Bokt.nl

Citaat:

Die avond was het weer is een flink avondje katten met mijn moeder. Toen ik in bed lag wist ik geeneens meer waarom we ruzie hadden gehad. Het opruimen van mijn kamer had ermee te maken gehad kon ik me nog vaag herinneren. Het maakte me ook niet uit. Het was ondertussen een geliefde avond activiteit geworden op zondag. Er was altijd wel iets waarmee ik het niet eens was. En dat liep altijd uit op een flink gevecht. Waarbij mijn moeder het eindigde door mij naar boven te sturen. Mijn humeur was niet erg opgeklaard die ochtend. Ik was blij dat mijn moeder besloot in bed te blijven liggen. Nu hoefde ik haar niet onder ogen te komen. En vermoedelijk nog meer te gaan bekvechten. Slaperig pakte ik wat brood en maakte ik lunch klaar. Mijn maag draaide om toen ik alleen maar dacht aan het ontbijt dus sloeg ik dat over. Ik kwam te laat in de klas doordat ik geen zin had om door te fietsen. Er was nog een plaatsje achter Ellie en Jessica. Op mijn stoel neergeploft begonnen we meteen te bespreken wat we allemaal van het weekend hadden gedaan. Ellie en Jessica besloten meteen dat ze een keer met mij mee naar de stad gingen. Ze konden het de hele les nergens anders over hebben tot ergernis van de leraar. Lachend verlieten we de klas na het uur. Een rood aangelopen lerares achterlatend. De volgende les zou ik Mike weer zien. Daar had ik naar verlangd. Mike kwam binnen wandelen met een zonnebril op alsof hij een filmster was. Waarom had hij in vredesnaam een zonnebril op, was het eerste wat door mij heen schoot. Mevrouw Ravenburght had blijkbaar dezelfde gedachte. En eiste streng dat Mike zijn zonnebril afdeed. Mike keerde zijn rug naar de klas toe en deed voorzichtig zijn zonnebril af. Mevrouw Ravenburght leek geschokt. Snel herstelde ze zich. ‘Juist ja, Houdt die zonnebril maar op.’ Achter in de klas klonk gelach. Ellie keek met opgetrokken wenkbrauwen naar achter. Ik volgde haar blik die leidde naar Cay. Ik vroeg me af wat er zo grappig was. Nieuwsgierig geworden hield ik Mike aan voor hij zijn plaats bereikte. ‘Waarom heb je een zonnebril op?’ Mike ontweek mijn blik en probeerde langs me heen te komen. ‘Gewoon.’ Zei hij schouderophalend. Ik maakte me groot zodat het onmogelijk was langs me heen te komen. Nou als hij het me niet eerlijk wou vertellen dan moest ik het maar zelf uitzoeken. Snel als de bliksem trok ik zijn bril af. Geschrokken sloeg ik mijn handen voor mijn mond. Ik duwde de bril direct weer terug in zijn handen. ‘Het spijt me.’ Bracht ik piepend uit. Ik voelde me schuldig. Waarom kon ik niet even wachten tot na de les. Nou zou Mike de hele dag onaangename vragen moeten beantwoorden. Ik ook met mijn stomme nieuwsgierigheid. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik voorzichtig me nog steeds schamend om wat ik had gedaan. Mike begon rustig zijn verhaal te vertellen. ‘Er was ruzie in de kroeg en toen probeerde ik het op te lossen maar kreeg ik een klap.’ Ik keek hem even vragend aan. Zijn blauwe ogen zagen er afzichtelijk uit. De ene was nog veel vreselijker dan de ander. De linker was alle kleurtjes van de regenboog maar naast de rechter was dat niet zo erg. Die was dik rood opgezwollen. Zo ver dat de zwelling bijna zijn hele oog bedekte. Ik hoefde Mike gelukkig niet te vragen hoe hij aan het tweede kwam hij vervolgde zelf zijn verhaal. ‘En toen kreeg ik ruzie met…’ Hij hield even rustpauze. Hij wou zo te zien geen namen noemen. Zijn blik verraadde hem alleen door een kort moment naar Cay te flitsen. Daarna vervolgde hij zijn verhaal. ‘Omdat hij me niet geholpen had en toen kreeg ik nog een klap.’ Geschokt keek ik hem aan. Het duurde even tot ik de informatie had verwerkt. Daarna nam woede de plaats in van verbazing. Ik stampte naar Cay toe. Woeden liet ik mijn handen op zijn tafel vallen. Met een klap raakte ze het hout. ‘Wat een klootzak ben jij!’ viel ik uit. Cay viel zo wat van zijn stoel. Geschokt keek hij me aan. Hij had zeker niet gedacht dat ik wat tegen hem durfde te zeggen. Nou dat had hij dan mooi fout gedacht. Ik draaide me om. Voor dat hij wat terug kon zeggen was ik al bij mijn plek. Jessica en Ellie keken me beide met grote ogen aan. ‘Jij hebt wel lef.’ Bracht Ellie uit. ‘Pas maar op anders ben jij Cay’s volgende slachtoffer.’ Grapte Jessica erachteraan. Mike was een stuk zelfverzekerde nadat hij het verhaal aan mij had verteld. En vertelde het nu aan iedereen die het horen wou. Iedere keer werd het iets uitgebreider. Nu kreeg tenminste iedereen te zien hoe Cay was. En zijn knappe koppie zou dat niet snel goed maken.

Ik keek naar buiten. Het regende daar baalde ik van. Nu moest ik ook de pauzes doorbrengen in dit muffe hok. Ik probeerde Ellie en Jessica nog over te halen toch even naar buiten te gaan maar die hadden me zo raar aangekeken dat ik de vraag liet varen. Tot mijn verbazing stond Cay wel buiten. Helemaal alleen stond hij daar tegen het hek. Niet dat hij ooit ij andere mensen stond. Maar zo zag het er wel heel eenzaam uit aangezien iedereen binnen schuilde. Ik begon me af te vragen waarom hij met niemand omging. Hij mocht dan misschien fout zijn, maar er zijn hier zat foute mensen. Ik werd uit mijn gedachte verstoord door de bel. We hadden scheikunde. Ik zat naast Jessica. Zij schreef liever mijn aantekeningen over dan dat ze opletten. Het ergerde me dat ik al het werk moest doen en zij het mooi makkelijk had. ‘Hoe zit het eigenlijks tussen jou en Mike?’ begon ze zodra we aan het werk moesten. ‘Ik weet niet echt.’ Zei ik blozend. ‘Jammer dat zijn knappe koppie nu zo toegetakeld is.’ Vervolgde ze. ‘Je mag van geluk spreken dat het weer weg trekt.’ Typisch Jessica gaf alleen om het uiterlijk. ‘Dat kan me niet schelen hoor.’antwoordde ik. Jessica ogen sprongen zowat uit haar oogkassen. In haar ogen had ik zojuist een onvergeeflijke vloek uitgesproken. Dat iemand meer om innerlijk gaf dan uiterlijk was in haar ogen onmogelijk. Nadatt de bel was gegaan was ze nog steeds niet gestopt me aan te staren. Bij biologie wekte ik haar weer uit haar schok. ‘Zo is het wel weer genoeg.’ Mopperde ik. Niemand had nog zin in de les. Dat bracht Jessica meteen op een hoop andere onderwerpen want iedereen was met elkaar aan het praten. Ik ving een hoop roddels op. Bij de meeste was het onderwerp over Cay. Zo hoorde ik Sasha het meisje achter me zeggen dat Cay in de gevangenis had gezeten. Zo ging het door. Ze werden steeds heftiger. Sommige klonken nog wel geloofwaardig maar andere waren echt belachelijk. Ik keek achterom naar de plek waar Cay zat. Hij was veel bleker dan gewoonlijk. Ik nam mijn woorden terug dit verdiende hij niet. Hij wreef over zijn slapen heen alsof hij hoofdpijn had. Ik draaide me weer om. Nog geen tel later deed een klap iedereen naar Cay’s plek omkeren. Cay stond op zijn plaats terwijl zijn stoel tegen de grond was geslagen. Zijn vuisten trilde. Met grote passen liep hij naar de deur. Meneer Jansen riep hem terug. ‘Cay, ga weer op je plaats zitten. Cay? Cay!’ Maar voor hij nog iets kon uitbrengen was de deur hard dichtgeslagen. ‘Iedereen blijven zitten waar je zit.’ Riep meneer Jansen snel voor hij Cay achterna ging. Snel liep ik ook naar de deur en gluurde door de opening mee. Ik keek toe hij meneer Jansen Cay tegen hield. Cay sloeg als reactie zijn hand weg. Een moment was Cay blik levensgevaarlijk. Daarna kwam hij iets tot rust. ‘Wat moest dat voor stellen?’ vroeg meneer Jansen streng. Cay haalde zijn schouders op. ‘Ik had geen zin meer in de les.’ Mompelde hij. Meneer Jansen wist een moment niets uit te brengen. Cay stak zijn vuisten in zijn zakken draaide zich om en maakte aanstalten om weg te lopen. Meneer Jansen kwam net op tijd weer bij zinnen om hem voor een tweede keer tegen te houden. ‘Nu naar de afdelingsleider en morgenmiddag meld je je bij mij begrepen!’ bracht hij er woest uit. Cay haalde zijn schouders weer op en wierp daarna een blik naar de deur waar ik stond te gluren. Uit schrik trok ik hem dicht en draaide me om. De halve klas stond achter me om het ook mee te maken. Ze keken een moment teleurgesteld daarna ging iedereen naar zijn eigen plek toe. Het rumoer was nog erger geworden in de klas na deze gebeurtenis. Meneer Jansen deed ook geen moeite meer om het stil te houden. Na de bel hoorde ik de meisjes die voor Cay zaten over hun verdenkingen van Cay praten. ‘Volgens mij klopte je verhaal gewoon Lilly.’
‘Hij flipte inderdaad wel heel toevallig toen ik het vertelde.’ Zei het tweede meisje dat Lilly heette. ‘Welk verhaal?’ Vroeg ik zonder naar de blikken te kijken die ze me gaven. ‘Dat hij uit het huis is getrapt omdat hij zijn moeder sloeg. Ik heb het via via gehoord.’ Iets in mij kon het verhaal niet echt geloven. Maar Cay was het verhaal blijkbaar heel zwaar gevallen. Bij de kluisjes zocht ik snel Mike op om het verhaal te vertellen. Mike toonde geen enkel begrip voor Cay. En maakte wel duidelijk dat hij hoopte dat Cay geschorst werd. Ik kon het niet echt met hem eens worden. Maar dit was geen onderwerp waar ik met Mike over wou discussie voeren. Dus veranderde ik het onderwerp. Ik was blij toen Mike besloot een stuk met mij mee naar huis te fietsen. We vergaten de voorvallen van die dag al snel. Bij het kruispunt waar onze wegen zouden scheiden stopte we. ‘Ga je morgen weer mee naar de kroeg?’ Ik knikte. Ik moest nu alleen nog een smoesje voor mijn moeder verzinnen. Nog in gedachte verzonken nam ik afscheid en fietste naar huis. Misschien kon ik gewoon zeggen dat ik met wat meiden uit de klas ging drinken. Mijn moeder zal het vast leuk vinden als ik vrienden maakte. Het duurde niet lang. Thuis aangekomen zat de deur nog op slot. Mam moest vast weer eens overwerken. Geen zin om eten klaar te maken pakte ik een zak chips. Een uur later stond haar rode autootje weer voor de deur. ‘Lieverd wil je even de boodschappen opruimen?’
‘Nee.’ Antwoordde ik bot als ik was. Ik had nou echt geen zin meer in huishoudelijk werk. Mijn mam keek me verbouwereerd aan. Ze schudde even haar hoofd en sprak me toen streng aan. ‘Je gaat nu de boodschappen opruimen.’ Zei ze terwijl ze naar de deur wees. Boos stond ik op. ‘Als ik het toch moet doen, moet je het niet eerst vragen.’ Siste ik haar toe. Wetend hoe onredelijk ik zelf was. Slordig ruimde ik alles op. Die avond negeerde ik mijn moeder. Ze zakte naast me op de bank telkens weer een gesprek proberend te beginnen. Het werd voor mij moeilijk om haar te blijven negeren. Toen ze over Jazz ballet begon kon ik me niet meer in houden. ‘Is het misschien een idee om een nieuwe dansschool voor je te zoeken hier in de buurt?’ Ik sprong overeind. ‘Mag ik weer op dansen! Echt?’ zei ik verheugd. Mijn moeder lachte triomfantelijk. Oke zij won maar wat kon mij dat schelen ik mocht weer op dansen! Snel rende ik naar boven om Chantal te bellen. We bleven de hele avond praten.

De volgende dag maakte onze mentor meneer Sloten afspraken voor het mentor gesprek. Ik was volgende week al. Om de een of andere reden duurde de dag altijd zolang wanneer je verlangde naar het einde. Maar eerst moest ik Nederlands nog zien te overleven. Onze nederlands leraar wou dat we een gedicht een tweetallen moesten schrijven. Tot mijn ergste zorgen werd ik met Cay ingedeeld. Hij kromp zelf ook ineen niet echt blij lijkend met de keuze van meneer van Dijk. Moeizaam kwam hij overeind. O help nu moest ik echt met hem omgaan. Dat ging dus mooi niet door. Voor ik een afkeurend woord kon uitspreken tegen meneer van Dijk was Cay al naast me geploft. Ik keurde hem geen blik waardig en keek in mijn Nederlands boek. ‘Ik wil voor de kerstvakantie van jullie allemaal een goed gedicht ontvangen.’ Meldde meneer van Dijk zodra iedereen een plek had gekozen. Ik wachtte tot Cay het gesprek opende maar dat deed hij niet. Boos draaide ik mijn hoofd naar hem toe. Hij begon te lachen toen hij me zag kijken. ‘Dus laten we beginnen.’ mopperde ik.
Cay trok zijn wenkbrauwen op met nog steeds een glimlach op zijn gezicht. ‘Wat is je plan baas?’ Fijn nu maakte hij mij de leider zodat hij niets hoefde te verzinnen heel fijn. Maar ik wou niet mijn eerste opdracht al gaan verpesten door ruzie te maken over de taakverdeling. ‘Laten we eerst een thema bedenken.’Cay keek me bedenkelijk aan. Hij wou toch niet dat ik ook nog eens het thema voor hem ging verzinnen? Dat weigerde ik. ‘En suggesties?’ zei ik snel voor hij het kon zeggen. Hij bleef me nog even aangapen. Ik probeerde aan zijn blik te ontsnappen maar dat lukte niet. Het maakte me ongemakkelijk net zoals in de kroeg vorige week. Zijn blauwe ogen sneden dwars door mij heen. Ik begon me af te vragen wanneer hij zou antwoordde. ‘Vrolijk.’ Zei hij plotseling tot mijn schrik. Ik was absoluut niet in de stemming om iets vrolijks te schrijven en vooral niet als ik het met hem moest doen. Na mijn afwijzing deed hij er niet lang over om een nieuw onderwerp te noemen. ‘Somber.’ Ik vond dit een stuk beter thema. Hier kon ik me tenminste in inleven. Maar ik kreeg niet echt het idee dat Cay het met mij eens was. De lach ie hij al de hele tijd op zijn gezicht had staan was verdwenen. ‘Oke, nou moeten we een onderwerp hebben.’ Ging ik aarzelend verder. Het was fijner met hem praten toen hij nog lachte. Toen waren zijn ogen nog vriendelijk. Zijn kille doordringende ogen maakte me nerveus. Ik ging alle onderwerpen na waar ik over zou kunnen schrijven. Mijn broer keerde steeds weer terug in mijn gedachte. ‘Zullen we over het verlies van een geliefde schrijven?’
‘En hoe bedoel je dat?’ vroeg Cay door. Ik wou er zeker aspecten van het leven tussen mij mijn broer en mijn ouders in verwerken Dus begon ik het verhaal te vertellen. Maar wel zo dat Cay niet zou weten dat het over mij ging. ‘Nou dat jij de enige was die die persoon kon redden. Maar dat je er niet was op het moment dat hij gered moest worden?’ Cay blik werd kouder, afstandelijker. Hij keek me niet meer doordringend aan. Dit was erger, ik kon geen enkele emotie uit zijn ogen halen. Hij was kil. ‘Cay, wat vind je ervan?’ hij antwoordde niet maar staarde recht voor zich uit. ‘Cay?’ eindelijk had ik weer contact met hem. ‘Wat...’ maar hij onderbrak me voor ik mijn zin af kon maken. ‘Nee.’ Zei hij scherp. Ik durfde niet te vragen wat hij er fout aan vond. Ik vond het juist zo’n goed onderwerp. De blik die hij me toe wierp was angst aanjagend. Hij wou zo te zien duidelijk maken dat ik het onderwerp niet meer naar boven mocht halen. Ik durfde de rest van het lesuur geen nieuwe onderwerpen voor te stellen. Zijn blik maakte me bang. Zodra de bel ging maakte ik dat ik wegkwam.