenbel. “Ben niet op tijd thuis. Ga maar friet eten”. ‘Leuk’ zegt Audrey tegen zichzelf. ‘Wat is er?’ vraagt Geoff. ‘Niks, niks. Kom we gaan’ zegt Audrey gauw. Het briefje van tien verfrommelt ze en stopt ze diep in haar zak. Gabry springt de pick-up truck in en Audrey bindt haar vast. Ze rijden naar een park wat verder op. Daar lopen ze een rondje met Gabry. Er wordt niet veel gezegd. Woorden zijn niet nodig. Ze zitten beide met hun gedachten ver weg. Geoff denkt na over Audrey en Audrey denkt na over Geoff. ‘Je moet het je moeder vertellen’ zegt Geoff plots. ‘Nee’ zegt Audrey bot. ‘Ik kom je zo snel mogelijk opzoeken’ zegt ze. ‘Als je met je moeder praat’ probeert Geoff. ‘Dat is chantage!’ reageert Audrey verontwaardigt. ‘Dus?’ zegt Geoff. Audrey zucht ‘Oké’. Geoff krijgt een glimlach op zijn gezicht en ze lopen verder. ‘Hoe laat moet je thuis zijn?’ vraagt Audrey na een stilte. ‘Voor het eten, jij?’ vraagt Geoff. ‘Niet’ antwoordt Audrey. ‘Lieg niet’ zegt Geoff. Audrey haalt haar schouders op; ‘mama is niet thuis’. Dan komt Gabry vrolijk aanrennen en Geoff speelt met de bal en Gabry. Audrey mengt zich ertussen en zo zijn ze een tijdje zoet.
Als Audrey weer thuis komt met Gabry geeft ze de hond gelijk te eten. Audrey gaat alle kasten en lades in het huis af. Zelfs haar moeders kledingkast wordt onderzocht. Niks. Dat kan toch niet? Ergens moet iets liggen over haar adoptie. Audrey loopt de badkamer in en kijkt in de spiegel. De badkamer! Daar heeft ze nog niet gezocht. Ze opent de kast met handdoeken, make-up, shampoo en andere verzorgingsproducten. Haar moeders make-up zit in een la met een sorteervak erin. Audrey tilt het sorteervak op. Bingo! Een stapel papieren. Niet veel, maar genoeg. Audrey pakt de stapel en gaat op haar bed zitten. Er zitten rekeningen tussen van een kinderstoeltje, een kinderbedje en nog meer. Er zit maar één brief tussen en verder foto’s. Op de foto’s staat een kleine baby met een identiek andere baby. Zou zij dat zijn met Rebecca? Een andere foto is haar moeder in jongere jaren met één van de kinderen op haar arm. Waarschijnlijk is zij dat, net na haar adoptie. Haar moeder lacht en ziet er vrolijk uit. Zij strekt haar armen uit naar iets wat niet te zien is. Misschien wel Rebecca? Of haar echte moeder? Een zuster? Audrey weet het niet. Ze legt de foto’s aan de kant. De brief heeft ze nog in haar hand. Ze vouwt hem open. Zelfde opzet als de andere brief.

Gefeliciteerd met uw nieuwe dochter. Haar naam is Audrey Oxford. De achternaam is al overgezet in uw achternaam. Wij hopen dat u met veel plezier haar zult opvoeden en van haar zult houden. Haar zus verblijft nog bij ons. Voor haar zijn er al mensen langsgekomen en ook zij zal spoedig geplaatst worden in een liefhebbend gezin. De adresgegevens van dit gezin zullen wij u later via telefonisch contact verschaffen. Wij hopen op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in Audrey haar leven.

M.v.g. het Huis.

Adresgegevens van Rebecca! Waar zijn ze? Telefonisch contact. Zou haar moeder ze genoteerd hebben? Verwoed zoekt Audrey tussen de rekeningen en foto’s. Geen adresgegevens. Audrey heeft zin om te schelden. Haar moeder zou de gegevens toch wel opgeschreven hebben? Audrey raapt de stapel bijeen en legt hem onder haar matras. Beneden komt Gabry haar kwispelend tegemoet. ‘Hé lieverd. Ik ben even weg, tot zo’ praat Audrey tegen de hond.
Sloffend loopt Audrey door de straten. Ze was op weg naar de Mc Donalds maar had onderweg plots geen honger meer. Nu loopt ze al gauw een halfuur rond te dwalen. Geoff is vast al klaar met eten. Audrey belt hem op en vertelt over de papieren in het badkamerkastje. Geoff reageert opgewekt. Hij vindt dat Audrey aan haar moeder moet vragen naar de adresgegevens. Audrey ziet het somber in. Aan haar moeder vragen durft ze niet. Ze heeft al maandenlang geen echt gesprek meer met haar moeder gehad. Hoogstens de nodige woordjes. Geoff moet echter helpen inpakken en hangt op. Audrey loopt weer richting de Mc Donalds. Ze loopt door de Mc Drive heen en krijgt een boze mevrouw op zich. Je mag blijkbaar niet door de Mc Drive lopen. Binnen stond echter een lange rij en buiten was er niemand. Audrey neemt haar milkshake en hamburger aan en loopt naar huis. Thuis is het donker. Audrey eet in het donker en gaat daarna de douche in. Alles gaat op de automatische piloot. Haar gedachten dwalen af naar Geoff in Georgia en Rebecca in South Carolina. Met een fris lichaam kruipt Audrey in bed en gaat een film kijken. De film boeit haar echter niet en haar gedachten dwalen weer af.

Becca
Bran rijdt voorop in Paul zijn jeep. Becca scheurt erachter met Paul. Zonder helm. Bij Bran is inderdaad niemand thuis. Ze gaan naar binnen en drinken wat. Becca moet aan de vorige dag denken. Het zwemmen met Bran. Bran denkt er blijkbaar ook aan want hij vraagt voor een herhaling van de vorige dag. ‘Geen bikini’ zegt Becca. ‘Had je gister ook niet’ zegt Bran met opgetrokken wenkbrauwen. Paul kijkt verbaasd van de één naar de ander. ‘Hebben jullie naakt gezwommen?’ vraagt hij met een open mond. Becca schiet in de lach en Bran kan zich ook niet inhouden. ‘Ja’ zegt Becca hikkend. Paul kijkt verbaasd naar beide. ‘Nee joh. Gister zijn we er met kleren aan in gesprongen’ verklaart Bran. ‘Ow’ zegt Paul enkel. ‘Maar vandaag gaat dat niet gebeuren. Ann vond het gister al niet leuk’ zegt Becca. Bran kijkt bedenkelijk. Becca ziet aan hem dat hij een plan aan het smeden is. ‘Vertel’ zegt ze. ‘Mijn zusje heeft een hoop bikini’s’ zegt hij. ‘Oké, als ik die pas’ zegt Becca. ‘En ik dan? Ik hoop dat ik een zwembroek van jou mag lenen?’ vraagt Paul. ‘Nee, jij moet naakt’ zegt Becca. ‘Als jij mee doet’ antwoordt hij. Becca weigert en loopt naar boven toe. Ze zoekt een bikini uit en hij past goed. Als ze de overloop op loopt hoort ze Paul in Bran zijn kamer. Ze klopt op de deur. ‘Ja, kom maar’ zegt hij. Becca loopt naar binnen en ziet Paul in een zwembroek van Bran.
‘Sexy’ complimenteert Becca hem. ‘Dankje’ bedankt Paul met een buiging. Ze gaan naar beneden en wachten daar op Bran. Die komt later aan met een stapel handdoeken. ‘Ik dacht dat deze misschien ook wel handig zouden zijn’ zegt hij. ‘Nee hoor, die blijven niet drijven’ zegt Becca. ‘Jij vast ook niet!’ roept Bran uit en tilt haar op. Becca gilt en slaat haar armen om zijn nek. Hij rent naar buiten toe en samen springen ze in het zwembad. Paul komt ze achterna. ‘Nee, ik blijf overduidelijk niet drijven’ zegt Becca. Ze zwemmen een poos en hebben veel plezier. Ze volleyballen in het water en Becca wordt het water in gejonast.
Na wat gedold te hebben gaan ze aan de kant liggen. Paul en Bran praten over een team waar ze laatst tegen moesten spelen. Becca kan zich niet in het onderwerp mengen aangezien ze het team niet kent.
Ze kijkt de jongens aan. Menig vrouwelijk leven zal op dit moment op haar jaloers zijn. Eigenlijk is het ook bizar. Zij ligt hier met de twee knapste jongens van haar school. Bran krijgt ongeveer 45% van de meisjes achter zich aan, Paul neemt 40% voor zijn rekening. De andere 15% is bezet, lesbisch of verliefd op een ander. Er zullen zelfs jongens zijn die een vorm van verliefdheid voor deze jongens voelen. Becca haar blik glijdt over de lichamen. Ze snapt de aanbidding wel. Bran heeft echt blokjes, Paul is erg netjes gespierd. Becca besluit om het maar voor zich te houden dat ze hier met deze twee jongens ligt en straks heeft gelegen. Zeker tegen Mayke. Die zou weliswaar in paniek raken en zeggen dat Becca haar liefde van het leven inpikt. Het leukste van al is dat Paul en Bran beide niet zo meidengek zijn. Paul al iets meer maar Bran ontloopt liever het vrouwelijke geslacht.
‘Slaapkop!’ zegt Paul en geeft haar een stoot. Ze kijkt op. ‘Heb ik wat gemist?’ vraagt Becca. ‘Misschien’ zegt Bran. Becca trekt haar wenkbrauwen op en kijkt hem aan. ‘Oké, welterusten dan maar weer’ zegt ze sarcastisch tegen Bran. Ze richt haar blik naar Paul en kijkt hem vragend aan. ‘Of je hier blijft eten. We laten wel iets bezorgen.’ verteld Paul. ‘Hoe laat is het dan al? Ik wil het wel hoor, maar ik zal dan toch even Ann moeten bellen’, zegt ze. De jongens weten de tijd niet en Becca loopt naar binnen toe. Boven vist ze haar mobiele telefoon uit haar broekzak. De achterkant valt ervan af. Het ijzer maakt een lawaai op de tegelvloer. Snel raapt ze hem op en monteert hem weer. Dat rotding wil ook nooit eens blijven zitten. Becca zoekt het huisnummer op en belt.
’Ann vindt het goed’, roept Becca uit het raam. De jongens kijken verbaasd op. Paul steekt zijn duim op en loopt het huis in. Het is ondertussen al half zeven in de avond. Paul draait het nummer van de pizzabezorger. De pizzabezorger heeft een uitgebreid assortiment en ze besluiten om een gezinsschotel met shoarma te bestellen.