Bokt.nl

Citaat:

Niemand wist waar Shannon nou precies was, maar ze hield alles in de gaten. Haar dood was raar gegaan, ze lag in het ziekenhuis, tenminste, haar lijk, als je in coma ligt heb je twee verschillende keuzes, de weg naar het licht of de weg naar het donker, iets zei Shannon dat ze naar het licht moest gaan, en dat licht was de hemel. Ze heeft er geen spijt van, wel van alles wat ze achter moest laten, maar het was er geweldig. Het leek op aarde maar dan duizend keer beter, iedereen was altijd vrolijk en het was er geweldig, vaak mooi weer maar in de winter ook sneeuw. Ze ging gewoon naar school nog, maar dat was niet erg. Toen ze in de hemel kwam wist ze niet wat ze moest doen, maar al snel had ze Joy gevonden, een meisje die vertelde hoe het daar ging. Het gaf Shannon een dubbel gevoel, het was hier zo fijn maar toch mistte ze iedereen wel heel erg. In de hemel hoefde je je nergens druk over te maken, niemand dacht aan “later”. Vroeger is voorbij, nu is nu, en later komt nog. Je weet toch ook niet wat er later gebeurd? Alles kan opeens om slaan. Op de aarde maakte iedereen zich druk, in de hemel helemaal niet. “We zien wel wat er morgen gebeurd”. Weken vlogen voorbij, ook Shannon moest gewoon naar school. Weken na weken leerde Shannon het omgaan als geest. Ze kon eindelijk contact leggen met mensen van aarde, maar dat kostte veel tijd en energie. Mensen moeten er ook voor open staan, dan kwam je er als geest ook gewoon niet in.
Shannon kwam er bij niemand in. Stefanie stond wel een stukje open en moest er ook zelf naar zoeken, anders lukte het ook niet. Shannon mistte iedereen op aarde heel erg, maar hier was het dan ook weer fijn. Ze zag Stefanie, Kay en Anissa opgroeien, in twee jaar waren ze heel erg veranderd. Toen Shannon op een dag wakker werd voelde ze dat er iets mis ging vandaag. Er ging iets gebeuren met haar vrienden. Shannon keek op aarde en zag haar vrienden naar school fietsen met een hele groep. Bijna dezelfde groep als twee jaar terug, maar toen fietste ze zelf nog mee. Stefanie en Anissa fietste achteraan. Toen ze over de kruising bij school fietste gebeurde het. Er kwam een auto vol om de hoek aan scheuren. Anissa en Stefanie werden aangereden. Het ging zo snel en hard dat de rest niet eens zag wat er gebeurde. De man uit de auto stapte geschrokken uit. Zolang Stefanie en Kay op straat lagen waakte Shannon over ze. Al hoewel ze wist dat Stefanie het waarschijnlijk niet zou redden. De man die ze hadden aangereden was helemaal in paniek, hij wist niet meer wat hij moest doen. Gelukkig waren hun vrienden slimmer en belde 112. Je hoorde ze van ver af al aankomen, politie en de ambulance. Anissa kwam al weer langzaam bij. Shannon wist dat ze nu over Stefanie moest waken, al was het waarschijnlijk te laat.
Anissa had een zware hersenschudding en twee gebroken ribben, helaas was Stefanie er erger aan toe. Stefanie had een zwaar hersenletsel en iedereen wist eigenlijk al dat ze niet te redden was. Ze werden beide afgevoerd naar het ziekenhuis terwijl de schooldirecteur hun ouders belde.
Stefanie is in de ambulance al overleden, bij haar ging het sneller als bij Shannon. Shannon wist eigenlijk ook niet goed hoe dat werkte, of ze Stefanie misschien nog tegen kwam in de hemel. Of niet. Maar toen Shannon op een dag met Joy over straat liep zag ze haar ineens lopen. “Stefanie!” Riep Shannon hard en ze rende naar haar toe. “Shannon! Ik herkende je helemaal niet meer!”
Dag na dag ging voorbij, Stefanie en Shannon trokken veel met elkaar op, en vertelde elkaar van alles. Tot Stefanie eens vroeg hoe het met haar anorexia ging. Toen barstte Shannon in huilen uit. “ik wou dat ik er nooit aan begonnen was…” Stefanie schrok, had ze dit nou maar niet gevraagd…

Met Anissa ging het ook niet beter. Nu waren twee vriendinnen al gestorven, het liefst wilde ze ze achterna. Maar ze wist dat ze dat Kay niet kon aan doen.
Ey yo, de wekker gaat af, weer een nieuwe dag.
Ik voel me poedersuiker, dat is de reden dat ik nooit lach.
Neem een kijkje in me leven.
Nee ik spreek niet van geluk want bijna alles zit me tegen.
Ik hou me sterk, hou mezelf op het been.
Waar moet ik heen in het leven dat ik leef.
Vind ik me rust onder een steen.
Of word ik liever verbrand en uitgestrooid over zee.
Ik ben alleen en zo voel ik me ook.
Wetend dat ik leef maar toch voel ik me dood.
Op zoek naar een plek, waar ik me rust kan vinden.
Waar ik me hart kan luchten en de pijn zo verminderd.
Ik word gehinderd op me pad door al die hindernissen.
Ik ben en blijf alleen dus mensen zullen mij niet missen.
Schrijf gedichten, en hoop dat ik herdacht word.
Als ik er niet meer ben en zal rusten zonder antwoord.

The NC:
Wat als ik er niet meer ben, wat als ik er nu vandoor ga.
Hoe zou het zijn als ik aan de beruchte poort sta.
Zou je me missen, zou je me niet vergeten.
Wat als ik er niet meer ben in het leven.
Wat als ik er niet meer ben, wat als ik er nu vandoor ga.
Hoe zou het zijn als ik aan de beruchte poort sta.
Zou je me missen, zou je me niet vergeten.
Wat als ik er niet meer ben in het leven.

Kay had het erg druk met zijn paarden, daarom mocht Anissa Faith en Charlie verzorgen. Op Faith kon ze rijden, op Charlie wou ze eerst nog niet. Toen ze op een dag Faith en Charlie uit de wei haalde, rukte Faith zich los en rende weg, bij een boom bleef ze staan, met haar staart omhoog en het hoofd hoog. Ze bleef staan kijken alsof ze iets zag, Anissa snapte niet wat Faith zag. Ze pakte haar weer bij het touw en Faith liep braaf mee.
Anissa kreeg steeds een hechtere band met Charlie, en op een dag besloot ze er op zou gaan rijden. Ze liep naar binnen en kondigde aan dat ze ging proberen op Charlie te rijden. Kay’s vader wist zeker dat het haar niet zou gaan lukken om 2 rondjes normaal te draven. “En wat als het wel lukt?” vroeg Anissa eigenwijs. “Dan mag je Charlie hebben!”.
Toen Anissa rustig had opgezadeld liep ze met Charlie naar de bak. Aan de kant stonden kay, zijn ouders en de buren te kijken. Voorzichtig singelde ze aan en steeg op. Toen begon het al, Charlie galoppeerde als een gek weg. Ze bokte een paar keer heel hoog, en Anissa lag er bijna af. Toch zette ze door en na 10 minuten stopte Charlie, en liep zo mak als een lammetje. Kay’s ouders klapte. Stappen was in ieder geval nog wat. Nadat ze een halfuur had gestapt gaf ze rustig beenhulp, en Charlie draafde aan, eerst nog een bokje maar toen was het ook voorbij. Toen Anissa 2 rondjes hadden gedraafd applaudisseerden ze allemaal. Ze liet Charlie stappen en stapte uit. Kay zijn vader liep naar binnen terwijl Anissa afzadelde en een zweetdeken op deed. Toen kwam Kay er met zijn vader aan. Ze kreeg een tasje met de papieren van Charlie in haar handen. “Heel erg bedankt!” riep ze en ze vloog Kay’s vader om zijn nek. Die avond was Anissa weer in de stallen te vinden bij Kay. Kay kwam de stallen ook in. Ze praatte wat en toen moest Anissa ook weer naar huis. Later die avond kreeg ze nog eens smsje van Kay.
“hee, ga je morgen nog wat doen?
Ze stuurde terug.
“nee, hoezo?”
“morgen samen wat doen ofzo?”
“is goed, zal ik bij jou komen?”
”oke!, kom je rond 3 uur?”
“is goed, doegg!”

Die nacht droomde Anissa over van alles, over Charlie, over Shannon en Stefanie en over Kay…