Wat ik tot nu toe gelezen heb vind ik heel leuk! Ik ben ook verwoed Twilight-fan, dus dit boeit me wel!
[VER]Dodelijke Liefde.
Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
- Luv_Them
-
- Berichten: 152
- Geregistreerd: 29-07-08
- Woonplaats: Reitsum
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 19-12-09 15:33
Wat ik tot nu toe gelezen heb vind ik heel leuk! Ik ben ook verwoed Twilight-fan, dus dit boeit me wel!
- Inney
-
- Berichten: 6178
- Geregistreerd: 07-10-09
Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-09 14:18
'Seth, Seth!’ Ik keek om. Wie riep mijn naam? Verbaasd keek ik rond. Het was de leraar van geschiedenis,ik had mijn schrift laten liggen. Ik bedankte hem netjes, en pakte mijn schrift aan, iets geërgerd. Toen ik mij omdraaide zag ik haar plotseling, keek ik plotseling in haar koele ogen. Even wilde ik direct mijn ogen weer afslaan, maar op de een of andere manier hielden haar ogen de mijne vast. Ze leken zo bekend, en toch ook weer niet. Toen er in de gang plotseling een nieuwe stroom leerlingen langskwamen, werd het contact verbroken, en voelde ik mij verbouwereerd. Maar tijd om na te denken had ik niet. ‘Seth, jongen!’ Een slag op mijn schouder, en ik draaide me om, en keek recht in het lachende gezicht van Carlo. Carlo zat veel lesuren bij me in de klas, en ik glimlachte iets afwezig. ‘Je kijkt alsof je een spook hebt gezien,’ Carlo keek me met een grijns aan, en ik lachte zwak. ‘Zo zou je het kunnen noemen ja.’ Ik liep met hem verder de gang uit, en was blij dat hij er niet over doorging. ‘Zeg, we gaan morgen naar de stad, met een paar andere jongens. Er komen ook meisjes uit de vijfde. Ga je mee?’ Carlo keek me vol hoop aan. Ik keek even op mijn horloge, en zag direct dat ik vanaf morgen niet meer op school kon zijn. ‘Sorry, kan niet.’ Krampachtig probeerde ik te verzinnen wat ik nu weer als smoes kon gebruiken. Carlo keek me verbaasd aan. ‘Familie-uitje.’ Ik maakte een wanhopig gebaar, en rolde met mijn ogen. Carlo leek er niks achter te zoeken, en knikte lachend. ‘Zeker geen kans er onderuit te komen?’ Ik schudde mijn hoofd, en herhaalde de rolbeweging met mijn ogen. Hij grinnikte iets, en we liepen naar het schoolplein, waar ik afscheid van hem nam. Daarna liep ik ogenschijnlijk rustig naar het Oostelijke bos, waar ik woonde, samen met veel familie. Toen ik eenmaal in het bos was, zette ik mij af, en vloog zo’n beetje door het bos. Als snel zag ik ons huis, en remde ik af. Ik opende de deur, en wilde direct doorlopen naar mijn kamer. Maar ik werd tegengehouden door mijn vader, Dav Salinoski. Hij had dezelfde brede, aardig behaarde, borstkas , de donkere ogen, en de behaarde armen als ik. Zijn hoofdhaar was ook iets langer, en was iets grijzig. ‘Het is weer zover.’ Klonk zijn raspende stem. Ik knikte. ‘Ik weet het, 2 dagen geen school,’ antwoordde ik braaf. Ik snapte niet waarom hij het me elke keer weer zei. Alsof ik dit zou vergeten. Al zou ik willen, dan nog zou ik het me niet lukken. Hij knikte tevreden, en liep naar buiten, waar ik hem weg zag stuiven, waarschijnlijk richting familie om afspraken te maken. Tegen deze tijd van de maan liepen we haast nooit alleen door het bos, we moesten onze zelfbeheersing houden, en daar werd door anderen streng op toegezien. In ons gebied werd niet gejaagd, daar hadden we andere plekken voor. Er waren strenge afspraken gemaakt, vooral in de tijd van de volle maan, de tijd van de onvrijwillige transformatie. We hadden ons jachtgebied in het de beboste uitloop van de stad Plonéour Lanvern. Het was op een veilige afstand van onze woonplaats, zodat het niet zou opvallen. Maar we trokken ook vaak door naar afgelegene gebieden. Maar dit deden we nooit in deze tijd van de maan. Dat was te riskant, onze dierlijke instincten werden scherper, onze menselijke instincten zwakten in deze tijd af. Zolang we binnen bleven, gebeurde er niets, bleven we gewoon onszelf, maar als we werden blootgesteld aan het schijnsel van de maan, de volle maan, was er niets meer wat we konden doen. Ik was er inmiddels al tijden aan gewend, en ik zal het ook nog tijden lang vol moeten houden. Dit was de een van de meest voornamelijk reden waarom wij zoveel mogelijk menselijk voedsel probeerden te vermijden, en ons stortten op de overvloedige dierlijke bevolking van dit gebied. In ons leven waren we al erg vaak verhuisd, vooral in de tijd van hekserij. We werden verdacht van moord, en van onmenselijke krachten. Dit klopte natuurlijk wel, maar op de brandstapel eindigen was er niet bij. Voordat iemand het in de gaten had, waren we vertrokken, en leek het net of er nooit een familie Salinoski gewoond had. We trokken van land naar land, en we hoopten op dit plaatsje wat langer te kunnen blijven, en probeerden ons daarom zo veel mogelijk met dieren te voldoen. Maar er waren natuurlijk ook andere groepen die roet in het eten kwamen gooien. De nomadengroepen, zoals wij ze noemden, trokken van stad naar stad, van land naar land, en hadden de jacht op mensen nog lang niet opgegeven. Deze groepen waren meestal zo beleefd zich aan onze regels te houden, en in ons gebied niet op dieren te jagen. Maar soms was er een uitzondering, die de aandacht naar ons toe leidde. We waren hier nu 1 jaar, en het ging aardig goed. Ik zuchtte even, en keek naar buiten. Het was nu nog volop licht. Ik plofte op de bank neer, en deed de televisie aan. Het beeld stoorde weer eens. Ik stond op, en ramde op de bovenkant van het scherm, waardoor iets ruis wegtrok, maar nog lang niet alles was verdwenen. Na even zappen kwam ik op een zender met kleine tekenfilmpjes, die grappig bleken te zijn. Bij gebrek aan iets beters bleef ik naar de televisie staren, wachtend op mijn vader. Toen het rond 7 uur begon te schemeren, en hij nog niet terug was, begon ik me zorgen te maken, en stond op, om voor het raam uit te kijken op het bos. Maar ik zag hem niet aankomen. Toen hij om half 8 nog niet thuis was, probeerde ik de rest van de familie te bellen, maar ik had geen bereik. Ik haalde diep adem, en nam een besluit. Ik ging naar buiten, hem zoeken, en hoopte maar dat het vannacht bewolkt was. Ik opende de deur, en voelde een frisse bries in mijn gezicht. Ik sloot even mijn ogen, en stormde toen naar buiten.
,- PineApple
-
- Berichten: 3603
- Geregistreerd: 25-03-05
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 02-01-10 16:25
- Draflinger
-
- Berichten: 2425
- Geregistreerd: 01-10-06
- Woonplaats: Malden
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 04-01-10 22:16
werkt verslavend jou stukjes - Inney
-
- Berichten: 6178
- Geregistreerd: 07-10-09
Geplaatst door de TopicStarter : 04-07-10 20:25
Ik zat gebogen over mijn wiskundeschrift, het leek alsof ik hard aan het werk was. Maar niets was minder waar. Vanuit mijn ooghoeken hield ik Samuel in de gaten. Elke beweging ving ik op. Zijn gezicht kon ik niet zien. De lerares liep rondjes door de klas, en beantwoordde wat vragen. Plots stopte ze bij mij. ‘Erin, snap je opgave 17 wel? Je zit er al de hele les na te staren.’ Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan, en dat was ook niet gek, want 17 hadden we al in de les behandeld. Ik keek haar aan, en glimlachte onschuldig. ‘Ik wilde hem even opnieuw bekijken, ik vind deze stof heel moeilijk, snapt u?’ Ze knikte begrijpend, en keek tevreden. ‘kom je even bij me als je er niet uitkomt?’ ‘Natuurlijk mevrouw, vanzelfsprekend.’ Antwoordde ik bevestigend. De lerares, mevrouw oude Scholte, knikte, en vervolgde haar rondje. Ik keek haar na. Zo naïef. Ze had niet eens in de gaten dat de jongen rechtsachter met zijn mobiel zat te klooien, en dat er pennen naar buiten werden gegooid. En het ergste was dat ze ook niet zag hoe Alex Broodman weer werd gepest. Ik wilde opstaan om er wat van te zeggen, op het moment dat de bel ging. Toen bedacht ik mij dat ik me beter in kon houden. Ik moest juist proberen niet op te vallen. Ik haalde diep adem, en liep toen, beheerst, de klas uit.
Voor mij liep Samuel. Ik verloor hem geen moment uit het oog, zonder dat ik naar hem staarde. Hij kwam me zo bekend voor, maar toch ook weer niet. Ik pijnigde mijn hersens, maar ik kon er niet opkomen. De volgende uren gingen voorbij zonder dat ik hem weer zag. Maar in de 2e pauze stond hij er weer. Nu pas zag ik zijn gezicht goed. Het was gehavend, moe, en uit zijn blik straalde pijn en onrust. Hij had een geschramde wang. Net toen ik Sandra na hem wilde vragen, begon ze er zelf over. ‘Heb je Samuel al gezien?’ Ze zei het met een opgewonden fluistertoon. Nonchalant keek ik haar aan. ‘Samuel?’ ‘Ja, de jongen uit het jaar na ons, hij is bevriend met Carlo en Chris.’ Ik knikte, alsof ik hem nu pas herkende. ‘O, hij!’. ‘Ja, hij!’ Opgewonden praatte Sandra verder. ‘Wat zou hij gedaan hebben? Ik hoorde dat hij heel agressief was, dus wie weet?’ Ik knikte maar weer. Sandra was duidelijk uit op een verse roddel, iets waar ik niet aan mee wilde doen. ‘Waarom vraag je het niet?’ opperde ik, om toch nog iets terug te zeggen.
- xCaitlin
-
- Berichten: 2029
- Geregistreerd: 16-05-08
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 04-07-10 20:34
Ben benieuwd hoe het verder gaat, spannend!
- xDefinetly
-
- Berichten: 1004
- Geregistreerd: 07-10-09
- Woonplaats: Noord-Holland
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 04-07-10 22:03
Maar ik vind het iets teveel hebben van Twilight ... Ik zou meer dingen een eigen draai geven dan is het meer jóú boek
- Inney
-
- Berichten: 6178
- Geregistreerd: 07-10-09
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst door de TopicStarter : 05-07-10 09:47
Maar het is wel moeilijk het niet op twilight te laten lijken, omdat dat zo actueel is - M_D_H
- Berichten: 17691
- Geregistreerd: 01-10-09
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 13-07-10 14:38
ik wil nog een deel
- Mireille
-
- Berichten: 41893
- Geregistreerd: 06-01-03
Geplaatst: 13-07-10 21:49
Unwritten schreef:Vergeet niet dat elk vervolg minimaal 1500 woorden moet hebben
Verder vind ik het leuk om te lezen, alleen meer alinea's zou erg fijn zijn. Tevens is het goed te merken dat je inspiratie haalt uit Twilight, maakt het toch minder origineel
Moderatoropmerking:
Ieder vervolg stukje dat je plaatst dient inderdaad minimaal 1500 woorden te bevatten. Lees daarvoor de regels van [UK] nog even door.
Graag de volgende stukken dus langer, tot minimaal 1500 woorden.
Graag de volgende stukken dus langer, tot minimaal 1500 woorden.
- Draflinger
-
- Berichten: 2425
- Geregistreerd: 01-10-06
- Woonplaats: Malden
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 16-07-10 17:45
op naar het nieuwe - Inney
-
- Berichten: 6178
- Geregistreerd: 07-10-09
Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-10 19:58
Als je het 2e deel, waarin uitgelegd word wat Erin is, goed hebt gelezen zul je ook opmerken dat er een heleboel verschillen inzitten. Maar je kunt het natuurlijk niet helemaal anders maken. Het zijn wel 2 bekende fantasiewezens, waarbij bepaalde eigenschappen horen. - Inney
-
- Berichten: 6178
- Geregistreerd: 07-10-09
Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-10 21:16
Sandra keek me aan alsof ik gek was. ‘Joh, dat kan ik toch niet doen?’ Giechelde ze. Ik haalde mijn schouders op. ‘Dan weet ik het ook niet.’ Ik kon het niet helpen dat ik wat kortaf klonk. Ik ergerde me op dit moment aan haar, en moest me goed inhouden niks verkeerds te zeggen. Sandra keek even alsof ze een hele moeilijke wiskundevraag moest oplossen, en nam toen blijkbaar een besluit. ‘Ik ga het gewoon doen!’ knikte ze beslist. ‘Succes’ Riep ik haar na, terwijl ik met mijn armband speelde. Hij was van leer, ik had hem gekregen van mijn ouders, toen ik net bij de groep kwam. Het zag er oud, en ook wel vies uit, maar voor mij was het heel belangrijk. Met gemengde gevoelens bekeek ik hoe Sandra zich om Samuel krulde, en met haar haren speelde. Ik maakte een kotsgebaar, maar ze merkte het niet op. Samuel keek naar haar, maar toonde duidelijk niet veel interesse. Onwillekeurig bleef ik naar het schouwspel kijken. Ik zag Sandra giechelen om iets wat hij zei. Hij wist zich er duidelijk geen raad mee, en wist zich geen houding geven. Dat was voor Sandra natuurlijk een teken om door te gaan. Die arme Samuel. Stiekem moest ik lachen. Ze had niet eens door dat Samuel duidelijk geen interesse toonde. Carlo en Chris, die er ook bij stonden, keken elkaar raar aan, en keken daarna vragend naar mij. Ik haalde schijnheilig mijn schouders op. Ik ging Sandra hier zeker niet mee helpen! Terwijl ik de onaangeroerde peer in de prullenbak gooide, ging de bel. Met tegenzin begaf ik me nar de volgende les.
Toen de school eindelijk afgelopen was, ging ik op zoek naar Sandra. Ik vond haar op het schoolplein, wachtend op een van haar ouders om haar op te halen voor een middag winkelen. Ik groette haar, en opgewonden draaide ze zich om. ‘Ik ben de hele dag al naar je op zoek!’ Begon ze. ‘Wat is er aan de hand dan?’ Vroeg ik, terwijl ik al lang ongeveer wist wat ze me wilde vertellen. ‘Ik heb met Samuel gepraat!’ Ze keek me opgewonden aan. Met tegenzin reageerde ik al even opgewonden als zij. ‘En? Wat was er aan de hand?’ Toch wel nieuwsgierig keek ik haar aan. ‘Nou, hij zegt dat hij heeft gevochten in een kroeg Penmarc’h. Nou, natuurlij keek ik hem toen raar aan. Ik bedoel, Penmarc’h..’ ratelde ze door, maar ik luisterde al lang niet meer. Penmarc’h! Daar was mijn broer ook geweest. Mijn hersens draaide volle toeren. Dan had me wel verteld dat hij er ruzie had gehad met een of andere ‘hond’. Maar het kon toch niet dat…. Hij had wel de kenmerken… Het kon toch niet waar zijn, niet alweer? ‘Vind je ook niet?’ Sandra keek me aan. Ik schrok op uit mijn gedachten, en keek haar verward aan. ‘Eh, wat zei je ook alweer?’ vroeg ik schaapachtig. ‘Of je ook niet vond dat hij zulke mooie mysterieuze ogen heeft.’ Sandra droomde duidelijk weg. Ik knikte afwezig. ‘Ik moet gaan Sandra, ik zie je morgen wel!’ Ik zwaaide naar haar, en liep weg, Sandra verbijsterd achter latend.
De hele weg lette ik niet op waar ik heen ging. Het maakte ook niet, ik wilde alleen maar weg van daar. Weg van deze verwarrende gedachtes. Het kon toch niet weer mis gaan? Als dit dezelfde roedel was, waren wij in gevaar! En niet alleen wij, zijzelf ook, al beseften ze dat waarschijnlijk nog niet. Als Dan ze herkent had, wat hij zeker weten had gedaan als het dezelfde roedel was, wilde hij zeker wraak. Dit kon nog eens helemaal fout aflopen! Maar er was nog niks zeker. Ik wist niet eens of Samuel wel was, wat ik dacht dat hij was, om het extra verwarrend te maken. Het kon toch ook gewoon allemaal dom toeval zijn? Dan en Samuel in dezelfde kroeg, maar dan een andere knokpartij? En misschien waren er wel veel kroegen in Penmarc’h. Ja, dat zal het zijn. Ik probeerde mezelf gerust te stellen. Ik moest met Walt praten, hij moest mijn vermoedens weten. En waarschijnlijk kon hij het tegendeel verklaren. Ik haalde opgelucht adem, en vervolgde mijn weg naar huis.
Terwijl ik het huis binnenliep, luisterde ik of ik Dan hoorde. Zijn auto stond ook niet voor de deur, dus waarschijnlijk was hij weg. Vanuit de woonkamer klonken de stemmen van Elsa en Walt. Ik opende de deur. ‘Is Dan weg?’ Was het eerste wat ik zei. Walt zag direct dat ik ergens mee zat, en knikte. ‘Hij is net weg gegaan met Lille, hoezo?’ Hij keek me doordringend aan. ‘Er is iets dat ik jullie moet vertellen.’ Ik begon mijn verhaal over Samuel, die ik al dacht te herkennen. Walt knikte af en toen tijdens mijn verhaal, en luisterde aandacht. Elsa wist niet waar ze moest kijken. Walt keek me aan. ‘Van Samuel waren we al op de hoogte, maar niets wijst erop dat hij bij een roedel hoort. Tenminste, niet in een omtrek van tien kilometer.’ Ik knikte bedachtzaam. ‘Zoiets had ik al vermoed, maar ik vond dat ik jullie even op de hoogte moest stellen.’ Zei ik, deels opgelucht. Toch bleef ik het gevoel houden dat er iets niet pluis zat.
De hele avond zat ik op mijn kamer, te wachten tot Dan thuiskwam. Maar het leek erop dat hij niet meer thuis kwam vannacht. Zonder veel zin begon ik maar wat huiswerk te maken. Huiswerk ging me makkelijk af. Ik had veel dingen al eerder gehad, en ik vond het niet zo erg om te doen. Meer een test voor mijn geheugen. Geschiedenis was niet zo moeilijk voor mij, dus ik begon daar maar mee. Maar ik was er niet echt bij met mijn gedachten. Mijn gedachten bleven bij Samuel hangen. Samuel en Sandra. Het maakte me misselijk die 2 namen bij elkaar te denken. Opeens had ik geen zin meer om stil te zitten. Ik sloeg mij boeken dicht, en glipte mijn kamer uit, om vervolgens in het donkere bos te verdwijnen. Ik voelde me agressief. Meer als anders. Ik stoof door de bossen, en het voelde heerlijk. Plotseling stond ik stokstijf stil. Ik hoorde iets. Ik grijnsde, en sloop dichterbij. Vlak voor mij stond een enorme beer. Een van de velen in dit bos. Nog steeds grijzend cirkelde ik om hem heen. De beer had me door, en gromde woedend. Hij was net bezig met zíjn maaltijd. Bijna te ironisch. Hij was aan het eten, terwijl hij mijn maaltijd zou worden. Ik stormde op hem af. Hij haalde uit, en zijn enorme klauw wierp me een stuk van hem vandaan. Ik kwam op mijn voeten terecht, en begon direct een nieuwe aanval. Deze kon hij niet opvangen, en hij werd nu op van zijn plek gedwongen. Dit maakte hem alleen maar woedender, en ik genoot des te meer…
Toen ik later thuiskwam voelde ik me herboren. Met mijn mauw maakte ik mijn mond schoon, en zat vol nieuwe energie. Mijn kleren gooide ik weg. Die waren niet meer te redden. Ik trok nieuwe aan, en verheugde me bijna op de nieuwe schooldag.
De volgende dag was ik al vroeg op het schoolplein te vinden. Zoals gewoonlijk zat ik op de omgevallen boom mensen te bekijken. Dat had ik altijd al machtig interessant gevonden. Om door naar mensen te kijken, hun karakter te lezen. Na jaren van oefening was ik er erg goed in geworden. Ik kon ook altijd heel goed mensen herkennen. In een oogopslag sloeg ik het gezicht in mij op. Het was een soort spel voor me geworden. Sandra kwam vlak voor de bel naar me toe. ‘Hallo!’ Ik glimlachte, en knikte naar haar. Ze ging naast me zitten. ‘Zeg, zullen we in de pauze eens ergens anders gaan staan?’ Begon ze onschuldig. Ik keek haar aan, en lachte. ‘Wat zit hier achter?’ Ze keek me ook lachend aan. ‘Oké, ik wil wel eens bij Chris, Carlo, Samuel en de rest staan.’ Ik knikte. ‘Prima hoor.’ Ondertussen liepen we naar ons lokaal voor de geschiedenis les. Ik hoopte dat ze niet ging controleren, want mijn huiswerk had ik niet kunnen maken. Maar eigenlijk maakte mij de geschiedenisles niet zoveel uit. Ik maakte me zorgen om Dan. Hij was de hele nacht weg geweest. En natuurlijk wist ik dat Dan zich prima kon redden. Ik was eigenlijk bang dat hij zich in de nesten had gewerkt. Dan kon nogal onvoorspelbaar zijn. Hij was extreem agressief en wantrouwend. Sinds het schandaal met de weerwolven was het er niet beter op geworden. Alle vampiers haatte weerwolven, maar hij was extreem. Zodra je het over ze had, flipte hij totaal. Daarom was dat nou een verboden onderwerp geworden bij ons thuis. Ik wist dat Walt en Elsa zich ernstige zorgen maakten, maar dit voor ons verborgen hielden. Ik snapte waarom ze zich zorgen maakte, want ik had met eigen ogen gezien waar Dan toe in staat was.
Het was 30 jaar geleden. We woonden toen nog in Denemarken. Het was een donkere nacht in de winter. Het was tien jaar na het hele wolfschandaal. Dan was al die tijd prikkelbaar geweest. Niemand wist wat we met hem aanmoesten. We maakten ons zorgen om hem. Die nacht ging hij naar een feestje van andere vampiers. Zijn vrienden, nomaden die rond zwierven. En net zoals hij weerwolfhaters, en rasechte drinkers. Ze dronken dus mensenbloed. En ze deden geen poging hun schranspartijen te verdoezelen. Ik volgde hem die nacht. Toen ik daar aan kwam, wist ik niet wat ik zag. Het was vreselijk. Er lagen lijken op de plek, en overal waren gevechten. De vampiers zaten allemaal onder de littekens, en droegen geen kleding, of gehavende, ouderwetse kleding.
- xMazzel
- Berichten: 1015
- Geregistreerd: 11-01-10
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 20-07-10 13:08
Zoals anderen zeggen, neigt richting twillight. Maar je maakt er toch je eigen verhaal van. Bijzonder!
- PineApple
-
- Berichten: 3603
- Geregistreerd: 25-03-05
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 20-07-10 13:10
Fijn om te zien dat je wat hebt gedaan met de tip over alinea's! Leest echt heerlijk weg nu
Weer een top stuk en ik ben benieuwd naar volgende stukken
- Kaspar
-
- Berichten: 4018
- Geregistreerd: 16-10-08
- Woonplaats: Op een plek onder de zon
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 21-07-10 08:53
- hamsterfan
-
- Berichten: 4250
- Geregistreerd: 09-11-07
- Woonplaats: Velserbroek (bij Haarlem)
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 21-07-10 21:23
Ik heb even alles gelezen en het leest heerlijk weg
Beetje Twilight achtig maar met je eigen draai er aan Dat stukje vanuit de personage van Seth vind ik ook erg leuk 
- Undefined
- Berichten: 3770
- Geregistreerd: 18-01-09
- __Elizabeth
-
- Berichten: 2889
- Geregistreerd: 04-10-07
- Woonplaats: Nackawic, New Brunswick, Canada, World
Re: [VER]Dodelijke Liefde.
Geplaatst: 08-08-10 00:37