Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 9.

De volgende dag word ik bruut gewekt door de jengelende melodie van mijn wekker. Geïrriteerd druk ik het ding weg en ik ga rechtop zitten. Als ik de gordijnen wat opzij schuif, kan ik een diepe zucht niet onderdrukken. Buiten komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Mopperend over het weer sta ik op en ik trek een broek en een dikke trui uit mijn kledingkast. Het idee dat Stephan straks niet gezellig aan het ontbijt zit, maakt me behoorlijk sacherijnig. En Xavier heeft ook al twee dagen niet ge-sms’t of gebeld, dus dat maakt mijn humeur er ook niet beter op.
Ik pak een paar boeken van mijn bureau en prop die in mijn versleten en eigenlijk veel te kleine boekentas. Dan pak ik mijn telefoon van mijn nachtkastje en slenter langzaam naar beneden.

Beneden is het nog donker, iedereen ligt nog te slapen.
“Welke gek verzint het toch om de school om 8 uur te laten beginnen” zucht ik en ik pak een appel van de fruitmand. Alle Hogescholen in Nederland beginnen rond de klok van 9 uur, maar precies de school waar ik naartoe moet, begint een uur eerder.
Ik zet mijn tanden in de wat zure appel en ondertussen probeer ik mijn brood te smeren, wat vrij moeilijk gaat met 1 hand. Na een hoop gedoe heb ik het dan eindelijk voor elkaar en stop ik het brood samen met een mandarijntje in mijn broodtrommel. Nog even een flesje water pakken en dan kan ik snel weer naar boven om mijn haar en gezicht te fatsoeneren.

Ruim een kwartier later zit ik in de stromende regen op de fiets naar school. Ik heb dan wel sinds 2 jaar een rijbewijs, maar helaas heeft mijn vader de auto bijna iedere dag nodig en kan ik dus alsnog op de fiets. De koude druppels komen door de wind hard aan en mijn gezicht doet er pijn van. Gelukkig hoef ik maar 10 minuten te fietsen naar school, maar op dagen als deze zijn dat er toch zeker 10 te veel.
Als ik eenmaal op school ben, ben ik helemaal doorweekt. Als ik binnen ben, loop ik regelrecht door naar de toiletten om te kijken tot hoe ver mijn make-up is doorgelopen. Gelukkig blijkt het mee te vallen, dus na wat mascara bijwerken en een borstel door mijn haren, ben ik klaar om aan een nieuwe schooldag te beginnen. Een nieuwe maandag van een reeks lange dagen tot aan de voorjaarsvakantie.

Als ik de klas binnenkom, zie ik Christa al bij het raam zitten. Snel loop ik naar haar toe en ik plof aan het tafeltje naast haar neer.
“Zo, lang niet gesproken meid!” grijnst Christa. Ik grijns terug. “Druk hè” knipoog ik.
Ik had Christa in grote lijnen verteld over Stephan en natuurlijk houd ik haar nog steeds op de hoogte over Xavier.
“Weet je ondertussen al of je mee wil naar Mexico in februari?” vraag ik dan. Ik had halverwege de kerstvakantie aan Christa gevraagd of ze mee wilde, maar toen wist ze het nog niet. Ze had beloofd om het antwoord te weten zodra de vakantie om was. Nu dus.

Christa knikt langzaam. “Ik heb er over nagedacht, maar ik ga niet mee Roos. Ben zijn ouders kwamen eergisteravond met een skireisje voor ons aan. Ook in februari.”
Ik voel hoe de moed me in de schoenen zinkt. Ik had ergens al verwacht dat Christa niet zou kunnen, maar ik had er stiekem wel op gehoopt. Op mijn beurt knik ik ook langzaam.
“Ik vind het echt heel jammer” zeg ik zachtjes. “Ik had het heel erg gezellig gevonden.”
Christa knikt. “Ik had het ook heel gezellig gevonden en ik was ook van plan om mee te gaan, maar ik kan dit reisje niet zomaar af zeggen.” Ik knik. Ik begrijp Christa heel goed, ik had zelf waarschijnlijk het zelfde gedaan. Maar wie zou ik nu mee moeten nemen naar Mexico..

Veel tijd om er over na te denken krijg ik niet, want op dat moment komt de leerkracht binnen. We hebben Nederlands en de leerkracht Nederlands is van hard werken, dus ik heb alle tijd nodig om mijn opdrachten in de les af te krijgen.
Er worden ook nieuwe werkgroepen geformeerd. Helaas mogen we dit keer niet zelf kiezen en ik kom dus ook niet bij Christa in de groep terecht. Gelukkig kan ik het met de meeste van mijn klasgenootjes goed vinden, dus ik ben best tevreden over de nieuwe werkgroepjes.

Als we die middag bij de laatste les van de dag zitten, hoor ik opeens uit mijn tas een bekend deuntje komen. Eerst zachtjes, maar al gauw klinkt “What hurts the most” keihard door het klaslokaal. Met een rood hoofd pak ik mijn mobiel uit mijn tas. Mijn hoofd wordt nog roder als ik zie wie de beller is; Xavier. Het liefst had ik de klas uitgelopen om op te nemen, maar dat kan ik niet maken. Ik druk mijn telefoon uit en ik stop hem in mijn broekzak. Ik besluit om na de les meteen terug te bellen.

Citaat:

Hoofdstuk 10.

Zodra de les is afgelopen, schiet ik het lokaal uit richting de toiletten. Snel toets ik Xavier zijn nummer in en ik wacht totdat er verbinding wordt gemaakt. Meteen na de eerste keer overgaan neemt Xavier de telefoon al op. Hij klinkt erg blij bij het horen van mijn stem. Zelf krijg ik ook meteen weer kriebels in mijn buik. De kriebels die ik de afgelopen weken eigenlijk een beetje vergeten was, zijn in een klap weer allemaal terug.
Ik vertel Xavier dat ik nog niemand heb gevonden die met me mee wil naar Mexico, maar dat ik hoe dan ook terug zal komen in februari. We kletsen nog wat, maar zodra ik iemand de toiletten binnen hoor komen, maak ik snel een eind aan het gesprek. Bellen in de toiletten hier op school is niet gewoon en bellen in het Engels al helemaal niet!

“Wat was jij lang op het toilet zeg!” roept Christa uit als ik de hal weer in kom. Geschrokken kijk ik mijn beste vriendin aan. Ze had mij natuurlijk zo snel de klas uit zien rennen richting de toiletten en ze had op me staan wachten.
“Jongen” knipoog ik en ik loop door naar de kapstok om mijn jas te pakken.
“Welke” vraagt Christa nieuwsgierig. Lachend rits ik mijn jas dicht. Christa is er altijd van overtuigd dat ze niet nieuwsgierig is, maar ze wil wel altijd graag alles weten.

“Wie ga je nu eigenlijk meevragen naar Mexico?”vraagt Christa als we even later op de fiets zitten. Ik haal mijn schouders op en trap verbeten tegen de wind in. Gelukkig is het inmiddels droog, maar we moeten flink doortrappen aangezien de lucht er weer akelig donker uit begint te zien.
Ik besluit om thuis maar eens naar Stephan te bellen om te vragen of zijn aanbod om mee te gaan, nog steeds geldt. Ik zou niet zo snel iemand anders weten waar ik een week lang mee op vakantie wil gaan.
Nadat ik Christa gedag heb gezegd, trap ik nog even extra hard op mijn trappers en binnen no time ben ik thuis.

Als ik binnen kom, schop ik mijn laarzen uit en ik gooi mijn jas over de kapstok. Ik weet nu al dat mijn moeder hier vanavond wat over gaat zeggen, maar het kan me niet zoveel schelen. Ik plof in de huiskamer op de bank neer. Gelukkig zijn mijn ouders nog aan het werk en is mijn broertje bij een vriendje, dus ik heb lekker het rijk voor mij alleen. Ik pak mijn telefoon uit mijn broekzak en ik toets het nummer van Stephan in. Even twijfel ik, maar dan druk ik toch op het groene knopje. Ik breng de telefoon naar mijn oor en hoor hem overgaan. Na drie keer neemt Stephan zijn telefoon op.
“Wil je mee naar Mexico in februari?” floep ik er meteen uit als ik Stephan zijn stem hoor. Aan de andere kant blijft het even stil. Dan hoor ik Stephan lachen. “Ik vind het heel lief dat je dat vraagt, Roos!”
Ik zucht. Stephan wil vast niet meer. “Maar?” vraag ik dan achterdochtig.
“Niets, ik ga gezellig met je mee!”
Even weet ik niets uit te brengen. Ik had me er al helemaal op voorbereid dat Stephan niet mee kon, maar nu zegt hij doodleuk dat hij gezellig mee gaat! “Dat is echt super!” roep ik uit. Weer hoor ik Stephan lachen. “Roos, is het goed als ik je vanavond nog even terug bel? Ik moet nu aan het werk dus ik heb niet zoveel tijd.”
Ik stem in en met een vrolijk humeur druk ik mijn telefoon uit. Stephan gaat mee!

Citaat:

Hoofdstuk 11.

Op zaterdag 21 februari gaat om half 8 in de ochtend de wekker. Normaal heb ik veel moeite met vroeg op staan, maar vandaag sta ik meteen naast mijn bed. Neuriënd doe ik de gordijnen open. Als ik zie dat het weer eens pijpenstelen regent, kan mijn humeur helemaal niet meer stuk. Vandaag ga ik lekker voor een week naar het mooie weer toe! Over anderhalf uur zal Stephan hier zijn en dan vertrekken we naar Schiphol. Om 12 uur zal ons vliegtuig richting Mexico vertrekken.
Vrolijk stop ik nog de laatste dingen in mijn schoudertas en ik sleep het ding samen met mijn zware koffer de trap af. Mijn moeder had gisteren met haar handen in het haar toegekeken wat ik allemaal in de roze koffer had gepropt. “Roos, je gaat maar een week weg!” had ze geroepen. Maar ik vind dat je zoveel mogelijk moet meenemen, wie weet voor wat voor verrassingen je komt te staan!

Om exact 9 uur staat Stephan voor de deur. Met een grote glimlach val ik hem om zijn hals. Het is inmiddels ook alweer 3 weken geleden dat ik Stephan voor het laatst heb gezien. We hadden bijna iedere dag telefonisch contact gehad. Iets wat ik van Xavier niet kan zeggen. Ik ben nog steeds gek op Xavier, maar hij lijkt alleen nog te bellen of te sms’en wanneer het hem uitkomt. De ene keer krijg ik 3 sms’jes op een dag, de andere keer hoor ik een week niets van hem. Xavier weet dat ik vandaag terug ga naar Mexico, dus ik ben erg benieuwd naar hoe het zal zijn als ik hem weer zie.

“Zal je voorzichtig zijn?” Mijn moeder drukt me dicht tegen zich aan en ze geeft me zachtjes een kus op mijn hoofd. Ik grijns en ik kijk mijn moeder aan. “Natuurlijk! En Stephan let vast ook goed op me” zeg ik met een knipoog richting Stephan. Die knikt en hij geeft mijn moeder een hand. “Ik zal goed op uw dochter passen hoor!” lacht hij.
Dan controleer ik nog een maal of ik alles bij heb en daarna ga ik naast Stephan in zijn oude fiat zitten. Stephan start de motor en langzaam rijden we de parkeerplaats af, de straat uit. Ik zie hoe mijn ouders ons nazwaaien. Als we de hoek om zijn, kan ik een brede glimlach op mijn gezicht niet onderdrukken. Na zo lang wachten, is het nu eindelijk de dag dat we naar Mexico vertrekken. Op naar een vakantie om nooit te vergeten!

Citaat:

Hoofdstuk 12.

“Cabin crew, prepare for landing”
Langzaam doe ik mijn ogen open. De lichten in het vliegtuig zijn gedimd en de stewardessen zijn op hun plaats gaan zitten. Ik kijk op mijn horloge. Het is inderdaad tijd voor de landing. Ik heb bij elkaar toch wel zo’n drie uur liggen slapen. Best lekker, want zo gaat de lange vlucht een stuk sneller. Als ik opzij kijk naar Stephan, zie ik dat hij nog lekker slaapt. Ik besluit om hem maar te laten zitten, hij wordt vast wel wakker zodra we geland zijn.
Als ik uit het raampje naar buiten kijk, zie ik de lichtjes van Playa del Carmen steeds dichterbij komen. Een golf van zenuwen gaat door me heen. Over een kleine tien minuten zijn we geland in Mexico! Hier had ik de afgelopen tijd zo vaak over gedroomd.

Precies tien minuten later landen we netjes op de landingsbaan van Playa del Carmen. Stephan is inmiddels ook wakker geworden en samen kijken we door het kleine vliegtuigraampje naar buiten. Het is donker buiten, maar dankzij alle lichtjes op het vliegveld is er genoeg te zien.
Het vliegtuig rijdt langzaam een stukje naar een vak waar een trap en een bus klaarstaan. Zodra het vliegtuig stilstaat, wordt de trap aangekoppeld en niet veel later mogen we het vliegtuig al uit.
Als ik het vliegtuig uitloop, voel ik meteen een lekkere warme wind. Heel anders dan in Nederland.
“Wat een heerlijk weer hier” zegt Stephan, die achter mij de trap af loopt. Ik grijns. Het is fijn dat Stephan er net zo over denkt als ik.

Met de bus worden we naar de aankomsthal gebracht, waar we eerst door de douane moeten. Na de paspoortcontroles kunnen we op onze koffers gaan wachten.
Als we de juiste bagageband hebben gevonden, zie ik dat er nog koffers van de vorige vlucht afgehaald moeten worden. Op onze eigen koffers zullen we dus nog wel even kunnen wachten. Ik ga op het randje van de band zitten en ik zet mijn telefoon aan. Meteen begint het ding als een gek te trillen. Ik heb in de tijd dat we in de lucht zaten, vier sms’jes gekregen. Een van mijn moeder, een van Christa en twee van Xavier. Ik lees de eerste twee sms’jes vluchtig door. Als ik bij de sms’jes van Xavier kom, voel ik mijn hart tekeer gaan. Wat zou hij gestuurd hebben?

Als ik de inhoud van Xavier zijn sms’jes lees, worden mijn ogen groot. Ik staar naar het schermpje en mijn toch al snel kloppende hart, gaat nog een standje hoger. Xavier heeft precies uitgezocht wanneer we op Playa del Carmen zouden landen en nu staat hij bij de aankomsthal te wachten! Ik kijk naar Stephan, die staat tegen een paal aangeleund naar de bagageband te staren. Ik ben benieuwd wat de jongens van elkaar vinden. Ik had Xavier niet verteld dat ik met Stephan naar Mexico zou komen en andersom weet Stephan nauwelijks wat over Xavier. Ik heb het idee dat hij denkt dat Xavier alleen maar een vakantieliefde was, die ik inmiddels al bijna ben vergeten. Mooi niet.

Na ruim drie kwartier wachten, komen er eindelijk koffers van onze vlucht langs op de band. Ik staar naar de verschillende tassen en koffers die mij passeren. Grote, kleine, nieuwe, versleten. Ik vraag me af wat er allemaal in zit en bij welke personen de koffers horen. En wat brengt de eigenaren van deze koffers naar Playa de Carmen? Een vakantie of iets anders?
Veel tijd om er over na te denken heb ik niet, want plots zie ik een roze koffer vanuit mijn ooghoek aankomen. Als de koffer dichterbij komt, zie ik dat het die van mij is. Vrolijk trek ik het zware ding van de band en ik kijk triomfantelijk naar Stephan, die zijn koffer ook heeft gevonden.

“Heb je alles?” vraagt Stephan. Ik knik heftig van ja. Ik zou het liefst nu keihard richting de aankomsthal rennen, maar we moeten eerst nog een allerlaatste keer door de douane. Ik probeer mijzelf rustig te houden en ik slenter met mijn koffer achter Stephan aan naar de poortjes. Gelukkig is deze douane niet zo streng meer en mag ik mijn riem en hakken, die ik eerder deze reis al drie keer uit had moeten doen, gewoon aan laten als ik door de poortjes loop.
Zodra we allebei door de douane heen zijn, volgen we de bordjes richting de vertrekhal. Ik moet moeite doen om rustig te lopen en om mijn ergste zenuwen te bedwingen. Van binnen word ik helemaal gek. Binnen enkele minuten zal ik Xavier weer zien!