Hhehe,
Bokkers onder Bokkers!
Benieuwd of "Gaby" zichzelf herkent.
Madiba schreef:je verhaal is geweldig geschreven ondanks dat ik af en toe een onbehaaglijk gevoel krijg. Ik begrijp dat het gedeeltelijk fictie en gedeeltelijk non-fictie is? [...]
Thanks!
Het is fictie
.
Op de waarheid gebaseerd, maar meer als skeleton. Ik laat ook heel veel (ruzie) weg. (Kun je nagaan!).
Ik heb ook geen Apps meer van die tijd (alleen screenshots). En soms heb ik nog wel Messenger-gesprekken die ik er losjes in verwerk, maar dan wel geheel anders neergezet. Ik denk bijvoorbeeld niet dat Gaby zichzelf als brutaal zou herkennen
.
Deze is bijvoorbeeld redelijk accuraat overgenomen:


Maar hier wat meer creatieve invulling:

Dus dan mag je niet meer spreken van non-fictie.
En zo is het in de scenes nog veel meer (ik ben bijvoorbeeld nog nooit bij Claus geweest
). Ik denk dat deel I en II dichter bij de waarheid bleven (de Bokt-versies, dan).
Toen was ik nog naief
.
IMJ schreef:Madiba schreef:[...]Ik hoop dat de geweldige looks van Tom onder non-fictie vallen en dat hij in werkelijkheid niet een rechtoplopend hangbuikzwijntje is. Want dat valt zelfs de laatste kegel om.
Mag ik hierop antwoorden?
Absoluut geen hangbuikzwijntje...!
Kom maar weer door met de volgende!
Misschien dat ik aan het einde onherkenbaar een foto plaats (op mijn site ofzo, Bokt is niet vergevingsgezind met het verwijderen van foto's
), maar wil dat nog niet doen omdat het juist leuk is dat jullie nu (misschien) een beeld hebben in je hoofd.
.
Ook juist leuk dat je misschien nu een heel ander beeld hebt!
zefiros schreef:Oke, ik zit heerlijk mee te lezen en ik keek Manifest (serie, Netflix) en toen verscheen Piloot Amuta.
Toen moest ik als eerste even aan jouw "Tom" denken. Niet qua persona hoor. Maar donkere amerikaanse piloot. Duidelijk in zijn "dit ben ik".
Dus.. is dit hoe "jouw Tom" eruit ziet?
Oke.. en verder.. meer schrijven hoor! Leest lekker weg.
BIZAR! Een deel van die naam van de piloot die jij noemt is identiek aan zijn naam! HAHA misschien wel erop geinspireerd?
Maar: ik zie de overeenkomst, maar Tom is echt bad boy, kijkt meer als een bad boy en iets meer autoriteit (of: superieuriteit?)
.
Maar: niet helemaal verkeerd.
OK!
Ik zal wel weer wat commentaar krijgen (of: Nina), maar het is in ieder geval een lekker chaotisch hoofdstuk
!
34.
14 juni 2021
Of: hoe ik eindigde in een spirituele driehoeksverhouding met Ongelovige Thomas en Tom, terwijl mijn Hillsong-scharrel een kaars aanstak en fluisterde ‘de Heer is goed’.
Het moment dat je aankomt bij een steevast volgeboekt Airbnb op een boot in Roelofarendsveen — waar je scharrel een nacht heeft kunnen reserveren omdat hij ‘een connectie heeft met de eigenaar via zijn connectgroep’ — en je denkt: yes, dit wordt mijn eerste zorgeloze nacht sinds de WC-papier crisis, gaat natuurlijk je telefoon.
Tom.
Sh|t, Tom!
Daan stapt uit zijn zwarte BMW X5, een krat in zijn handen: koffiemelk, peper en zout, kaarsen, een vaatdoekje, 0% natuurwijn en een nieuwe fles Dreft. Ik heb letterlijk alleen mijn badpak en toilettas mee.
Mijn innerlijke chaos versus zijn georganiseerde overlevingspakket – een klassiek contrast.
Hij lacht. Natuurlijk lacht hij. Hij weet nog van niks.
Niet van mijn emotionele burn-out. Niet van het feit dat ik gisteren nog op YouTube een Hillsong-preek heb gekeken om te begrijpen wat hij bedoelde met ‘God heeft me echt op je pad gezet.’
En niet van Tom.
‘Hey,’ zeg ik. Te nonchalant.
‘Nien... ik moest je even bellen.’
Die stem. Die tóón.
‘Oké?’
Ik schuif mijn telefoon in mijn sjaal alsof ik een geheime spion ben die inmiddels ook zijn verleden heeft uitgeplozen en nu stiekem heult met de vijand.
Tom gaat verder.
‘Ik heb nagedacht. Veel. Over ons. En over hoe ik... eh... nou ja, dingen misschien niet handig heb aangepakt.’
Dingen.
‘Oké,’ herhaal ik, nu meer vragend dan begrijpend.
‘En toen je laatst zei dat je een toekomst met mij zag… dat raakte me. Echt.’
Hij klinkt… Plechtig?
‘Ik ga je een hele belangrijke vraag stellen,’ zegt hij.
Oh. God.
Ik wil zeggen: ik sta hier letterlijk naast een man in een Patagonia-vest die denkt dat we vanavond tantric breathing gaan doen op een boot, en Tom kiest DIT moment voor zijn grote emotionele doorbraak?
Ik wil zeggen: waar was deze versie van jou toen ik 43 keer mijn best deed om iets goed te doen en jij me de emotionele equivalent van een middelvinger gaf?
Ik zeg: ‘Tom, ik...,’ maar ik weet niet precies wat erachteraan moet.
Hij zucht diep. ‘Zie je je toekomst met mij?’
Dat is precies wat Gaby had voorspeld: hij krijgt door dat ik afstand neem. Dus doet hij er alles aan om mij binnen te houden.
En ik? Ik ben zo verslaafd aan ‘wat als’ dat ik zelfs nu nog denk: misschien is dit hét moment waarop alles klopt.
En dus zeg ik:
‘Ja. Zeker. Ja. Ik zie een toekomst.’
Stilte. Klamme handen.
Dan:
‘Over 30 jaar zal je blij zijn dat je de vraag zo beantwoord hebt.’
Ondertussen tikt Daan op het autoraam. Hij is zo avontuurlijk; het is iets wat ik erg in hem waardeer. Maar sinds ik heb ontdekt dat hij bij Hillsong Church Amsterdam zit — ja, echt, Hillsong — voel ik iets schuiven. Niet per se omdat ik iets tegen God heb, maar wel tegen strak georganiseerde spiritualiteit met een merch-stand. En ik weet niet of ik mezelf zie op zondagochtend in een warehouse met LED-verlichting, zingend over vergeving terwijl ik nog moet verwerken dat hij zijn ex waarschijnlijk ‘zuster in Christus’ noemt.
Ik bedoel: ik bén Nina.
Mijn leven leest niet bepaald als een Bijbelvers.
Maar toch.
‘Ik moet gaan,’ zeg ik tegen Tom.
‘Oké,’ zegt hij. ‘Maar onthoud wat ik gevraagd heb. Echt. Ik zie het nu allemaal zo helder.’
Ik hang op.
Daan houdt de deur voor me open. ‘Alles goed?’ vraagt hij.
Ik glimlach. ‘Ja hoor.’
To be continued...