Bokt.nl

Citaat:

Ik stap toch de auto in. Peter rijd heel langzaam weg als mijn gordel vast klikt. De radio staat zachtjes aan, maar hard genoeg om iedere stilte te vullen. Okee, ik moet toegeven, hij heeft de auto goed onder controle.
“Hoe wist jij van de geannuleerde taxi?” “Uh.. Ja, ik zal eerlijk wezen. Ik dacht dat je het wel leuk zou vinden, en dat je niet durfde om deze middag met mij wat leuks te gaan doen. Ik zou het namelijk leuk vinden om deze prachtige dag samen met jou door te brengen.” Zijn blauwe ogen, zijn mooie vriendelijke lach, laten mijn vlinders wild fladderen in mijn buik. “Of zal ik je thuis afzetten, als je dat prettiger vind natuurlijk. Ik zou het wel begrijpen hoor, maar zou het ook wel jammer vinden...” De twijfel slaat toe, wat zou ik nou doen? Ik heb vandaag geen plannen, en om nou de hele dag alleen thuis te zitten, dat zie ik ook niet zitten. Maar aan de andere kant denk ik ook, hij heeft dit gepland, anders had hij mijn taxi niet geannuleerd. Ooh wat moet ik nou? “Wat was je van plan vanmiddag dan?” De nieuwsgierigheid neemt toe, wat heeft ie anders geregeld? Zijn ogen kijken heel snel mijn kant op, gevolgd door een kleine glimlach.
We staan voor een stoplicht te wachten, het verkeer van links zie je optrekken en weg rijden. Peter geeft nog steeds geen antwoord, zwijgt des te langer. Enkele fietsers passeren onze auto, en ik zie dat Peter onrustig word. “Ik ben zo niet goed in dingen plannen, en ik heb zo goed mijn best gedaan. Maar ik moet het nog even geheim houden, want je heb nog niet gezegd of je naar huis wilt.” Voor ik hem kan antwoorden, springt het stoplicht voor ons op groen, en Peter trekt langzaam de auto op. De radio verteld het nieuws, en het weer voor de rest van de dag, terwijl ik zit te piekeren wanneer ik nou iets moet zeggen. Peter slaat ergens links af, en ik begin langzaam de route te herkennen. Dit is de weg naar huis, mijn huis wel te verstaan. Verdoofd zit ik in de stoel, als een klein kind tel ik de bomen waar we langs rijden. Vreemd genoeg, vraag ik me niet meteen af, hoe hij zo in een keer vlekkeloos naar mijn huis kan rijden. Ik laat hem gewoon rijden, en wacht af, misschien slaat ie wel ergens verkeerd af.
Voordat Peter de laatste straat uit rijd, en mijn huis in het zicht krijgt, durf ik tegen hem te praten. “Hoe weet jij deze route?” Peter glimlacht weer, en kijkt me aan, terwijl de auto voor m'n huis word stil gezet door hem. “Omdat ik al eens eerder met je wat wou doen.” Ik bedenk meteen de vreemde taxi, die enkele dagen geleden op de stoep stond bij ons. Maar, hallo, dit is geen antwoord op mijn vraag. “Dus die taxi was door jou gestuurd? En, je beantwoord mijn vraag niet.” Langzamerhand begin ik ongeduldig te raken, gevoelens raken door de war door zijn vreemde gedrag. Hij klikt zijn gordel los, en ik zie dat hij de auto uit wil stappen, maar iets houdt hem tegen. Hij blijft zitten.
“Ik heb ere-gisteren met de auto je adres opgezocht ja. Ik weet niet, maar ik voel een klik tussen ons. Zulke vlinders als deze heb ik nog nooit gevoelt. En ik wou je verrassen, maar ik durfde niet. En er brandde ook geen licht, dus ik ging er van uit dat er niemand zou zijn.” Even is het stil, en begrijpen we allebei iets niet. Van wie was dan die taxi? En ik vraag me ook hard af, waar ik ere-gisteren dan was.

Na enkele minuten stappen we allebei uit de auto. Peter neemt enorm grote passen, om snel naast me te kunnen lopen. Eventjes voel ik een hand op mijn heup, maar ik stap even op zij, puur toeval, maar ook met opzet. Hij laat me nu zo twijfelen, zo nadenken over alles. Het moet niet te hard van stapel lopen. Gelukkig begrijpt ie de hint, aangezien hij het niet een tweede keer probeert. Als we bij de voordeur staan, zit ik al diep te graaien in mijn tas, zoekend naar de huissleutel die ik echt mee heb genomen. De paniek stijgt langzaam in mijn aderen, had ik nou wel een sleutel mee genomen? Dan voel ik de sleutel, en weet niet wat ik moet doen als ik Peter nu naar huis stuur. Zou hij het leuk vinden om even binnen te komen? Dan voel ik een hand op mijn schouder, langzaam wrijfend heen en weer. “Ik kom wel een ander keertje okee? Ik snap dat het nu te snel gaat, maar het leek me gewoon leuk om spontaan iets te doen. Maar ik zie dat je twijfelt.” Even knijpt ie zachtjes in mijn schouder, en laat me dan los. “Als je over een uurtje terug komt, dan heb ik wel koffie voor je.” Floep ik er uit, voor ik er erg in heb. Peter kijkt blij verrast, en knikt. “Prima, dan kom ik hier met een uurtje, en heb je zin om vanavond een bioscoop te pakken? Want dan kan ik dat zo direct regelen.” Het lijkt me een enorm leuk idee, en misschien moet ik ook niet zoveel gaan twijfelen aan Peter. Misschien bedoelt ie het wel allemaal goed, en wilt ie me heel graag en snel beter leren kennen. Kan toch? Waarom ben ik zo snel achterdochtig, waarom denk ik altijd wat negatiever over mensen dan normaal? Waarom, zou ik deze date afslaan? Want, ik vind hem best leuk.

Peter is zojuist vertrokken, en ik ren door de woonkamer om alles schoon te maken, of om grondig op te ruimen. Hij mag niet denken dat het hier zo'n rommel is. De tijd vliegt, nog tien minuten te gaan, voor hij weer voor de deur staat. De koffie is zojuist gezet, die staat al te pruttelen. Dan loop ik voldaan naar de bank, langs een grote spiegel die links van me aan de muur hangt. Het is een grote spiegel, met een hele fijne rand als afwerking. Even vang ik een blik van mezelf in de spiegel, en valt het me op dat ik geen make up draag. Vlug ren ik naar boven, zoekend naar mascara en een oog-potloot. En juist op dit moment, kan ik niks vinden. Nog negen minuten, voor dat de bel gaat. Tenminste, als ik men horloge moet geloven die op het nachtkastje ligt. Waar liggen de spullen altijd als je ze nodig hebt, maar niet kan vinden? Piekerent loop ik naar de badkamer, en zie ik gelukkig mijn make up tasje liggen. Ik open het tasje, pak het potlootje als eerst, en teken twee eyeliners, zo als vele vrouwen dagelijks doen. Gevolgd door mascara op de wimpers. Als mijn linker oog klaar is, en ik net met de rechter wil beginnen, schrik ik van de deurbel die beneden gehoord geeft. Als schrik reactie prik ik mezelf met het mascara borsteltje in m'n oog. Juist, heel fijn... Mijn oog begint te tranen als ik de trap afloop, om Peter binnen te laten. Nog even een blik in de spiegel, voor ik besluit de deur te openen. M'n oog brand, puur door het borsteltje dat er net inzat, voor een hele korte tijd. Het ziet er rood uit, en de tranen worden gelukkig wat minder. Een prettig gevoel, dat is het zeker niet. Peter ziet het gelijk, als ik de deur open. “Ik liet je zeker schrikken?” Ik knik, en loop weer naar de spiegel om de schade eens beter te bekijken. (wat achteraf allemaal mee valt gelukkig.)
Ik hoor Peter de woonkamer inkomen, en ik zie in de spiegel hoe hij de woonkamer bekijkt. Dan concentreer ik me weer op de make up, en besluit het snel af te maken, voor hij het ziet. Natuurlijk heeft hij het allang al gezien, maar als ik nu nog langer voor de spiegel sta, geeft natuurlijk geen goede indruk. Ik berg het borsteltje veilig op, en draai me om, naar Peter toe. “Koffie?”