Bokt.nl

Citaat:

We zaten nog even heerlijk met zijn zessen op het terras, toen de bus ons om half vier kwam ophalen. We waren allemaal erg uitgeput dus de busreis ging niet erg snel. “Wat kan je toch moe worden van shoppen”, zegt Patricia gapend als we richting onze bungalow lopen. “Weet je waar je pas moe van word, naar meiden kijken die aan het shoppen zijn”, zegt Hans mopperend. “Nou niet zeuren hoor, dat hoort erbij”, zegt Patricia vrolijk. “Wat is dat nu weer voor onzin, het hoort erbij”, zegt Hans lichtelijk geïrriteerd. “We zouden er een gezellige vijf dagen van maken, nou van shoppen word ik niet vrolijk hoor”, zegt Hans steeds nijdiger. “Sorry hoor, wist niet dat je het zo erg vond”, zegt Patricia beduusd. “Hou je, je even in broertje”, mengt Chris zich nu ook in het gesprek. “Laat me nou maar even en Chris bemoei je er niet mee wil je”, zegt Hans en hij loopt voor ons uit de bungalow in en sluit zich op in zijn kamer. Patricia blijft perplex achter, “waarom doet hij nou weer zo?”. “Hij heeft af en toe wel eens van die momenten, dan moet je hem gewoon even met rust laten, komt wel weer goed hoor”, zegt Chris meelevend en hij geeft Patricia een zacht kneepje in haar schouder.

We hadden besloten een lekker patatje te halen bij de snackbar vandaan op de camping en ondertussen zitten we onderuit gezakt voor de bank. De film ‘The Notebook’ is op net 5, maar we kijken uiteindelijk naar ‘Men in Black’ op sbs 6, want dat vonden de jongens eerlijker. “Wij gingen mee te shoppen, jullie kijken deze film mee zegt Hans glimlachend die ondertussen weer uit zijn kamer is gekomen en doet alsof er niks is gebeurd. Patricia kijkt mij even hulzoekend aan, ze zal wel niet weten hoe ze nu tegen hem doen moet, denk ik bij mezelf. Ik geef haar een kort bemoedigend knikje en gelukkig glimlacht ze terug en kruipt lekker tegen Hans aan.

De laatste twee dagen vlogen voorbij. We zijn nog een dagje naar het strand geweest en daar in het centrum blijven eten en de laatste dag hadden we apart doorgebracht. Sanne en Steef bleven thuis, Hans en Patricia gingen met ze tweeën een eind wandelen en Chris en ik waren samen nog even naar het meer geweest. Nu we in bus terug naar huis zitten denk ik terug aan die dag, het was erg romantisch en Chris was heel lief voor me. We liepen samen die kant op, hand in hand, maar het bleek dat Chris die ochtend al eerder bij het meer was geweest. Ik mocht die ochtend niks eten want hij zij dat hij een verrassing voor me had. Toen we bij het meer aankwamen lag er een rood met wit geruit kleed op de grond. Op het kleed lag een kan met thee, warme broodjes, en als klap op de vuurpijl aardbeien met slagroom. Ik wist niet wat ik zag en wist een moment lang niet wat ik moet zeggen. “Vind je het niks?”, vraagt Chris twijfelend. “Of ik het niks vind, ik vind het geweldig, het is echt prachtig”, zeg ik zachtjes. “Nou kom dan prinses”, zegt Chris en hij pakt mijn hand. We aten langzaam onze broodjes op en dronken een kopje thee. We raakten maar niet uitgepraat, Chris en ik kunnen altijd hele lange gesprekken houden en dat weet ik. En ik weet ook dat Chris niks zal proberen, want hij wil niks forceren, dus besluit ik het initiatief te nemen. Ik pak een aardbei en spuit er een flinke dot met slagroom op en voer hem dan aan Chris. Het slagroom zit daarna overal op zijn gezicht, voorzichtig kus ik het slagroom van zijn gezicht af en ga verder naar zijn nek. Ik hoor hem steeds zwaarder en sneller ademen van genot. “Liz, wat doe je met me”, fluistert Chris hees. Chris kan het waarschijnlijk niet meer weerstaan, want hij neemt mijn gezicht in zijn handen en drukt zijn lippen op de mijne. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen en voor ik het weet liggen we met onze blote bovenlichamen tegen elkaar aan. Chris kust mijn borsten één voor één en fluistert dan, “als je wilt dat ik stop moet je het zeggen”. Dan kijkt hij mij diep in de ogen aan en denk bij mezelf dat dit het moment is.

Nu we in de bus zitten terug naar huis en ik terug denk aan die middag, krijg ik weer een brandend gevoel van verlangen. Ik pak even zijn hand en kijk hem glimlachend aan, Chris glimlacht terug en geeft me een knipoog. Tevreden kijk ik daarna het raam uit. Iedereen is moe van de prachtige dagen, dus het is erg stil in de bus. Chris bood aan om te rijden zodat de rest lekker kan slapen in de bus. Het duurt voor ons daarom ook niet lang voordat we thuis zijn. Ik schrik wakker van het slaan met deuren, als ik mijn ogen open zie ik dat we weer voor ons huis staan. “Zijn we er al”, zeg ik schor. “Ja mooierd, we zijn er al en je moeder wil jullie graag in der armen nemen denk ik”, zegt Chris grinnikend. Ik moet lachen als ik uit het raam kijk, wanneer ik mijn moeder met waterige ogen het tuinpad af zie lopen. Ik stap de bus uit en laat me stevig omhelzen door mijn moeder. Ook Steef krijgt een dikke knuffel, “ik ben blij dat jullie weer veilig terug zijn”, zegt mijn moeder snikkend. “Nou mam, we zijn maar een paar dagen weggeweest hoor”, zegt Steef nuchter. “Ik ben ook blij dat we weer veilig terug zijn hoor mam”, zeg ik troostend en geef haar een kus op haar wang. Tranen stromen over mijn moeders wangen. “Mam, wat is er?”, vraag ik bezorgd. “Ik.. ik heb alles gehoord over Ron”, begint mijn moeder stotterend. “Het spijt me schat, dat ik niks gemerkt heb”, zegt mijn moeder. “Wat voor moeder ben ik nou, dat ik van de politie moet horen wat er met mijn dochter gebeurd is”, en ze richt haar ogen naar de grond. Dan word het ook mij teveel en rollen er ook een paar tranen over mijn gezicht en ik druk mijn moeder tegen me aan. “Het geeft niet mam, ik wilde u er niet bij betrekken, ik schaamde me zo”, zeg ik snikkend. “Je kan me altijd alles vertellen, dat weet je toch”, zegt mijn moeder nu een beetje boos. “Ja, mam dat weet ik nu”, zeg ik glimlachend door mijn tranen heen. “Ik ben zo blij dat er niks ergs gebeurd is”, zegt mijn moeder. “Ik zou het mezelf nooit vergeten als..”, en verder gaat mijn moeder niet. “Het is nu voorbij mam, hij zit goed opgesloten en alles komt goed, ik wil er niet meer aan denken”, zeg ik dapper. “En nu we het daar toch over hebben, wil ik nog iemand aan u voorstellen”, zeg ik blij. Mijn moeder kijkt mij niet begrijpend aan. “Dit is mijn vriendje mam”, zeg ik en Chris komt naast me staan en slaat een arm om mij heen. “Ik ben blij voor jullie, je bent een goede jongen”, en mijn moeder kijkt ons trots aan. “Komen jullie allemaal binnen, dan drinken we erop dat jullie allemaal weer thuis zijn”, stelt mijn moeder voor. “Ik heb allemaal lekkere dingen voor jullie in huis gehaald”. Ik loop ons huis binnen en ik neem de geur van thuis in me op. Als we eenmaal allemaal om de ronde keukentafel zitten aan de champagne, hef ik mijn glas op en zeg “op de toekomst”. “Op de toekomst”, zegt de rest in koor.